Η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου και το LNG του Κατάρ για να στηρίξουν τη βιομηχανική παραγωγή, τις μεταφορές και την ηλεκτροπαραγωγή. Περίπου το 50% των κινεζικών εισαγωγών αργού πετρελαίου διήλθε από τα Στενά του Hormuz το 2025
«Σε αυτό το κρίσιμο στάδιο, τα εμπλεκόμενα μέρη, συμπεριλαμβανομένου του Ισραήλ, πρέπει να ακολουθήσουν τη γενική τάση υπέρ της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή», δήλωσε ο εκπρόσωπος του κινεζικού υπουργείου Εξωτερικών, Lin Jian, μετά την υπογραφή του μνημονίου κατανόησης πρώτης φάσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.
Οι δηλώσεις του Κινέζου αξιωματούχου αντανακλούν κάτι πολύ περισσότερα από διπλωματική αισιοδοξία.
Υπογραμμίζουν μια στρατηγική πραγματικότητα: η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν αφορά εξίσου την αποκατάσταση των παγκόσμιων ενεργειακών ροών όσο και τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή.
Μεγάλο μέρος της διεθνούς συζήτησης έχει επικεντρωθεί στην άρση των κυρώσεων, στις πυρηνικές δεσμεύσεις του Ιράν και στο κατά πόσο ο Πρόεδρος Donald Trump παραχώρησε υπερβολικά πολλά στην Τεχεράνη.
Αυτά τα ζητήματα έχουν σημασία, αλλά...
Κομβικές οι εξελίξεις για τα στενά του Hormuz
Η μεγαλύτερη ιστορία βρίσκεται στα Στενά του Hormuz, τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο στον κόσμο και ζωτικής σημασίας αρτηρία για τις οικονομίες της Ασίας.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), σχεδόν 15 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου ημερησίως διήλθαν από τα Στενά του Hormuz το 2025, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 34% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου.
Η θαλάσσια οδός μετέφερε επίσης περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), κυρίως από το Κατάρ, με σχεδόν το 83% των φορτίων να κατευθύνεται προς ασιακές αγορές.
Περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου περνά από το συγκεκριμένο πέρασμα, γεγονός που το καθιστά αναντικατάστατο για τις μεγαλύτερες εισαγωγικές οικονομίες ενέργειας.
Η σύγκρουση απέδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να διακοπεί αυτή η ζωτικής σημασίας αρτηρία.
Η κίνηση των δεξαμενόπλοιων επιβραδύνθηκε, τα ασφάλιστρα εκτοξεύθηκαν και το κόστος μεταφοράς αυξήθηκε, προκαλώντας έντονη μεταβλητότητα στις αγορές πετρελαίου και αναζωπυρώνοντας τον κίνδυνο ενός νέου κύματος εισαγόμενου πληθωρισμού για τις παγκόσμιες οικονομίες.
Οι επιπτώσεις ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια του Περσικού Κόλπου, ασκώντας επιπλέον πίεση στις κεντρικές τράπεζες που ήδη δυσκολεύονται να επαναφέρουν τη σταθερότητα των τιμών.
Καμία περιοχή δεν είχε περισσότερα να χάσει από την Ασία. Η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου και το LNG του Κατάρ για να στηρίξουν τη βιομηχανική παραγωγή, τις μεταφορές και την ηλεκτροπαραγωγή.
Περίπου το 50% των κινεζικών εισαγωγών αργού πετρελαίου διήλθε από τα Στενά του Hormuz το 2025, γεγονός που αναδεικνύει την έκθεση του Πεκίνου σε πιθανές διαταραχές στη θαλάσσια οδό.
Παρότι το Πεκίνο έχει διαφοροποιήσει τις εισαγωγές του μέσω της Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας και έχει επεκτείνει τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, κανένα δίκτυο αγωγών δεν μπορεί να αντικαταστήσει τους όγκους πετρελαίου και φυσικού αερίου που διακινούνται μέσω των Στενών του Hormuz.
Η απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα παραμένει θεμελιώδης για την ενεργειακή ασφάλεια της Ασίας.
Περιφερειακή σταθερότητα και ενεργειακή ασφάλεια
Αυτό εξηγεί τη μετρημένη αλλά θετική αντίδραση του Πεκίνου.
Η Κίνα αντιμετωπίζει διαχρονικά τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή μέσα από το πρίσμα της ενεργειακής ασφάλειας και του εμπορίου και όχι του στρατιωτικού ανταγωνισμού.
Κατά την τελευταία δεκαετία έχει επεκτείνει τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, έχει ενισχύσει τις μακροχρόνιες ενεργειακές συνεργασίες της στον Περσικό Κόλπο και έχει επενδύσει σε λιμάνια, βιομηχανικά πάρκα και διαδρόμους logistics στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Belt and Road.
Η 25ετής συνολική συμφωνία συνεργασίας με το Ιράν, η διεύρυνση των ενεργειακών και επενδυτικών σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς και ο ρόλος της στην προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας και Ιράν το 2023, αντανακλούν μια ευρύτερη στρατηγική που εστιάζει στην ασφάλεια των ενεργειακών προμηθειών και στην οικονομική επιρροή, παρά στην προβολή στρατιωτικής ισχύος.
Οι επενδύσεις των 300 δισ. για την ανακατασκευή των υποδομών
Το μνημόνιο εξυπηρετεί ακριβώς αυτούς τους στόχους.
Οι εξαιρέσεις από τις κυρώσεις που επιτρέπουν την επανέναρξη των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου θα αυξήσουν την παγκόσμια προσφορά και θα μειώσουν τη μεταβλητότητα των αγορών.
Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι το πλαίσιο φέρεται να προβλέπει τη δημιουργία ιδιωτικού Ταμείου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης ύψους 300 δισ. δολαρίων, με περισσότερο από το ήμισυ των επενδύσεων να έχει ήδη δεσμευθεί από εταιρείες του Κόλπου, της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής.
Το ταμείο, το οποίο έχει σχεδιαστεί ως ιδιωτικός επενδυτικός μηχανισμός και όχι ως κρατικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης, αναμένεται να κατευθύνει επενδύσεις στους τομείς της ενέργειας, των logistics, της μεταποίησης και των μεταφορών του Ιράν, μόλις επιτευχθεί οριστική συμφωνία.
Παράλληλα, δημιουργεί ένα εμπορικό κίνητρο για τη διατήρηση της σταθερότητας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
Η αξιοπιστία των εφοδιαστικών αλυσίδων στηρίζουν την οικονομία της Κίνας
Για την Κίνα, οι επιπτώσεις υπερβαίνουν κατά πολύ την πρόσβαση στο ιρανικό πετρέλαιο.
Ένας πιο σταθερός Περσικός Κόλπος μειώνει το κόστος μεταφοράς, περιορίζει τα ασφάλιστρα ναυτιλιακού κινδύνου και βελτιώνει την αξιοπιστία των εφοδιαστικών αλυσίδων σε ολόκληρη την Ασία. Ταυτόχρονα, ενισχύει το επιχειρηματικό περιβάλλον για τις κινεζικές εταιρείες που είναι ήδη εγκατεστημένες στους τομείς των υποδομών και της ενέργειας στην περιοχή.
Και η Ουάσιγκτον, ωστόσο, είχε ισχυρούς οικονομικούς λόγους να επιδιώξει μια συμφωνία.
Όσο φιλόδοξοι κι αν ήταν οι αρχικοί στρατιωτικοί στόχοι, μια παρατεταμένη διαταραχή στα Στενά του Hormuz απειλούσε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του πλανήτη.
Ένα νέο, παρατεταμένο σοκ στις τιμές του πετρελαίου θα μπορούσε να καθυστερήσει τις μειώσεις επιτοκίων, να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό και να επιβραδύνει την παγκόσμια ανάπτυξη.
Η προοπτική νέων ιδιωτικών επενδύσεων στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών του Ιράν ενισχύει ακόμη περισσότερο την οικονομική λογική πίσω από τη συμφωνία. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αναγνώρισαν σχεδόν αμέσως αυτή τη μεταβολή.
Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν καθώς οι επενδυτές προεξόφλησαν αυξημένες ιρανικές εξαγωγές, χαμηλότερους κινδύνους στη ναυσιπλοΐα και σταδιακή ομαλοποίηση του περιφερειακού εμπορίου.
Η Κίνα δεν είναι ο μοναδικός ωφελημένος.
Η Ινδία αναμένεται να επωφεληθεί από το χαμηλότερο κόστος εισαγωγών και την αποκλιμάκωση των πληθωριστικών πιέσεων.
Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα διασφαλίζουν πιο αξιόπιστες προμήθειες LNG, ενώ οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες θα υποδέχονταν θετικά τη μείωση του ενεργειακού κόστους μετά από χρόνια έντονων διακυμάνσεων.
Οι εξαγωγείς του Κόλπου ανακτούν πλήρη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και οι ναυτιλιακές εταιρείες επωφελούνται από ασφαλέστερη ναυσιπλοΐα σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους θαλάσσιους διαδρόμους του κόσμου.
Βεβαίως, το μνημόνιο παραμένει μια προσωρινή πολιτική συμφωνία και όχι μια συνολική ειρηνευτική διευθέτηση. Οι μελλοντικές διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα μπορεί να αποτύχουν, οι κυρώσεις να επανέλθουν και οι περιφερειακές αντιπαλότητες να παραμείνουν άλυτες. Τα οικονομικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να εξαλείψουν μακροχρόνιες γεωπολιτικές συγκρούσεις.
Παρ’ όλα αυτά, ένα συμπέρασμα δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Η αντιπαράθεση στον Κόλπο δεν αφορούσε μόνο τη στρατιωτική ισχύ ή την πυρηνική διπλωματία. Αφορούσε εξίσου την προστασία του ενεργειακού διαδρόμου πάνω στον οποίο στηρίζεται η παγκόσμια οικονομία.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να υπέγραψε τη συμφωνία.
Η Τεχεράνη μπορεί να εξασφαλίζει άμεση οικονομική ανακούφιση μέσω της επανεκκίνησης των εξαγωγών πετρελαίου και της προοπτικής μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων.
Τα κέρδη για τη διχασμένη για ενέργεια Ασία
Εάν όμως τα Στενά του Hormuz επιστρέψουν σε καθεστώς σταθερής λειτουργίας, τα μεγαλύτερα μακροπρόθεσμα στρατηγικά οφέλη είναι πιθανό να καταλήξουν στην Ασία.
Και μεταξύ των ασιατικών δυνάμεων, η Κίνα φαίνεται καλύτερα τοποθετημένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα για να μετατρέψει την ασφάλεια των ενεργειακών προμηθειών σε διαρκή οικονομική και γεωπολιτική επιρροή.
Η συμφωνία ίσως τελικά μείνει στην ιστορία όχι τόσο επειδή τερμάτισε τη σύγκρουση, όσο επειδή επανέφερε σε πλήρη λειτουργία τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο του κόσμου.
Αν συμβεί αυτό, οι μακροχρόνιες επενδύσεις του Πεκίνου στις συνεργασίες του Κόλπου, στην ενεργειακή διπλωματία και στην περιφερειακή διασυνδεσιμότητα θα μοιάζουν λιγότερο με προσεκτική αντιστάθμιση κινδύνων και περισσότερο με μια στρατηγική της οποίας τα οφέλη ήρθαν χωρίς η Κίνα να χρειαστεί ούτε να διαπραγματευτεί τη συμφωνία ούτε να πολεμήσει στον πόλεμο.
www.bankingnews.gr
Οι δηλώσεις του Κινέζου αξιωματούχου αντανακλούν κάτι πολύ περισσότερα από διπλωματική αισιοδοξία.
Υπογραμμίζουν μια στρατηγική πραγματικότητα: η συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν αφορά εξίσου την αποκατάσταση των παγκόσμιων ενεργειακών ροών όσο και τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης στην περιοχή.
Μεγάλο μέρος της διεθνούς συζήτησης έχει επικεντρωθεί στην άρση των κυρώσεων, στις πυρηνικές δεσμεύσεις του Ιράν και στο κατά πόσο ο Πρόεδρος Donald Trump παραχώρησε υπερβολικά πολλά στην Τεχεράνη.
Αυτά τα ζητήματα έχουν σημασία, αλλά...
Κομβικές οι εξελίξεις για τα στενά του Hormuz
Η μεγαλύτερη ιστορία βρίσκεται στα Στενά του Hormuz, τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο στον κόσμο και ζωτικής σημασίας αρτηρία για τις οικονομίες της Ασίας.
Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), σχεδόν 15 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου ημερησίως διήλθαν από τα Στενά του Hormuz το 2025, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στο 34% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου αργού πετρελαίου.
Η θαλάσσια οδός μετέφερε επίσης περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), κυρίως από το Κατάρ, με σχεδόν το 83% των φορτίων να κατευθύνεται προς ασιακές αγορές.
Περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου περνά από το συγκεκριμένο πέρασμα, γεγονός που το καθιστά αναντικατάστατο για τις μεγαλύτερες εισαγωγικές οικονομίες ενέργειας.
Η σύγκρουση απέδειξε πόσο γρήγορα μπορεί να διακοπεί αυτή η ζωτικής σημασίας αρτηρία.
Η κίνηση των δεξαμενόπλοιων επιβραδύνθηκε, τα ασφάλιστρα εκτοξεύθηκαν και το κόστος μεταφοράς αυξήθηκε, προκαλώντας έντονη μεταβλητότητα στις αγορές πετρελαίου και αναζωπυρώνοντας τον κίνδυνο ενός νέου κύματος εισαγόμενου πληθωρισμού για τις παγκόσμιες οικονομίες.
Οι επιπτώσεις ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια του Περσικού Κόλπου, ασκώντας επιπλέον πίεση στις κεντρικές τράπεζες που ήδη δυσκολεύονται να επαναφέρουν τη σταθερότητα των τιμών.
Καμία περιοχή δεν είχε περισσότερα να χάσει από την Ασία. Η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου και το LNG του Κατάρ για να στηρίξουν τη βιομηχανική παραγωγή, τις μεταφορές και την ηλεκτροπαραγωγή.
Περίπου το 50% των κινεζικών εισαγωγών αργού πετρελαίου διήλθε από τα Στενά του Hormuz το 2025, γεγονός που αναδεικνύει την έκθεση του Πεκίνου σε πιθανές διαταραχές στη θαλάσσια οδό.
Παρότι το Πεκίνο έχει διαφοροποιήσει τις εισαγωγές του μέσω της Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας και έχει επεκτείνει τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, κανένα δίκτυο αγωγών δεν μπορεί να αντικαταστήσει τους όγκους πετρελαίου και φυσικού αερίου που διακινούνται μέσω των Στενών του Hormuz.
Η απρόσκοπτη ναυσιπλοΐα παραμένει θεμελιώδης για την ενεργειακή ασφάλεια της Ασίας.
Περιφερειακή σταθερότητα και ενεργειακή ασφάλεια
Αυτό εξηγεί τη μετρημένη αλλά θετική αντίδραση του Πεκίνου.
Η Κίνα αντιμετωπίζει διαχρονικά τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή μέσα από το πρίσμα της ενεργειακής ασφάλειας και του εμπορίου και όχι του στρατιωτικού ανταγωνισμού.
Κατά την τελευταία δεκαετία έχει επεκτείνει τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου, έχει ενισχύσει τις μακροχρόνιες ενεργειακές συνεργασίες της στον Περσικό Κόλπο και έχει επενδύσει σε λιμάνια, βιομηχανικά πάρκα και διαδρόμους logistics στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Belt and Road.
Η 25ετής συνολική συμφωνία συνεργασίας με το Ιράν, η διεύρυνση των ενεργειακών και επενδυτικών σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, καθώς και ο ρόλος της στην προσέγγιση Σαουδικής Αραβίας και Ιράν το 2023, αντανακλούν μια ευρύτερη στρατηγική που εστιάζει στην ασφάλεια των ενεργειακών προμηθειών και στην οικονομική επιρροή, παρά στην προβολή στρατιωτικής ισχύος.
Οι επενδύσεις των 300 δισ. για την ανακατασκευή των υποδομών
Το μνημόνιο εξυπηρετεί ακριβώς αυτούς τους στόχους.
Οι εξαιρέσεις από τις κυρώσεις που επιτρέπουν την επανέναρξη των ιρανικών εξαγωγών πετρελαίου θα αυξήσουν την παγκόσμια προσφορά και θα μειώσουν τη μεταβλητότητα των αγορών.
Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι το πλαίσιο φέρεται να προβλέπει τη δημιουργία ιδιωτικού Ταμείου Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης ύψους 300 δισ. δολαρίων, με περισσότερο από το ήμισυ των επενδύσεων να έχει ήδη δεσμευθεί από εταιρείες του Κόλπου, της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής.
Το ταμείο, το οποίο έχει σχεδιαστεί ως ιδιωτικός επενδυτικός μηχανισμός και όχι ως κρατικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης, αναμένεται να κατευθύνει επενδύσεις στους τομείς της ενέργειας, των logistics, της μεταποίησης και των μεταφορών του Ιράν, μόλις επιτευχθεί οριστική συμφωνία.
Παράλληλα, δημιουργεί ένα εμπορικό κίνητρο για τη διατήρηση της σταθερότητας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.
Η αξιοπιστία των εφοδιαστικών αλυσίδων στηρίζουν την οικονομία της Κίνας
Για την Κίνα, οι επιπτώσεις υπερβαίνουν κατά πολύ την πρόσβαση στο ιρανικό πετρέλαιο.
Ένας πιο σταθερός Περσικός Κόλπος μειώνει το κόστος μεταφοράς, περιορίζει τα ασφάλιστρα ναυτιλιακού κινδύνου και βελτιώνει την αξιοπιστία των εφοδιαστικών αλυσίδων σε ολόκληρη την Ασία. Ταυτόχρονα, ενισχύει το επιχειρηματικό περιβάλλον για τις κινεζικές εταιρείες που είναι ήδη εγκατεστημένες στους τομείς των υποδομών και της ενέργειας στην περιοχή.
Και η Ουάσιγκτον, ωστόσο, είχε ισχυρούς οικονομικούς λόγους να επιδιώξει μια συμφωνία.
Όσο φιλόδοξοι κι αν ήταν οι αρχικοί στρατιωτικοί στόχοι, μια παρατεταμένη διαταραχή στα Στενά του Hormuz απειλούσε έναν από τους σημαντικότερους ενεργειακούς διαδρόμους του πλανήτη.
Ένα νέο, παρατεταμένο σοκ στις τιμές του πετρελαίου θα μπορούσε να καθυστερήσει τις μειώσεις επιτοκίων, να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό και να επιβραδύνει την παγκόσμια ανάπτυξη.
Η προοπτική νέων ιδιωτικών επενδύσεων στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών του Ιράν ενισχύει ακόμη περισσότερο την οικονομική λογική πίσω από τη συμφωνία. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές αναγνώρισαν σχεδόν αμέσως αυτή τη μεταβολή.
Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν καθώς οι επενδυτές προεξόφλησαν αυξημένες ιρανικές εξαγωγές, χαμηλότερους κινδύνους στη ναυσιπλοΐα και σταδιακή ομαλοποίηση του περιφερειακού εμπορίου.
Η Κίνα δεν είναι ο μοναδικός ωφελημένος.
Η Ινδία αναμένεται να επωφεληθεί από το χαμηλότερο κόστος εισαγωγών και την αποκλιμάκωση των πληθωριστικών πιέσεων.
Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα διασφαλίζουν πιο αξιόπιστες προμήθειες LNG, ενώ οι ευρωπαϊκές βιομηχανίες θα υποδέχονταν θετικά τη μείωση του ενεργειακού κόστους μετά από χρόνια έντονων διακυμάνσεων.
Οι εξαγωγείς του Κόλπου ανακτούν πλήρη πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και οι ναυτιλιακές εταιρείες επωφελούνται από ασφαλέστερη ναυσιπλοΐα σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους θαλάσσιους διαδρόμους του κόσμου.
Βεβαίως, το μνημόνιο παραμένει μια προσωρινή πολιτική συμφωνία και όχι μια συνολική ειρηνευτική διευθέτηση. Οι μελλοντικές διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα μπορεί να αποτύχουν, οι κυρώσεις να επανέλθουν και οι περιφερειακές αντιπαλότητες να παραμείνουν άλυτες. Τα οικονομικά κίνητρα από μόνα τους δεν αρκούν για να εξαλείψουν μακροχρόνιες γεωπολιτικές συγκρούσεις.
Παρ’ όλα αυτά, ένα συμπέρασμα δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Η αντιπαράθεση στον Κόλπο δεν αφορούσε μόνο τη στρατιωτική ισχύ ή την πυρηνική διπλωματία. Αφορούσε εξίσου την προστασία του ενεργειακού διαδρόμου πάνω στον οποίο στηρίζεται η παγκόσμια οικονομία.
Η Ουάσιγκτον μπορεί να υπέγραψε τη συμφωνία.
Η Τεχεράνη μπορεί να εξασφαλίζει άμεση οικονομική ανακούφιση μέσω της επανεκκίνησης των εξαγωγών πετρελαίου και της προοπτικής μεγάλων ιδιωτικών επενδύσεων.
Τα κέρδη για τη διχασμένη για ενέργεια Ασία
Εάν όμως τα Στενά του Hormuz επιστρέψουν σε καθεστώς σταθερής λειτουργίας, τα μεγαλύτερα μακροπρόθεσμα στρατηγικά οφέλη είναι πιθανό να καταλήξουν στην Ασία.
Και μεταξύ των ασιατικών δυνάμεων, η Κίνα φαίνεται καλύτερα τοποθετημένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα για να μετατρέψει την ασφάλεια των ενεργειακών προμηθειών σε διαρκή οικονομική και γεωπολιτική επιρροή.
Η συμφωνία ίσως τελικά μείνει στην ιστορία όχι τόσο επειδή τερμάτισε τη σύγκρουση, όσο επειδή επανέφερε σε πλήρη λειτουργία τον σημαντικότερο ενεργειακό διάδρομο του κόσμου.
Αν συμβεί αυτό, οι μακροχρόνιες επενδύσεις του Πεκίνου στις συνεργασίες του Κόλπου, στην ενεργειακή διπλωματία και στην περιφερειακή διασυνδεσιμότητα θα μοιάζουν λιγότερο με προσεκτική αντιστάθμιση κινδύνων και περισσότερο με μια στρατηγική της οποίας τα οφέλη ήρθαν χωρίς η Κίνα να χρειαστεί ούτε να διαπραγματευτεί τη συμφωνία ούτε να πολεμήσει στον πόλεμο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών