Υπάρχει μια κρίσιμη πραγματικότητα που γνωρίζουν οι σύμβουλοι του Trump - Η επαναλειτουργία των Στενών του Ηormuz με στρατιωτικά μέσα είναι εξαιρετικά δύσκολη και για αυτό οι ΗΠΑ θα τηρήσουν στάση αναμονής
(upd 4) Σε μια περίοδο αυξανόμενης πολεμικής έντασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν, τα Στενά του Hormuz αναδεικνύονται όχι απλώς ως ένα στρατηγικό πέρασμα, αλλά ως το απόλυτο εργαλείο πίεσης της Τεχεράνης.
Οι αποτυχημένες διπλωματικές προσπάθειες, οι διαμεσολαβητικές κινήσεις τρίτων χωρών, όπως το Πακιστάν και η στρατιωτική προετοιμασία δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η ανάλυση των εξελίξεων δείχνει ότι η σύγκρουση δεν είναι μόνο στρατιωτική — είναι βαθιά πολιτική, διπλωματική και ιστορική.
Τα Στενά του Hormuz αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point στον κόσμο.
Από εκεί διέρχεται τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πετρελαίου, γεγονός που το καθιστούν κρίσιμα για την παγκόσμια οικονομία.
Η Τεχεράνη έχει επενδύσει για δεκαετίες στην αξιοποίηση αυτού του πλεονεκτήματος, μετατρέποντας τη γεωγραφία σε στρατηγική ισχύ.
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές στρατιωτικές δυνάμεις, το Ιράν δεν βασίζεται στην απόλυτη υπεροχή, αλλά στην ικανότητα να καθιστά το κόστος σύγκρουσης δυσβάσταχτο.
Σύμφωνα με ανάλυση της βρετανικής εφημερίδας The Independent, το Ιράν διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα στην περιοχή.
Το βασικό επιχείρημα είναι απλό αλλά ισχυρό: το Hormuz δεν μπορεί να ανοίξει εύκολα με στρατιωτική βία — και αυτό καθιστά την Τεχεράνη κυρίαρχο παίκτη.
Το αδιέξοδο των συνομιλιών
Οι πρόσφατες διπλωματικές επαφές μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν δεν οδήγησαν σε ουσιαστική πρόοδο.
Οι λόγοι είναι βαθύτεροι και σχετίζονται με θεμελιώδεις διαφωνίες.
Η Τεχεράνη θεωρεί τη στάση της Ουάσιγκτον «μαξιμαλιστική» ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τις ιρανικές απαιτήσεις απαράδεκτες
Αυτή η αμοιβαία δυσπιστία καθιστά εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε συμφωνία.
Το Ιράν θέτει έναν εύλογο όρο για να αρχίσουν εκ νέου ο διάλογος: να αρθεί ο ναυτικός αποκλεισμός.
Ωστόσο και η αμερικανική πλευρά δείχνει να μην βιάζεται για την επαννεκίνηση των συνομιλιών.
Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, πραγματοποίησε διπλωματική περιοδεία με ενδιάμεσο σταθμό το Islamabad, επιστρέφοντας από το Ομάν.
Εκεί αναμένεται να συνεχίσει επαφές με το Πακιστάν, το οποίο έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή.
Παρά την απουσία προόδου, το Πακιστάν επιμένει ότι η διαδικασία δεν έχει τερματιστεί.
Η διπλωματική κινητικότητα συνεχίζεται.
Αντιπροσωπείες επιστρέφουν στo Ιράν για οδηγίες, νέοι γύροι συζητήσεων αναμένονται ενώ οι συνομιλίες πρόσωπο με πρόσωπο παραμένουν σε αναστολή
Η προσωρινή άρση των μέτρων ασφαλείας στο Islamabad δείχνει ότι η κρίση δεν έχει κλιμακωθεί άμεσα — αλλά δεν έχει και αποκλιμακωθεί.
Araghchi (ΥΠΕΞ Ιράν): Πηγή αστάθειας οι ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή
Ο Araghchi, πραγματοποίησε επίσκεψη στη Muscat, όπου είχε συνάντηση με τον Σουλτάνο του Ομάν, Haitham bin Tariq Al Said.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων, με βασικό αντικείμενο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στo Hormuz — ένα πέρασμα ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας.
Ο Abbas Araghchi εξέφρασε την εκτίμηση της Τεχεράνης για τον ρόλο του Ομάν ως υπεύθυνου διαμεσολαβητή, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διπλωματίας σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής αστάθειας.
Παράλληλα, επανέλαβε τη βούληση του Ιράν να διατηρήσει στενές σχέσεις με τις χώρες του νότιου Περσικού Κόλπου, προωθώντας ένα μοντέλο περιφερειακής συνεργασίας χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Η ιρανική πλευρά υποστήριξε ότι η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή αποτελεί παράγοντα αστάθειας και διαίρεσης, καλώντας για μια πιο αυτόνομη προσέγγιση στην ασφάλεια.
Η «σιωπηλή παραδοχή» στην Ουάσιγκτον
Σύμφωνα με την ανάλυση του John W.S. Clark, υπάρχει μια κρίσιμη πραγματικότητα που γνωρίζουν οι σύμβουλοι του Donald Trump:
Η επαναλειτουργία των Στενών του Ηormuz με στρατιωτικά μέσα είναι εξαιρετικά δύσκολη — σχεδόν αδύνατη χωρίς τεράστιες απώλειες.
Ο λόγος είναι η φύση του πολέμου στη θάλασσα όταν:
• Ο αντίπαλος ελέγχει τις ακτές
• Υπάρχουν εκτεταμένα ναρκοπέδια
• Χρησιμοποιούνται ασύμμετρες τακτικές
Η αεροπορική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να καταστρέψει στόχους, αλλά δεν αρκεί για να εξασφαλίσει τον έλεγχο ενός τόσο στενού και επικίνδυνου θαλάσσιου διαδρόμου.
Η εκκαθάριση ναρκών, ειδικά υπό εχθρικά πυρά, είναι μία από τις πιο επικίνδυνες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Και αυτό είναι ένα κόστος που η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται διατεθειμένη να πληρώσει.
Το ιστορικό μάθημα των Δαρδανελίων (1915)
Για να κατανοηθεί καλύτερα η κατάσταση, η ανάλυση κάνει μια ιδιαίτερα εύστοχη ιστορική σύγκριση με την Εκστρατεία της Καλλίπολης.
Τον Μάρτιο του 1915, Βρετανία και Γαλλία επιχείρησαν να ανοίξουν τα Δαρδανέλια, ένα εξίσου στρατηγικό στενό που είχε κλείσει η τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οι δυνάμεις που συμμετείχαν ήταν εντυπωσιακές: 14 μεγάλα πολεμικά πλοία, σύγχρονα θωρηκτά όπως το Queen Elizabeth, στόλος ναρκαλιευτικών και υποστήριξη πυροβολικού
Το σχέδιο έμοιαζε άψογο: Τα μεγάλα πλοία θα βομβάρδιζαν τις ακτές, τα ναρκαλιευτικά θα καθάριζαν τη θάλασσα και ο στόλος θα προχωρούσε
Όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.
Μέσα σε λίγες ώρες: Απόλυτη καταστροφή
Στις 18 Μαρτίου 1915, η επιχείρηση ξεκίνησε με αισιοδοξία.
Μέχρι το μεσημέρι όλα φαίνονταν να εξελίσσονται ομαλά.
Στη συνέχεια όμως το γαλλικό θωρηκτό Bouvet βυθίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά, το HMS Irresistible χτυπήθηκε από νάρκη, το HMS Inflexible υπέστη σοβαρές ζημιές και το HMS Ocean βυθίστηκε
Μέσα σε λιγότερο από επτά ώρες τρία μεγάλα πολεμικά πλοία χάθηκαν και ένα τέθηκε εκτός μάχης
Η επιχείρηση εγκαταλείφθηκε και η προσπάθεια να ανοίξουν τα Δαρδανέλια από τη θάλασσα δεν επαναλήφθηκε ποτέ.
Το μήνυμα ήταν σαφές: ακόμη και υπερδυνάμεις μπορούν να ηττηθούν σε στενά θαλάσσια περάσματα όταν ο αντίπαλος είναι καλά προετοιμασμένος.
Η σύγχρονη εφαρμογή: Το Ιράν και το Hormuz
Η ανάλυση του Independent μεταφέρει αυτό το ιστορικό προηγούμενο στη σημερινή πραγματικότητα.
Το Ιράν έχει επενδύσει για δεκαετίες σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο άμυνας:
1. Ναρκοπέδια στη θάλασσα
Μπορούν να τοποθετηθούν γρήγορα και να παραλύσουν τη ναυσιπλοΐα.
2. Παράκτιοι πύραυλοι
Επιτρέπουν πλήγματα από την ξηρά σε διερχόμενα πλοία.
3. Ταχύπλοα σκάφη των Φρουρών της Επανάστασης Islamic Revolutionary Guard Corps
Χρησιμοποιούνται για επιθέσεις «σμήνους» (swarm tactics).
4. Ασύμμετρος πόλεμος
Μικρές, ευέλικτες μονάδες που εκμεταλλεύονται τη γεωγραφία.
Αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου ακόμη και το ισχυρότερο ναυτικό στον κόσμο αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς.
Γιατί η στρατιωτική λύση είναι τόσο δύσκολη
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν το ισχυρότερο ναυτικό και αεροπορία παγκοσμίως.
Ωστόσο, το Hormuz δεν είναι ανοιχτός ωκεανός.
Τα βασικά προβλήματα είναι στενό πλάτος (περίπου 33 χλμ. στο στενότερο σημείο), εγγύτητα στις ιρανικές ακτές, δυνατότητα συνεχούς ανανέωσης ναρκών και δυσκολία προστασίας εμπορικών πλοίων
Ακόμη και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες καταστρέψουν υποδομές, το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να παρεμποδίζει τη διέλευση.
Η στρατηγική υπεροχή του Ιράν
Σε αντίθεση με την παραδοσιακή αντίληψη ισχύος, το Ιράν δεν χρειάζεται να «νικήσει» στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρκεί να καθυστερήσει ή να μπλοκάρει τη ναυσιπλοΐα, να αυξήσει το κόστος της σύγκρουσης και να δημιουργήσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση
Αυτό του δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο.
Ο ρόλος της πολιτικής ηγεσίας
Η κρίση στο Hormuz δεν είναι μόνο στρατιωτική — είναι και πολιτική.
Στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις: Πιο επιθετική στάση από πολιτικούς όπως ο Marco Rubio, πιο επιφυλακτική στάση από τον J. D. Vance
Αυτές οι διαφορές αντικατοπτρίζουν ένα ευρύτερο δίλημμα: Πρέπει οι Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή;
Ή να αποφύγουν μια σύγκρουση υψηλού κόστους και αβέβαιης έκβασης;
Τα Στενά του Hormuz ως «φυσικό οχυρό»
Η ανάλυση καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα ισχυρό συμπέρασμα:
Τα Στενά του Hormuz λειτουργούν ως ένα φυσικό οχυρό.
Δεν μπορεί να ανοίξει με βομβαρδισμούς, με απειλές και με περιορισμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις
Αντίθετα, απαιτεί πολιτική λύση, διαπραγμάτευση και στρατηγική υπομονή.
Το Hormuz δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο — είναι ένας από τους σημαντικότερους μοχλούς ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.
Η ιστορία των Δαρδανελίων δείχνει ότι ακόμη και οι ισχυρότερες δυνάμεις μπορούν να αποτύχουν όταν υποτιμούν τον αντίπαλο και το πεδίο μάχης.
Σήμερα, το Ιράν έχει μετατρέψει αυτή τη γεωγραφική πραγματικότητα σε στρατηγικό πλεονέκτημα.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το δίλημμα παραμένει:
• Να επιχειρήσουν μια επικίνδυνη στρατιωτική λύση
• Ή να αποδεχτούν ότι σε αυτό το πεδίο, η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε όπλα, αλλά και σε γεωγραφία, στρατηγική και αντοχή
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Ηormuz θα συνεχίσει να αποτελεί το πιο κρίσιμο «σημείο πίεσης» μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης για τα επόμενα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Οι αποτυχημένες διπλωματικές προσπάθειες, οι διαμεσολαβητικές κινήσεις τρίτων χωρών, όπως το Πακιστάν και η στρατιωτική προετοιμασία δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Η ανάλυση των εξελίξεων δείχνει ότι η σύγκρουση δεν είναι μόνο στρατιωτική — είναι βαθιά πολιτική, διπλωματική και ιστορική.
Τα Στενά του Hormuz αποτελούν το σημαντικότερο ενεργειακό choke point στον κόσμο.
Από εκεί διέρχεται τεράστιο ποσοστό του παγκόσμιου πετρελαίου, γεγονός που το καθιστούν κρίσιμα για την παγκόσμια οικονομία.
Η Τεχεράνη έχει επενδύσει για δεκαετίες στην αξιοποίηση αυτού του πλεονεκτήματος, μετατρέποντας τη γεωγραφία σε στρατηγική ισχύ.
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές στρατιωτικές δυνάμεις, το Ιράν δεν βασίζεται στην απόλυτη υπεροχή, αλλά στην ικανότητα να καθιστά το κόστος σύγκρουσης δυσβάσταχτο.
Σύμφωνα με ανάλυση της βρετανικής εφημερίδας The Independent, το Ιράν διατηρεί στρατηγικό πλεονέκτημα στην περιοχή.
Το βασικό επιχείρημα είναι απλό αλλά ισχυρό: το Hormuz δεν μπορεί να ανοίξει εύκολα με στρατιωτική βία — και αυτό καθιστά την Τεχεράνη κυρίαρχο παίκτη.
Το αδιέξοδο των συνομιλιών
Οι πρόσφατες διπλωματικές επαφές μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν δεν οδήγησαν σε ουσιαστική πρόοδο.
Οι λόγοι είναι βαθύτεροι και σχετίζονται με θεμελιώδεις διαφωνίες.
Η Τεχεράνη θεωρεί τη στάση της Ουάσιγκτον «μαξιμαλιστική» ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θεωρούν τις ιρανικές απαιτήσεις απαράδεκτες
Αυτή η αμοιβαία δυσπιστία καθιστά εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε συμφωνία.
Το Ιράν θέτει έναν εύλογο όρο για να αρχίσουν εκ νέου ο διάλογος: να αρθεί ο ναυτικός αποκλεισμός.
Ωστόσο και η αμερικανική πλευρά δείχνει να μην βιάζεται για την επαννεκίνηση των συνομιλιών.
Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Abbas Araghchi, πραγματοποίησε διπλωματική περιοδεία με ενδιάμεσο σταθμό το Islamabad, επιστρέφοντας από το Ομάν.
Εκεί αναμένεται να συνεχίσει επαφές με το Πακιστάν, το οποίο έχει αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή.
Παρά την απουσία προόδου, το Πακιστάν επιμένει ότι η διαδικασία δεν έχει τερματιστεί.
Η διπλωματική κινητικότητα συνεχίζεται.
Αντιπροσωπείες επιστρέφουν στo Ιράν για οδηγίες, νέοι γύροι συζητήσεων αναμένονται ενώ οι συνομιλίες πρόσωπο με πρόσωπο παραμένουν σε αναστολή
Η προσωρινή άρση των μέτρων ασφαλείας στο Islamabad δείχνει ότι η κρίση δεν έχει κλιμακωθεί άμεσα — αλλά δεν έχει και αποκλιμακωθεί.
Araghchi (ΥΠΕΞ Ιράν): Πηγή αστάθειας οι ΗΠΑ για τη Μέση Ανατολή
Ο Araghchi, πραγματοποίησε επίσκεψη στη Muscat, όπου είχε συνάντηση με τον Σουλτάνο του Ομάν, Haitham bin Tariq Al Said.
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο αυξημένων εντάσεων, με βασικό αντικείμενο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στo Hormuz — ένα πέρασμα ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας.
Ο Abbas Araghchi εξέφρασε την εκτίμηση της Τεχεράνης για τον ρόλο του Ομάν ως υπεύθυνου διαμεσολαβητή, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διπλωματίας σε μια περίοδο έντονης γεωπολιτικής αστάθειας.
Παράλληλα, επανέλαβε τη βούληση του Ιράν να διατηρήσει στενές σχέσεις με τις χώρες του νότιου Περσικού Κόλπου, προωθώντας ένα μοντέλο περιφερειακής συνεργασίας χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Η ιρανική πλευρά υποστήριξε ότι η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή αποτελεί παράγοντα αστάθειας και διαίρεσης, καλώντας για μια πιο αυτόνομη προσέγγιση στην ασφάλεια.
Η «σιωπηλή παραδοχή» στην Ουάσιγκτον
Σύμφωνα με την ανάλυση του John W.S. Clark, υπάρχει μια κρίσιμη πραγματικότητα που γνωρίζουν οι σύμβουλοι του Donald Trump:
Η επαναλειτουργία των Στενών του Ηormuz με στρατιωτικά μέσα είναι εξαιρετικά δύσκολη — σχεδόν αδύνατη χωρίς τεράστιες απώλειες.
Ο λόγος είναι η φύση του πολέμου στη θάλασσα όταν:
• Ο αντίπαλος ελέγχει τις ακτές
• Υπάρχουν εκτεταμένα ναρκοπέδια
• Χρησιμοποιούνται ασύμμετρες τακτικές
Η αεροπορική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να καταστρέψει στόχους, αλλά δεν αρκεί για να εξασφαλίσει τον έλεγχο ενός τόσο στενού και επικίνδυνου θαλάσσιου διαδρόμου.
Η εκκαθάριση ναρκών, ειδικά υπό εχθρικά πυρά, είναι μία από τις πιο επικίνδυνες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Και αυτό είναι ένα κόστος που η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται διατεθειμένη να πληρώσει.
Το ιστορικό μάθημα των Δαρδανελίων (1915)
Για να κατανοηθεί καλύτερα η κατάσταση, η ανάλυση κάνει μια ιδιαίτερα εύστοχη ιστορική σύγκριση με την Εκστρατεία της Καλλίπολης.
Τον Μάρτιο του 1915, Βρετανία και Γαλλία επιχείρησαν να ανοίξουν τα Δαρδανέλια, ένα εξίσου στρατηγικό στενό που είχε κλείσει η τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οι δυνάμεις που συμμετείχαν ήταν εντυπωσιακές: 14 μεγάλα πολεμικά πλοία, σύγχρονα θωρηκτά όπως το Queen Elizabeth, στόλος ναρκαλιευτικών και υποστήριξη πυροβολικού
Το σχέδιο έμοιαζε άψογο: Τα μεγάλα πλοία θα βομβάρδιζαν τις ακτές, τα ναρκαλιευτικά θα καθάριζαν τη θάλασσα και ο στόλος θα προχωρούσε
Όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική.
Μέσα σε λίγες ώρες: Απόλυτη καταστροφή
Στις 18 Μαρτίου 1915, η επιχείρηση ξεκίνησε με αισιοδοξία.
Μέχρι το μεσημέρι όλα φαίνονταν να εξελίσσονται ομαλά.
Στη συνέχεια όμως το γαλλικό θωρηκτό Bouvet βυθίστηκε μέσα σε λίγα λεπτά, το HMS Irresistible χτυπήθηκε από νάρκη, το HMS Inflexible υπέστη σοβαρές ζημιές και το HMS Ocean βυθίστηκε
Μέσα σε λιγότερο από επτά ώρες τρία μεγάλα πολεμικά πλοία χάθηκαν και ένα τέθηκε εκτός μάχης
Η επιχείρηση εγκαταλείφθηκε και η προσπάθεια να ανοίξουν τα Δαρδανέλια από τη θάλασσα δεν επαναλήφθηκε ποτέ.
Το μήνυμα ήταν σαφές: ακόμη και υπερδυνάμεις μπορούν να ηττηθούν σε στενά θαλάσσια περάσματα όταν ο αντίπαλος είναι καλά προετοιμασμένος.
Η σύγχρονη εφαρμογή: Το Ιράν και το Hormuz
Η ανάλυση του Independent μεταφέρει αυτό το ιστορικό προηγούμενο στη σημερινή πραγματικότητα.
Το Ιράν έχει επενδύσει για δεκαετίες σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο άμυνας:
1. Ναρκοπέδια στη θάλασσα
Μπορούν να τοποθετηθούν γρήγορα και να παραλύσουν τη ναυσιπλοΐα.
2. Παράκτιοι πύραυλοι
Επιτρέπουν πλήγματα από την ξηρά σε διερχόμενα πλοία.
3. Ταχύπλοα σκάφη των Φρουρών της Επανάστασης Islamic Revolutionary Guard Corps
Χρησιμοποιούνται για επιθέσεις «σμήνους» (swarm tactics).
4. Ασύμμετρος πόλεμος
Μικρές, ευέλικτες μονάδες που εκμεταλλεύονται τη γεωγραφία.
Αυτός ο συνδυασμός δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου ακόμη και το ισχυρότερο ναυτικό στον κόσμο αντιμετωπίζει σοβαρούς περιορισμούς.
Γιατί η στρατιωτική λύση είναι τόσο δύσκολη
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν το ισχυρότερο ναυτικό και αεροπορία παγκοσμίως.
Ωστόσο, το Hormuz δεν είναι ανοιχτός ωκεανός.
Τα βασικά προβλήματα είναι στενό πλάτος (περίπου 33 χλμ. στο στενότερο σημείο), εγγύτητα στις ιρανικές ακτές, δυνατότητα συνεχούς ανανέωσης ναρκών και δυσκολία προστασίας εμπορικών πλοίων
Ακόμη και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες καταστρέψουν υποδομές, το Ιράν μπορεί να συνεχίσει να παρεμποδίζει τη διέλευση.
Η στρατηγική υπεροχή του Ιράν
Σε αντίθεση με την παραδοσιακή αντίληψη ισχύος, το Ιράν δεν χρειάζεται να «νικήσει» στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αρκεί να καθυστερήσει ή να μπλοκάρει τη ναυσιπλοΐα, να αυξήσει το κόστος της σύγκρουσης και να δημιουργήσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση
Αυτό του δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο.
Ο ρόλος της πολιτικής ηγεσίας
Η κρίση στο Hormuz δεν είναι μόνο στρατιωτική — είναι και πολιτική.
Στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις: Πιο επιθετική στάση από πολιτικούς όπως ο Marco Rubio, πιο επιφυλακτική στάση από τον J. D. Vance
Αυτές οι διαφορές αντικατοπτρίζουν ένα ευρύτερο δίλημμα: Πρέπει οι Ηνωμένες Πολιτείες να εμπλακούν σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή;
Ή να αποφύγουν μια σύγκρουση υψηλού κόστους και αβέβαιης έκβασης;
Τα Στενά του Hormuz ως «φυσικό οχυρό»
Η ανάλυση καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα ισχυρό συμπέρασμα:
Τα Στενά του Hormuz λειτουργούν ως ένα φυσικό οχυρό.
Δεν μπορεί να ανοίξει με βομβαρδισμούς, με απειλές και με περιορισμένες στρατιωτικές επιχειρήσεις
Αντίθετα, απαιτεί πολιτική λύση, διαπραγμάτευση και στρατηγική υπομονή.
Το Hormuz δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό σημείο — είναι ένας από τους σημαντικότερους μοχλούς ισχύος στον σύγχρονο κόσμο.
Η ιστορία των Δαρδανελίων δείχνει ότι ακόμη και οι ισχυρότερες δυνάμεις μπορούν να αποτύχουν όταν υποτιμούν τον αντίπαλο και το πεδίο μάχης.
Σήμερα, το Ιράν έχει μετατρέψει αυτή τη γεωγραφική πραγματικότητα σε στρατηγικό πλεονέκτημα.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το δίλημμα παραμένει:
• Να επιχειρήσουν μια επικίνδυνη στρατιωτική λύση
• Ή να αποδεχτούν ότι σε αυτό το πεδίο, η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε όπλα, αλλά και σε γεωγραφία, στρατηγική και αντοχή
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το Ηormuz θα συνεχίσει να αποτελεί το πιο κρίσιμο «σημείο πίεσης» μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης για τα επόμενα χρόνια.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών