Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο. Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό»
Στην Ελλάδα του 2026, η καταγγελία ενός δανείου δεν είναι απλώς μια τραπεζική πράξη.
Είναι μια πολιτική απόφαση με κοινωνικές συνέπειες.
Με ένα εξώδικο, ένα fund που αγόρασε «κόκκινα» δάνεια στο 5% της αξίας τους μετατρέπει μια οικογένεια σε εν δυνάμει άστεγη.
Και το κάνει με τη σφραγίδα του κράτους.
Η νομική πραγματικότητα είναι κυνική: από τη στιγμή της καταγγελίας, όλο το χρέος γίνεται άμεσα απαιτητό.
Όχι οι καθυστερήσεις.
Όχι οι δόσεις.
Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι
Όλο. Σαν να λέει το σύστημα στον οφειλέτη: «ή τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι».
Κι όμως, αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι το εξής: εκείνες οι πρώτες ημέρες μετά την καταγγελία είναι το μόνο «παράθυρο» όπου ο πολίτης δεν είναι ακόμη θήραμα, αλλά διαπραγματευόμενος.
Τα funds δεν αποφασίζουν με βάση την «ηθική», αλλά με βάση τα excel.
Στις πρώτες εβδομάδες σκανάρουν τον άνθρωπο απέναντί τους: αν φοβάται, αν μιλάει ασυνάρτητα, αν υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να τηρήσει, αν εξαφανίζεται.
Κι από αυτό το ψυχολογικό και οικονομικό προφίλ αποφασίζουν αν θα τον «σφάξουν» νομικά ή αν θα του πετάξουν ένα σχοινί.
Όποιος νομίζει ότι το fund θέλει «να βρει λύση», είναι αφελής.
Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο.
Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό».
Αν σε δει οργανωμένο, ενημερωμένο και σταθερό, τότε – και μόνο τότε – μπαίνει στο τραπέζι το κούρεμα, η πραγματική διαπραγμάτευση, η έξοδος.
Το πιο τραγικό;
Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι, αλλά έχει επιλέξει πλευρά.
Έχει παραδώσει τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους σε εταιρείες που δεν έχουν καμία κοινωνική υποχρέωση, μόνο επενδυτικό στόχο. Και κάπου ανάμεσα σε excel, εξώδικα και πλειστηριασμούς, ο οφειλέτης καλείται να επιβιώσει μόνος του, μέσα σε ένα μήνα που θα κρίνει αν θα κρατήσει το σπίτι του ή αν θα γίνει άλλη μια «στατιστική ανάκτηση».
Η καταγγελία δεν είναι το τέλος.
Είναι το σημείο που το σύστημα σου λέει: «Τώρα ή θα μάθεις να διαπραγματεύεσαι ή θα σε διαγράψουμε από τον χάρτη».
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι η πιο ωμή αλήθεια της ελληνικής αγοράς χρέους.
www.bankingnews.gr
Είναι μια πολιτική απόφαση με κοινωνικές συνέπειες.
Με ένα εξώδικο, ένα fund που αγόρασε «κόκκινα» δάνεια στο 5% της αξίας τους μετατρέπει μια οικογένεια σε εν δυνάμει άστεγη.
Και το κάνει με τη σφραγίδα του κράτους.
Η νομική πραγματικότητα είναι κυνική: από τη στιγμή της καταγγελίας, όλο το χρέος γίνεται άμεσα απαιτητό.
Όχι οι καθυστερήσεις.
Όχι οι δόσεις.
Τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι
Όλο. Σαν να λέει το σύστημα στον οφειλέτη: «ή τα δίνεις όλα τώρα ή αρχίζει το κυνήγι».
Κι όμως, αυτό που δεν λέγεται ποτέ είναι το εξής: εκείνες οι πρώτες ημέρες μετά την καταγγελία είναι το μόνο «παράθυρο» όπου ο πολίτης δεν είναι ακόμη θήραμα, αλλά διαπραγματευόμενος.
Τα funds δεν αποφασίζουν με βάση την «ηθική», αλλά με βάση τα excel.
Στις πρώτες εβδομάδες σκανάρουν τον άνθρωπο απέναντί τους: αν φοβάται, αν μιλάει ασυνάρτητα, αν υπόσχεται πράγματα που δεν μπορεί να τηρήσει, αν εξαφανίζεται.
Κι από αυτό το ψυχολογικό και οικονομικό προφίλ αποφασίζουν αν θα τον «σφάξουν» νομικά ή αν θα του πετάξουν ένα σχοινί.
Όποιος νομίζει ότι το fund θέλει «να βρει λύση», είναι αφελής.
Το fund θέλει τη μέγιστη απόδοση με το μικρότερο ρίσκο.
Αν σε δει πανικόβλητο, σε οδηγεί σε ρυθμίσεις - θηλιές που ξέρει ότι δεν θα αντέξεις, για να πάρει μετά το ακίνητο «καθαρό».
Αν σε δει οργανωμένο, ενημερωμένο και σταθερό, τότε – και μόνο τότε – μπαίνει στο τραπέζι το κούρεμα, η πραγματική διαπραγμάτευση, η έξοδος.
Το πιο τραγικό;
Το κράτος γνωρίζει πολύ καλά αυτό το παιχνίδι, αλλά έχει επιλέξει πλευρά.
Έχει παραδώσει τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους σε εταιρείες που δεν έχουν καμία κοινωνική υποχρέωση, μόνο επενδυτικό στόχο. Και κάπου ανάμεσα σε excel, εξώδικα και πλειστηριασμούς, ο οφειλέτης καλείται να επιβιώσει μόνος του, μέσα σε ένα μήνα που θα κρίνει αν θα κρατήσει το σπίτι του ή αν θα γίνει άλλη μια «στατιστική ανάκτηση».
Η καταγγελία δεν είναι το τέλος.
Είναι το σημείο που το σύστημα σου λέει: «Τώρα ή θα μάθεις να διαπραγματεύεσαι ή θα σε διαγράψουμε από τον χάρτη».
Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι η πιο ωμή αλήθεια της ελληνικής αγοράς χρέους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών