Η εκπροσώπηση της αμερικανικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις του Islamabad από τον Vance ήταν μία καλοστημένη παγίδα του Βαθέος Κράτους στον Αμερικανό αντιπρόεδρο
Οι σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν αποτελούν εδώ και δεκαετίες έναν από τους πιο περίπλοκους και επικίνδυνους άξονες της διεθνούς πολιτικής.
Το 2026, η ένταση κορυφώθηκε εκ νέου, με αποτυχημένες διπλωματικές προσπάθειες, στρατιωτικές προετοιμασίες και έντονες εσωτερικές διαφωνίες στην Ουάσιγκτον.
Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος διαμορφώνεται ένα νέο πεδίο ισχύος, όπου προσωπικότητες όπως ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J. D. Vance και ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio εκπροσωπούν διαφορετικές σχολές σκέψης για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο.
Η σύγκλιση αυτών των δύο εξελίξεων —εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης— έχει οδηγήσει σε πληθώρα ερμηνειών.
Κάποιες από αυτές υποστηρίζουν ότι οι αποτυχίες στη διπλωματία δεν είναι τυχαίες, αλλά αποτέλεσμα συνειδητών στρατηγικών επιλογών.
Καλοστημένη παγίδα
Πολλοί έγκυροι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η εκπροσώπηση της αμερικανικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις του Islamabad από τον Vance ήταν μία καλοστημένη παγίδα του Βαθέος Κράτους στον Αμερικανό αντιπρόεδρο, ώστε να χάσει έδαφος στον δρόμο για το προεδρικό χρίσμα του ρεπουμπλικανικού κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις των Αμερικανών, όπως πλήρη παράδοση των πυρηνικών αποθεμάτων του Ιράν, δεν άφηναν κανένα περιθώριο στην Τεχεράνη να δεχθεί κάποιο διπλωματικό συμβιβασμό.
Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων ήταν εξασφαλισμένη και το ναυάγιο θα χρεωνόταν στον Vance ως επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας.
Γιατί το Βαθύ Κράτος προτιμά την υποψηφιότητα Rubio;
Ο πρώην πράκτορας της CIA John Kiriakou υποστήριξε ότι από τον Φεβρουάριο 2026 στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης υπήρχαν έντονες διαφωνίες.
Υπέρ στρατιωτικής δράσης ήταν ο Marco Rubio και ο Pete Hegseth και κατά ο Vance και η Tulsi Gabbard
Αυτή η διάσταση απόψεων αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη ιδεολογική σύγκρουση.
Από τη μία πλευρά, η προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ισχύ και την αποτροπή.
Από την άλλη, μια πιο περιοριστική στρατηγική που αποφεύγει νέες πολεμικές εμπλοκές
Το σκηνικό στήθηκε στο Islamabad
Οι συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν κατέρρευσαν μέσα σε ένα περιβάλλον βαθιάς δυσπιστίας.
Οι βασικοί λόγοι περιλαμβάνουν διαφωνίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, κυρώσεις και οικονομική πίεση, περιφερειακές συγκρούσεις σε Μέση Ανατολή καθώς και έλλειψη πολιτικής βούλησης για συμβιβασμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αποτυχία των συνομιλιών μπορεί να ερμηνευθεί με πιο «κλασικούς» όρους διεθνών σχέσεων: σύγκρουση συμφερόντων και στρατηγικών.
Ωστόσο, πολιτικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δώσει και μια διαφορετική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις εξυπηρετούν εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες.
Ο γνωστός δημοσιογράφος Tucker Carlson εξέχων εκπρόσωπος του κινήματος MAGA κατηγόρησε ανοιχτά τον Trump πως υποτάχθηκε στο Βαθύ Κράτος και το στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα με τον πόλεμο στο Ιράν.
Κατήγγειλε δημοσίως πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν υπηρετεί τα συμφέροντα των Αμερικανών.
Οι δύο τάσεις στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα
Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να επισημανθεί πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, δεν είναι πλέον μονολιθικό, υπάρχουν σαφώς δύο βασικές τάσεις:
1. Η «America First» πτέρυγα
Εκφράζεται κυρίως από τον J. D. Vance και αντιτίθεται σε νέους πολέμους, δίνει έμφαση στην εσωτερική οικονομία και τάσσεται υπέρ του περιορισμού των στρατιωτικών επεμβάσεων
2. Η παραδοσιακή - παρεμβατική πτέρυγα
Εκπροσωπείται περισσότερο από τον Marco Rubio και τάσσεται υπέρ της «ενεργού» εξωτερικής πολιτικής της προώθησης της αμερικανικής ισχύος διεθνώς, της στενότερης σχέσης με στρατηγικές συμμαχίες και την ενίσχυση με νέες παραγγελίες του στρατιωτικού – βιομηχανικού συμπλέγματος.
Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη για να κατανοήσουμε γιατί οι εξελίξεις γύρω από το Ιράν αποκτούν και εσωτερική πολιτική σημασία στις ΗΠΑ.
Η ξαφνική άνοδος του Marco Rubio
Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Marco Rubio έχει ενισχύσει σημαντικά τη θέση του.
Παρουσιάζει άνοδο σε δημοσκοπήσεις (π.χ. CPAC), διατηρεί ισχυρή παρουσία στον Λευκό Οίκο ενώ έχει διπλό ρόλο σε υπουργείο Εξωτερικών και Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας
Σύμφωνα με στελέχη της κυβέρνησης του Donald Trump, ο Rubio θεωρείται: πιστός, έμπειρος και αποτελεσματικός.
Η πολιτική του εξέλιξη είναι αξιοσημείωτη: από υποψήφιος του 2016 που θεωρήθηκε καθεστωτικός, μετατράπηκε σε αποδεκτό πρόσωπο για το MAGA κίνημα.
Ο Vance εκπρόσωπος του MAGA αλλά…
Ο J. D. Vance διατηρεί υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, εκφράζει τον πυρήνα του MAGA και έχει ισχυρή βάση υποστηρικτών
Ωστόσο, η στάση του κατά της στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν τον φέρνει σε αντίθεση με πιο επιθετικές στρατηγικές.
Rubio o... αγαπημένος του στρατιωτικού – βιομηχανικού συμπλέγματος
Ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, συνδέεται άμεσα με την προώθηση μιας στρατηγικής που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος.
Η κριτική εστιάζει στο ότι αυτές οι στρατιωτικές επεμβάσεις και η συντήρηση πολεμικών μετώπων τροφοδοτούν άμεσα τις αμερικανικές αμυντικές βιομηχανίες, οι οποίες επωφελούνται από την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών.
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής πως ο Rubio είναι ένας από τους κορυφαίους αποδέκτες χρηματοδότησης από το αμυντικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με στοιχεία του OpenSecrets, κατά τη διάρκεια της θητείας του του στο Κογκρέσο έχει λάβει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από εταιρείες όπλων και αμυντικά PACs.
«Ο Trump υποτάχθηκε στο σύστημα»
Εν τω μεταξύ αίσθηση προκάλεσε η σκληρή επίθεση του Tucker Carlson κατά της Ουάσιγκτον, αμφισβητώντας ευθέως αν η κυβέρνηση λειτουργεί προς όφελος των ίδιων των πολιτών της.
Σε δηλώσεις του στη Wall Street Journal, ο Carlson που στηρίζει τον Vance δεν περιορίστηκε σε απλή διαφωνία.
Έθεσε ένα βαθύτερο ζήτημα: ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τρόπο που υπερβαίνει ακόμη και τον ίδιο τον πρόεδρο.
Αναφερόμενος στον Donald Trump, υποστήριξε ότι η προεδρία του απέδειξε πως «το σύστημα είναι ισχυρότερο από το άτομο».
Η πιο ηχηρή του τοποθέτηση, ωστόσο, αφορά τον ίδιο τον πόλεμο με το Ιράν.
Ο Carlson ξεκαθάρισε ότι δεν στρέφεται προσωπικά εναντίον του Trump, αλλά εναντίον της πολιτικής επιλογής για σύγκρουση.
«Δεν μισώ τον Trump. Μισώ αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι αισθάνεται ηθικά υποχρεωμένος να αντιδράσει.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η ρήξη που προκάλεσε αυτή η διαφωνία.
Από τις ρωγμές του MAGA στο σχίσμα;
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, η σχέση του Carlson με τον Trump —μια σχέση που διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία— κατέρρευσε την ημέρα που ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου.
Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.
Ο Carlson δεν ήταν απλώς ένας σχολιαστής, αλλά ενεργός υποστηρικτής του Trump, με σημαντική επιρροή στην εκλογική του βάση.
Η μεταστροφή του —από ένθερμος σύμμαχος σε σφοδρό επικριτή— αποκαλύπτει βαθύτερες ρωγμές στο εσωτερικό του αμερικανικού πολιτικού και επικοινωνιακού οικοσυστήματος.
Το μήνυμα που αναδύεται είναι σαφές: η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή δεν αμφισβητείται πλέον μόνο διεθνώς, αλλά και από ισχυρές φωνές εντός της ίδιας της χώρας.
Και αυτή η εσωτερική αμφισβήτηση ίσως αποδειχθεί πιο καθοριστική από οποιαδήποτε εξωτερική πίεση.
Πολιτικές συνέπειες
Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά στοιχεία της υπόθεσης είναι ότι ο Carlson προσπάθησε, για μήνες, να αποτρέψει την εμπλοκή των ΗΠΑ σε νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Παρά την πρόσβασή του και την επιρροή του, δεν κατάφερε να αλλάξει την πορεία των εξελίξεων.
Αυτό ενισχύει το βασικό του επιχείρημα: ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται αποκλειστικά από τον πρόεδρο ή τον στενό του κύκλο, αλλά από ένα ευρύτερο σύστημα που καθορίζει τις στρατηγικές επιλογές.
Η δημόσια ρήξη μεταξύ Carlson και Trump δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Αντανακλά βαθύτερες ρωγμές στο εσωτερικό του αμερικανικού πολιτικού χώρου, ιδιαίτερα στο στρατόπεδο που μέχρι πρόσφατα εμφανιζόταν ενιαίο.
www.bankingnews.gr
Το 2026, η ένταση κορυφώθηκε εκ νέου, με αποτυχημένες διπλωματικές προσπάθειες, στρατιωτικές προετοιμασίες και έντονες εσωτερικές διαφωνίες στην Ουάσιγκτον.
Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος διαμορφώνεται ένα νέο πεδίο ισχύος, όπου προσωπικότητες όπως ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J. D. Vance και ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio εκπροσωπούν διαφορετικές σχολές σκέψης για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο.
Η σύγκλιση αυτών των δύο εξελίξεων —εξωτερικής πολιτικής και εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης— έχει οδηγήσει σε πληθώρα ερμηνειών.
Κάποιες από αυτές υποστηρίζουν ότι οι αποτυχίες στη διπλωματία δεν είναι τυχαίες, αλλά αποτέλεσμα συνειδητών στρατηγικών επιλογών.
Καλοστημένη παγίδα
Πολλοί έγκυροι αναλυτές στις ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η εκπροσώπηση της αμερικανικής πλευράς στις διαπραγματεύσεις του Islamabad από τον Vance ήταν μία καλοστημένη παγίδα του Βαθέος Κράτους στον Αμερικανό αντιπρόεδρο, ώστε να χάσει έδαφος στον δρόμο για το προεδρικό χρίσμα του ρεπουμπλικανικού κόμματος για τις προεδρικές εκλογές του 2028.
Οι μαξιμαλιστικές απαιτήσεις των Αμερικανών, όπως πλήρη παράδοση των πυρηνικών αποθεμάτων του Ιράν, δεν άφηναν κανένα περιθώριο στην Τεχεράνη να δεχθεί κάποιο διπλωματικό συμβιβασμό.
Η αποτυχία των διαπραγματεύσεων ήταν εξασφαλισμένη και το ναυάγιο θα χρεωνόταν στον Vance ως επικεφαλής της αμερικανικής αντιπροσωπείας.
Γιατί το Βαθύ Κράτος προτιμά την υποψηφιότητα Rubio;
Ο πρώην πράκτορας της CIA John Kiriakou υποστήριξε ότι από τον Φεβρουάριο 2026 στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης υπήρχαν έντονες διαφωνίες.
Υπέρ στρατιωτικής δράσης ήταν ο Marco Rubio και ο Pete Hegseth και κατά ο Vance και η Tulsi Gabbard
Αυτή η διάσταση απόψεων αντικατοπτρίζει μια βαθύτερη ιδεολογική σύγκρουση.
Από τη μία πλευρά, η προσέγγιση που δίνει έμφαση στην ισχύ και την αποτροπή.
Από την άλλη, μια πιο περιοριστική στρατηγική που αποφεύγει νέες πολεμικές εμπλοκές
Το σκηνικό στήθηκε στο Islamabad
Οι συνομιλίες μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν κατέρρευσαν μέσα σε ένα περιβάλλον βαθιάς δυσπιστίας.
Οι βασικοί λόγοι περιλαμβάνουν διαφωνίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, κυρώσεις και οικονομική πίεση, περιφερειακές συγκρούσεις σε Μέση Ανατολή καθώς και έλλειψη πολιτικής βούλησης για συμβιβασμό.
Σε αυτό το πλαίσιο, η αποτυχία των συνομιλιών μπορεί να ερμηνευθεί με πιο «κλασικούς» όρους διεθνών σχέσεων: σύγκρουση συμφερόντων και στρατηγικών.
Ωστόσο, πολιτικοί κύκλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δώσει και μια διαφορετική διάσταση, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις εξυπηρετούν εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες.
Ο γνωστός δημοσιογράφος Tucker Carlson εξέχων εκπρόσωπος του κινήματος MAGA κατηγόρησε ανοιχτά τον Trump πως υποτάχθηκε στο Βαθύ Κράτος και το στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα με τον πόλεμο στο Ιράν.
Κατήγγειλε δημοσίως πως η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν υπηρετεί τα συμφέροντα των Αμερικανών.
Οι δύο τάσεις στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα
Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να επισημανθεί πως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, δεν είναι πλέον μονολιθικό, υπάρχουν σαφώς δύο βασικές τάσεις:
1. Η «America First» πτέρυγα
Εκφράζεται κυρίως από τον J. D. Vance και αντιτίθεται σε νέους πολέμους, δίνει έμφαση στην εσωτερική οικονομία και τάσσεται υπέρ του περιορισμού των στρατιωτικών επεμβάσεων
2. Η παραδοσιακή - παρεμβατική πτέρυγα
Εκπροσωπείται περισσότερο από τον Marco Rubio και τάσσεται υπέρ της «ενεργού» εξωτερικής πολιτικής της προώθησης της αμερικανικής ισχύος διεθνώς, της στενότερης σχέσης με στρατηγικές συμμαχίες και την ενίσχυση με νέες παραγγελίες του στρατιωτικού – βιομηχανικού συμπλέγματος.
Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη για να κατανοήσουμε γιατί οι εξελίξεις γύρω από το Ιράν αποκτούν και εσωτερική πολιτική σημασία στις ΗΠΑ.
Η ξαφνική άνοδος του Marco Rubio
Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Marco Rubio έχει ενισχύσει σημαντικά τη θέση του.
Παρουσιάζει άνοδο σε δημοσκοπήσεις (π.χ. CPAC), διατηρεί ισχυρή παρουσία στον Λευκό Οίκο ενώ έχει διπλό ρόλο σε υπουργείο Εξωτερικών και Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας
Σύμφωνα με στελέχη της κυβέρνησης του Donald Trump, ο Rubio θεωρείται: πιστός, έμπειρος και αποτελεσματικός.
Η πολιτική του εξέλιξη είναι αξιοσημείωτη: από υποψήφιος του 2016 που θεωρήθηκε καθεστωτικός, μετατράπηκε σε αποδεκτό πρόσωπο για το MAGA κίνημα.
Ο Vance εκπρόσωπος του MAGA αλλά…
Ο J. D. Vance διατηρεί υψηλά ποσοστά στις δημοσκοπήσεις, εκφράζει τον πυρήνα του MAGA και έχει ισχυρή βάση υποστηρικτών
Ωστόσο, η στάση του κατά της στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ιράν τον φέρνει σε αντίθεση με πιο επιθετικές στρατηγικές.
Rubio o... αγαπημένος του στρατιωτικού – βιομηχανικού συμπλέγματος
Ως υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, συνδέεται άμεσα με την προώθηση μιας στρατηγικής που εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικανικού στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος.
Η κριτική εστιάζει στο ότι αυτές οι στρατιωτικές επεμβάσεις και η συντήρηση πολεμικών μετώπων τροφοδοτούν άμεσα τις αμερικανικές αμυντικές βιομηχανίες, οι οποίες επωφελούνται από την αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών.
Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής πως ο Rubio είναι ένας από τους κορυφαίους αποδέκτες χρηματοδότησης από το αμυντικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με στοιχεία του OpenSecrets, κατά τη διάρκεια της θητείας του του στο Κογκρέσο έχει λάβει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από εταιρείες όπλων και αμυντικά PACs.
«Ο Trump υποτάχθηκε στο σύστημα»
Εν τω μεταξύ αίσθηση προκάλεσε η σκληρή επίθεση του Tucker Carlson κατά της Ουάσιγκτον, αμφισβητώντας ευθέως αν η κυβέρνηση λειτουργεί προς όφελος των ίδιων των πολιτών της.
Σε δηλώσεις του στη Wall Street Journal, ο Carlson που στηρίζει τον Vance δεν περιορίστηκε σε απλή διαφωνία.
Έθεσε ένα βαθύτερο ζήτημα: ότι το αμερικανικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί με τρόπο που υπερβαίνει ακόμη και τον ίδιο τον πρόεδρο.
Αναφερόμενος στον Donald Trump, υποστήριξε ότι η προεδρία του απέδειξε πως «το σύστημα είναι ισχυρότερο από το άτομο».
Η πιο ηχηρή του τοποθέτηση, ωστόσο, αφορά τον ίδιο τον πόλεμο με το Ιράν.
Ο Carlson ξεκαθάρισε ότι δεν στρέφεται προσωπικά εναντίον του Trump, αλλά εναντίον της πολιτικής επιλογής για σύγκρουση.
«Δεν μισώ τον Trump. Μισώ αυτόν τον πόλεμο», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι αισθάνεται ηθικά υποχρεωμένος να αντιδράσει.
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η ρήξη που προκάλεσε αυτή η διαφωνία.
Από τις ρωγμές του MAGA στο σχίσμα;
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, η σχέση του Carlson με τον Trump —μια σχέση που διήρκεσε σχεδόν μια δεκαετία— κατέρρευσε την ημέρα που ξεκίνησε η στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου.
Η εξέλιξη αυτή έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.
Ο Carlson δεν ήταν απλώς ένας σχολιαστής, αλλά ενεργός υποστηρικτής του Trump, με σημαντική επιρροή στην εκλογική του βάση.
Η μεταστροφή του —από ένθερμος σύμμαχος σε σφοδρό επικριτή— αποκαλύπτει βαθύτερες ρωγμές στο εσωτερικό του αμερικανικού πολιτικού και επικοινωνιακού οικοσυστήματος.
Το μήνυμα που αναδύεται είναι σαφές: η πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή δεν αμφισβητείται πλέον μόνο διεθνώς, αλλά και από ισχυρές φωνές εντός της ίδιας της χώρας.
Και αυτή η εσωτερική αμφισβήτηση ίσως αποδειχθεί πιο καθοριστική από οποιαδήποτε εξωτερική πίεση.
Πολιτικές συνέπειες
Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά στοιχεία της υπόθεσης είναι ότι ο Carlson προσπάθησε, για μήνες, να αποτρέψει την εμπλοκή των ΗΠΑ σε νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή.
Παρά την πρόσβασή του και την επιρροή του, δεν κατάφερε να αλλάξει την πορεία των εξελίξεων.
Αυτό ενισχύει το βασικό του επιχείρημα: ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται αποκλειστικά από τον πρόεδρο ή τον στενό του κύκλο, αλλά από ένα ευρύτερο σύστημα που καθορίζει τις στρατηγικές επιλογές.
Η δημόσια ρήξη μεταξύ Carlson και Trump δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Αντανακλά βαθύτερες ρωγμές στο εσωτερικό του αμερικανικού πολιτικού χώρου, ιδιαίτερα στο στρατόπεδο που μέχρι πρόσφατα εμφανιζόταν ενιαίο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών