Οι Αλγερινές Ένοπλες Δυνάμεις, αν και διατηρούν ισχυρό αποτρεπτικό προσανατολισμό έναντι πιθανών παρεμβάσεων του ΝΑΤΟ –με νωπή ακόμη τη μνήμη της Λιβύης το 2011– έχουν ως βασική χερσαία απειλή το Μαρόκο, έναν από τους στενότερους στρατηγικούς εταίρους της Δύσης στη Βόρεια Αφρική
Η απόφαση του υπουργείου Άμυνας του Μαρόκου να εξετάσει την προμήθεια έως και 400 αρμάτων μάχης K2 Black Panther από τη Νότια Κορέα δεν αποτελεί μια απλή τεχνική αναβάθμιση των χερσαίων του δυνάμεων.
Αντίθετα, πρόκειται για μια κίνηση με βαθύτατες γεωπολιτικές συνέπειες, η οποία συνδέεται άμεσα με την αιφνίδια όξυνση της στρατιωτικής έντασης στα σύνορα με την Αλγερία και με μια ευρύτερη στρατηγική αναδιάταξη ισχύος στη Βόρεια Αφρική.
Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι.
Η επίσκεψη του Μαροκινού υπουργού Βιομηχανίας και Εμπορίου, Ryad Mezzour, στη Σεούλ τον Απρίλιο του 2025 και η επίσημη έκφραση ενδιαφέροντος για το K2 σηματοδοτούν την πρόθεση της Ραμπάτ να μεταβεί σε ποιοτικά ανώτερη στρατιωτική ισχύ, ικανή να επιβάλει τετελεσμένα στο χερσαίο πεδίο – κυρίως απέναντι στην Αλγερία.
Η στρατιωτική διάσταση της έντασης
Το Μαρόκο διαθέτει σήμερα περίπου 650 άρματα μάχης, εκ των οποίων περισσότερα από τα μισά θεωρούνται τεχνολογικά ξεπερασμένα.
Τα M60, ακόμη και κατά τη δεκαετία του 1970, κρίνονταν παρωχημένα, ενώ τα κινεζικής προέλευσης Type 90 II και τα αμερικανικά M1A1 Abrams –παρά τη βαριά θωράκιση– χαρακτηρίζονται από υψηλό κόστος συντήρησης και περιορισμένη ευελιξία στο σύγχρονο πεδίο μάχης.
Η απόκτηση 400 K2 Black Panther θα επέτρεπε στο Μαρόκο να αποσύρει σχεδόν ολοκληρωτικά τον απαρχαιωμένο στόλο του και να αποκτήσει το πιο σύγχρονο και ικανό άρμα μάχης στην αφρικανική ήπειρο, δημιουργώντας ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι της Αλγερίας, ιδίως σε ενδεχόμενες χερσαίες συγκρούσεις στα αμφισβητούμενα σύνορα.
Η Αλγερία στο στόχαστρο μιας νέας στρατηγικής πίεσης
Για την Αλγερία, οι μαροκινές εξοπλιστικές κινήσεις αποτελούν άμεση απειλή.
Οι Αλγερινές Ένοπλες Δυνάμεις, αν και διατηρούν ισχυρό αποτρεπτικό προσανατολισμό έναντι πιθανών παρεμβάσεων του ΝΑΤΟ –με νωπή ακόμη τη μνήμη της Λιβύης το 2011– έχουν ως βασική χερσαία απειλή το Μαρόκο, έναν από τους στενότερους στρατηγικούς εταίρους της Δύσης στη Βόρεια Αφρική.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία μετά την ανατροπή του συριακού κράτους το 2024 από δυνάμεις υποστηριζόμενες από τη Δύση, την Τουρκία και το Ισραήλ, εξηγεί το Military Watch Magazine.
Έκτοτε, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ίδιοι δρώντες επιδιώκουν να εντείνουν την πίεση προς την Αλγερία, θεωρώντας την έναν από τους τελευταίους πυλώνες ανεξάρτητης στρατηγικής στην περιοχή.
Η ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών Μαρόκου – Ισραήλ και Μαρόκου – Τουρκίας επιβεβαιώνει αυτή την τάση.
Ενώ η αεροπορική υπεροχή του Μαρόκου έναντι της Αλγερίας αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω, η είσοδος των K2 στο πεδίο μάχης θα μετατοπίσει δραστικά την ισορροπία ισχύος στο έδαφος, κάτι που μέχρι σήμερα αποτελούσε σχετικό πλεονέκτημα της Αλγερίας.
Το K2 ως «game changer»
Το K2 Black Panther δεν είναι απλώς ένα ακόμη άρμα μάχης.
Πρόκειται για το πιο προηγμένο άρμα ΝΑΤΟϊκών προδιαγραφών παγκοσμίως, με χαρακτηριστικά που το καθιστούν ιδιαίτερα επικίνδυνο σε περιφερειακές συγκρούσεις υψηλής έντασης.
Ο αυτόματος γεμιστής μειώνει το πλήρωμα κατά 25% και αυξάνει δραματικά τον ρυθμό πυρός.
Η δυνατότητα έμμεσων βολών, που του επιτρέπει να λειτουργεί ακόμη και ως αυτοκινούμενο πυροβολικό, είναι σχεδόν μοναδική.
Το ραντάρ χιλιοστομετρικής ζώνης λειτουργεί ως σύστημα προειδοποίησης προσέγγισης πυραύλων, ενώ σε συνδυασμό με αισθητήρες laser και πλευρικού ανέμου, προσφέρει εξαιρετική ακρίβεια και ικανότητα εγκλωβισμού στόχων.
Η θερμική κάμερα με δυνατότητα «lock-on» επιτρέπει την παρακολούθηση στόχων σε αποστάσεις έως και 9,8 χιλιομέτρων – αποστάσεις που μετατρέπουν το πεδίο μάχης σε μονόπλευρο σφαγείο για παλαιότερα άρματα.
Η αλγερινή απάντηση και τα περιορισμένα περιθώρια
Η Αλγερία βασίστηκε επί δεκαετίες στη ρωσική αμυντική βιομηχανία.
Πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος χρήστης αρμάτων T-90 παγκοσμίως, με περισσότερα σε υπηρεσία ακόμη και από τον ρωσικό στρατό.
Ωστόσο, οι καθυστερήσεις στο πρόγραμμα T-14 Armata και η γενικότερη στασιμότητα της ρωσικής τεχνολογίας στα άρματα μάχης έχουν περιορίσει τις επιλογές της.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η Αλγερία ενδέχεται να επιταχύνει τον εκσυγχρονισμό των T-90 με κινεζική συνδρομή ή να στραφεί στην προμήθεια νεότερων κινεζικών αρμάτων, όπως το Type 100, το οποίο φέρεται να έχει εισέλθει σε υπηρεσία την περίοδο 2024–2025.
Μια επικίνδυνη μετατόπιση ισχύος
Η ενίσχυση του μαροκινού στρατού με K2 Black Panther δεν είναι μια απομονωμένη εξοπλιστική επιλογή.
Είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής περικύκλωσης και πίεσης της Αλγερίας, σε μια περίοδο όπου η περιφερειακή σταθερότητα στη Βόρεια Αφρική κρέμεται από μια κλωστή.
Η αιφνίδια ένταση στα σύνορα δεν αποτελεί προοίμιο ειρήνης, αλλά προειδοποίηση.
Αν η ισορροπία ισχύος ανατραπεί βίαια, η Αλγερία θα αναγκαστεί να απαντήσει – και τότε η Βόρεια Αφρική κινδυνεύει να μετατραπεί στο επόμενο μεγάλο γεωπολιτικό μέτωπο, με συνέπειες που θα ξεπεράσουν κατά πολύ τα σύνορα της περιοχής.
Οι ρίζες της σύγκρουσης και η κληρονομιά της αποικιοκρατίας - Ο Πόλεμος της Άμμου
Η ένταση μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου δεν είναι ούτε πρόσφατο φαινόμενο ούτε αποτέλεσμα συγκυριακών πολιτικών αποφάσεων.
Πρόκειται για μια βαθιά, πολυεπίπεδη και ιστορικά φορτισμένη αντιπαράθεση, η οποία έχει τις ρίζες της στην αποαποικιοποίηση της Βόρειας Αφρικής και εξελίχθηκε σε στρατηγική σύγκρουση για ηγεμονία, ασφάλεια και γεωπολιτικό προσανατολισμό.
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962.
Τα σύνορα που κληροδότησε η γαλλική αποικιοκρατία δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ πλήρως από το Μαρόκο, το οποίο διεκδίκησε περιοχές της δυτικής Αλγερίας, θεωρώντας τες ιστορικά «μαροκινές».
Η διαφωνία αυτή οδήγησε στον λεγόμενο Πόλεμο της Άμμου το 1963 – μια σύντομη αλλά καθοριστική σύγκρουση που παγίωσε την αμοιβαία δυσπιστία.
Για την Αλγερία, η υπεράσπιση των συνόρων αποτέλεσε θεμέλιο της κρατικής της υπόστασης.
Για το Μαρόκο, η αποτυχία επέκτασης των εδαφών του ερμηνεύθηκε ως στρατηγική ήττα που δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Η Δυτική Σαχάρα είναι ο πυρήνας της σύγκρουσης
Η Δυτική Σαχάρα αποτελεί μέχρι σήμερα τον κεντρικό άξονα της αντιπαράθεσης.
Από το 1975, όταν η Ισπανία αποχώρησε από την περιοχή, το Μαρόκο προχώρησε στην προσάρτησή της, αντιμετωπίζοντάς την ως αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειάς του.
Η Αλγερία, από την άλλη πλευρά, υποστήριξε –και συνεχίζει να υποστηρίζει– το Μέτωπο Πολισάριο και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σαχαραουί λαού.
Η διαφωνία αυτή δεν είναι απλώς ιδεολογική.
Η Δυτική Σαχάρα διαθέτει τεράστια στρατηγική αξία, λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων φωσφορικών αλάτων, της αλιείας και της γεωγραφικής της θέσης στον Ατλαντικό.
Για το Μαρόκο, ο έλεγχος της περιοχής ενισχύει τη θέση του ως περιφερειακής δύναμης.
Για την Αλγερία, η αποτροπή αυτής της εξέλιξης αποτελεί ζήτημα στρατηγικής ισορροπίας.
Αντίθετοι γεωπολιτικοί προσανατολισμοί
Η σύγκρουση βαθαίνει ακόμη περισσότερο λόγω των διαμετρικά αντίθετων διεθνών συμμαχιών των δύο χωρών.
Το Μαρόκο έχει επιλέξει σταθερά τη στενή στρατηγική σύμπλευση με τη Δύση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ, καθώς και –τα τελευταία χρόνια– με το Ισραήλ.
Η αναγνώριση από την Ουάσιγκτον της μαροκινής κυριαρχίας στη Δυτική Σαχάρα αποτέλεσε κομβικό σημείο αυτής της σχέσης.
Η Αλγερία, αντίθετα, ακολούθησε μια πολιτική στρατηγικής αυτονομίας, με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες του Παγκόσμιου Νότου.
Αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ανάχωμα απέναντι στη δυτική στρατιωτική και πολιτική διείσδυση στη Βόρεια Αφρική.
Το κλείσιμο των συνόρων και η «ψυχρή σύγκρουση»
Τα χερσαία σύνορα μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν κλειστά από το 1994, δημιουργώντας μια κατάσταση διαρκούς «ψυχρής σύγκρουσης».
Δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις, δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος και κάθε στρατιωτική κίνηση της μίας πλευράς ερμηνεύεται από την άλλη ως εχθρική πράξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Μαρόκου να αποκτήσει άρματα K2 Black Panther δεν αντιμετωπίζεται από την Αλγερία ως απλή αμυντική αναβάθμιση, αλλά ως ευθεία πρόκληση και πιθανή προετοιμασία για επιβολή τετελεσμένων.
www.bankingnews.gr
Αντίθετα, πρόκειται για μια κίνηση με βαθύτατες γεωπολιτικές συνέπειες, η οποία συνδέεται άμεσα με την αιφνίδια όξυνση της στρατιωτικής έντασης στα σύνορα με την Αλγερία και με μια ευρύτερη στρατηγική αναδιάταξη ισχύος στη Βόρεια Αφρική.
Η χρονική συγκυρία μόνο τυχαία δεν είναι.
Η επίσκεψη του Μαροκινού υπουργού Βιομηχανίας και Εμπορίου, Ryad Mezzour, στη Σεούλ τον Απρίλιο του 2025 και η επίσημη έκφραση ενδιαφέροντος για το K2 σηματοδοτούν την πρόθεση της Ραμπάτ να μεταβεί σε ποιοτικά ανώτερη στρατιωτική ισχύ, ικανή να επιβάλει τετελεσμένα στο χερσαίο πεδίο – κυρίως απέναντι στην Αλγερία.
Η στρατιωτική διάσταση της έντασης
Το Μαρόκο διαθέτει σήμερα περίπου 650 άρματα μάχης, εκ των οποίων περισσότερα από τα μισά θεωρούνται τεχνολογικά ξεπερασμένα.
Τα M60, ακόμη και κατά τη δεκαετία του 1970, κρίνονταν παρωχημένα, ενώ τα κινεζικής προέλευσης Type 90 II και τα αμερικανικά M1A1 Abrams –παρά τη βαριά θωράκιση– χαρακτηρίζονται από υψηλό κόστος συντήρησης και περιορισμένη ευελιξία στο σύγχρονο πεδίο μάχης.
Η απόκτηση 400 K2 Black Panther θα επέτρεπε στο Μαρόκο να αποσύρει σχεδόν ολοκληρωτικά τον απαρχαιωμένο στόλο του και να αποκτήσει το πιο σύγχρονο και ικανό άρμα μάχης στην αφρικανική ήπειρο, δημιουργώντας ένα σαφές πλεονέκτημα έναντι της Αλγερίας, ιδίως σε ενδεχόμενες χερσαίες συγκρούσεις στα αμφισβητούμενα σύνορα.
Η Αλγερία στο στόχαστρο μιας νέας στρατηγικής πίεσης
Για την Αλγερία, οι μαροκινές εξοπλιστικές κινήσεις αποτελούν άμεση απειλή.
Οι Αλγερινές Ένοπλες Δυνάμεις, αν και διατηρούν ισχυρό αποτρεπτικό προσανατολισμό έναντι πιθανών παρεμβάσεων του ΝΑΤΟ –με νωπή ακόμη τη μνήμη της Λιβύης το 2011– έχουν ως βασική χερσαία απειλή το Μαρόκο, έναν από τους στενότερους στρατηγικούς εταίρους της Δύσης στη Βόρεια Αφρική.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε ραγδαία μετά την ανατροπή του συριακού κράτους το 2024 από δυνάμεις υποστηριζόμενες από τη Δύση, την Τουρκία και το Ισραήλ, εξηγεί το Military Watch Magazine.
Έκτοτε, πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι οι ίδιοι δρώντες επιδιώκουν να εντείνουν την πίεση προς την Αλγερία, θεωρώντας την έναν από τους τελευταίους πυλώνες ανεξάρτητης στρατηγικής στην περιοχή.
Η ενίσχυση των στρατιωτικών δεσμών Μαρόκου – Ισραήλ και Μαρόκου – Τουρκίας επιβεβαιώνει αυτή την τάση.
Ενώ η αεροπορική υπεροχή του Μαρόκου έναντι της Αλγερίας αναμένεται να αυξηθεί περαιτέρω, η είσοδος των K2 στο πεδίο μάχης θα μετατοπίσει δραστικά την ισορροπία ισχύος στο έδαφος, κάτι που μέχρι σήμερα αποτελούσε σχετικό πλεονέκτημα της Αλγερίας.
Το K2 ως «game changer»
Το K2 Black Panther δεν είναι απλώς ένα ακόμη άρμα μάχης.
Πρόκειται για το πιο προηγμένο άρμα ΝΑΤΟϊκών προδιαγραφών παγκοσμίως, με χαρακτηριστικά που το καθιστούν ιδιαίτερα επικίνδυνο σε περιφερειακές συγκρούσεις υψηλής έντασης.
Ο αυτόματος γεμιστής μειώνει το πλήρωμα κατά 25% και αυξάνει δραματικά τον ρυθμό πυρός.
Η δυνατότητα έμμεσων βολών, που του επιτρέπει να λειτουργεί ακόμη και ως αυτοκινούμενο πυροβολικό, είναι σχεδόν μοναδική.
Το ραντάρ χιλιοστομετρικής ζώνης λειτουργεί ως σύστημα προειδοποίησης προσέγγισης πυραύλων, ενώ σε συνδυασμό με αισθητήρες laser και πλευρικού ανέμου, προσφέρει εξαιρετική ακρίβεια και ικανότητα εγκλωβισμού στόχων.
Η θερμική κάμερα με δυνατότητα «lock-on» επιτρέπει την παρακολούθηση στόχων σε αποστάσεις έως και 9,8 χιλιομέτρων – αποστάσεις που μετατρέπουν το πεδίο μάχης σε μονόπλευρο σφαγείο για παλαιότερα άρματα.
Η αλγερινή απάντηση και τα περιορισμένα περιθώρια
Η Αλγερία βασίστηκε επί δεκαετίες στη ρωσική αμυντική βιομηχανία.
Πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος χρήστης αρμάτων T-90 παγκοσμίως, με περισσότερα σε υπηρεσία ακόμη και από τον ρωσικό στρατό.
Ωστόσο, οι καθυστερήσεις στο πρόγραμμα T-14 Armata και η γενικότερη στασιμότητα της ρωσικής τεχνολογίας στα άρματα μάχης έχουν περιορίσει τις επιλογές της.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η Αλγερία ενδέχεται να επιταχύνει τον εκσυγχρονισμό των T-90 με κινεζική συνδρομή ή να στραφεί στην προμήθεια νεότερων κινεζικών αρμάτων, όπως το Type 100, το οποίο φέρεται να έχει εισέλθει σε υπηρεσία την περίοδο 2024–2025.
Μια επικίνδυνη μετατόπιση ισχύος
Η ενίσχυση του μαροκινού στρατού με K2 Black Panther δεν είναι μια απομονωμένη εξοπλιστική επιλογή.
Είναι μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής περικύκλωσης και πίεσης της Αλγερίας, σε μια περίοδο όπου η περιφερειακή σταθερότητα στη Βόρεια Αφρική κρέμεται από μια κλωστή.
Η αιφνίδια ένταση στα σύνορα δεν αποτελεί προοίμιο ειρήνης, αλλά προειδοποίηση.
Αν η ισορροπία ισχύος ανατραπεί βίαια, η Αλγερία θα αναγκαστεί να απαντήσει – και τότε η Βόρεια Αφρική κινδυνεύει να μετατραπεί στο επόμενο μεγάλο γεωπολιτικό μέτωπο, με συνέπειες που θα ξεπεράσουν κατά πολύ τα σύνορα της περιοχής.
Οι ρίζες της σύγκρουσης και η κληρονομιά της αποικιοκρατίας - Ο Πόλεμος της Άμμου
Η ένταση μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου δεν είναι ούτε πρόσφατο φαινόμενο ούτε αποτέλεσμα συγκυριακών πολιτικών αποφάσεων.
Πρόκειται για μια βαθιά, πολυεπίπεδη και ιστορικά φορτισμένη αντιπαράθεση, η οποία έχει τις ρίζες της στην αποαποικιοποίηση της Βόρειας Αφρικής και εξελίχθηκε σε στρατηγική σύγκρουση για ηγεμονία, ασφάλεια και γεωπολιτικό προσανατολισμό.
Το πρώτο μεγάλο ρήγμα εμφανίστηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962.
Τα σύνορα που κληροδότησε η γαλλική αποικιοκρατία δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ πλήρως από το Μαρόκο, το οποίο διεκδίκησε περιοχές της δυτικής Αλγερίας, θεωρώντας τες ιστορικά «μαροκινές».
Η διαφωνία αυτή οδήγησε στον λεγόμενο Πόλεμο της Άμμου το 1963 – μια σύντομη αλλά καθοριστική σύγκρουση που παγίωσε την αμοιβαία δυσπιστία.
Για την Αλγερία, η υπεράσπιση των συνόρων αποτέλεσε θεμέλιο της κρατικής της υπόστασης.
Για το Μαρόκο, η αποτυχία επέκτασης των εδαφών του ερμηνεύθηκε ως στρατηγική ήττα που δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Η Δυτική Σαχάρα είναι ο πυρήνας της σύγκρουσης
Η Δυτική Σαχάρα αποτελεί μέχρι σήμερα τον κεντρικό άξονα της αντιπαράθεσης.
Από το 1975, όταν η Ισπανία αποχώρησε από την περιοχή, το Μαρόκο προχώρησε στην προσάρτησή της, αντιμετωπίζοντάς την ως αναπόσπαστο τμήμα της επικράτειάς του.
Η Αλγερία, από την άλλη πλευρά, υποστήριξε –και συνεχίζει να υποστηρίζει– το Μέτωπο Πολισάριο και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σαχαραουί λαού.
Η διαφωνία αυτή δεν είναι απλώς ιδεολογική.
Η Δυτική Σαχάρα διαθέτει τεράστια στρατηγική αξία, λόγω των πλούσιων κοιτασμάτων φωσφορικών αλάτων, της αλιείας και της γεωγραφικής της θέσης στον Ατλαντικό.
Για το Μαρόκο, ο έλεγχος της περιοχής ενισχύει τη θέση του ως περιφερειακής δύναμης.
Για την Αλγερία, η αποτροπή αυτής της εξέλιξης αποτελεί ζήτημα στρατηγικής ισορροπίας.
Αντίθετοι γεωπολιτικοί προσανατολισμοί
Η σύγκρουση βαθαίνει ακόμη περισσότερο λόγω των διαμετρικά αντίθετων διεθνών συμμαχιών των δύο χωρών.
Το Μαρόκο έχει επιλέξει σταθερά τη στενή στρατηγική σύμπλευση με τη Δύση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ, καθώς και –τα τελευταία χρόνια– με το Ισραήλ.
Η αναγνώριση από την Ουάσιγκτον της μαροκινής κυριαρχίας στη Δυτική Σαχάρα αποτέλεσε κομβικό σημείο αυτής της σχέσης.
Η Αλγερία, αντίθετα, ακολούθησε μια πολιτική στρατηγικής αυτονομίας, με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωσία, την Κίνα και χώρες του Παγκόσμιου Νότου.
Αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ανάχωμα απέναντι στη δυτική στρατιωτική και πολιτική διείσδυση στη Βόρεια Αφρική.
Το κλείσιμο των συνόρων και η «ψυχρή σύγκρουση»
Τα χερσαία σύνορα μεταξύ των δύο χωρών παραμένουν κλειστά από το 1994, δημιουργώντας μια κατάσταση διαρκούς «ψυχρής σύγκρουσης».
Δεν υπάρχουν διπλωματικές σχέσεις, δεν υπάρχει ουσιαστικός διάλογος και κάθε στρατιωτική κίνηση της μίας πλευράς ερμηνεύεται από την άλλη ως εχθρική πράξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του Μαρόκου να αποκτήσει άρματα K2 Black Panther δεν αντιμετωπίζεται από την Αλγερία ως απλή αμυντική αναβάθμιση, αλλά ως ευθεία πρόκληση και πιθανή προετοιμασία για επιβολή τετελεσμένων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών