Ο «Καλιγούλας των δασμών» κάνει στροφή που κανείς δεν περίμενε…
Σαν άλλος Καλιγούλας, ο Trump, γνωστός και ως ο «Αδιαμφισβήτητος παγκόσμιος πρωταθλητής δασμών», φαίνεται να εκπλήσσεται που το Ιράν δεν έχει συνθηκολογήσει.
Δεν είναι περίεργο. Κανένας αδαής κόλακας μέσα στον εντυπωσιακά μέτριο εσωτερικό του κύκλο δεν είναι αρκετά διανοητικά ικανός να εξηγήσει στον σύγχρονο Καλιγούλα τα βασικά του Σιιτισμού.
Και το πράγμα γίνεται χειρότερο.
Σύμφωνα με τον γνωστό αναλυτή Pepe Escobar, αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο αυτοκρατορικό τραπέζι είναι η επιστροφή του Ολοκληρωτικού Πολέμου ως πολιτική συγκάλυψη, προς όφελος σημαντικού τμήματος της μαζικά διεφθαρμένης/διεστραμμένης αγγλοαμερικανικής ολιγαρχίας.
Οι «διαπραγματεύσεις» της Γενεύης ήταν μια αποτυχία.
Ο πόλεμος κατά της Ρωσίας ήταν το leitmotif της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.
Η «τεράστια αρμάδα» που έχει συγκεντρωθεί κοντά στον Περσικό Κόλπο βαδίζει, μιλά και πλέει σαν οι ΗΠΑ/Ισραήλ να είναι έτοιμες να επιτεθούν στο Ιράν.
Ακόμη και αν ληφθεί υπόψη ένα πιθανό ύστατο ραντεβού στη Γενεύη την Παρασκευή• ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η μη ιρανική συνθηκολόγηση, το πιο πιθανό σενάριο παραμένει η αμερικανική υποχώρηση.
Διότι μια επίθεση στο Ιράν, που θα οδηγούσε σε καταστροφική απάντηση, θα σφράγιζε την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές και θα μετέτρεπε τον Καλιγούλα μας σε «κουτσή πάπια» των δασμών.
Όλο το δράμα περιστρέφεται γύρω από την άμεση επιταγή αλλαγής της προσοχής από τα Αρχεία Epstein – ή τις Ηνωμένες Πολιτείες της Νήσου Epstein, που συγκρούονται με τη Δυτική Συλλογικότητα Epstein.
Το Σύνδικτο Trump-Bibi-Epstein έχει ανάγκει να αλλάξει το αφήγημα.
Στις ΗΠΑ κυριαρχεί μια τερατώδης κερδοσκοπική φούσκα• ιστορικά, η Αυτοκρατορία του Χάους, της Λεηλασίας και των Μόνιμων Πληγμάτων καταφεύγει πάντα σε πόλεμο μετά την έκρηξη μιας φούσκας, λέει ο Escobar.
Το υπουργείο των Αέναων Πολέμων θα έχει προϋπολογισμό 50% υψηλότερο το 2027.
Κι όμως, οι πόλεμοι πρέπει να ξεκινήσουν τώρα.
Το βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα –ή μάλλον το MICIMATT, όπως το όρισε εύστοχα ο Ray McGovern (στρατιωτικό-βιομηχανικό-κοινοβουλευτικό-μυστικών υπηρεσιών-μέσων ενημέρωσης-ακαδημαϊκό-δεξαμενών σκέψης σύμπλεγμα)– είναι η μοναδική βαλβίδα εκτόνωσης για έναν δυτικό υπερκαπιταλισμό που υστερεί οικονομικά και του οποίου η «αξιοπιστία» έχει θαφτεί έξι πόδια κάτω από τη γη.
Το νέο παράδειγμα –διεθνές χάος χωρίς κανόνες– είναι πλέον γυμνό.
Είναι υπέρτατα, πορνογραφικά αρπακτικό: το ήθος Epstein το αποτυπώνει με τελειότητα.
Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα: ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία θα συνεχιστεί - είναι εμμονή της ευρωπαϊκής «ελίτ».
Και όπως το 1941, πρόκειται για τους τεράστιους φυσικούς πόρους της Ρωσίας.
Ο Nietzsche είχε δίκιο, όπως συνήθως, ήδη από το 1888.
Ζούμε τους επιθανάτιους ρόγχους της δυτικής, μεταμοντέρνας διολίσθησης στον μηδενισμό.
Η μετα-αλήθεια, σε ακόμη ένα ποιητικό (αν)δίκαιο στιγμιότυπο, καθρεφτίζεται στο Truth Social.
«Αποσυντόνισέ με, μωρό μου»
Η τρέχουσα βαθιά, σκοτεινή μας κακουχία θα μπορούσε εύκολα να αναλυθεί ως το λογικό συμπέρασμα μιας μακράς διαδικασίας που περιλαμβάνει την Περσική αυτοκρατορία, τους Ελληνοπερσικούς πολέμους, την επίδρασή τους στον ελληνικό πολιτισμό, τον Ελληνισμό, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την εμφάνιση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, τις Σταυροφορίες, την Αναγέννηση, την Εποχή των Ανακαλύψεων που υπερέβη το ενδοευρασιατικό εμπόριο, τη Βιομηχανική Επανάσταση, τον Διαφωτισμό, την Αμερικανική ανεξαρτησία, τη Γαλλική επανάσταση, τον Γερμανικό ιδεαλισμό, τις επαναστάσεις του 1848, τον Nietzsche, τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για πάνω από δύο χιλιετίες, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης παρείχαν το φιλοσοφικό οικοδόμημα αυτής της παράδοσης.
Έπειτα, ήδη από το 1945, ολόκληρο το οικοδόμημα κατέρρευσε.
Ο φιλελεύθερος καπιταλισμός και η αμερικανική «δημοκρατία» επιβλήθηκαν ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες – και τερμάτισαν τον χώρο για ουσιαστική ιδεολογική συζήτηση.
Το τέλος της ΕΣΣΔ γέννησε την υπέρτατη ανοησία του «τέλους της Ιστορίας» – και συνεπώς το τέλος της κριτικής σκέψης.
Μόνο τώρα, με τη διαρκή άνοδο της Κίνας, η Δύση αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ιστορία, της οποίας στο εξής θα είναι κυρίως θεατής.
Η συλλογική, κατακερματισμένη Δύση έχει χάσει οριστικά την ικανότητα να αυτοτοποθετείται ιστορικά.
Η Δύση βρίσκεται πλέον υπό την πλήρη κυριαρχία του Αποσυντονιστή.
Η λογική του Αποσυντονιστή εφαρμόζεται, για παράδειγμα, στην ενεργειακή αυτοκτονία της ΕΕ.
Το Ινστιτούτο Οικονομικής και Χρηματοοικονομικής Ανάλυσης Ενέργειας (IEEFA), με έδρα το Οχάιο, εκτίμησε πρόσφατα ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να καλύπτουν έως και το 80% των εισαγωγών LNG της ΕΕ έως το 2030.
Αυτό συνδέεται με τη συμφωνία εμπορίου που ανακοινώθηκε τον περασμένο Ιούλιο και δεσμεύει την ΕΕ να αγοράσει ενεργειακά προϊόντα των ΗΠΑ ύψους 750 δισ. δολαρίων έως το 2028.
Η απώλεια φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου και η εξάρτηση από υπερβολικά ακριβό LNG από την Αυτοκρατορία του Χάους αποτελούν τον επιθανάτιο κώδωνα για τη βιομηχανική δραστηριότητα σε ολόκληρη την ΕΕ.
Οι παύσεις λειτουργίας και οι πτωχεύσεις είναι ήδη ο κανόνας, ιδίως στην πρώην βιομηχανική υπερδύναμη Γερμανία.
Ονομάστε το Θρίαμβο της Αποβιομηχάνισης.
Εν τω μεταξύ, οι ορθολογικοί δρώντες του RIC (Ρωσία-Ινδία-Κίνα) επενδύουν σε μια σύνθετη στρατηγική οικοδόμηση.
Βλέπουμε μια σύζευξη της έξυπνης τακτικής εμπλοκής της Ρωσίας –μιας υπόσχεσης που χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης– με ορισμένους τομείς του δολαρίου ΗΠΑ• τη σταθερή επέκταση του διεθνοποιημένου γιουάν• την Ινδία να αξιοποιεί επίσης τις σχέσεις με τις ΗΠΑ ενώ προωθεί την αρχιτεκτονική πληρωμών των BRICS• και τη διασυνδεδεμένη ναυτική ασφάλεια, όπως στις ναυτικές ασκήσεις Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.
Ο σχεδιασμός της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας των ΗΠΑ για πέντε σφαίρες επιρροής ήδη παραπαίει: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα (και οι δύο χαρακτηρισμένες ως εχθροί), Ινδία και Ιαπωνία (υποτελής των ΗΠΑ).
Η NSS επιμένει ότι «η ασφάλεια, η ελευθερία και η ευημερία του αμερικανικού λαού συνδέονται άμεσα με την ικανότητά μας να εμπορευόμαστε και να εμπλεκόμαστε από θέση ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό».
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απειλή πολέμου και όχι για γεωοικονομική πρόταση.
Ακόμη και η Ινδία μπορεί να το διακρίνει.
Κάτι απολύτως συγχρονισμένο με την ύψιστη, απελπισμένη αυτοκρατορική ανάγκη για φυσικούς πόρους και έλεγχο στρατηγικών εδαφών.
Η απόλυτη αναμέτρηση
Σύμφωνα με τον Escobar, το Νέο Μεγάλο Παιχνίδι είναι εν εξελίξει, αλλά το βασικό πεδίο μάχης έχει καθοριστεί: ΗΠΑ–Κίνα.
Όλα τα υπόλοιπα υποτάσσονται σε αυτό.
Ο Καλιγούλας πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα στις αρχές Απριλίου. Μιλάμε για την απόλυτη αναμέτρηση.
Θα προσπαθήσει, υπό πίεση, να εξασφαλίσει κάποια «μεγάλη συμφωνία» για να διατηρήσει την κυριαρχία του δολαρίου.
Μεγάλη αποτυχία εγγυημένη – καθώς η Αυτοκρατορία του Χάους εξακολουθεί να επιδιώκει να εξαναγκάσει την Κίνα τη στιγμή που έχει απεγνωσμένα ανάγκη τη συνεργασία της.
Αυτό που πραγματικά έχει σημασία για το Πεκίνο είναι να διεθνοποιήσει το γιουάν, οικοδομώντας παράλληλα διάδρομο μετά από διάδρομο με στήριξη στον χρυσό.
Και να χρησιμοποιήσει τη χρηματοοικονομική του ισχύ με διακριτικότητα – είτε περιορίζοντας τις εξαγωγές αργύρου είτε ξεφορτώνοντας αμερικανικά κρατικά ομόλογα.
Το Πεκίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι το συνονθύλευμα των αμιγώς αμερικανικών «φουσκών» μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω σιδηράς ολιγαρχικής ελέγχου και ατελείωτης εκτύπωσης χρήματος. Δεν υπάρχει Σχέδιο Β.
Έχουμε ήδη εισέλθει σε μια νέα ιστορική φάση: χωρίς περιορισμούς• χωρίς περιστροφές• χωρίς καν προσπάθεια δικαιολόγησης οτιδήποτε.
Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για την πειρατεία από τους Αμερικανούς –και σε έναν βαθμό από τους Ευρωπαίους– σε ρωσικά ναυτικά περιουσιακά στοιχεία.
Το Ιράν αντικατοπτρίζει την απόλυτη αναμέτρηση: είτε θα επικρατήσει ο αμερικανο-σιωνιστικός ιμπεριαλισμός είτε η πολυπολικότητα, όπως εκπροσωπείται από τη στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας και τους BRICS.
Γι’ αυτό δεν αποτελεί έκπληξη ότι το πανταχού παρόν πεδίο μάχης είναι καταδικασμένο να γίνεται ολοένα και πιο σφοδρό μέρα με τη μέρα, καταλήγει ο Escobar.
www.bankingnews.gr
Δεν είναι περίεργο. Κανένας αδαής κόλακας μέσα στον εντυπωσιακά μέτριο εσωτερικό του κύκλο δεν είναι αρκετά διανοητικά ικανός να εξηγήσει στον σύγχρονο Καλιγούλα τα βασικά του Σιιτισμού.
Και το πράγμα γίνεται χειρότερο.
Σύμφωνα με τον γνωστό αναλυτή Pepe Escobar, αυτό που πραγματικά βρίσκεται στο αυτοκρατορικό τραπέζι είναι η επιστροφή του Ολοκληρωτικού Πολέμου ως πολιτική συγκάλυψη, προς όφελος σημαντικού τμήματος της μαζικά διεφθαρμένης/διεστραμμένης αγγλοαμερικανικής ολιγαρχίας.
Οι «διαπραγματεύσεις» της Γενεύης ήταν μια αποτυχία.
Ο πόλεμος κατά της Ρωσίας ήταν το leitmotif της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου.
Η «τεράστια αρμάδα» που έχει συγκεντρωθεί κοντά στον Περσικό Κόλπο βαδίζει, μιλά και πλέει σαν οι ΗΠΑ/Ισραήλ να είναι έτοιμες να επιτεθούν στο Ιράν.
Ακόμη και αν ληφθεί υπόψη ένα πιθανό ύστατο ραντεβού στη Γενεύη την Παρασκευή• ακόμη και αν ληφθεί υπόψη η μη ιρανική συνθηκολόγηση, το πιο πιθανό σενάριο παραμένει η αμερικανική υποχώρηση.
Διότι μια επίθεση στο Ιράν, που θα οδηγούσε σε καταστροφική απάντηση, θα σφράγιζε την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές και θα μετέτρεπε τον Καλιγούλα μας σε «κουτσή πάπια» των δασμών.
Όλο το δράμα περιστρέφεται γύρω από την άμεση επιταγή αλλαγής της προσοχής από τα Αρχεία Epstein – ή τις Ηνωμένες Πολιτείες της Νήσου Epstein, που συγκρούονται με τη Δυτική Συλλογικότητα Epstein.
Το Σύνδικτο Trump-Bibi-Epstein έχει ανάγκει να αλλάξει το αφήγημα.
Στις ΗΠΑ κυριαρχεί μια τερατώδης κερδοσκοπική φούσκα• ιστορικά, η Αυτοκρατορία του Χάους, της Λεηλασίας και των Μόνιμων Πληγμάτων καταφεύγει πάντα σε πόλεμο μετά την έκρηξη μιας φούσκας, λέει ο Escobar.
Το υπουργείο των Αέναων Πολέμων θα έχει προϋπολογισμό 50% υψηλότερο το 2027.
Κι όμως, οι πόλεμοι πρέπει να ξεκινήσουν τώρα.
Το βιομηχανικό-στρατιωτικό σύμπλεγμα –ή μάλλον το MICIMATT, όπως το όρισε εύστοχα ο Ray McGovern (στρατιωτικό-βιομηχανικό-κοινοβουλευτικό-μυστικών υπηρεσιών-μέσων ενημέρωσης-ακαδημαϊκό-δεξαμενών σκέψης σύμπλεγμα)– είναι η μοναδική βαλβίδα εκτόνωσης για έναν δυτικό υπερκαπιταλισμό που υστερεί οικονομικά και του οποίου η «αξιοπιστία» έχει θαφτεί έξι πόδια κάτω από τη γη.
Το νέο παράδειγμα –διεθνές χάος χωρίς κανόνες– είναι πλέον γυμνό.
Είναι υπέρτατα, πορνογραφικά αρπακτικό: το ήθος Epstein το αποτυπώνει με τελειότητα.
Και η Ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα: ο πόλεμος δι’ αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας στην Ουκρανία θα συνεχιστεί - είναι εμμονή της ευρωπαϊκής «ελίτ».
Και όπως το 1941, πρόκειται για τους τεράστιους φυσικούς πόρους της Ρωσίας.
Ο Nietzsche είχε δίκιο, όπως συνήθως, ήδη από το 1888.
Ζούμε τους επιθανάτιους ρόγχους της δυτικής, μεταμοντέρνας διολίσθησης στον μηδενισμό.
Η μετα-αλήθεια, σε ακόμη ένα ποιητικό (αν)δίκαιο στιγμιότυπο, καθρεφτίζεται στο Truth Social.
«Αποσυντόνισέ με, μωρό μου»
Η τρέχουσα βαθιά, σκοτεινή μας κακουχία θα μπορούσε εύκολα να αναλυθεί ως το λογικό συμπέρασμα μιας μακράς διαδικασίας που περιλαμβάνει την Περσική αυτοκρατορία, τους Ελληνοπερσικούς πολέμους, την επίδρασή τους στον ελληνικό πολιτισμό, τον Ελληνισμό, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την εμφάνιση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ, τις Σταυροφορίες, την Αναγέννηση, την Εποχή των Ανακαλύψεων που υπερέβη το ενδοευρασιατικό εμπόριο, τη Βιομηχανική Επανάσταση, τον Διαφωτισμό, την Αμερικανική ανεξαρτησία, τη Γαλλική επανάσταση, τον Γερμανικό ιδεαλισμό, τις επαναστάσεις του 1848, τον Nietzsche, τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Για πάνω από δύο χιλιετίες, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης παρείχαν το φιλοσοφικό οικοδόμημα αυτής της παράδοσης.
Έπειτα, ήδη από το 1945, ολόκληρο το οικοδόμημα κατέρρευσε.
Ο φιλελεύθερος καπιταλισμός και η αμερικανική «δημοκρατία» επιβλήθηκαν ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες – και τερμάτισαν τον χώρο για ουσιαστική ιδεολογική συζήτηση.
Το τέλος της ΕΣΣΔ γέννησε την υπέρτατη ανοησία του «τέλους της Ιστορίας» – και συνεπώς το τέλος της κριτικής σκέψης.
Μόνο τώρα, με τη διαρκή άνοδο της Κίνας, η Δύση αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ιστορία, της οποίας στο εξής θα είναι κυρίως θεατής.
Η συλλογική, κατακερματισμένη Δύση έχει χάσει οριστικά την ικανότητα να αυτοτοποθετείται ιστορικά.
Η Δύση βρίσκεται πλέον υπό την πλήρη κυριαρχία του Αποσυντονιστή.
Η λογική του Αποσυντονιστή εφαρμόζεται, για παράδειγμα, στην ενεργειακή αυτοκτονία της ΕΕ.
Το Ινστιτούτο Οικονομικής και Χρηματοοικονομικής Ανάλυσης Ενέργειας (IEEFA), με έδρα το Οχάιο, εκτίμησε πρόσφατα ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να καλύπτουν έως και το 80% των εισαγωγών LNG της ΕΕ έως το 2030.
Αυτό συνδέεται με τη συμφωνία εμπορίου που ανακοινώθηκε τον περασμένο Ιούλιο και δεσμεύει την ΕΕ να αγοράσει ενεργειακά προϊόντα των ΗΠΑ ύψους 750 δισ. δολαρίων έως το 2028.
Η απώλεια φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου και η εξάρτηση από υπερβολικά ακριβό LNG από την Αυτοκρατορία του Χάους αποτελούν τον επιθανάτιο κώδωνα για τη βιομηχανική δραστηριότητα σε ολόκληρη την ΕΕ.
Οι παύσεις λειτουργίας και οι πτωχεύσεις είναι ήδη ο κανόνας, ιδίως στην πρώην βιομηχανική υπερδύναμη Γερμανία.
Ονομάστε το Θρίαμβο της Αποβιομηχάνισης.
Εν τω μεταξύ, οι ορθολογικοί δρώντες του RIC (Ρωσία-Ινδία-Κίνα) επενδύουν σε μια σύνθετη στρατηγική οικοδόμηση.
Βλέπουμε μια σύζευξη της έξυπνης τακτικής εμπλοκής της Ρωσίας –μιας υπόσχεσης που χρησιμοποιείται ως μοχλός πίεσης– με ορισμένους τομείς του δολαρίου ΗΠΑ• τη σταθερή επέκταση του διεθνοποιημένου γιουάν• την Ινδία να αξιοποιεί επίσης τις σχέσεις με τις ΗΠΑ ενώ προωθεί την αρχιτεκτονική πληρωμών των BRICS• και τη διασυνδεδεμένη ναυτική ασφάλεια, όπως στις ναυτικές ασκήσεις Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.
Ο σχεδιασμός της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας των ΗΠΑ για πέντε σφαίρες επιρροής ήδη παραπαίει: ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα (και οι δύο χαρακτηρισμένες ως εχθροί), Ινδία και Ιαπωνία (υποτελής των ΗΠΑ).
Η NSS επιμένει ότι «η ασφάλεια, η ελευθερία και η ευημερία του αμερικανικού λαού συνδέονται άμεσα με την ικανότητά μας να εμπορευόμαστε και να εμπλεκόμαστε από θέση ισχύος στον Ινδο-Ειρηνικό».
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για απειλή πολέμου και όχι για γεωοικονομική πρόταση.
Ακόμη και η Ινδία μπορεί να το διακρίνει.
Κάτι απολύτως συγχρονισμένο με την ύψιστη, απελπισμένη αυτοκρατορική ανάγκη για φυσικούς πόρους και έλεγχο στρατηγικών εδαφών.
Η απόλυτη αναμέτρηση
Σύμφωνα με τον Escobar, το Νέο Μεγάλο Παιχνίδι είναι εν εξελίξει, αλλά το βασικό πεδίο μάχης έχει καθοριστεί: ΗΠΑ–Κίνα.
Όλα τα υπόλοιπα υποτάσσονται σε αυτό.
Ο Καλιγούλας πρόκειται να επισκεφθεί την Κίνα στις αρχές Απριλίου. Μιλάμε για την απόλυτη αναμέτρηση.
Θα προσπαθήσει, υπό πίεση, να εξασφαλίσει κάποια «μεγάλη συμφωνία» για να διατηρήσει την κυριαρχία του δολαρίου.
Μεγάλη αποτυχία εγγυημένη – καθώς η Αυτοκρατορία του Χάους εξακολουθεί να επιδιώκει να εξαναγκάσει την Κίνα τη στιγμή που έχει απεγνωσμένα ανάγκη τη συνεργασία της.
Αυτό που πραγματικά έχει σημασία για το Πεκίνο είναι να διεθνοποιήσει το γιουάν, οικοδομώντας παράλληλα διάδρομο μετά από διάδρομο με στήριξη στον χρυσό.
Και να χρησιμοποιήσει τη χρηματοοικονομική του ισχύ με διακριτικότητα – είτε περιορίζοντας τις εξαγωγές αργύρου είτε ξεφορτώνοντας αμερικανικά κρατικά ομόλογα.
Το Πεκίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι το συνονθύλευμα των αμιγώς αμερικανικών «φουσκών» μπορεί να διατηρηθεί μόνο μέσω σιδηράς ολιγαρχικής ελέγχου και ατελείωτης εκτύπωσης χρήματος. Δεν υπάρχει Σχέδιο Β.
Έχουμε ήδη εισέλθει σε μια νέα ιστορική φάση: χωρίς περιορισμούς• χωρίς περιστροφές• χωρίς καν προσπάθεια δικαιολόγησης οτιδήποτε.
Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, για την πειρατεία από τους Αμερικανούς –και σε έναν βαθμό από τους Ευρωπαίους– σε ρωσικά ναυτικά περιουσιακά στοιχεία.
Το Ιράν αντικατοπτρίζει την απόλυτη αναμέτρηση: είτε θα επικρατήσει ο αμερικανο-σιωνιστικός ιμπεριαλισμός είτε η πολυπολικότητα, όπως εκπροσωπείται από τη στρατηγική σύμπραξη Ρωσίας–Κίνας και τους BRICS.
Γι’ αυτό δεν αποτελεί έκπληξη ότι το πανταχού παρόν πεδίο μάχης είναι καταδικασμένο να γίνεται ολοένα και πιο σφοδρό μέρα με τη μέρα, καταλήγει ο Escobar.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών