Η Μόσχα αλλάζει τακτική, επιχειρεί να απομονώσει Sloviansk και Kramatorsk μέσω των γραμμών ανεφοδιασμού
Η μεγάλη μάχη στο ανατολικό μέτωπο της Ουκρανίας δεν θα κριθεί μόνο από το ποιος καταλαμβάνει περισσότερα χωριά ή ποιος προωθείται μερικά χιλιόμετρα βαθύτερα στο μέτωπο.
Ο πραγματικός πόλεμος διεξάγεται πίσω από την πρώτη γραμμή.
Είναι ο πόλεμος της επιμελητείας.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να συνεχίσουν να μάχονται μόνο όσο διαθέτουν πυρομαχικά, καύσιμα, ανταλλακτικά, εφεδρείες και δυνατότητα μετακίνησης προσωπικού.
Αυτό φαίνεται να είναι το βασικό στοιχείο της νέας ρωσικής προσέγγισης στο μέτωπο του Kharkiv.
Η Μόσχα δεν επιδιώκει απλώς την κατάληψη επιπλέον εδαφών.
Το μεγαλύτερο επιχειρησιακό στοίχημα είναι να δημιουργήσει έναν κλοιό πίεσης γύρω από το ουκρανικό αμυντικό σύστημα στο Donetsk, περιορίζοντας τις δυνατότητες ανεφοδιασμού των μεγάλων οχυρωμένων πόλεων Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka.
Η νέα ρωσική στρατηγική
Για περισσότερο από μία δεκαετία, το βόρειο τμήμα του Donetsk έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο οργανωμένα αμυντικά συγκροτήματα της Ουκρανίας.
Οι περιοχές γύρω από Sloviansk και Kramatorsk δεν αποτελούν απλώς αστικά κέντρα.
Είναι ο πυρήνας της ουκρανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή.
Μια άμεση επίθεση σε τέτοιες θέσεις θα είχε μεγάλο κόστος.
Γι' αυτό η στρατηγική που εξελίσσεται φαίνεται να βασίζεται σε διαφορετικό μοντέλο, που περιλαμβάνει πίεση στις μεταφορικές υποδομές, αύξηση κόστους ανεφοδιασμού, εξάντληση εφεδρειών και τελική σταδιακή αποδυνάμωση άμυνας.
Η Ρωσία επιχειρεί να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο ουκρανικός στρατός θα συνεχίζει να διαθέτει στρατιώτες στις γραμμές άμυνας, αλλά θα δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να τους υποστηρίξει.
Η ιστορία των σύγχρονων πολέμων δείχνει ότι οι ισχυρότερες οχυρώσεις μπορούν να καταρρεύσουν όταν αποκοπούν από τις πηγές τροφοδοσίας τους.
Το Kharkiv ως εργαλείο πίεσης στο Donetsk
Η σημασία των τελευταίων ρωσικών κινήσεων στην περιοχή του Kharkiv βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Η περιοχή λειτουργεί ως πλατφόρμα πίεσης προς τις ουκρανικές γραμμές επικοινωνίας που οδηγούν προς το Donetsk.
Με την προώθηση δυνάμεων και την ενίσχυση της παρουσίας στην περιοχή, η Ρωσία αποκτά μεγαλύτερη δυνατότητα:
να ελέγχει δρόμους στρατηγικής σημασίας,
να αυξάνει την πίεση στις μεταφορές,
να υποχρεώνει την Ουκρανία να μετακινεί μονάδες από άλλα μέτωπα,
να διασπά τη συγκέντρωση δυνάμεων του Κιέβου.
Η ουσία δεν είναι μόνο τι καταλαμβάνει η Ρωσία.
Η ουσία είναι πόσες ουκρανικές δυνάμεις αναγκάζεται το Κίεβο να δεσμεύσει για να σταματήσει την επέκταση της πίεσης.
Ο «κρυφός στόχος»
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για κάθε στρατιωτική διοίκηση είναι η διαχείριση των εφεδρειών.
Όταν δημιουργείται ένα νέο σημείο πίεσης, ο αντίπαλος πρέπει να αποφασίσει εάν θα αφήσει το μέτωπο να επιβαρυνθεί ή θα μεταφέρει δυνάμεις για να το σταθεροποιήσει.
Η Ρωσία φαίνεται να αξιοποιεί αυτή τη στρατηγική πίεση.
Κάθε ουκρανική μονάδα που μετακινείται προς το Kharkiv είναι μία μονάδα που δεν βρίσκεται στο Donetsk, στο Zaporizhzhia ή σε άλλα κρίσιμα σημεία.
Με αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα επιχειρεί να αυξήσει το κόστος άμυνας για την Ουκρανία.
Δεν χρειάζεται απαραίτητα να επιτύχει άμεση διάσπαση.
Αρκεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να επιχειρεί σε πολλά σημεία ταυτόχρονα.
Η μάχη δεν αφορά πλέον μόνο τα εδάφη αλλά την επιμελητεία του πολέμου
Υπό αυτό το πρίσμα, το πραγματικό διακύβευμα στο μέτωπο του Kharkiv δεν είναι η κατάληψη ακόμη δύο μικρών οικισμών, αλλά ο έλεγχος των αρτηριών που κρατούν ζωντανή την ουκρανική πολεμική μηχανή στο Donetsk.
Η κατάληψη των Bely Kolodez και Ustinovka από τις ρωσικές δυνάμεις αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που δεν στοχεύει απαραίτητα σε μια θεαματική προέλαση προς το Kharkiv, αλλά στη σταδιακή αποκοπή των βασικών οδών ανεφοδιασμού των ουκρανικών δυνάμεων που εξακολουθούν να ελέγχουν τις ισχυρά οχυρωμένες πόλεις Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka.
Η λογική της Μόσχας φαίνεται να είναι διαφορετική από εκείνη που κυριάρχησε στα πρώτα στάδια του πολέμου.
Αντί για μετωπικές επιθέσεις με μεγάλο κόστος, η ρωσική στρατιωτική διοίκηση επιδιώκει να πλήξει την επιμελητεία του ουκρανικού στρατού, μειώνοντας σταδιακά τη δυνατότητα μεταφοράς πυρομαχικών, καυσίμων, εφεδρειών και βαρέος εξοπλισμού προς το ανατολικό μέτωπο.
Ο διάδρομος Chuhuiv – Izium αποκτά καθοριστική σημασία
Σύμφωνα με εκτιμήσεις Ρώσων στρατιωτικών αναλυτών, η περιοχή του Bely Kolodez αποκτά ιδιαίτερη επιχειρησιακή αξία, καθώς επιτρέπει στις ρωσικές δυνάμεις να αυξήσουν την πίεση προς τον οδικό άξονα Chuhuiv – Izium, έναν από τους βασικούς διαδρόμους μέσω των οποίων υποστηρίζονται οι ουκρανικές μονάδες που επιχειρούν στο Donetsk.
Παράλληλα, η αυξανόμενη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας επιτρέπει στη ρωσική πλευρά να παρακολουθεί και να πλήττει όχι μόνο τον συγκεκριμένο δρόμο αλλά και εναλλακτικές διαδρομές που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού.
Εφόσον η πίεση αυτή συνεχιστεί, το κόστος και ο χρόνος ανεφοδιασμού των ουκρανικών μονάδων αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά.
Η Ustinovka δημιουργεί δεύτερο άξονα πίεσης
Εξίσου σημαντική θεωρείται η κατάληψη της Ustinovka, καθώς δημιουργεί τη δυνατότητα άσκησης πίεσης στον ίδιο επιχειρησιακό χώρο από διαφορετική κατεύθυνση.
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexey Anpilogov εκτιμά ότι η προέλαση από δύο σημεία δεν οδηγεί αυτομάτως σε κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας, όμως δυσκολεύει σημαντικά τη διαχείριση των διαθέσιμων εφεδρειών από το Κίεβο.
Αυτό σημαίνει ότι η ουκρανική διοίκηση θα αναγκαστεί να μεταφέρει επιπλέον δυνάμεις στο μέτωπο του Kharkiv, αποδυναμώνοντας αναπόφευκτα άλλα κρίσιμα σημεία του μετώπου.
Η «στρατηγική της φθοράς» αντικαθιστά τις μεγάλες επιθέσεις
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexey Leonkov υποστηρίζει ότι η ρωσική επιχείρηση εντάσσεται στον σχεδιασμό δημιουργίας μιας ευρείας ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των ρωσικών συνόρων, αλλά εξυπηρετεί και έναν δεύτερο στόχο: να εξαναγκάσει τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να διασπείρουν τις εφεδρείες τους.
Όσο περισσότερες μονάδες μεταφέρονται στο Kharkiv, τόσο λιγότερες παραμένουν διαθέσιμες για την άμυνα των μεγάλων αστικών συγκροτημάτων του Donetsk.
Η στρατηγική αυτή αυξάνει σταδιακά την πίεση στην ουκρανική πλευρά χωρίς να απαιτούνται μεγάλης κλίμακας μετωπικές επιθέσεις.
Το Donetsk παραμένει ο πραγματικός στόχος
Παρά το γεγονός ότι οι τελευταίες εξελίξεις σημειώνονται στην περιφέρεια του Kharkiv, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι ο τελικός στόχος της Μόσχας παραμένει η αποδυνάμωση της ουκρανικής άμυνας στο Donetsk.
Οι πόλεις Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka αποτελούν εδώ και χρόνια το σημαντικότερο αμυντικό σύμπλεγμα της Ουκρανίας στην περιοχή.
Οι συγκεκριμένες θέσεις έχουν ενισχυθεί συστηματικά από το 2014, διαθέτουν εκτεταμένες οχυρώσεις, αποθήκες πυρομαχικών και οργανωμένα δίκτυα υποστήριξης, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική κατάληψή τους.
Για τον λόγο αυτό, η ρωσική στρατηγική φαίνεται να μετατοπίζεται από τη λογική της ταχείας διάσπασης στη λογική της σταδιακής αποδυνάμωσης.
Το προηγούμενο της Avdiivka δείχνει το μοντέλο επιχειρήσεων
Οι εξελίξεις θυμίζουν, σύμφωνα με τον Alexey Anpilogov, την τακτική που εφαρμόστηκε στις επιχειρήσεις για την Avdiivka και αργότερα στο Pokrovsk.
Και στις δύο περιπτώσεις η Ρωσία δεν πέτυχε άμεσα αποφασιστικά αποτελέσματα.
Αντίθετα, άσκησε επί μήνες συνεχόμενη πίεση στις γραμμές ανεφοδιασμού, στις μεταφορές και στις δυνατότητες αναπλήρωσης προσωπικού, μέχρι τη στιγμή που η άμυνα άρχισε να εμφανίζει σοβαρά προβλήματα συνοχής.
Κατά την ίδια εκτίμηση, αντίστοιχη εικόνα θα μπορούσε να διαμορφωθεί και στο Donetsk, εφόσον οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να περιορίσουν αποτελεσματικά τη λειτουργία των βασικών διαδρόμων ανεφοδιασμού.
Η επιμελητεία γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας του πολέμου
Το μέτωπο του Kharkiv εξελίσσεται πλέον σε μια μάχη όπου το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι ποιος θα καταλάβει πρώτος έναν ακόμη οικισμό, αλλά ποιος θα ελέγξει τις αρτηρίες που επιτρέπουν στον αντίπαλο να συνεχίσει να πολεμά.
Εάν η Ρωσία επιτύχει να αποδυναμώσει σταδιακά το δίκτυο ανεφοδιασμού των ουκρανικών δυνάμεων στο Donetsk, θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες επιχειρησιακής φθοράς χωρίς να χρειαστεί μια άμεση και ιδιαίτερα δαπανηρή επίθεση στις πιο οχυρωμένες ουκρανικές θέσεις.
Ο χρησμός του Scott Ritter
Την ίδια στιγμή, παρόμοια εκτίμηση είχε διατυπώσει ο πρώην αξιωματικός των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και στρατιωτικός αναλυτής Scott Ritter.
Ο Αμερικανός αναλυτής είχε υποστηρίξει ότι η Ρωσία επέδειξε για μεγάλο χρονικό διάστημα «σημαντική αυτοσυγκράτηση», αφήνοντας επανειλημμένα περιθώρια για διπλωματική λύση.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλογή της Ουκρανίας και των δυτικών συμμάχων της να μην προχωρήσουν σε συμφωνία οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της δυνατότητας.
Κατά την εκτίμησή του, η στρατιωτική κατάσταση έχει πλέον διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν μια σταδιακή επιχείρηση πίεσης στις ουκρανικές γραμμές άμυνας.
Η μάχη της επιμελητείας και η πίεση στις υποδομές
Ο Ritter επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στις επιθέσεις κατά ενεργειακών και στρατηγικών υποδομών στις συνοριακές περιοχές Kharkiv και Sumy.
Όπως ανέφερε, η καταστροφή κρίσιμων υποδομών ανεφοδιασμού και υποστήριξης δημιουργεί σοβαρές πιέσεις στην ουκρανική πλευρά, καθώς περιορίζει τη δυνατότητα διατήρησης στρατιωτικών επιχειρήσεων και επηρεάζει τη λειτουργία των τοπικών κοινωνιών.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Ρωσία επιχειρεί να δημιουργήσει συνθήκες όπου οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα εξελίσσονται σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης πίεσης για την Ουκρανία, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
«Η πραγματικότητα πλέον καθορίζεται στο πεδίο της μάχης»
Ο Αμερικανός αναλυτής εκτιμά ότι η ισορροπία στο μέτωπο έχει μεταβληθεί και ότι η Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις λόγω της εξάντλησης οικονομικών και στρατιωτικών πόρων.
Κατά την άποψή του, η στρατηγική επιδίωξη της Δύσης για «στρατηγική ήττα της Μόσχας» δεν φαίνεται πλέον ρεαλιστική, καθώς η Ρωσία συνεχίζει να διατηρεί την πρωτοβουλία σε συγκεκριμένα σημεία του μετώπου.
www.bankingnews.gr
Ο πραγματικός πόλεμος διεξάγεται πίσω από την πρώτη γραμμή.
Είναι ο πόλεμος της επιμελητείας.
Οι στρατιωτικές δυνάμεις μπορούν να συνεχίσουν να μάχονται μόνο όσο διαθέτουν πυρομαχικά, καύσιμα, ανταλλακτικά, εφεδρείες και δυνατότητα μετακίνησης προσωπικού.
Αυτό φαίνεται να είναι το βασικό στοιχείο της νέας ρωσικής προσέγγισης στο μέτωπο του Kharkiv.
Η Μόσχα δεν επιδιώκει απλώς την κατάληψη επιπλέον εδαφών.
Το μεγαλύτερο επιχειρησιακό στοίχημα είναι να δημιουργήσει έναν κλοιό πίεσης γύρω από το ουκρανικό αμυντικό σύστημα στο Donetsk, περιορίζοντας τις δυνατότητες ανεφοδιασμού των μεγάλων οχυρωμένων πόλεων Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka.
Η νέα ρωσική στρατηγική
Για περισσότερο από μία δεκαετία, το βόρειο τμήμα του Donetsk έχει μετατραπεί σε ένα από τα πιο οργανωμένα αμυντικά συγκροτήματα της Ουκρανίας.
Οι περιοχές γύρω από Sloviansk και Kramatorsk δεν αποτελούν απλώς αστικά κέντρα.
Είναι ο πυρήνας της ουκρανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή.
Μια άμεση επίθεση σε τέτοιες θέσεις θα είχε μεγάλο κόστος.
Γι' αυτό η στρατηγική που εξελίσσεται φαίνεται να βασίζεται σε διαφορετικό μοντέλο, που περιλαμβάνει πίεση στις μεταφορικές υποδομές, αύξηση κόστους ανεφοδιασμού, εξάντληση εφεδρειών και τελική σταδιακή αποδυνάμωση άμυνας.
Η Ρωσία επιχειρεί να δημιουργήσει μια κατάσταση όπου ο ουκρανικός στρατός θα συνεχίζει να διαθέτει στρατιώτες στις γραμμές άμυνας, αλλά θα δυσκολεύεται ολοένα περισσότερο να τους υποστηρίξει.
Η ιστορία των σύγχρονων πολέμων δείχνει ότι οι ισχυρότερες οχυρώσεις μπορούν να καταρρεύσουν όταν αποκοπούν από τις πηγές τροφοδοσίας τους.
Το Kharkiv ως εργαλείο πίεσης στο Donetsk
Η σημασία των τελευταίων ρωσικών κινήσεων στην περιοχή του Kharkiv βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο.
Η περιοχή λειτουργεί ως πλατφόρμα πίεσης προς τις ουκρανικές γραμμές επικοινωνίας που οδηγούν προς το Donetsk.
Με την προώθηση δυνάμεων και την ενίσχυση της παρουσίας στην περιοχή, η Ρωσία αποκτά μεγαλύτερη δυνατότητα:
να ελέγχει δρόμους στρατηγικής σημασίας,
να αυξάνει την πίεση στις μεταφορές,
να υποχρεώνει την Ουκρανία να μετακινεί μονάδες από άλλα μέτωπα,
να διασπά τη συγκέντρωση δυνάμεων του Κιέβου.
Η ουσία δεν είναι μόνο τι καταλαμβάνει η Ρωσία.
Η ουσία είναι πόσες ουκρανικές δυνάμεις αναγκάζεται το Κίεβο να δεσμεύσει για να σταματήσει την επέκταση της πίεσης.
Ο «κρυφός στόχος»
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα για κάθε στρατιωτική διοίκηση είναι η διαχείριση των εφεδρειών.
Όταν δημιουργείται ένα νέο σημείο πίεσης, ο αντίπαλος πρέπει να αποφασίσει εάν θα αφήσει το μέτωπο να επιβαρυνθεί ή θα μεταφέρει δυνάμεις για να το σταθεροποιήσει.
Η Ρωσία φαίνεται να αξιοποιεί αυτή τη στρατηγική πίεση.
Κάθε ουκρανική μονάδα που μετακινείται προς το Kharkiv είναι μία μονάδα που δεν βρίσκεται στο Donetsk, στο Zaporizhzhia ή σε άλλα κρίσιμα σημεία.
Με αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα επιχειρεί να αυξήσει το κόστος άμυνας για την Ουκρανία.
Δεν χρειάζεται απαραίτητα να επιτύχει άμεση διάσπαση.
Αρκεί να αναγκάσει τον αντίπαλο να επιχειρεί σε πολλά σημεία ταυτόχρονα.
Η μάχη δεν αφορά πλέον μόνο τα εδάφη αλλά την επιμελητεία του πολέμου
Υπό αυτό το πρίσμα, το πραγματικό διακύβευμα στο μέτωπο του Kharkiv δεν είναι η κατάληψη ακόμη δύο μικρών οικισμών, αλλά ο έλεγχος των αρτηριών που κρατούν ζωντανή την ουκρανική πολεμική μηχανή στο Donetsk.
Η κατάληψη των Bely Kolodez και Ustinovka από τις ρωσικές δυνάμεις αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής που δεν στοχεύει απαραίτητα σε μια θεαματική προέλαση προς το Kharkiv, αλλά στη σταδιακή αποκοπή των βασικών οδών ανεφοδιασμού των ουκρανικών δυνάμεων που εξακολουθούν να ελέγχουν τις ισχυρά οχυρωμένες πόλεις Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka.
Η λογική της Μόσχας φαίνεται να είναι διαφορετική από εκείνη που κυριάρχησε στα πρώτα στάδια του πολέμου.
Αντί για μετωπικές επιθέσεις με μεγάλο κόστος, η ρωσική στρατιωτική διοίκηση επιδιώκει να πλήξει την επιμελητεία του ουκρανικού στρατού, μειώνοντας σταδιακά τη δυνατότητα μεταφοράς πυρομαχικών, καυσίμων, εφεδρειών και βαρέος εξοπλισμού προς το ανατολικό μέτωπο.
Ο διάδρομος Chuhuiv – Izium αποκτά καθοριστική σημασία
Σύμφωνα με εκτιμήσεις Ρώσων στρατιωτικών αναλυτών, η περιοχή του Bely Kolodez αποκτά ιδιαίτερη επιχειρησιακή αξία, καθώς επιτρέπει στις ρωσικές δυνάμεις να αυξήσουν την πίεση προς τον οδικό άξονα Chuhuiv – Izium, έναν από τους βασικούς διαδρόμους μέσω των οποίων υποστηρίζονται οι ουκρανικές μονάδες που επιχειρούν στο Donetsk.
Παράλληλα, η αυξανόμενη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας επιτρέπει στη ρωσική πλευρά να παρακολουθεί και να πλήττει όχι μόνο τον συγκεκριμένο δρόμο αλλά και εναλλακτικές διαδρομές που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού.
Εφόσον η πίεση αυτή συνεχιστεί, το κόστος και ο χρόνος ανεφοδιασμού των ουκρανικών μονάδων αναμένεται να αυξηθούν σημαντικά.
Η Ustinovka δημιουργεί δεύτερο άξονα πίεσης
Εξίσου σημαντική θεωρείται η κατάληψη της Ustinovka, καθώς δημιουργεί τη δυνατότητα άσκησης πίεσης στον ίδιο επιχειρησιακό χώρο από διαφορετική κατεύθυνση.
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexey Anpilogov εκτιμά ότι η προέλαση από δύο σημεία δεν οδηγεί αυτομάτως σε κατάρρευση της ουκρανικής άμυνας, όμως δυσκολεύει σημαντικά τη διαχείριση των διαθέσιμων εφεδρειών από το Κίεβο.
Αυτό σημαίνει ότι η ουκρανική διοίκηση θα αναγκαστεί να μεταφέρει επιπλέον δυνάμεις στο μέτωπο του Kharkiv, αποδυναμώνοντας αναπόφευκτα άλλα κρίσιμα σημεία του μετώπου.
Η «στρατηγική της φθοράς» αντικαθιστά τις μεγάλες επιθέσεις
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexey Leonkov υποστηρίζει ότι η ρωσική επιχείρηση εντάσσεται στον σχεδιασμό δημιουργίας μιας ευρείας ζώνης ασφαλείας κατά μήκος των ρωσικών συνόρων, αλλά εξυπηρετεί και έναν δεύτερο στόχο: να εξαναγκάσει τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να διασπείρουν τις εφεδρείες τους.
Όσο περισσότερες μονάδες μεταφέρονται στο Kharkiv, τόσο λιγότερες παραμένουν διαθέσιμες για την άμυνα των μεγάλων αστικών συγκροτημάτων του Donetsk.
Η στρατηγική αυτή αυξάνει σταδιακά την πίεση στην ουκρανική πλευρά χωρίς να απαιτούνται μεγάλης κλίμακας μετωπικές επιθέσεις.
Το Donetsk παραμένει ο πραγματικός στόχος
Παρά το γεγονός ότι οι τελευταίες εξελίξεις σημειώνονται στην περιφέρεια του Kharkiv, αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι ο τελικός στόχος της Μόσχας παραμένει η αποδυνάμωση της ουκρανικής άμυνας στο Donetsk.
Οι πόλεις Sloviansk, Kramatorsk και Druzhkivka αποτελούν εδώ και χρόνια το σημαντικότερο αμυντικό σύμπλεγμα της Ουκρανίας στην περιοχή.
Οι συγκεκριμένες θέσεις έχουν ενισχυθεί συστηματικά από το 2014, διαθέτουν εκτεταμένες οχυρώσεις, αποθήκες πυρομαχικών και οργανωμένα δίκτυα υποστήριξης, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική κατάληψή τους.
Για τον λόγο αυτό, η ρωσική στρατηγική φαίνεται να μετατοπίζεται από τη λογική της ταχείας διάσπασης στη λογική της σταδιακής αποδυνάμωσης.
Το προηγούμενο της Avdiivka δείχνει το μοντέλο επιχειρήσεων
Οι εξελίξεις θυμίζουν, σύμφωνα με τον Alexey Anpilogov, την τακτική που εφαρμόστηκε στις επιχειρήσεις για την Avdiivka και αργότερα στο Pokrovsk.
Και στις δύο περιπτώσεις η Ρωσία δεν πέτυχε άμεσα αποφασιστικά αποτελέσματα.
Αντίθετα, άσκησε επί μήνες συνεχόμενη πίεση στις γραμμές ανεφοδιασμού, στις μεταφορές και στις δυνατότητες αναπλήρωσης προσωπικού, μέχρι τη στιγμή που η άμυνα άρχισε να εμφανίζει σοβαρά προβλήματα συνοχής.
Κατά την ίδια εκτίμηση, αντίστοιχη εικόνα θα μπορούσε να διαμορφωθεί και στο Donetsk, εφόσον οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να περιορίσουν αποτελεσματικά τη λειτουργία των βασικών διαδρόμων ανεφοδιασμού.
Η επιμελητεία γίνεται ο καθοριστικός παράγοντας του πολέμου
Το μέτωπο του Kharkiv εξελίσσεται πλέον σε μια μάχη όπου το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι ποιος θα καταλάβει πρώτος έναν ακόμη οικισμό, αλλά ποιος θα ελέγξει τις αρτηρίες που επιτρέπουν στον αντίπαλο να συνεχίσει να πολεμά.
Εάν η Ρωσία επιτύχει να αποδυναμώσει σταδιακά το δίκτυο ανεφοδιασμού των ουκρανικών δυνάμεων στο Donetsk, θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες επιχειρησιακής φθοράς χωρίς να χρειαστεί μια άμεση και ιδιαίτερα δαπανηρή επίθεση στις πιο οχυρωμένες ουκρανικές θέσεις.
Ο χρησμός του Scott Ritter
Την ίδια στιγμή, παρόμοια εκτίμηση είχε διατυπώσει ο πρώην αξιωματικός των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών και στρατιωτικός αναλυτής Scott Ritter.
Ο Αμερικανός αναλυτής είχε υποστηρίξει ότι η Ρωσία επέδειξε για μεγάλο χρονικό διάστημα «σημαντική αυτοσυγκράτηση», αφήνοντας επανειλημμένα περιθώρια για διπλωματική λύση.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλογή της Ουκρανίας και των δυτικών συμμάχων της να μην προχωρήσουν σε συμφωνία οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της δυνατότητας.
Κατά την εκτίμησή του, η στρατιωτική κατάσταση έχει πλέον διαμορφωθεί σε μεγάλο βαθμό, καθώς οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν μια σταδιακή επιχείρηση πίεσης στις ουκρανικές γραμμές άμυνας.
Η μάχη της επιμελητείας και η πίεση στις υποδομές
Ο Ritter επικεντρώθηκε ιδιαίτερα στις επιθέσεις κατά ενεργειακών και στρατηγικών υποδομών στις συνοριακές περιοχές Kharkiv και Sumy.
Όπως ανέφερε, η καταστροφή κρίσιμων υποδομών ανεφοδιασμού και υποστήριξης δημιουργεί σοβαρές πιέσεις στην ουκρανική πλευρά, καθώς περιορίζει τη δυνατότητα διατήρησης στρατιωτικών επιχειρήσεων και επηρεάζει τη λειτουργία των τοπικών κοινωνιών.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Ρωσία επιχειρεί να δημιουργήσει συνθήκες όπου οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα εξελίσσονται σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης πίεσης για την Ουκρανία, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.
«Η πραγματικότητα πλέον καθορίζεται στο πεδίο της μάχης»
Ο Αμερικανός αναλυτής εκτιμά ότι η ισορροπία στο μέτωπο έχει μεταβληθεί και ότι η Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρές προκλήσεις λόγω της εξάντλησης οικονομικών και στρατιωτικών πόρων.
Κατά την άποψή του, η στρατηγική επιδίωξη της Δύσης για «στρατηγική ήττα της Μόσχας» δεν φαίνεται πλέον ρεαλιστική, καθώς η Ρωσία συνεχίζει να διατηρεί την πρωτοβουλία σε συγκεκριμένα σημεία του μετώπου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών