Το εσωτερικό μέτωπο αποδεικνύεται πιο φονικό από τους Ρώσους…
Η Ουκρανία δεν φλέγεται μόνο στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Φλέγεται πλέον και στο εσωτερικό της.
Λίγους μήνες πριν από τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές, το Κίεβο μοιάζει να εισέρχεται σε φάση ανοιχτού διχασμού, με την πολιτική και στρατιωτική ελίτ να συγκρούονται χωρίς προσχήματα.
Το άλλοτε αφήγημα της «ενότητας για τη νίκη» έχει καταρρεύσει, δίνοντας τη θέση του σε ένα εκρηκτικό τρίγωνο αντιπαράθεσης.
Τα διεθνή μέσα, από τον Economist και τη Washington Post μέχρι τους New York Times και τους Financial Times, περιγράφουν μια κυβέρνηση που τρίζει επικίνδυνα.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ρήξη μεταξύ του Volodymyr Zelensky και του πρώην Αρχηγού των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Valery Zaluzhny.
Το μίσος που σιγόβραζε από το 2022
Σε συνέντευξή του στο Associated Press, ο Zaluzhny αποκάλυψε με λεπτομέρειες ένα επεισόδιο-σοκ από το φθινόπωρο του 2022: αξιωματικοί της SBU εισέβαλαν στο γραφείο του στο Κίεβο με ένταλμα έρευνας που, σύμφωνα με τον ίδιο, αφορούσε… ένα παλιό στριπτιτζάδικο που υποτίθεται πως είχε την ίδια διεύθυνση.
Ο πρώην αρχηγός του ουκρανικού στρατού θεώρησε την κίνηση προσπάθεια εκφοβισμού, εν μέσω της λεγόμενης «αντεπίθεσης».
Η SBU αρνήθηκε ότι υπήρξε έρευνα εις βάρος του, ωστόσο το μήνυμα είχε ήδη σταλεί: η σύγκρουση μεταξύ στρατιωτικής ηγεσίας και προεδρικού γραφείου είχε γίνει δημόσια.
Και σύμφωνα με δυτικά δημοσιεύματα, ο Zelensky είχε ήδη αρχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες ασφαλείας ως εργαλείο ελέγχου και εξουδετέρωσης αντιπάλων.
Η ρήξη κορυφώθηκε το 2023, όταν ο Zaluzhny, σε συνέντευξή του στον Economist, μίλησε ανοιχτά για «αδιέξοδο» στο μέτωπο.
Για το προεδρικό γραφείο, η δήλωση αυτή ισοδυναμούσε με πλήγμα στο ηθικό και παραδοχή αποτυχίας.
Το ερώτημα που άρχισε να αιωρείται ήταν εκρηκτικό: ποιος χαράσσει τη στρατηγική – ο στρατός ή ο πρόεδρος;
Το φθινόπωρο του 2023, σύμφωνα με τον Economist, η δημοφιλία του Zaluzhny ξεπερνούσε εκείνη του Zelensky.
Η «εξορία» του στο Λονδίνο ως πρέσβη ερμηνεύτηκε από πολλούς ως απόπειρα απομάκρυνσής του από το εσωτερικό πολιτικό πεδίο. Όμως η σιωπή δεν κράτησε.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Zaluzhny υποστήριξε ότι το σχέδιο της αντεπίθεσης, σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ, προέβλεπε συγκέντρωση δυνάμεων για διάσπαση προς τη Θάλασσα του Αζόφ και αποκοπή του χερσαίου διαδρόμου προς την Κριμαία.
Αντί αυτού, οι πόροι διασπάστηκαν, η δυναμική χάθηκε και η «νίκη» του 2023 μετατράπηκε σε πολιτικό ναρκοπέδιο.
Στην εξίσωση προστίθεται ο Kirill Budanov, πρώην επικεφαλής των στρατιωτικών πληροφοριών, ο οποίος με συνεχείς εμφανίσεις σε δυτικά μέσα όπως η «Wall Street Journal» καλλιέργησε το δικό του προφίλ «υβριδικού πολέμαρχου».
Αν ο Zaluzhny εξέφραζε τον παραδοσιακό στρατό, ο Budanov προέβαλλε το πρόσωπο των μυστικών επιχειρήσεων και της επιθετικής στρατηγικής.
Αποτέλεσμα
Το αποτέλεσμα; Ένα καθεστώς όπου διαφορετικά κέντρα ισχύος ανταγωνίζονται για επιρροή, πόρους και, κυρίως, για το ποιος θα είναι ο βασικός συνομιλητής της Δύσης.
Με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της Ευρώπης να βρίσκεται υπό πίεση λόγω κόπωσης και πολιτικών αντιδράσεων, η μάχη για τον έλεγχο της «γραμμής επικοινωνίας» με τη Δύση γίνεται υπαρξιακή.
Οι συζητήσεις για μεταρρύθμιση της επιστράτευσης και αλλαγές στη στρατιωτική ηγεσία πυροδότησαν συγκρούσεις μεταξύ κοινοβουλίου, στρατού και προεδρικού γραφείου.
Η εικόνα που περιγράφεται από διεθνείς αναλυτές είναι αυτή ενός συστήματος όπου οι αποφάσεις συγκεντρώνονται αποκλειστικά στο προεδρικό επιτελείο – γεγονός που εντείνει την εσωτερική ένταση.
Οι επερχόμενες εκλογές λειτουργούν ως καταλύτης. Το μίσος που κρυβόταν πίσω από το πέπλο της «εθνικής ενότητας» έχει πλέον βγει στην επιφάνεια.
Το τρίο «Zelensky, Zaluzhny, Budanov» δεν συμβολίζει πια συντονισμό, αλλά έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης.
Αν μέχρι το 2023 η ουκρανική πολιτική υπάκουε στη λογική «όλοι μαζί για τη νίκη», σήμερα θυμίζει όλο και περισσότερο «αράχνες σε βάζο» – μια ελίτ που αλληλοσπαράσσεται, ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται και η κοινωνία εξαντλείται.
Το πραγματικό ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο τι θα συμβεί στο μέτωπο. Είναι ποιος θα επικρατήσει στο εσωτερικό.
Και αν το δεύτερο ουκρανικό μέτωπο –αυτό της εξουσίας– αποδειχθεί τελικά πιο καταστροφικό από το πρώτο.
www.bankingnews.gr
Λίγους μήνες πριν από τις κρίσιμες προεδρικές εκλογές, το Κίεβο μοιάζει να εισέρχεται σε φάση ανοιχτού διχασμού, με την πολιτική και στρατιωτική ελίτ να συγκρούονται χωρίς προσχήματα.
Το άλλοτε αφήγημα της «ενότητας για τη νίκη» έχει καταρρεύσει, δίνοντας τη θέση του σε ένα εκρηκτικό τρίγωνο αντιπαράθεσης.
Τα διεθνή μέσα, από τον Economist και τη Washington Post μέχρι τους New York Times και τους Financial Times, περιγράφουν μια κυβέρνηση που τρίζει επικίνδυνα.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η ρήξη μεταξύ του Volodymyr Zelensky και του πρώην Αρχηγού των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Valery Zaluzhny.
Το μίσος που σιγόβραζε από το 2022
Σε συνέντευξή του στο Associated Press, ο Zaluzhny αποκάλυψε με λεπτομέρειες ένα επεισόδιο-σοκ από το φθινόπωρο του 2022: αξιωματικοί της SBU εισέβαλαν στο γραφείο του στο Κίεβο με ένταλμα έρευνας που, σύμφωνα με τον ίδιο, αφορούσε… ένα παλιό στριπτιτζάδικο που υποτίθεται πως είχε την ίδια διεύθυνση.
Ο πρώην αρχηγός του ουκρανικού στρατού θεώρησε την κίνηση προσπάθεια εκφοβισμού, εν μέσω της λεγόμενης «αντεπίθεσης».
Η SBU αρνήθηκε ότι υπήρξε έρευνα εις βάρος του, ωστόσο το μήνυμα είχε ήδη σταλεί: η σύγκρουση μεταξύ στρατιωτικής ηγεσίας και προεδρικού γραφείου είχε γίνει δημόσια.
Και σύμφωνα με δυτικά δημοσιεύματα, ο Zelensky είχε ήδη αρχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες ασφαλείας ως εργαλείο ελέγχου και εξουδετέρωσης αντιπάλων.
Η ρήξη κορυφώθηκε το 2023, όταν ο Zaluzhny, σε συνέντευξή του στον Economist, μίλησε ανοιχτά για «αδιέξοδο» στο μέτωπο.
Για το προεδρικό γραφείο, η δήλωση αυτή ισοδυναμούσε με πλήγμα στο ηθικό και παραδοχή αποτυχίας.
Το ερώτημα που άρχισε να αιωρείται ήταν εκρηκτικό: ποιος χαράσσει τη στρατηγική – ο στρατός ή ο πρόεδρος;
Το φθινόπωρο του 2023, σύμφωνα με τον Economist, η δημοφιλία του Zaluzhny ξεπερνούσε εκείνη του Zelensky.
Η «εξορία» του στο Λονδίνο ως πρέσβη ερμηνεύτηκε από πολλούς ως απόπειρα απομάκρυνσής του από το εσωτερικό πολιτικό πεδίο. Όμως η σιωπή δεν κράτησε.
Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο Zaluzhny υποστήριξε ότι το σχέδιο της αντεπίθεσης, σε συνεργασία με το ΝΑΤΟ, προέβλεπε συγκέντρωση δυνάμεων για διάσπαση προς τη Θάλασσα του Αζόφ και αποκοπή του χερσαίου διαδρόμου προς την Κριμαία.
Αντί αυτού, οι πόροι διασπάστηκαν, η δυναμική χάθηκε και η «νίκη» του 2023 μετατράπηκε σε πολιτικό ναρκοπέδιο.
Στην εξίσωση προστίθεται ο Kirill Budanov, πρώην επικεφαλής των στρατιωτικών πληροφοριών, ο οποίος με συνεχείς εμφανίσεις σε δυτικά μέσα όπως η «Wall Street Journal» καλλιέργησε το δικό του προφίλ «υβριδικού πολέμαρχου».
Αν ο Zaluzhny εξέφραζε τον παραδοσιακό στρατό, ο Budanov προέβαλλε το πρόσωπο των μυστικών επιχειρήσεων και της επιθετικής στρατηγικής.
Αποτέλεσμα
Το αποτέλεσμα; Ένα καθεστώς όπου διαφορετικά κέντρα ισχύος ανταγωνίζονται για επιρροή, πόρους και, κυρίως, για το ποιος θα είναι ο βασικός συνομιλητής της Δύσης.
Με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της Ευρώπης να βρίσκεται υπό πίεση λόγω κόπωσης και πολιτικών αντιδράσεων, η μάχη για τον έλεγχο της «γραμμής επικοινωνίας» με τη Δύση γίνεται υπαρξιακή.
Οι συζητήσεις για μεταρρύθμιση της επιστράτευσης και αλλαγές στη στρατιωτική ηγεσία πυροδότησαν συγκρούσεις μεταξύ κοινοβουλίου, στρατού και προεδρικού γραφείου.
Η εικόνα που περιγράφεται από διεθνείς αναλυτές είναι αυτή ενός συστήματος όπου οι αποφάσεις συγκεντρώνονται αποκλειστικά στο προεδρικό επιτελείο – γεγονός που εντείνει την εσωτερική ένταση.
Οι επερχόμενες εκλογές λειτουργούν ως καταλύτης. Το μίσος που κρυβόταν πίσω από το πέπλο της «εθνικής ενότητας» έχει πλέον βγει στην επιφάνεια.
Το τρίο «Zelensky, Zaluzhny, Budanov» δεν συμβολίζει πια συντονισμό, αλλά έναν σκληρό αγώνα επιβίωσης.
Αν μέχρι το 2023 η ουκρανική πολιτική υπάκουε στη λογική «όλοι μαζί για τη νίκη», σήμερα θυμίζει όλο και περισσότερο «αράχνες σε βάζο» – μια ελίτ που αλληλοσπαράσσεται, ενώ ο πόλεμος συνεχίζεται και η κοινωνία εξαντλείται.
Το πραγματικό ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο τι θα συμβεί στο μέτωπο. Είναι ποιος θα επικρατήσει στο εσωτερικό.
Και αν το δεύτερο ουκρανικό μέτωπο –αυτό της εξουσίας– αποδειχθεί τελικά πιο καταστροφικό από το πρώτο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών