Δύο μήνες για τον Trump… δύο μήνες για τη Ρωσία… - Μετά όλα θα γίνουν πολύ χειρότερα για όλους, για τις εμπόλεμες ΗΠΑ, την εμπόλεμη Ρωσία, την εμπόλεμη Ουκρανία και το εμπόλεμο Ιράν
Δύο μήνες απομένουν και 4 εμπόλεμες χώρες μετρούν αντίστροφα για διαφορετικούς λόγους
Τι συμβαίνει ακριβώς;
Οι Αμερικανοί εξόντωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Khamenei, αλλά το Ιράν άντεξε το πλήγμα.
Η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ λιγότερο ανθεκτική.
Τώρα, ο Trump αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο απέναντι στον οποίο ακόμη και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά είναι ανίσχυρα: τον χρόνο.
Και το ρολόι χτυπά — και όχι μόνο στην Ουάσιγκτον.
Δύο μήνες για τη νίκη… έχει ο Trump
Ο πόλεμος με το Ιράν έπληξε τον Trump από μια απροσδόκητη πλευρά: την κάλπη.
Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν την πλειοψηφία τους και στα δύο σώματα του Κογκρέσου.
Οι Δημοκρατικοί πέτυχαν νίκες ακόμη και σε πολιτείες που παραδοσιακά πρόσκεινται στους Ρεπουμπλικάνους.
Η άνοδος των τιμών στα τρόφιμα, το υψηλό κόστος της βενζίνης και ένας πόλεμος με το Ιράν που διαρκεί ήδη 8 μήνες —απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να διαφαίνεται τέλος— συνέβαλαν όλα στην ήττα του κόμματος του προέδρου Trump.
Ακόμη και ο ίδιος ο Trump παραδέχθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν αποτέλεσε έναν από τους λόγους για την ήττα.
Απομένουν δύο μήνες
Προς το παρόν, ωστόσο, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην Ουάσιγκτον. Οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν τον έλεγχο του Κογκρέσου έως τις 3 Ιανουαρίου 2027.
Μετά από αυτή την ημερομηνία, τη σκυτάλη θα πάρουν οι Δημοκρατικοί, οι οποίοι έχουν ήδη υποσχεθεί να διερευνήσουν τις ενέργειες της διακυβέρνησης Trump και προτίθενται να περιορίσουν την προεδρική εξουσία του.
Θα έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν νέες στρατιωτικές δαπάνες, να ζητήσουν λογοδοσία και να πιέσουν για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Αν και ο πρόεδρος παραμένει αρχιστράτηγος —και οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να παρακάμψουν το veto του Trump χωρίς τη στήριξη ορισμένων Ρεπουμπλικάνων— η συνέχιση του πολέμου, παράλληλα με τη σύγκρουση με το ίδιο του το Κογκρέσο, θα καταστεί σημαντικά πιο δύσκολη.
Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα για τον Trump
Εν ολίγοις, στον Trump απομένουν περίπου δύο μήνες κατά τους οποίους μπορεί ακόμη να δράσει με σχετική ελευθερία.
Σε αυτό το διάστημα, οφείλει να επιτύχει αυτό που απέτυχε να κάνει τους προηγούμενους 8 μήνες: μια νίκη επί του Ιράν.
Επιπλέον, η νίκη αυτή πρέπει να είναι αρκετά αποφασιστική ώστε το αμερικανικό κοινό να κατανοήσει τον λόγο για τον οποίο δαπανήθηκαν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.
Διαφορετικά, ήδη από τον Ιανουάριο 2027, οι Δημοκρατικοί θα ζητήσουν απάντηση στο ερώτημα: γιατί ξεκίνησε εξαρχής αυτός ο πόλεμος;
Μια εξίσωση με δύο αγνώστους
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί: τι εμποδίζει τον Trump να τερματίσει τον πόλεμο με μια νίκη πριν από τα Χριστούγεννα;
Ο αμερικανικός στρατός διαθέτει συντριπτικό πλεονέκτημα έναντι του Ιράν.
Στις αρχές Οκτωβρίου, η αμερικανική δύναμη στη Μέση Ανατολή αριθμούσε περίπου 50.000 στρατιωτικούς.
Έκτοτε, το Πεντάγωνο έχει αναπτύξει επιπλέον 9.000 στρατιωτικό προσωπικό, συμπεριλαμβανομένων 7.000 ναυτών και 2.000 πεζοναυτών.
Ένα τρίτο αεροπλανοφόρο, το Theodore Roosevelt, πρόκειται να προστεθεί στα George H. W. Bush και George Washington.
Συνολικά, πρόκειται για σχεδόν 20.000 άτομα προσωπικό και περίπου 150 μαχητικά αεροσκάφη που επιχειρούν από αεροπλανοφόρα —χωρίς να συνυπολογίζεται η αεροπορία που εδρεύει στην ξηρά.
Το Ιράν δέχεται αμερικανικούς βομβαρδισμούς εδώ και 8 μήνες… γιατί να μην συγκεντρωθούν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις ώστε να καταφερθεί ένα τελικό, αποφασιστικό πλήγμα;
Τα 13.500 χτυπήματα των Αμερικανών
Ειδικά από τη στιγμή που οι Αμερικανοί έχουν ήδη επιδείξει τις δυνατότητές τους. Σύμφωνα με τον Ναύαρχο Brad Cooper, διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (U.S. Central Command), κατά τη διάρκεια των πρώτων 38 ημερών των κύριων πολεμικών επιχειρήσεων πραγματοποιήθηκαν περισσότερα από 13.500 πλήγματα.
Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αναχαίτισαν πάνω από 6.000 ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και περισσότερους από 1.500 βαλλιστικούς πυραύλους.
Πρόκειται για εντυπωσιακά νούμερα.
Υπάρχουν όμως κι άλλα πιο… περίεργα…
Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου 2026, ο πόλεμος είχε ήδη κοστίσει στους Αμερικανούς 47,1 δισεκατομμύρια δολάρια.
Από αυτό το σύνολο, τα 29 δισ. δολάρια δαπανήθηκαν για την αναπλήρωση των πυρομαχικών που καταναλώθηκαν, τα 6,1 δισ. δολάρια για την αντικατάσταση εξοπλισμού που χάθηκε και τα 11,9 δισ. δολάρια για πρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες.
Οι απώλειες δεν αποτιμώνται μόνο σε χρηματικούς όρους.
Μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου 2026, οι Αμερικανοί είχαν χάσει ή υποστεί ζημιές σε περισσότερα από 90 αεροσκάφη, ελικόπτερα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) — συμπεριλαμβανομένων 55 drones αναγνώρισης και κρούσης τύπου MQ-9 Reaper, 12 μαχητικών-βομβαρδιστικών F-15E και 7 αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού KC-135.
Η κατάσταση όσον αφορά τα αντιπυραυλικά αναχαιτιστικά είναι ακόμη πιο κρίσιμη…
Σύμφωνα με δημοσιευμένες εκτιμήσεις, μέχρι τον Αύγουστο 2026, οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει περίπου 1.700 αναχαιτιστικά Patriot, 200 αναχαιτιστικά THAAD και 150 αναχαιτιστικά της οικογένειας Standard Missile (που εκτοξεύονται από πολεμικά πλοία).
Για ορισμένους από αυτούς τους τύπους, το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί στο 50% έως 66% των υπαρχόντων αποθεμάτων — και η αναπλήρωσή τους ενδέχεται να διαρκέσει χρόνια.
Παράλληλα, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου εκτιμά ότι κάθε επόμενος μήνας του πολέμου θα κοστίζει επιπλέον 2-3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Δύο άγνωστοι Χ…
Ο πρώτος άγνωστος Χ είναι: πόσα ακόμη πλήγματα πρέπει να εξαπολυθούν κατά του Ιράν ώστε να επιτευχθεί όχι απλώς η καταστροφή μιας ακόμη στρατιωτικής εγκατάστασης, αλλά η ουσιαστική συνθηκολόγηση του Ιράν;
Χίλια; Δέκα χιλιάδες; Εκατό χιλιάδες;
Άλλωστε, τα πρώτα 13.500 πλήγματα δεν οδήγησαν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα.
Ο δεύτερος άγνωστος Χ είναι: πόσους πυραύλους και drones θα εκτοξεύσει το Ιράν ως αντίποινα, και πόσα αμερικανικά αναχαιτιστικά θα απαιτηθούν για την εξουδετέρωσή τους;
Θα καταστεί αναγκαία η προστασία των αμερικανικών στρατευμάτων, των βάσεων, των συμμάχων, των πετρελαϊκών υποδομών και της ναυτιλίας.
Επιπλέον, εάν νέα αμερικανικά πλήγματα προκαλέσουν μια ακόμη πιο σφοδρή απάντηση, αυτοί οι δύο άγνωστοι θα καταστούν άρρηκτα συνδεδεμένοι.
Το Ιράν αντικειμενικά αποδείχθηκε πολύ σκληρός παίκτης... και έχει προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο...
Ο Trump θα κληθεί να λύσει αυτή την εξίσωση υπό την πίεση του χρόνου.
Απομένουν λιγότερο από δύο μήνες μέχρι την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Κογκρέσο... μετά από αυτό, οι Δημοκρατικοί θα εισέλθουν στο προσκήνιο, προσθέτοντας τη δική τους διάσταση στις στρατιωτικές και οικονομικές προκλήσεις.
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι οι Αμερικανοί καταφέρνουν όντως να βρουν αρκετούς πυραύλους, να καταστρέψουν τους εναπομείναντες στρατιωτικούς στόχους και να συντρίψουν την αντίσταση του ιρανικού στρατού — θα μπορούσαν τότε να κηρύξουν τη νίκη;
Ή μήπως έχουμε ήδη δει πώς τείνουν να καταλήγουν τέτοιου είδους αμερικανικές «νίκες»;
Πρόκειται για νίκη, για ήττα ή για κάτι εντελώς διαφορετικό;
Ο κόσμος παρακολουθεί, ανάμεσα στα γέλια και την αμηχανία.
Ο Αμερικανικός στρατός απέτυχε στο Ιράν… αυτό πλέον έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως…
Μια νίκη που οδηγεί στην ήττα
Οι Αμερικανοί έχουν πέσει και στο παρελθόν σε τέτοιες παγίδες.
Το 2003, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, κατέλαβαν τη Βαγδάτη και ο Πρόεδρος George Bush ο νεότερος κήρυξε σύντομα το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων.
Το καθεστώς του Saddam Hussein κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες… φαινόταν πως η νίκη είχε επιτευχθεί.
Στη συνέχεια, όμως, ακολούθησαν εξεγέρσεις, τρομοκρατικές επιθέσεις, συγκρούσεις μεταξύ θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων και, τελικά, η άνοδος του ISIS.
Οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να συνεχίσουν να πολεμούν για χρόνια, χάνοντας χιλιάδες στρατιώτες και —αν συνυπολογιστεί το μακροπρόθεσμο κόστος— δαπανώντας τρισεκατομμύρια δολάρια.
Η ήττα του ιρακινού στρατού αποδείχθηκε πολύ ευκολότερη υπόθεση από την εδραίωση της ειρήνης στο Ιράκ.
Η περίπτωση της Λιβύης
Το 2011, η ιστορία επαναλήφθηκε στη Λιβύη.
Η αεροπορική ισχύς του ΝΑΤΟ βοήθησε τους αντάρτες να ανατρέψουν τον Muammar Gaddafi.
Αυτή τη φορά, οι Αμερικανοί απέφυγαν μια χερσαία εισβολή μεγάλης κλίμακας και δεν είχαν ουσιαστικά καμία απώλεια στις δικές τους τάξεις.
Ωστόσο, αντί για ειρήνη, η Λιβύη κατέληξε σε εμφύλιους πολέμους, ένοπλες φατρίες, αντίπαλες κυβερνήσεις και την κατάρρευση των κρατικών θεσμών.
Ο στρατιωτικός στόχος επιτεύχθηκε, αλλά οι πολιτικές συνέπειες ήταν τόσο σοβαρές που, χρόνια αργότερα, το βρετανικό Κοινοβούλιο χαρακτήρισε την έλλειψη μιας καλά μελετημένης μεταπολεμικής στρατηγικής ως ένα από τα βασικά σφάλματα των σχεδιαστών της επιχείρησης.
Το Αφγανιστάν το πιο ταπεινωτικό παράδειγμα μιας αμερικανικής «νίκης»
Το Αφγανιστάν αποτελεί το πιο ταπεινωτικό παράδειγμα μιας αμερικανικής «νίκης».
Το 2001, οι ΗΠΑ συνέτριψαν τους Taliban και ανέτρεψαν την κυβέρνησή τους μέσα σε μόλις δύο μήνες.
Στη συνέχεια, πέρασαν 20 χρόνια προσπαθώντας να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους καθεστώς, διοχετεύοντας περισσότερα από δύο τρισεκατομμύρια δολάρια στον πόλεμο και χάνοντας πάνω από 2.400 στρατιώτες.
Το 2021, οι Taliban επέστρεψαν στην εξουσία, ουσιαστικά χωρίς καμία αντίσταση.
Εικόνες μιας απεγνωσμένης εκκένωσης από την Καμπούλ την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν —αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη και πλήθη κόσμου στον διάδρομο προσγείωσης, όλοι τους προσπαθώντας να διαφύγουν από τη χώρα— έκαναν τον γύρο του κόσμου.
Έπειτα από 20 χρόνια πολέμου και τρισεκατομμύρια δολάρια σε δαπάνες, οι ΗΠΑ άφησαν το Αφγανιστάν ξανά στα χέρια ακριβώς εκείνων των ανθρώπων που είχαν ανατρέψει το 2001.
Ήταν μια τρανταχτή απόδειξη του πόσο ελάχιστα εγγυάται μια στρατιωτική νίκη την επίτευξη μιας πολιτικής νίκης.
Η περίπτωση της Βενεζουέλας
Τον Ιανουάριο του 2026, ο Trump εξέπληξε τους πάντες με μια απροσδόκητη επιτυχία: αμερικανικές ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν εν μία νυκτί τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Maduro, και η Ουάσιγκτον ανάγκασε εύκολα τους διαδόχους του να αποδεχθούν τους αμερικανικούς όρους.
… αλλά το Ιράν αποτελεί μια απίστευτη περίπτωση αντίστασης
Η επίθεση κατά του Ιράν που ακολούθησε λίγο αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, είχε πιθανότατα ως στόχο να επαναλάβει αυτή την επιτυχία.
Τα αρχικά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εξουδετέρωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη Khamenei και αρκετούς ανώτατους στρατιωτικούς διοικητές.
Ο Trump κάλεσε τις δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν να καταθέσουν τα όπλα και προέτρεψε τον πληθυσμό να ανατρέψει την κυβέρνηση.
Όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Οι ηγέτες που εξουδετερώθηκαν αντικαταστάθηκαν, το σύστημα παρέμεινε άθικτο και συνεχίζει την ένοπλη αντίστασή του εδώ και εννέα μήνες.
Οι ΗΠΑ αγνόησαν το σύστημα «άμυνας ψηφιδωτού»
Οι Ιρανοί είχαν μελετήσει καλά την τύχη του Ιράκ, του Αφγανιστάν και της Λιβύης.
Ήδη από τη δεκαετία του 2000, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης ή IRGC είχαν αρχίσει να συγκροτούν ένα σύστημα «άμυνας ψηφιδωτού» (mosaic defense), χωρίζοντας τη διοικητική τους δομή σε 31 εδαφικές μονάδες: αν καταστραφεί η κεντρική διοίκηση, οι υπόλοιπες μονάδες συνεχίζουν να λειτουργούν.
Επιπλέον, το Ιράν δεν βασίζεται στην προσωπική εξουσία...σε ένα μεμονωμένο άτομο, αλλά μάλλον σε ένα εκτεταμένο δίκτυο θεσμών που συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας κοινής ιδεολογίας και ενός κοινού σκοπού.
Το αποτέλεσμα είναι μια μοναδική, αποκεντρωμένη «ιδεοκρατία» — ένα σύστημα που δεν μπορεί να εξαρθρωθεί μέσω ενός «πλήγματος αποκεφαλισμού».
Φαίνεται πως οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δεν το γνώριζαν αυτό όταν εξαπέλυσαν την επιχείρησή τους, «Epic Fury».
Κατά συνέπεια, η στρατηγική που αποδείχθηκε αποτελεσματική στη Βενεζουέλα, αλλά απέτυχε πλήρως στην περίπτωση του Ιράν.
Το Ιράν… βοήθησε την Ρωσία…
Αντέχοντας τη σφοδρή επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το Ιράν έχει ουσιαστικά βοηθήσει τη Ρωσία…
Οι Αμερικανοί έχουν δαπανήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια —και έχουν εξαντλήσει ένα απόθεμα ακριβών αναχαιτιστικών πυραύλων— τα οποία προορίζονταν, υπό άλλες συνθήκες, για την Ουκρανία.
Η Ουάσιγκτον αναγκάζεται πλέον να μοιράσει τους στρατιωτικούς της πόρους μεταξύ δύο συγκρούσεων και δεν μπορεί να αναπληρώσει άμεσα ότι έχει δαπανηθεί — ανεξάρτητα από το ποιος ελέγχει το Κογκρέσο.
Ο χρόνος είναι πρόκληση και για την Ρωσία
Ο χρόνος, ωστόσο, έχει καταστεί πρόκληση για όλους.
Η Ρωσία στοχεύει να τερματίσει τον πόλεμο με τους δικούς της όρους, και η τρέχουσα αμερικανική κυβέρνηση έχει, μέχρι στιγμής, δημιουργήσει ορισμένες προϋποθέσεις για μια τέτοια έκβαση.
Στις 10 και 11 Νοεμβρίου 2026 στο Abu Dhabi θα πραγματοποιηθεί 3μερής συνάντηση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας... αλλά ας είμαστε ρεαλιστές οι προσδοκίες είναι χαμηλές...
Όμως, μετά την 3η Ιανουαρίου 2027, όταν οι Δημοκρατικοί θα εξασφαλίσουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, θα γίνει σημαντικά πιο δύσκολο για τον Trump να επιτύχει μια συμφωνία με τη Ρωσία.
Το νέο νομοθετικό σώμα σχεδόν βέβαια θα πιέσει για αυξημένη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία και θα εμποδίσει τυχόν συμφωνίες ευνοϊκές για τη Ρωσία.
Επομένως, η Ρωσία διαθέτει ένα σχετικά περιορισμένο χρονικό περιθώριο για αποφασιστική δράση.
Η Ρωσία επίσημα θα κηρύξει νίκη επί της Ουκρανίας, της Δύσης και του ΝΑΤΟ όταν πάρει και τις δύο τελευταίες πόλεις Slovyansk και Kramatorsk και απελευθερώσει και την πόλη Zaporizhia.
Όλα αυτά θα συμβούν έως το Καλοκαίρι του 2027... όλο το Donbass θα έχει περάσει σε Ρωσικό έλεγχο και η πόλη της Zaporizhia θα είναι ρωσική.
Θα είναι ιστορική νίκη αλλά με κόστος γιατί και οι Ουκρανοί χτυπούν με drones την Ρωσία και μπορεί δεκάδες χιλιάδες drones να εκτοξεύονται προς την Ρωσία... μπορεί ελάχιστα να διαπερνούν την Ρωσική αεράμυνα αλλά και αυτά τα ελάχιστα προκαλούν ζημιές...
Μετά οι Αμερικανοί θα πιέσουν τον Trump και θα δίνουν πάλι όπλα στην Ουκρανία συντηρώντας τον πόλεμο ακόμη και εάν η Ουκρανία θα συνεχίσει να χάνει εδάφη...
Η Ουκρανία έχει χάσει το 24,7% των εδαφών της και αυτό το μοτίβο θα συνεχιστεί... μπορεί τα drones να καθυστερούν την ταχύτητα της προέλασης αλλά οι Ρώσοι στρατιώτες είναι πολύ ανώτεροι από τους Ουκρανούς στο πεδίο της μάχης και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην Ανατολική Ουκρανία.
Δύο μήνες για τον Trump… δύο μήνες για τη Ρωσία…
Μετά όλα θα γίνουν πολύ χειρότερα για όλους, για τις εμπόλεμες ΗΠΑ, την εμπόλεμη Ρωσία, την εμπόλεμη Ουκρανία και το εμπόλεμο Ιράν.
Το 2027 αναμένεται να είναι ιδιαίτερα δραματικό…
www.bankingnews.gr
Τι συμβαίνει ακριβώς;
Οι Αμερικανοί εξόντωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν, Khamenei, αλλά το Ιράν άντεξε το πλήγμα.
Η πλειοψηφία των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, ωστόσο, αποδείχθηκε πολύ λιγότερο ανθεκτική.
Τώρα, ο Trump αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο απέναντι στον οποίο ακόμη και τα στρατηγικά βομβαρδιστικά είναι ανίσχυρα: τον χρόνο.
Και το ρολόι χτυπά — και όχι μόνο στην Ουάσιγκτον.
Δύο μήνες για τη νίκη… έχει ο Trump
Ο πόλεμος με το Ιράν έπληξε τον Trump από μια απροσδόκητη πλευρά: την κάλπη.
Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν την πλειοψηφία τους και στα δύο σώματα του Κογκρέσου.
Οι Δημοκρατικοί πέτυχαν νίκες ακόμη και σε πολιτείες που παραδοσιακά πρόσκεινται στους Ρεπουμπλικάνους.
Η άνοδος των τιμών στα τρόφιμα, το υψηλό κόστος της βενζίνης και ένας πόλεμος με το Ιράν που διαρκεί ήδη 8 μήνες —απορροφώντας δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να διαφαίνεται τέλος— συνέβαλαν όλα στην ήττα του κόμματος του προέδρου Trump.
Ακόμη και ο ίδιος ο Trump παραδέχθηκε ότι ο πόλεμος με το Ιράν αποτέλεσε έναν από τους λόγους για την ήττα.
Απομένουν δύο μήνες
Προς το παρόν, ωστόσο, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην Ουάσιγκτον. Οι Ρεπουμπλικάνοι διατηρούν τον έλεγχο του Κογκρέσου έως τις 3 Ιανουαρίου 2027.
Μετά από αυτή την ημερομηνία, τη σκυτάλη θα πάρουν οι Δημοκρατικοί, οι οποίοι έχουν ήδη υποσχεθεί να διερευνήσουν τις ενέργειες της διακυβέρνησης Trump και προτίθενται να περιορίσουν την προεδρική εξουσία του.
Θα έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν νέες στρατιωτικές δαπάνες, να ζητήσουν λογοδοσία και να πιέσουν για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.
Αν και ο πρόεδρος παραμένει αρχιστράτηγος —και οι Δημοκρατικοί δεν μπορούν να παρακάμψουν το veto του Trump χωρίς τη στήριξη ορισμένων Ρεπουμπλικάνων— η συνέχιση του πολέμου, παράλληλα με τη σύγκρουση με το ίδιο του το Κογκρέσο, θα καταστεί σημαντικά πιο δύσκολη.
Ο χρόνος κυλάει αντίστροφα για τον Trump
Εν ολίγοις, στον Trump απομένουν περίπου δύο μήνες κατά τους οποίους μπορεί ακόμη να δράσει με σχετική ελευθερία.
Σε αυτό το διάστημα, οφείλει να επιτύχει αυτό που απέτυχε να κάνει τους προηγούμενους 8 μήνες: μια νίκη επί του Ιράν.
Επιπλέον, η νίκη αυτή πρέπει να είναι αρκετά αποφασιστική ώστε το αμερικανικό κοινό να κατανοήσει τον λόγο για τον οποίο δαπανήθηκαν δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.
Διαφορετικά, ήδη από τον Ιανουάριο 2027, οι Δημοκρατικοί θα ζητήσουν απάντηση στο ερώτημα: γιατί ξεκίνησε εξαρχής αυτός ο πόλεμος;
Μια εξίσωση με δύο αγνώστους
Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί: τι εμποδίζει τον Trump να τερματίσει τον πόλεμο με μια νίκη πριν από τα Χριστούγεννα;
Ο αμερικανικός στρατός διαθέτει συντριπτικό πλεονέκτημα έναντι του Ιράν.
Στις αρχές Οκτωβρίου, η αμερικανική δύναμη στη Μέση Ανατολή αριθμούσε περίπου 50.000 στρατιωτικούς.
Έκτοτε, το Πεντάγωνο έχει αναπτύξει επιπλέον 9.000 στρατιωτικό προσωπικό, συμπεριλαμβανομένων 7.000 ναυτών και 2.000 πεζοναυτών.
Ένα τρίτο αεροπλανοφόρο, το Theodore Roosevelt, πρόκειται να προστεθεί στα George H. W. Bush και George Washington.
Συνολικά, πρόκειται για σχεδόν 20.000 άτομα προσωπικό και περίπου 150 μαχητικά αεροσκάφη που επιχειρούν από αεροπλανοφόρα —χωρίς να συνυπολογίζεται η αεροπορία που εδρεύει στην ξηρά.
Το Ιράν δέχεται αμερικανικούς βομβαρδισμούς εδώ και 8 μήνες… γιατί να μην συγκεντρωθούν όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις ώστε να καταφερθεί ένα τελικό, αποφασιστικό πλήγμα;
Τα 13.500 χτυπήματα των Αμερικανών
Ειδικά από τη στιγμή που οι Αμερικανοί έχουν ήδη επιδείξει τις δυνατότητές τους. Σύμφωνα με τον Ναύαρχο Brad Cooper, διοικητή της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (U.S. Central Command), κατά τη διάρκεια των πρώτων 38 ημερών των κύριων πολεμικών επιχειρήσεων πραγματοποιήθηκαν περισσότερα από 13.500 πλήγματα.
Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους αναχαίτισαν πάνω από 6.000 ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και περισσότερους από 1.500 βαλλιστικούς πυραύλους.
Πρόκειται για εντυπωσιακά νούμερα.
Υπάρχουν όμως κι άλλα πιο… περίεργα…
Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου 2026, ο πόλεμος είχε ήδη κοστίσει στους Αμερικανούς 47,1 δισεκατομμύρια δολάρια.
Από αυτό το σύνολο, τα 29 δισ. δολάρια δαπανήθηκαν για την αναπλήρωση των πυρομαχικών που καταναλώθηκαν, τα 6,1 δισ. δολάρια για την αντικατάσταση εξοπλισμού που χάθηκε και τα 11,9 δισ. δολάρια για πρόσθετες στρατιωτικές δαπάνες.
Οι απώλειες δεν αποτιμώνται μόνο σε χρηματικούς όρους.
Μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου 2026, οι Αμερικανοί είχαν χάσει ή υποστεί ζημιές σε περισσότερα από 90 αεροσκάφη, ελικόπτερα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) — συμπεριλαμβανομένων 55 drones αναγνώρισης και κρούσης τύπου MQ-9 Reaper, 12 μαχητικών-βομβαρδιστικών F-15E και 7 αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού KC-135.
Η κατάσταση όσον αφορά τα αντιπυραυλικά αναχαιτιστικά είναι ακόμη πιο κρίσιμη…
Σύμφωνα με δημοσιευμένες εκτιμήσεις, μέχρι τον Αύγουστο 2026, οι ΗΠΑ είχαν χρησιμοποιήσει περίπου 1.700 αναχαιτιστικά Patriot, 200 αναχαιτιστικά THAAD και 150 αναχαιτιστικά της οικογένειας Standard Missile (που εκτοξεύονται από πολεμικά πλοία).
Για ορισμένους από αυτούς τους τύπους, το ποσοστό αυτό αντιστοιχεί στο 50% έως 66% των υπαρχόντων αποθεμάτων — και η αναπλήρωσή τους ενδέχεται να διαρκέσει χρόνια.
Παράλληλα, το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου εκτιμά ότι κάθε επόμενος μήνας του πολέμου θα κοστίζει επιπλέον 2-3 δισεκατομμύρια δολάρια.
Δύο άγνωστοι Χ…
Ο πρώτος άγνωστος Χ είναι: πόσα ακόμη πλήγματα πρέπει να εξαπολυθούν κατά του Ιράν ώστε να επιτευχθεί όχι απλώς η καταστροφή μιας ακόμη στρατιωτικής εγκατάστασης, αλλά η ουσιαστική συνθηκολόγηση του Ιράν;
Χίλια; Δέκα χιλιάδες; Εκατό χιλιάδες;
Άλλωστε, τα πρώτα 13.500 πλήγματα δεν οδήγησαν σε ένα τέτοιο αποτέλεσμα.
Ο δεύτερος άγνωστος Χ είναι: πόσους πυραύλους και drones θα εκτοξεύσει το Ιράν ως αντίποινα, και πόσα αμερικανικά αναχαιτιστικά θα απαιτηθούν για την εξουδετέρωσή τους;
Θα καταστεί αναγκαία η προστασία των αμερικανικών στρατευμάτων, των βάσεων, των συμμάχων, των πετρελαϊκών υποδομών και της ναυτιλίας.
Επιπλέον, εάν νέα αμερικανικά πλήγματα προκαλέσουν μια ακόμη πιο σφοδρή απάντηση, αυτοί οι δύο άγνωστοι θα καταστούν άρρηκτα συνδεδεμένοι.
Το Ιράν αντικειμενικά αποδείχθηκε πολύ σκληρός παίκτης... και έχει προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο...
Ο Trump θα κληθεί να λύσει αυτή την εξίσωση υπό την πίεση του χρόνου.
Απομένουν λιγότερο από δύο μήνες μέχρι την ανάληψη καθηκόντων από το νέο Κογκρέσο... μετά από αυτό, οι Δημοκρατικοί θα εισέλθουν στο προσκήνιο, προσθέτοντας τη δική τους διάσταση στις στρατιωτικές και οικονομικές προκλήσεις.
Ας υποθέσουμε, όμως, ότι οι Αμερικανοί καταφέρνουν όντως να βρουν αρκετούς πυραύλους, να καταστρέψουν τους εναπομείναντες στρατιωτικούς στόχους και να συντρίψουν την αντίσταση του ιρανικού στρατού — θα μπορούσαν τότε να κηρύξουν τη νίκη;
Ή μήπως έχουμε ήδη δει πώς τείνουν να καταλήγουν τέτοιου είδους αμερικανικές «νίκες»;
Πρόκειται για νίκη, για ήττα ή για κάτι εντελώς διαφορετικό;
Ο κόσμος παρακολουθεί, ανάμεσα στα γέλια και την αμηχανία.
Ο Αμερικανικός στρατός απέτυχε στο Ιράν… αυτό πλέον έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως…
Μια νίκη που οδηγεί στην ήττα
Οι Αμερικανοί έχουν πέσει και στο παρελθόν σε τέτοιες παγίδες.
Το 2003, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, κατέλαβαν τη Βαγδάτη και ο Πρόεδρος George Bush ο νεότερος κήρυξε σύντομα το τέλος των πολεμικών επιχειρήσεων.
Το καθεστώς του Saddam Hussein κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες… φαινόταν πως η νίκη είχε επιτευχθεί.
Στη συνέχεια, όμως, ακολούθησαν εξεγέρσεις, τρομοκρατικές επιθέσεις, συγκρούσεις μεταξύ θρησκευτικών και εθνοτικών ομάδων και, τελικά, η άνοδος του ISIS.
Οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να συνεχίσουν να πολεμούν για χρόνια, χάνοντας χιλιάδες στρατιώτες και —αν συνυπολογιστεί το μακροπρόθεσμο κόστος— δαπανώντας τρισεκατομμύρια δολάρια.
Η ήττα του ιρακινού στρατού αποδείχθηκε πολύ ευκολότερη υπόθεση από την εδραίωση της ειρήνης στο Ιράκ.
Η περίπτωση της Λιβύης
Το 2011, η ιστορία επαναλήφθηκε στη Λιβύη.
Η αεροπορική ισχύς του ΝΑΤΟ βοήθησε τους αντάρτες να ανατρέψουν τον Muammar Gaddafi.
Αυτή τη φορά, οι Αμερικανοί απέφυγαν μια χερσαία εισβολή μεγάλης κλίμακας και δεν είχαν ουσιαστικά καμία απώλεια στις δικές τους τάξεις.
Ωστόσο, αντί για ειρήνη, η Λιβύη κατέληξε σε εμφύλιους πολέμους, ένοπλες φατρίες, αντίπαλες κυβερνήσεις και την κατάρρευση των κρατικών θεσμών.
Ο στρατιωτικός στόχος επιτεύχθηκε, αλλά οι πολιτικές συνέπειες ήταν τόσο σοβαρές που, χρόνια αργότερα, το βρετανικό Κοινοβούλιο χαρακτήρισε την έλλειψη μιας καλά μελετημένης μεταπολεμικής στρατηγικής ως ένα από τα βασικά σφάλματα των σχεδιαστών της επιχείρησης.
Το Αφγανιστάν το πιο ταπεινωτικό παράδειγμα μιας αμερικανικής «νίκης»
Το Αφγανιστάν αποτελεί το πιο ταπεινωτικό παράδειγμα μιας αμερικανικής «νίκης».
Το 2001, οι ΗΠΑ συνέτριψαν τους Taliban και ανέτρεψαν την κυβέρνησή τους μέσα σε μόλις δύο μήνες.
Στη συνέχεια, πέρασαν 20 χρόνια προσπαθώντας να εγκαθιδρύσουν ένα δικό τους καθεστώς, διοχετεύοντας περισσότερα από δύο τρισεκατομμύρια δολάρια στον πόλεμο και χάνοντας πάνω από 2.400 στρατιώτες.
Το 2021, οι Taliban επέστρεψαν στην εξουσία, ουσιαστικά χωρίς καμία αντίσταση.
Εικόνες μιας απεγνωσμένης εκκένωσης από την Καμπούλ την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν —αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη και πλήθη κόσμου στον διάδρομο προσγείωσης, όλοι τους προσπαθώντας να διαφύγουν από τη χώρα— έκαναν τον γύρο του κόσμου.
Έπειτα από 20 χρόνια πολέμου και τρισεκατομμύρια δολάρια σε δαπάνες, οι ΗΠΑ άφησαν το Αφγανιστάν ξανά στα χέρια ακριβώς εκείνων των ανθρώπων που είχαν ανατρέψει το 2001.
Ήταν μια τρανταχτή απόδειξη του πόσο ελάχιστα εγγυάται μια στρατιωτική νίκη την επίτευξη μιας πολιτικής νίκης.
Η περίπτωση της Βενεζουέλας
Τον Ιανουάριο του 2026, ο Trump εξέπληξε τους πάντες με μια απροσδόκητη επιτυχία: αμερικανικές ειδικές δυνάμεις συνέλαβαν εν μία νυκτί τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Maduro, και η Ουάσιγκτον ανάγκασε εύκολα τους διαδόχους του να αποδεχθούν τους αμερικανικούς όρους.
… αλλά το Ιράν αποτελεί μια απίστευτη περίπτωση αντίστασης
Η επίθεση κατά του Ιράν που ακολούθησε λίγο αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου 2026, είχε πιθανότατα ως στόχο να επαναλάβει αυτή την επιτυχία.
Τα αρχικά πλήγματα από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εξουδετέρωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη Khamenei και αρκετούς ανώτατους στρατιωτικούς διοικητές.
Ο Trump κάλεσε τις δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν να καταθέσουν τα όπλα και προέτρεψε τον πληθυσμό να ανατρέψει την κυβέρνηση.
Όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Οι ηγέτες που εξουδετερώθηκαν αντικαταστάθηκαν, το σύστημα παρέμεινε άθικτο και συνεχίζει την ένοπλη αντίστασή του εδώ και εννέα μήνες.
Οι ΗΠΑ αγνόησαν το σύστημα «άμυνας ψηφιδωτού»
Οι Ιρανοί είχαν μελετήσει καλά την τύχη του Ιράκ, του Αφγανιστάν και της Λιβύης.
Ήδη από τη δεκαετία του 2000, οι Φρουροί της Ισλαμικής Επανάστασης ή IRGC είχαν αρχίσει να συγκροτούν ένα σύστημα «άμυνας ψηφιδωτού» (mosaic defense), χωρίζοντας τη διοικητική τους δομή σε 31 εδαφικές μονάδες: αν καταστραφεί η κεντρική διοίκηση, οι υπόλοιπες μονάδες συνεχίζουν να λειτουργούν.
Επιπλέον, το Ιράν δεν βασίζεται στην προσωπική εξουσία...σε ένα μεμονωμένο άτομο, αλλά μάλλον σε ένα εκτεταμένο δίκτυο θεσμών που συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας κοινής ιδεολογίας και ενός κοινού σκοπού.
Το αποτέλεσμα είναι μια μοναδική, αποκεντρωμένη «ιδεοκρατία» — ένα σύστημα που δεν μπορεί να εξαρθρωθεί μέσω ενός «πλήγματος αποκεφαλισμού».
Φαίνεται πως οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δεν το γνώριζαν αυτό όταν εξαπέλυσαν την επιχείρησή τους, «Epic Fury».
Κατά συνέπεια, η στρατηγική που αποδείχθηκε αποτελεσματική στη Βενεζουέλα, αλλά απέτυχε πλήρως στην περίπτωση του Ιράν.
Το Ιράν… βοήθησε την Ρωσία…
Αντέχοντας τη σφοδρή επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το Ιράν έχει ουσιαστικά βοηθήσει τη Ρωσία…
Οι Αμερικανοί έχουν δαπανήσει δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια —και έχουν εξαντλήσει ένα απόθεμα ακριβών αναχαιτιστικών πυραύλων— τα οποία προορίζονταν, υπό άλλες συνθήκες, για την Ουκρανία.
Η Ουάσιγκτον αναγκάζεται πλέον να μοιράσει τους στρατιωτικούς της πόρους μεταξύ δύο συγκρούσεων και δεν μπορεί να αναπληρώσει άμεσα ότι έχει δαπανηθεί — ανεξάρτητα από το ποιος ελέγχει το Κογκρέσο.
Ο χρόνος είναι πρόκληση και για την Ρωσία
Ο χρόνος, ωστόσο, έχει καταστεί πρόκληση για όλους.
Η Ρωσία στοχεύει να τερματίσει τον πόλεμο με τους δικούς της όρους, και η τρέχουσα αμερικανική κυβέρνηση έχει, μέχρι στιγμής, δημιουργήσει ορισμένες προϋποθέσεις για μια τέτοια έκβαση.
Στις 10 και 11 Νοεμβρίου 2026 στο Abu Dhabi θα πραγματοποιηθεί 3μερής συνάντηση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας... αλλά ας είμαστε ρεαλιστές οι προσδοκίες είναι χαμηλές...
Όμως, μετά την 3η Ιανουαρίου 2027, όταν οι Δημοκρατικοί θα εξασφαλίσουν την πλειοψηφία στο Κογκρέσο, θα γίνει σημαντικά πιο δύσκολο για τον Trump να επιτύχει μια συμφωνία με τη Ρωσία.
Το νέο νομοθετικό σώμα σχεδόν βέβαια θα πιέσει για αυξημένη στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία και θα εμποδίσει τυχόν συμφωνίες ευνοϊκές για τη Ρωσία.
Επομένως, η Ρωσία διαθέτει ένα σχετικά περιορισμένο χρονικό περιθώριο για αποφασιστική δράση.
Η Ρωσία επίσημα θα κηρύξει νίκη επί της Ουκρανίας, της Δύσης και του ΝΑΤΟ όταν πάρει και τις δύο τελευταίες πόλεις Slovyansk και Kramatorsk και απελευθερώσει και την πόλη Zaporizhia.
Όλα αυτά θα συμβούν έως το Καλοκαίρι του 2027... όλο το Donbass θα έχει περάσει σε Ρωσικό έλεγχο και η πόλη της Zaporizhia θα είναι ρωσική.
Θα είναι ιστορική νίκη αλλά με κόστος γιατί και οι Ουκρανοί χτυπούν με drones την Ρωσία και μπορεί δεκάδες χιλιάδες drones να εκτοξεύονται προς την Ρωσία... μπορεί ελάχιστα να διαπερνούν την Ρωσική αεράμυνα αλλά και αυτά τα ελάχιστα προκαλούν ζημιές...
Μετά οι Αμερικανοί θα πιέσουν τον Trump και θα δίνουν πάλι όπλα στην Ουκρανία συντηρώντας τον πόλεμο ακόμη και εάν η Ουκρανία θα συνεχίσει να χάνει εδάφη...
Η Ουκρανία έχει χάσει το 24,7% των εδαφών της και αυτό το μοτίβο θα συνεχιστεί... μπορεί τα drones να καθυστερούν την ταχύτητα της προέλασης αλλά οι Ρώσοι στρατιώτες είναι πολύ ανώτεροι από τους Ουκρανούς στο πεδίο της μάχης και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στην Ανατολική Ουκρανία.
Δύο μήνες για τον Trump… δύο μήνες για τη Ρωσία…
Μετά όλα θα γίνουν πολύ χειρότερα για όλους, για τις εμπόλεμες ΗΠΑ, την εμπόλεμη Ρωσία, την εμπόλεμη Ουκρανία και το εμπόλεμο Ιράν.
Το 2027 αναμένεται να είναι ιδιαίτερα δραματικό…
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών