Ή τελειώνουμε τη Βορειοατλαντική Συμμαχία τώρα, ή ο αφανισμός της γηραιάς ηπείρου είναι προδιαγεγραμμένος, σημειώνει ο Γιάνης Βαρουφάκης
Με μια συγκλονιστική ανάλυση-φωτιά στο Project Syndicate, ο Γιάνης Βαρουφάκης προειδοποιεί για τον απόλυτο γεωπολιτικό όλεθρο, τονίζοντας ότι η Ευρώπη οδηγείται σε ιστορική αυτοκτονία όσο παραμένει δέσμια του αμερικανικού imperium.
Αποκαλύπτοντας τον κυνικό ρόλο του ΝΑΤΟ ως προωθημένης βάσης για τυφλούς πολέμους των ΗΠΑ σε Ρωσία και Ιράν, ο γνωστός οικονομολόγος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: ή τελειώνουμε τη Βορειοατλαντική Συμμαχία τώρα, ή ο αφανισμός της γηραιάς ηπείρου είναι προδιαγεγραμμένος.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Γιάνη Βαρουφάκη, η ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης κερδίζει έδαφος σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όμως, όσο το ΝΑΤΟ συνεχίζει να κυριαρχεί στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, η προοπτική οικοδόμησης μιας αποτελεσματικής, δικής της αμυντικής ένωσης θα παραμένει άπιαστο όνειρο…
Για να καταστεί κυρίαρχη σε ζητήματα άμυνας (και γενικότερα), η Ευρώπη πρέπει να τελειώσει το ΝΑΤΟ, μια προοπτική τόσο απίθανη όσο και αναγκαία.
Όπως αναφέρει ο Έλληνας οικονομολόγος, «ο Mark Rutte, ο πρώην Ολλανδός πρωθυπουργός που σήμερα είναι γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, άφησε πρόσφατα να ξεφύγει μια αλήθεια που προκάλεσε έκπληξη σε όλη την Ευρώπη.
Περιέγραψε τη συμμαχία όχι απλώς ως την αμυντική ασπίδα της Ευρώπης αλλά και ως “…μια πλατφόρμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να προβάλλουν ισχύ στη διεθνή σκηνή”, ενώ πρόσθεσε ότι “η αξιοποίηση βασικών μέσων εδώ στην Ευρώπη” είναι “κρίσιμη και για την επιτυχία αυτής της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας” στο Ιράν».
Ο Rutte έχει δίκιο, υποστηρίζει ο Βαρουφάκης…
Το ΝΑΤΟ είναι μια προωθημένη βάση για πολέμους που η Ευρώπη δεν επέλεξε, εναντίον αντιπάλων που η Ευρώπη δεν έχει, στην υπηρεσία των παγκόσμιων φιλοδοξιών μιας δύναμης που βρίσκεται ολοένα και περισσότερο σε αντίθεση με τα συμφέροντα και τις αξίες της Ευρώπης.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνώριζαν ανέκαθεν ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία ήταν ένας γάμος μεταξύ ανίσων, αλλά την αποδέχθηκαν με αντάλλαγμα μια υπόσχεση περί παροχής ασφάλειας.
Τώρα που η αμερικανική δέσμευση για την ευρωπαϊκή ασφάλεια τίθεται υπό αμφισβήτηση, ο Rutte μοιάζει ολοένα και πιο απομονωμένος συνεχίζοντας να εξυμνεί μια διευθέτηση που κρατά την Ευρώπη δεμένη στο αμερικανικό imperium.
Ακόμη και μεταξύ των ευρωπαϊστών ατλαντιστών, η πίστη ότι το ΝΑΤΟ θα επανέλθει αυτόματα στις «εργοστασιακές» του ρυθμίσεις μόλις ο Donald Trump αποχωρήσει από την εξουσία φθίνει, έστω και με εξαιρετικά αργό ρυθμό.
Η μόνιμη υποταγή στις αμερικανικές επιθυμίες δεν συνιστά ευρωπαϊκή αμυντική στρατηγική.
Ταυτόχρονα, ακόμη και οι πιο συντηρητικοί Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν ότι το ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ θα ήταν σαν ποδήλατο χωρίς αναβάτη.
Γι’ αυτό και πληθαίνουν οι εκκλήσεις για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση, πιθανότατα έναν συνασπισμό προθύμων που θα ιδρυθεί μέσω της διαδικασίας ενισχυμένης συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα επεκτείνεται στη Νορβηγία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όσο το ΝΑΤΟ συνεχίζει να υπάρχει, μια βιώσιμη ευρωπαϊκή εναλλακτική είναι αδύνατη, σημειώνει ο Βαρουφάκης.
«Μια σωστά λειτουργούσα Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση απαιτεί σαφείς απαντήσεις σε τέσσερα δύσκολα ερωτήματα: Ποιος δίνει τις παραγγελίες για τα ευρωπαϊκά όπλα;
Ποιος εκδίδει το κοινό χρέος που είναι αναγκαίο για τη χρηματοδότησή τους;
Πώς κατανέμεται η σχετική δαπάνη μεταξύ των εθνικών «πρωταθλητών» της αμυντικής βιομηχανίας των κρατών-μελών;
Και, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, ποιος θα διατάζει τους Ευρωπαίους στρατιώτες να σκοτώνουν και να σκοτώνονται;» διερωτάται…
Οι λογικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να είναι διακυβερνητικές, ούτε μπορεί το ΝΑΤΟ να τις προσφέρει.
Προϋπόθεση για να οικοδομήσει η Ευρώπη τη δική της αμυντική ένωση είναι η πολιτική ένωση που οι αρχιτέκτονες της νομισματικής ένωσης απέφυγαν.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι σημερινές υπαρξιακές απειλές που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, ιδίως μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, μπορούν να δημιουργήσουν τη δυναμική προς μια πολιτική ένωση που ούτε η κρίση του ευρώ ούτε αργότερα η πανδημία κατάφεραν να γεννήσουν.
Είτε έχουν δίκιο είτε άδικο, ένα πράγμα είναι σαφές: μια λειτουργική αμυντική ένωση απαιτεί πολιτική ένωση, και η συνέχιση της ύπαρξης του ΝΑΤΟ είναι ασύμβατη με αυτήν.
Για τη γενιά του Ψυχρού Πολέμου, η υποταγή της ευρωπαϊκής άμυνας στις αμερικανικές προτεραιότητες είχε νόημα.
Οι αμερικανικές και δυτικοευρωπαϊκές ελίτ ενώνονταν από έναν γνήσιο, υπαρξιακό φόβο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και από έναν χρηματοοικονομικό μηχανισμό που, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, μετέτρεψε την Ευρώπη σε ανακυκλωτή των αμερικανικών πλεονασμάτων.
Ακόμη και όταν τα αμερικανικά πλεονάσματα έδωσαν τη θέση τους σε τεράστια ελλείμματα, η Ευρώπη εξακολουθούσε να εξάγει τα πλεονασματικά της δολάρια στις ΗΠΑ: οι Αμερικανοί αγόραζαν γερμανικά αυτοκίνητα και γαλλικές τσάντες πολυτελείας, ενώ οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούσαν αυτά τα δολάρια για να αγοράζουν αμερικανικό χρέος, μετοχές και ακίνητα.
Μουσειακό έκθεμα
Εν τω μεταξύ, όπως αναφέρει ο Γιάνης Βαρουφάκης, το Τείχος του Βερολίνου έπεσε.
Η Σοβιετική Ένωση έγινε μουσειακό έκθεμα και η Ρωσία του Boris Yeltsin δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να ενταχθεί στη Δύση, συμπεριλαμβανομένου και του ΝΑΤΟ.
Οι ΗΠΑ δεν φοβούνταν πλέον τη Ρωσία. Αυτό που φοβούνταν ήταν μια υπερβολικά στενή σχέση μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, μήπως και αμφισβητηθεί η ηγεμονία τους πάνω στην Ευρώπη.
Η γερμανική βιομηχανία λειτουργούσε με ρωσικό φυσικό αέριο.
Όμως οι γερμανικές εξαγωγές στηρίζονταν στα αμερικανικά ελλείμματα, δίνοντας στις ΗΠΑ τη μόχλευση που χρειάζονταν για να εξασφαλίσουν τη γερμανική συναίνεση στη διμέτωπη πολιτική τους, η οποία απέτρεπε την ενσωμάτωση της Ρωσίας στην Ευρώπη.
Σκόπιμα φτωχοποίησαν τη ρωσική κοινωνία και επέκτειναν το ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, δημιουργώντας έτσι τις ιδανικές συνθήκες για την άνοδο ενός ισχυρού άνδρα όπως ο Vladimir Putin.
Καθώς το ΝΑΤΟ προχωρούσε προς Aνατολάς, νέες κυβερνώσες ελίτ, στις Βαλτικές χώρες, αλλά και στην Πολωνία και πλέον στη Φινλανδία, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να ασκούν επιρροή δυσανάλογα μεγαλύτερη από το πραγματικό τους βάρος μέσα στην ΕΕ, μετατρεπόμενες στους πιο ένθερμους πράκτορες της ακραίας επέκτασης της αμερικανικής πολιτικής.
Ξαφνικά, η Ευρώπη πρόσθεσε στο ρήγμα Βορρά–Νότου (που χωρίζει τη πλεονασματική Γερμανία και Ολλανδία από την ελλειμματική Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία) ένα νέο χάσμα ανάμεσα στους ανατολικούς υπέρμαχους της υπερεπέκτασης και τους δυτικούς μετριοπαθείς, με κάθε πλευρά να τραβά την ΕΕ προς διαφορετική κατεύθυνση.
Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν είχαν συμφέρον να διαιρούν την Ευρώπη για να την εξουσιάζουν, το ΝΑΤΟ ενίσχυσε τις φυγόκεντρες δυνάμεις που κατέστησαν αδύνατη τη διαμόρφωση της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης — και, κατ’ επέκταση, οποιασδήποτε αποτελεσματικής αμυντικής ένωσης.
Γι’ αυτό η Ευρώπη πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ…
Όχι επειδή η Ρωσία είναι φιλική (δεν είναι), ούτε επειδή η Αμερική είναι κακή (είναι απλώς αυτοκρατορική δύναμη).
Αντίθετα, η Ευρώπη πρέπει να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ επειδή μια συμμαχία που λειτουργεί ως πλατφόρμα προβολής ισχύος των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή θα ωφελεί πάντοτε αρκετούς ευρωπαϊκούς παράγοντες στο εσωτερικό της, ώστε να παρεμποδίζεται η ευρωπαϊκή ενοποίηση και κυριαρχία.
Κάποτε άκουσα την Ιρλανδή μυθιστοριογράφο Edna O'Brien να λέει ότι «η καταστροφή μιας καρδιάς είναι μια αργή και ύπουλη υπόθεση, που παρελαύνει μεταμφιεσμένη σε καθήκον».
Το ίδιο ισχύει και για την καταστροφή μιας ηπείρου.
Κάθε φορά που ένας Ευρωπαίος ηγέτης πετά στην Ουάσιγκτον και γονατίζει μπροστά στο Resolute Desk, η ζημιά επιδεινώνεται — αργά, ύπουλα και μεταμφιεσμένη σε καθήκον, καταλήγει ο οικονομολόγος.
www.bankingnews.gr
Αποκαλύπτοντας τον κυνικό ρόλο του ΝΑΤΟ ως προωθημένης βάσης για τυφλούς πολέμους των ΗΠΑ σε Ρωσία και Ιράν, ο γνωστός οικονομολόγος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: ή τελειώνουμε τη Βορειοατλαντική Συμμαχία τώρα, ή ο αφανισμός της γηραιάς ηπείρου είναι προδιαγεγραμμένος.
Ειδικότερα, σύμφωνα με τον Γιάνη Βαρουφάκη, η ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης κερδίζει έδαφος σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όμως, όσο το ΝΑΤΟ συνεχίζει να κυριαρχεί στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, η προοπτική οικοδόμησης μιας αποτελεσματικής, δικής της αμυντικής ένωσης θα παραμένει άπιαστο όνειρο…
Για να καταστεί κυρίαρχη σε ζητήματα άμυνας (και γενικότερα), η Ευρώπη πρέπει να τελειώσει το ΝΑΤΟ, μια προοπτική τόσο απίθανη όσο και αναγκαία.
Όπως αναφέρει ο Έλληνας οικονομολόγος, «ο Mark Rutte, ο πρώην Ολλανδός πρωθυπουργός που σήμερα είναι γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, άφησε πρόσφατα να ξεφύγει μια αλήθεια που προκάλεσε έκπληξη σε όλη την Ευρώπη.
Περιέγραψε τη συμμαχία όχι απλώς ως την αμυντική ασπίδα της Ευρώπης αλλά και ως “…μια πλατφόρμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες ώστε να προβάλλουν ισχύ στη διεθνή σκηνή”, ενώ πρόσθεσε ότι “η αξιοποίηση βασικών μέσων εδώ στην Ευρώπη” είναι “κρίσιμη και για την επιτυχία αυτής της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας” στο Ιράν».
Ο Rutte έχει δίκιο, υποστηρίζει ο Βαρουφάκης…
Το ΝΑΤΟ είναι μια προωθημένη βάση για πολέμους που η Ευρώπη δεν επέλεξε, εναντίον αντιπάλων που η Ευρώπη δεν έχει, στην υπηρεσία των παγκόσμιων φιλοδοξιών μιας δύναμης που βρίσκεται ολοένα και περισσότερο σε αντίθεση με τα συμφέροντα και τις αξίες της Ευρώπης.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες γνώριζαν ανέκαθεν ότι η Βορειοατλαντική Συμμαχία ήταν ένας γάμος μεταξύ ανίσων, αλλά την αποδέχθηκαν με αντάλλαγμα μια υπόσχεση περί παροχής ασφάλειας.
Τώρα που η αμερικανική δέσμευση για την ευρωπαϊκή ασφάλεια τίθεται υπό αμφισβήτηση, ο Rutte μοιάζει ολοένα και πιο απομονωμένος συνεχίζοντας να εξυμνεί μια διευθέτηση που κρατά την Ευρώπη δεμένη στο αμερικανικό imperium.
Ακόμη και μεταξύ των ευρωπαϊστών ατλαντιστών, η πίστη ότι το ΝΑΤΟ θα επανέλθει αυτόματα στις «εργοστασιακές» του ρυθμίσεις μόλις ο Donald Trump αποχωρήσει από την εξουσία φθίνει, έστω και με εξαιρετικά αργό ρυθμό.
Η μόνιμη υποταγή στις αμερικανικές επιθυμίες δεν συνιστά ευρωπαϊκή αμυντική στρατηγική.
Ταυτόχρονα, ακόμη και οι πιο συντηρητικοί Ευρωπαίοι αναγνωρίζουν ότι το ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ θα ήταν σαν ποδήλατο χωρίς αναβάτη.
Γι’ αυτό και πληθαίνουν οι εκκλήσεις για μια Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση, πιθανότατα έναν συνασπισμό προθύμων που θα ιδρυθεί μέσω της διαδικασίας ενισχυμένης συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα επεκτείνεται στη Νορβηγία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Αλλά εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Όσο το ΝΑΤΟ συνεχίζει να υπάρχει, μια βιώσιμη ευρωπαϊκή εναλλακτική είναι αδύνατη, σημειώνει ο Βαρουφάκης.
«Μια σωστά λειτουργούσα Ευρωπαϊκή Αμυντική Ένωση απαιτεί σαφείς απαντήσεις σε τέσσερα δύσκολα ερωτήματα: Ποιος δίνει τις παραγγελίες για τα ευρωπαϊκά όπλα;
Ποιος εκδίδει το κοινό χρέος που είναι αναγκαίο για τη χρηματοδότησή τους;
Πώς κατανέμεται η σχετική δαπάνη μεταξύ των εθνικών «πρωταθλητών» της αμυντικής βιομηχανίας των κρατών-μελών;
Και, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, ποιος θα διατάζει τους Ευρωπαίους στρατιώτες να σκοτώνουν και να σκοτώνονται;» διερωτάται…
Οι λογικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν μπορούν να είναι διακυβερνητικές, ούτε μπορεί το ΝΑΤΟ να τις προσφέρει.
Προϋπόθεση για να οικοδομήσει η Ευρώπη τη δική της αμυντική ένωση είναι η πολιτική ένωση που οι αρχιτέκτονες της νομισματικής ένωσης απέφυγαν.
Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι οι σημερινές υπαρξιακές απειλές που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, ιδίως μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, μπορούν να δημιουργήσουν τη δυναμική προς μια πολιτική ένωση που ούτε η κρίση του ευρώ ούτε αργότερα η πανδημία κατάφεραν να γεννήσουν.
Είτε έχουν δίκιο είτε άδικο, ένα πράγμα είναι σαφές: μια λειτουργική αμυντική ένωση απαιτεί πολιτική ένωση, και η συνέχιση της ύπαρξης του ΝΑΤΟ είναι ασύμβατη με αυτήν.
Για τη γενιά του Ψυχρού Πολέμου, η υποταγή της ευρωπαϊκής άμυνας στις αμερικανικές προτεραιότητες είχε νόημα.
Οι αμερικανικές και δυτικοευρωπαϊκές ελίτ ενώνονταν από έναν γνήσιο, υπαρξιακό φόβο απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και από έναν χρηματοοικονομικό μηχανισμό που, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, μετέτρεψε την Ευρώπη σε ανακυκλωτή των αμερικανικών πλεονασμάτων.
Ακόμη και όταν τα αμερικανικά πλεονάσματα έδωσαν τη θέση τους σε τεράστια ελλείμματα, η Ευρώπη εξακολουθούσε να εξάγει τα πλεονασματικά της δολάρια στις ΗΠΑ: οι Αμερικανοί αγόραζαν γερμανικά αυτοκίνητα και γαλλικές τσάντες πολυτελείας, ενώ οι Ευρωπαίοι χρησιμοποιούσαν αυτά τα δολάρια για να αγοράζουν αμερικανικό χρέος, μετοχές και ακίνητα.
Μουσειακό έκθεμα
Εν τω μεταξύ, όπως αναφέρει ο Γιάνης Βαρουφάκης, το Τείχος του Βερολίνου έπεσε.
Η Σοβιετική Ένωση έγινε μουσειακό έκθεμα και η Ρωσία του Boris Yeltsin δεν επιθυμούσε τίποτε περισσότερο από το να ενταχθεί στη Δύση, συμπεριλαμβανομένου και του ΝΑΤΟ.
Οι ΗΠΑ δεν φοβούνταν πλέον τη Ρωσία. Αυτό που φοβούνταν ήταν μια υπερβολικά στενή σχέση μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, μήπως και αμφισβητηθεί η ηγεμονία τους πάνω στην Ευρώπη.
Η γερμανική βιομηχανία λειτουργούσε με ρωσικό φυσικό αέριο.
Όμως οι γερμανικές εξαγωγές στηρίζονταν στα αμερικανικά ελλείμματα, δίνοντας στις ΗΠΑ τη μόχλευση που χρειάζονταν για να εξασφαλίσουν τη γερμανική συναίνεση στη διμέτωπη πολιτική τους, η οποία απέτρεπε την ενσωμάτωση της Ρωσίας στην Ευρώπη.
Σκόπιμα φτωχοποίησαν τη ρωσική κοινωνία και επέκτειναν το ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, δημιουργώντας έτσι τις ιδανικές συνθήκες για την άνοδο ενός ισχυρού άνδρα όπως ο Vladimir Putin.
Καθώς το ΝΑΤΟ προχωρούσε προς Aνατολάς, νέες κυβερνώσες ελίτ, στις Βαλτικές χώρες, αλλά και στην Πολωνία και πλέον στη Φινλανδία, ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να ασκούν επιρροή δυσανάλογα μεγαλύτερη από το πραγματικό τους βάρος μέσα στην ΕΕ, μετατρεπόμενες στους πιο ένθερμους πράκτορες της ακραίας επέκτασης της αμερικανικής πολιτικής.
Ξαφνικά, η Ευρώπη πρόσθεσε στο ρήγμα Βορρά–Νότου (που χωρίζει τη πλεονασματική Γερμανία και Ολλανδία από την ελλειμματική Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία) ένα νέο χάσμα ανάμεσα στους ανατολικούς υπέρμαχους της υπερεπέκτασης και τους δυτικούς μετριοπαθείς, με κάθε πλευρά να τραβά την ΕΕ προς διαφορετική κατεύθυνση.
Ακόμη κι αν οι ΗΠΑ δεν είχαν συμφέρον να διαιρούν την Ευρώπη για να την εξουσιάζουν, το ΝΑΤΟ ενίσχυσε τις φυγόκεντρες δυνάμεις που κατέστησαν αδύνατη τη διαμόρφωση της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης — και, κατ’ επέκταση, οποιασδήποτε αποτελεσματικής αμυντικής ένωσης.
Γι’ αυτό η Ευρώπη πρέπει να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ…
Όχι επειδή η Ρωσία είναι φιλική (δεν είναι), ούτε επειδή η Αμερική είναι κακή (είναι απλώς αυτοκρατορική δύναμη).
Αντίθετα, η Ευρώπη πρέπει να εγκαταλείψει το ΝΑΤΟ επειδή μια συμμαχία που λειτουργεί ως πλατφόρμα προβολής ισχύος των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή θα ωφελεί πάντοτε αρκετούς ευρωπαϊκούς παράγοντες στο εσωτερικό της, ώστε να παρεμποδίζεται η ευρωπαϊκή ενοποίηση και κυριαρχία.
Κάποτε άκουσα την Ιρλανδή μυθιστοριογράφο Edna O'Brien να λέει ότι «η καταστροφή μιας καρδιάς είναι μια αργή και ύπουλη υπόθεση, που παρελαύνει μεταμφιεσμένη σε καθήκον».
Το ίδιο ισχύει και για την καταστροφή μιας ηπείρου.
Κάθε φορά που ένας Ευρωπαίος ηγέτης πετά στην Ουάσιγκτον και γονατίζει μπροστά στο Resolute Desk, η ζημιά επιδεινώνεται — αργά, ύπουλα και μεταμφιεσμένη σε καθήκον, καταλήγει ο οικονομολόγος.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών