Η κυβέρνηση πρέπει να εγγυηθεί ότι το φιλέτο της μικρής ΔΕΗ δεν θα καταλήξει σε Γαλλογερμανικά συμφέροντα των δανειστών
Με εύλογη καχυποψία βλέπει σύσσωμη η αντιπολίτευση τη βιασύνη της κυβέρνησης να «ξεμπερδέψει» με την εκποίηση της «μικρής ΔΕΗ», ανοίγοντας τον δρόμο για την νομοθετική κατοχύρωση νέων «προαπαιτούμενων», όπως αυτό της εκχώρησης του αιγιαλού σε ιδιωτικά συμφέροντα…
Η κοινοβουλευτική διαδικασία τείνει πλέον να μετατραπεί σε θεσμικό «πλυντήριο-εξπρές» δεκάδων αξιώσεων που προβάλλονται από τους δανειστές και οι οποίες, ουδεμία σχέση έχουν με την βελτίωση στους δείκτες της ελληνικής οικονομίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πώληση της «μικρής ΔΕΗ», που γίνεται, υποτίθεται, εις όφελος του απλού οικιακού χρήστη καθώς θα έχει ως αποτέλεσμα την πτώση των τιμών. Τα ίδια αναίσχυντα ψέματα που έλεγε ο Χατζηδάκης και για το γάλα. Όπως και για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές…
Η κυβέρνηση προβάλει το πρόσθετο επιχείρημα πώς είναι αναγκασμένη να πωλήσει τμήμα της ΔΕΗ, κατ’ επιταγήν ευρωπαικής ντιρεκτίβας που επιβάλει το άνοιγμα στην αγορά ενέργειας. Μα η απελευθέρωση της αγοράς την οποία ενθαρρύνει η Κομισσιόν, έχει ως σκοπό την προάσπιση των συμφερόντων του καταναλωτή. Όχι του παραγωγού!
Επιπλέον το άνοιγμα στη λιανική του ρεύματος, το είδαμε πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκαν πράγματι ιδιωτικές εταιρείες που εμπορεύονταν το ηλεκτρικό ρεύμα φθηνότερα από τη ΔΕΗ, εις όφελος του ανταγωνισμού. Όμως το σε πρώτη όψη υγιές αυτό εγχείρημα, κατέληξε στο «σκάνδαλο» Energa με τους ιδιώτες επιχειρηματίες να βρίσκονται στη φυλακή (σ.σ. δικαίως ή αδίκως, θα αποφανθεί η τακτική δικαιοσύνη).
Ανοιχτή είναι επίσης και η αγορά στην παραγωγή ρεύματος. Από τους μικροπαραγωγούς(φωτοβολταικά), μέχρι τους κολοσσούς που κατέχουν μονάδες φυσικού αερίου. Σήμερα οι ιδιώτες παραγωγοί ελέγχουν περίπου το 30% της συνολικής πίτας. Αυτό που δεν είναι τόσο… ανοιχτό είναι η κατοχή πλουτοπαραγωγικών πηγών (π.χ. ορυχεία και κοιτάσματα λιγνίτη) δημόσιου χαρακτήρα τα οποία θέλουν να βάλουν στο χέρι κάποιοι ξένοι από κοινού με τους ντόπιους «βαρώνους» της ενέργειας. Και αυτό εξηγεί προφανώς την επείγουσα φύση του… προαταιτούμενου.
Επομένως για να αρθεί η ευεξήγητη καχυποψία ως προς τα κίνητρα αυτής της πρεμούρας, θα έπρεπε η κυβέρνηση να εγγυηθεί ότι το φιλέτο της μικρής ΔΕΗ δεν θα καταλήξει ούτε σε Γαλλογερμανικά συμφέροντα των δανειστών, ούτε ασφαλώς στα χέρια «πρόθυμων» local partners… Kι επειδή τέτοιες εγγυήσεις είναι αδύνατο να δοθούν, η συνδιαλλαγή απλώς ξεπλένεται στο πλυντήριο της ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας θλιβερών εντολοδόχων…
Ο Γ. Χαρβαλιάς έχει διατελέσει διευθυντικό στέλεχος επί χρόνια σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες.
www.bankingnews.gr
Η κοινοβουλευτική διαδικασία τείνει πλέον να μετατραπεί σε θεσμικό «πλυντήριο-εξπρές» δεκάδων αξιώσεων που προβάλλονται από τους δανειστές και οι οποίες, ουδεμία σχέση έχουν με την βελτίωση στους δείκτες της ελληνικής οικονομίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πώληση της «μικρής ΔΕΗ», που γίνεται, υποτίθεται, εις όφελος του απλού οικιακού χρήστη καθώς θα έχει ως αποτέλεσμα την πτώση των τιμών. Τα ίδια αναίσχυντα ψέματα που έλεγε ο Χατζηδάκης και για το γάλα. Όπως και για το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές…
Η κυβέρνηση προβάλει το πρόσθετο επιχείρημα πώς είναι αναγκασμένη να πωλήσει τμήμα της ΔΕΗ, κατ’ επιταγήν ευρωπαικής ντιρεκτίβας που επιβάλει το άνοιγμα στην αγορά ενέργειας. Μα η απελευθέρωση της αγοράς την οποία ενθαρρύνει η Κομισσιόν, έχει ως σκοπό την προάσπιση των συμφερόντων του καταναλωτή. Όχι του παραγωγού!
Επιπλέον το άνοιγμα στη λιανική του ρεύματος, το είδαμε πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα. Δημιουργήθηκαν πράγματι ιδιωτικές εταιρείες που εμπορεύονταν το ηλεκτρικό ρεύμα φθηνότερα από τη ΔΕΗ, εις όφελος του ανταγωνισμού. Όμως το σε πρώτη όψη υγιές αυτό εγχείρημα, κατέληξε στο «σκάνδαλο» Energa με τους ιδιώτες επιχειρηματίες να βρίσκονται στη φυλακή (σ.σ. δικαίως ή αδίκως, θα αποφανθεί η τακτική δικαιοσύνη).
Ανοιχτή είναι επίσης και η αγορά στην παραγωγή ρεύματος. Από τους μικροπαραγωγούς(φωτοβολταικά), μέχρι τους κολοσσούς που κατέχουν μονάδες φυσικού αερίου. Σήμερα οι ιδιώτες παραγωγοί ελέγχουν περίπου το 30% της συνολικής πίτας. Αυτό που δεν είναι τόσο… ανοιχτό είναι η κατοχή πλουτοπαραγωγικών πηγών (π.χ. ορυχεία και κοιτάσματα λιγνίτη) δημόσιου χαρακτήρα τα οποία θέλουν να βάλουν στο χέρι κάποιοι ξένοι από κοινού με τους ντόπιους «βαρώνους» της ενέργειας. Και αυτό εξηγεί προφανώς την επείγουσα φύση του… προαταιτούμενου.
Επομένως για να αρθεί η ευεξήγητη καχυποψία ως προς τα κίνητρα αυτής της πρεμούρας, θα έπρεπε η κυβέρνηση να εγγυηθεί ότι το φιλέτο της μικρής ΔΕΗ δεν θα καταλήξει ούτε σε Γαλλογερμανικά συμφέροντα των δανειστών, ούτε ασφαλώς στα χέρια «πρόθυμων» local partners… Kι επειδή τέτοιες εγγυήσεις είναι αδύνατο να δοθούν, η συνδιαλλαγή απλώς ξεπλένεται στο πλυντήριο της ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας θλιβερών εντολοδόχων…
Ο Γ. Χαρβαλιάς έχει διατελέσει διευθυντικό στέλεχος επί χρόνια σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών