Η κινεζική πρόοδος είναι ποσοτική, ποιοτική και συστημική – και συνιστά ριζικά νέα απειλή για την παραδοσιακή αμερικανική κυριαρχία στον αέρα
Οι σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις έχουν αποδείξει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μία αλήθεια που οι στρατιωτικοί γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες: όποιος κυριαρχεί στον αέρα, κερδίζει τον πόλεμο – και τον κερδίζει γρήγορα.
Οι πρόσφατες επιχειρήσεις Absolute Resolve στη Βενεζουέλα και Rising Lion / Midnight Hammer στο Ιράν επιβεβαίωσαν ότι η αποφασιστική, συντριπτική αεροπορική ισχύς μπορεί να καταρρεύσει την άμυνα ενός κράτους σε ελάχιστο χρόνο.
Αντίστροφα, ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας εισέρχεται στο πέμπτο του έτος ακριβώς επειδή η Μόσχα άργησε να επιβάλει πλήρη αεροπορική υπεροχή πάνω από την Ουκρανία.
Η απουσία αυτής της κυριαρχίας εγκλώβισε τη σύγκρουση σε έναν παρατεταμένο, φθοράς πόλεμο.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης δεκαετίας, σύμφωνα με τους Eurasian Times είναι σαφές: Μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να θεωρούν δεδομένη την αεροπορική τους υπεροχή απέναντι στην Κίνα;
Η απάντηση, σύμφωνα με νέα μελέτη του βρετανικού think tank Royal United Services Institute (RUSI), είναι όλο και πιο ανησυχητική για την Ουάσιγκτον.
Μια ποιοτικά διαφορετική απειλή
Η μελέτη του RUSI υπογραμμίζει ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα έχουν αναβαθμίσει τις αεροπορικές τους δυνατότητες την τελευταία πενταετία.
Όμως η διαφορά είναι θεμελιώδης.
Η ρωσική πρόοδος είναι σταδιακή και εξελικτική, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τα διδάγματα του πολέμου στην Ουκρανία.
Η κινεζική πρόοδος είναι ποσοτική, ποιοτική και συστημική – και συνιστά ριζικά νέα απειλή για την παραδοσιακή αμερικανική κυριαρχία στον αέρα.
Το RUSI σημειώνει ξεκάθαρα ότι το 2025 η κινεζική αεροπορική ισχύς αποτελεί «θεμελιωδώς διαφορετικού επιπέδου απειλή» σε σύγκριση με το 2020, ειδικά στο θέατρο του Ινδο-Ειρηνικού.
Η εκρηκτική μεγέθυνση της Πολεμικής Αεροπορίας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας (PLAAF)
Η Κίνα δεν εξελίσσεται απλώς• παράγει μαζικά.
J-16 και J-10C: η αριθμητική βάση της ισχύος
Το 2020 η PLAAF διέθετε περίπου 90–100 J-16 βαρέα μαχητικά.
Το 2025 ο αριθμός εκτινάχθηκε στα 450.
Ο ρυθμός παραγωγής αυξήθηκε από 40 ετησίως σε 80–100 αεροσκάφη τον χρόνο.
Μέχρι το 2030, η Κίνα θα μπορούσε να διαθέτει 900 J-16.
Παράλληλα, αναμένεται στόλος έως και 800 J-10C, μαχητικά με AESA ραντάρ και σύγχρονους αισθητήρες, τα οποία δοκιμάστηκαν σε πραγματικές συνθήκες μάχης τον Μάιο του 2025 απέναντι σε ινδικά και δυτικά αεροσκάφη.
J-20: το πραγματικό αντίβαρο στο F-35
Η πραγματική αλλαγή παιχνιδιού όμως είναι το J-20.
• 2020: 40–50 αεροσκάφη
• 2025: 120
• Ρυθμός παραγωγής: από 20 ετησίως → 120 ετησίως
• Εκτίμηση 2030: έως 1.000 J-20
Για σύγκριση: Το 2025 η Lockheed Martin παρέδωσε 191 F-35, αλλά αυτά μοιράστηκαν σε 19 χώρες ενώ τα J-20 παράγονται αποκλειστικά για την Κίνα. Η είσοδος σε παραγωγή και του J-35A, δεύτερου stealth μαχητικού, ενισχύει περαιτέρω το βάθος του κινεζικού στόλου.
Γιατί το J-20 δεν είναι «κινεζικό F-35»
Το J-20 δεν σχεδιάστηκε ως απλό αντίγραφο δυτικών stealth. Είναι κομμάτι ενός ολοκληρωμένου συστήματος A2/AD.
• Μεγάλη ακτίνα δράσης
• Εσωτερικές αποθήκες για PL-15, PL-16 και πιθανότατα PL-17
• Δικτυοκεντρική σύνδεση με AEW&C (KJ-500), δορυφόρους ISR και επίγεια συστήματα
• Σχεδίαση για μάχη σε μεγάλα ύψη και ταχύτητες
Το RUSI τονίζει ότι ειδικά το υπό ανάπτυξη J-36 (6ης γενιάς, τρικινητήριο) θα έχει τεράστια εμβέλεια και οπλικό φορτίο, ικανό να αλλάξει ριζικά τους κανόνες της εναέριας αναμέτρησης.
Πύραυλοι, αισθητήρες και A2/AD: το τέλος της «ασφαλούς διείσδυσης»
Η αμερικανική αεροπορική υπεροχή βασίστηκε επί δεκαετίες στην ικανότητα διείσδυσης stealth αεροσκαφών. Αυτό πλέον αμφισβητείται σοβαρά.
Κινεζικά πλεονεκτήματα:
• PL-15 / PL-16 / PL-17 με μεγαλύτερη εμβέλεια από AIM-120
• AESA seekers για εμπλοκές υψηλής ταχύτητας
• Καταγεγραμμένη επιχειρησιακή επιτυχία (Μάιος 2025, Ν. Ασία)
• Πολυεπίπεδα SAM: HQ-9B/C, HQ-22, HQ-19/26
• Πειραματισμοί με υπερμακράς εμβέλειας SAM (έως 2.000 χλμ)
Σε συνδυασμό με AEW&C και δορυφορικά δεδομένα, δημιουργούνται θανατηφόρες ζώνες A2/AD, που απειλούν αεροσκάφη ανεφοδιασμού, ομάδες αεροπλανοφόρων και προκεχωρημένες βάσεις σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων.
Εκπαίδευση, μη επανδρωμένα και δικτυοκεντρικός πόλεμος
Η Κίνα δεν επενδύει μόνο σε πλατφόρμες αλλά και σε ανθρώπινο και ψηφιακό κεφάλαιο: Προηγμένη εκπαίδευση, διεθνείς ασκήσεις, UCAVs και Collaborative Combat Aircraft και ηλεκτρονικό πόλεμο (Y-9LG).
Το αποτέλεσμα είναι μια πολυεπίπεδη αεροπορική ισχύς, όχι απλώς στόλος μαχητικών.
Οι ΗΠΑ δεν χάνουν ξαφνικά την αεροπορική υπεροχή.
Όμως, σύμφωνα με το RUSI, δεν είναι πλέον δεδομένη. Η Ουάσιγκτον μπορεί να επιτύχει τοπική και προσωρινή υπεροχή μέσω F-22, F-35, B-21, AIM-260, CCAs και με ανώτερη επιχειρησιακή εμπειρία.
Ωστόσο η εποχή της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας στον Ινδο-Ειρηνικό τελειώνει.
Το ερώτημα δεν είναι αν το J-20 είναι καλύτερο από το F-35 σε μονομαχία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ μπορούν να διατηρήσουν συστημική υπεροχή απέναντι σε μια Κίνα που παράγει μαζικά, σκέφτεται μακροπρόθεσμα και πολεμά δικτυοκεντρικά.
Η απάντηση, όπως προειδοποιεί το RUSI, γέρνει υπέρ της Κίνας.
www.bankingnews.gr
Οι πρόσφατες επιχειρήσεις Absolute Resolve στη Βενεζουέλα και Rising Lion / Midnight Hammer στο Ιράν επιβεβαίωσαν ότι η αποφασιστική, συντριπτική αεροπορική ισχύς μπορεί να καταρρεύσει την άμυνα ενός κράτους σε ελάχιστο χρόνο.
Αντίστροφα, ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας εισέρχεται στο πέμπτο του έτος ακριβώς επειδή η Μόσχα άργησε να επιβάλει πλήρη αεροπορική υπεροχή πάνω από την Ουκρανία.
Η απουσία αυτής της κυριαρχίας εγκλώβισε τη σύγκρουση σε έναν παρατεταμένο, φθοράς πόλεμο.
Σε αυτό το πλαίσιο, το κρίσιμο ερώτημα της επόμενης δεκαετίας, σύμφωνα με τους Eurasian Times είναι σαφές: Μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να θεωρούν δεδομένη την αεροπορική τους υπεροχή απέναντι στην Κίνα;
Η απάντηση, σύμφωνα με νέα μελέτη του βρετανικού think tank Royal United Services Institute (RUSI), είναι όλο και πιο ανησυχητική για την Ουάσιγκτον.
Μια ποιοτικά διαφορετική απειλή
Η μελέτη του RUSI υπογραμμίζει ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα έχουν αναβαθμίσει τις αεροπορικές τους δυνατότητες την τελευταία πενταετία.
Όμως η διαφορά είναι θεμελιώδης.
Η ρωσική πρόοδος είναι σταδιακή και εξελικτική, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τα διδάγματα του πολέμου στην Ουκρανία.
Η κινεζική πρόοδος είναι ποσοτική, ποιοτική και συστημική – και συνιστά ριζικά νέα απειλή για την παραδοσιακή αμερικανική κυριαρχία στον αέρα.
Το RUSI σημειώνει ξεκάθαρα ότι το 2025 η κινεζική αεροπορική ισχύς αποτελεί «θεμελιωδώς διαφορετικού επιπέδου απειλή» σε σύγκριση με το 2020, ειδικά στο θέατρο του Ινδο-Ειρηνικού.
Η εκρηκτική μεγέθυνση της Πολεμικής Αεροπορίας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας (PLAAF)
Η Κίνα δεν εξελίσσεται απλώς• παράγει μαζικά.
J-16 και J-10C: η αριθμητική βάση της ισχύος
Το 2020 η PLAAF διέθετε περίπου 90–100 J-16 βαρέα μαχητικά.
Το 2025 ο αριθμός εκτινάχθηκε στα 450.
Ο ρυθμός παραγωγής αυξήθηκε από 40 ετησίως σε 80–100 αεροσκάφη τον χρόνο.
Μέχρι το 2030, η Κίνα θα μπορούσε να διαθέτει 900 J-16.
Παράλληλα, αναμένεται στόλος έως και 800 J-10C, μαχητικά με AESA ραντάρ και σύγχρονους αισθητήρες, τα οποία δοκιμάστηκαν σε πραγματικές συνθήκες μάχης τον Μάιο του 2025 απέναντι σε ινδικά και δυτικά αεροσκάφη.
J-20: το πραγματικό αντίβαρο στο F-35
Η πραγματική αλλαγή παιχνιδιού όμως είναι το J-20.
• 2020: 40–50 αεροσκάφη
• 2025: 120
• Ρυθμός παραγωγής: από 20 ετησίως → 120 ετησίως
• Εκτίμηση 2030: έως 1.000 J-20
Για σύγκριση: Το 2025 η Lockheed Martin παρέδωσε 191 F-35, αλλά αυτά μοιράστηκαν σε 19 χώρες ενώ τα J-20 παράγονται αποκλειστικά για την Κίνα. Η είσοδος σε παραγωγή και του J-35A, δεύτερου stealth μαχητικού, ενισχύει περαιτέρω το βάθος του κινεζικού στόλου.
Γιατί το J-20 δεν είναι «κινεζικό F-35»
Το J-20 δεν σχεδιάστηκε ως απλό αντίγραφο δυτικών stealth. Είναι κομμάτι ενός ολοκληρωμένου συστήματος A2/AD.
• Μεγάλη ακτίνα δράσης
• Εσωτερικές αποθήκες για PL-15, PL-16 και πιθανότατα PL-17
• Δικτυοκεντρική σύνδεση με AEW&C (KJ-500), δορυφόρους ISR και επίγεια συστήματα
• Σχεδίαση για μάχη σε μεγάλα ύψη και ταχύτητες
Το RUSI τονίζει ότι ειδικά το υπό ανάπτυξη J-36 (6ης γενιάς, τρικινητήριο) θα έχει τεράστια εμβέλεια και οπλικό φορτίο, ικανό να αλλάξει ριζικά τους κανόνες της εναέριας αναμέτρησης.
Πύραυλοι, αισθητήρες και A2/AD: το τέλος της «ασφαλούς διείσδυσης»
Η αμερικανική αεροπορική υπεροχή βασίστηκε επί δεκαετίες στην ικανότητα διείσδυσης stealth αεροσκαφών. Αυτό πλέον αμφισβητείται σοβαρά.
Κινεζικά πλεονεκτήματα:
• PL-15 / PL-16 / PL-17 με μεγαλύτερη εμβέλεια από AIM-120
• AESA seekers για εμπλοκές υψηλής ταχύτητας
• Καταγεγραμμένη επιχειρησιακή επιτυχία (Μάιος 2025, Ν. Ασία)
• Πολυεπίπεδα SAM: HQ-9B/C, HQ-22, HQ-19/26
• Πειραματισμοί με υπερμακράς εμβέλειας SAM (έως 2.000 χλμ)
Σε συνδυασμό με AEW&C και δορυφορικά δεδομένα, δημιουργούνται θανατηφόρες ζώνες A2/AD, που απειλούν αεροσκάφη ανεφοδιασμού, ομάδες αεροπλανοφόρων και προκεχωρημένες βάσεις σε απόσταση 1.000 χιλιομέτρων.
Εκπαίδευση, μη επανδρωμένα και δικτυοκεντρικός πόλεμος
Η Κίνα δεν επενδύει μόνο σε πλατφόρμες αλλά και σε ανθρώπινο και ψηφιακό κεφάλαιο: Προηγμένη εκπαίδευση, διεθνείς ασκήσεις, UCAVs και Collaborative Combat Aircraft και ηλεκτρονικό πόλεμο (Y-9LG).
Το αποτέλεσμα είναι μια πολυεπίπεδη αεροπορική ισχύς, όχι απλώς στόλος μαχητικών.
Οι ΗΠΑ δεν χάνουν ξαφνικά την αεροπορική υπεροχή.
Όμως, σύμφωνα με το RUSI, δεν είναι πλέον δεδομένη. Η Ουάσιγκτον μπορεί να επιτύχει τοπική και προσωρινή υπεροχή μέσω F-22, F-35, B-21, AIM-260, CCAs και με ανώτερη επιχειρησιακή εμπειρία.
Ωστόσο η εποχή της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας στον Ινδο-Ειρηνικό τελειώνει.
Το ερώτημα δεν είναι αν το J-20 είναι καλύτερο από το F-35 σε μονομαχία.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν οι ΗΠΑ μπορούν να διατηρήσουν συστημική υπεροχή απέναντι σε μια Κίνα που παράγει μαζικά, σκέφτεται μακροπρόθεσμα και πολεμά δικτυοκεντρικά.
Η απάντηση, όπως προειδοποιεί το RUSI, γέρνει υπέρ της Κίνας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών