Σε μια γκρίζα ζώνη επανεξαγωγών μέσω τρίτων χωρών, οι κυρώσεις φαίνεται να «εξατμίζονται» και τα ρωσικά εργοστάσια να δουλεύουν στο φουλ…
Ένα σκοτεινό και άκρως ανησυχητικό παρασκήνιο αποκαλύπτεται πίσω από το μέτωπο των δυτικών κυρώσεων κατά της Μόσχας.
Ενώ η Δύση διακήρυττε ότι θα «στραγγαλίσει» τη ρωσική αμυντική βιομηχανία, νέα στοιχεία που επικαλείται το Institute for the Study of War (ISW) προκαλούν πραγματικό σοκ: η Ρωσία όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά εκσυγχρονίζει με ταχείς ρυθμούς τις γραμμές παραγωγής βαρέων όπλων, αξιοποιώντας, εμμέσως ή αμέσως, δυτική τεχνολογία.
Το πιο εκρηκτικό στοιχείο; Εργαλειομηχανές υψηλής ακρίβειας, κρίσιμες για την κατασκευή καννών αρμάτων και πυροβολικού, φέρονται να προέρχονται από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Ιταλία, αλλά και από την Ταϊβάν και την Αυστραλία.
Σε μια γκρίζα ζώνη επανεξαγωγών μέσω τρίτων χωρών, οι κυρώσεις φαίνεται να «εξατμίζονται» και τα ρωσικά εργοστάσια να δουλεύουν στο φουλ.
Μέχρι πρόσφατα, δυτικοί αναλυτές υποστήριζαν ότι η Ρωσία δεν μπορούσε να παράγει επαρκείς κάννες πυροβολικού για έναν πόλεμο φθοράς.
Η ταχεία φθορά στο πεδίο της μάχης θεωρούνταν αξεπέραστο εμπόδιο.
Ωστόσο, σύμφωνα με το ISW, η Μόσχα έχει ήδη εκσυγχρονίσει κρίσιμες εγκαταστάσεις παραγωγής για συστήματα όπως τα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα Koalitsiya και Msta, αλλά και για άρματα μάχης T-14 Armata, T-90, ακόμη και για τα παλαιότερα T-62 και T-72.
Ο εκσυγχρονισμός, μάλιστα, είχε ξεκινήσει πριν από το 2022 — γεγονός που αποδεικνύει ότι η Ρωσία προετοιμαζόταν συστηματικά για ένα μακρόχρονο γεωοικονομικό πόλεμο.
Αντί να καταρρεύσει, προσαρμόστηκε.
Αντί να απομονωθεί, αναδιάρθρωσε τις εφοδιαστικές της αλυσίδες.
Κυρώσεις στα χαρτιά
Αναφορές από το Royal United Services Institute (RUSI) περιγράφουν ισχυρά δίκτυα επανεξαγωγών μέσω τρίτων χωρών.
Ο εξοπλισμός εξάγεται «νόμιμα» σε πολιτικές εταιρείες κρατών που δεν υπόκεινται σε κυρώσεις και στη συνέχεια μεταπωλείται σε ρωσικές οντότητες.
Οι δυτικοί κατασκευαστές συχνά δεν έχουν ουσιαστικό έλεγχο στον τελικό χρήστη.
Έτσι, η πολιτική των κυρώσεων καταλήγει να λειτουργεί μόνο σε επίπεδο δηλώσεων. Επισήμως οι απαγορεύσεις ισχύουν.
Στην πράξη, όμως, τα φορτία φτάνουν.
Το αποτέλεσμα; Η ρωσική αμυντική βιομηχανία αυξάνει την παραγωγή πυροβολικού — βασικό πυλώνα της στρατηγικής της στο ουκρανικό μέτωπο — και όχι μόνο αναπληρώνει τις απώλειες, αλλά δημιουργεί και στρατηγικά αποθέματα.
Την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ εμφανίζεται να κινείται αντιφατικά. Αντί να ενισχύει επαρκώς τις δικές του ένοπλες δυνάμεις, αυξάνει τη στήριξη προς το Κίεβο.
Στη λεγόμενη «μορφή Ramstein», οι υπουργοί Άμυνας ανακοίνωσαν πακέτα βοήθειας 38 δισ. δολαρίων για drones, αντιαεροπορικά συστήματα και πυροβολικό.
Η Γερμανία υπόσχεται επιπλέον πυραύλους PAC-3 για τα Patriot, η Νορβηγία και η Γαλλία χρηματοδοτούν κατευθυνόμενες βόμβες, ενώ η ΕΕ συζητά δάνεια για την αγορά σουηδικών μαχητικών Gripen. Όμως, μέχρι στιγμής, πολλά παραμένουν υποσχέσεις.
Και το ερώτημα γίνεται εφιαλτικό: τι θα συμβεί αν η ρωσική βιομηχανία επιταχύνει περαιτέρω;
Αν η παραγωγή αυξηθεί σε βαθμό που να μεταβάλει μακροπρόθεσμα την ισορροπία δυνάμεων;
Το συμπέρασμα των Αμερικανών αναλυτών είναι σαφές και ανησυχητικό: οι κυρώσεις λειτουργούν μόνο εφόσον κλείσουν όλα τα παράθυρα διαφυγής.
Σήμερα, αυτά τα παράθυρα είναι ανοιχτά.
Η Μόσχα δείχνει ότι μπορεί να ζήσει με περιορισμούς — και μάλιστα να τους μετατρέψει σε ευκαιρία για βιομηχανική αναγέννηση.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί πλήρως, τότε η στρατηγική της «πλήρους απομόνωσης» μιας μεγάλης δύναμης αποδεικνύεται αυταπάτη.
Το μήνυμα είναι δυσοίωνο: η παγκόσμια αρχιτεκτονική κυρώσεων ίσως να μην είναι ικανή να ανακόψει τη στρατιωτική ισχύ μιας αποφασισμένης δύναμης.
Και αν οι ίδιες οι δυτικές χώρες, έστω άθελά τους, τροφοδοτούν τον μηχανισμό που επιχειρούν να σταματήσουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό.
Είναι στρατηγικό.
Είναι συστημικό. Και ίσως πολύ πιο επικίνδυνο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.
www.bankingnews.gr
Ενώ η Δύση διακήρυττε ότι θα «στραγγαλίσει» τη ρωσική αμυντική βιομηχανία, νέα στοιχεία που επικαλείται το Institute for the Study of War (ISW) προκαλούν πραγματικό σοκ: η Ρωσία όχι μόνο δεν λύγισε, αλλά εκσυγχρονίζει με ταχείς ρυθμούς τις γραμμές παραγωγής βαρέων όπλων, αξιοποιώντας, εμμέσως ή αμέσως, δυτική τεχνολογία.
Το πιο εκρηκτικό στοιχείο; Εργαλειομηχανές υψηλής ακρίβειας, κρίσιμες για την κατασκευή καννών αρμάτων και πυροβολικού, φέρονται να προέρχονται από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και η Ιταλία, αλλά και από την Ταϊβάν και την Αυστραλία.
Σε μια γκρίζα ζώνη επανεξαγωγών μέσω τρίτων χωρών, οι κυρώσεις φαίνεται να «εξατμίζονται» και τα ρωσικά εργοστάσια να δουλεύουν στο φουλ.
Μέχρι πρόσφατα, δυτικοί αναλυτές υποστήριζαν ότι η Ρωσία δεν μπορούσε να παράγει επαρκείς κάννες πυροβολικού για έναν πόλεμο φθοράς.
Η ταχεία φθορά στο πεδίο της μάχης θεωρούνταν αξεπέραστο εμπόδιο.
Ωστόσο, σύμφωνα με το ISW, η Μόσχα έχει ήδη εκσυγχρονίσει κρίσιμες εγκαταστάσεις παραγωγής για συστήματα όπως τα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα Koalitsiya και Msta, αλλά και για άρματα μάχης T-14 Armata, T-90, ακόμη και για τα παλαιότερα T-62 και T-72.
Ο εκσυγχρονισμός, μάλιστα, είχε ξεκινήσει πριν από το 2022 — γεγονός που αποδεικνύει ότι η Ρωσία προετοιμαζόταν συστηματικά για ένα μακρόχρονο γεωοικονομικό πόλεμο.
Αντί να καταρρεύσει, προσαρμόστηκε.
Αντί να απομονωθεί, αναδιάρθρωσε τις εφοδιαστικές της αλυσίδες.
Κυρώσεις στα χαρτιά
Αναφορές από το Royal United Services Institute (RUSI) περιγράφουν ισχυρά δίκτυα επανεξαγωγών μέσω τρίτων χωρών.
Ο εξοπλισμός εξάγεται «νόμιμα» σε πολιτικές εταιρείες κρατών που δεν υπόκεινται σε κυρώσεις και στη συνέχεια μεταπωλείται σε ρωσικές οντότητες.
Οι δυτικοί κατασκευαστές συχνά δεν έχουν ουσιαστικό έλεγχο στον τελικό χρήστη.
Έτσι, η πολιτική των κυρώσεων καταλήγει να λειτουργεί μόνο σε επίπεδο δηλώσεων. Επισήμως οι απαγορεύσεις ισχύουν.
Στην πράξη, όμως, τα φορτία φτάνουν.
Το αποτέλεσμα; Η ρωσική αμυντική βιομηχανία αυξάνει την παραγωγή πυροβολικού — βασικό πυλώνα της στρατηγικής της στο ουκρανικό μέτωπο — και όχι μόνο αναπληρώνει τις απώλειες, αλλά δημιουργεί και στρατηγικά αποθέματα.
Την ίδια στιγμή, το ΝΑΤΟ εμφανίζεται να κινείται αντιφατικά. Αντί να ενισχύει επαρκώς τις δικές του ένοπλες δυνάμεις, αυξάνει τη στήριξη προς το Κίεβο.
Στη λεγόμενη «μορφή Ramstein», οι υπουργοί Άμυνας ανακοίνωσαν πακέτα βοήθειας 38 δισ. δολαρίων για drones, αντιαεροπορικά συστήματα και πυροβολικό.
Η Γερμανία υπόσχεται επιπλέον πυραύλους PAC-3 για τα Patriot, η Νορβηγία και η Γαλλία χρηματοδοτούν κατευθυνόμενες βόμβες, ενώ η ΕΕ συζητά δάνεια για την αγορά σουηδικών μαχητικών Gripen. Όμως, μέχρι στιγμής, πολλά παραμένουν υποσχέσεις.
Και το ερώτημα γίνεται εφιαλτικό: τι θα συμβεί αν η ρωσική βιομηχανία επιταχύνει περαιτέρω;
Αν η παραγωγή αυξηθεί σε βαθμό που να μεταβάλει μακροπρόθεσμα την ισορροπία δυνάμεων;
Το συμπέρασμα των Αμερικανών αναλυτών είναι σαφές και ανησυχητικό: οι κυρώσεις λειτουργούν μόνο εφόσον κλείσουν όλα τα παράθυρα διαφυγής.
Σήμερα, αυτά τα παράθυρα είναι ανοιχτά.
Η Μόσχα δείχνει ότι μπορεί να ζήσει με περιορισμούς — και μάλιστα να τους μετατρέψει σε ευκαιρία για βιομηχανική αναγέννηση.
Αν αυτό επιβεβαιωθεί πλήρως, τότε η στρατηγική της «πλήρους απομόνωσης» μιας μεγάλης δύναμης αποδεικνύεται αυταπάτη.
Το μήνυμα είναι δυσοίωνο: η παγκόσμια αρχιτεκτονική κυρώσεων ίσως να μην είναι ικανή να ανακόψει τη στρατιωτική ισχύ μιας αποφασισμένης δύναμης.
Και αν οι ίδιες οι δυτικές χώρες, έστω άθελά τους, τροφοδοτούν τον μηχανισμό που επιχειρούν να σταματήσουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο γεωπολιτικό.
Είναι στρατηγικό.
Είναι συστημικό. Και ίσως πολύ πιο επικίνδυνο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών