Από το ρεσάλτο... Trump στην εφιαλτική σιωπή Putin - To φάντασμα του πυρηνικού ολέθρου επιστρέφει... Ποια η μόνη διέξοδος

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών —η επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η κατάληψη του πετρελαιοφόρου υπό ρωσική σημαία— προκάλεσαν έντονο αναβρασμό στα ρωσικά κανάλια του Telegram.
Οι υποστηρικτές της σκληρής γραμμής εξοργίζονται με την έλλειψη δυναμικής αντίδρασης από τη Ρωσία και ζητούν πυρηνικά πλήγματα ή χρήση του πυραύλου «Oreshnik» κατά της Ουκρανία, των ΗΠΑ ή της Ευρώπης, βύθιση αμερικανικών πλοίων, ακόμα και τη δολοφονία του Zelensky.
Στη Δύση και στην Ουκρανία προτείνουν επίσης πλήγματα κατά της Ρωσία: αυστηροποίηση των κυρώσεων, παράδοση πυραύλων «Tomahawk» στο Kyiv, μαζικές κατασχέσεις πλοίων του «σκιώδους στόλου», ακόμα και την απαγωγή του ηγέτη της Τσετσενίας, Ramzan Kadyrov, ή του ίδιου του Vladimir Putin.
Ωστόσο, ο ίδιος ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin τηρεί σιγή ιχθύος.
Δεν σχολίασε την κατάληψη των τάνκερ, ενώ για τα γεγονότα στη Βενεζουέλα το Κρεμλίνο εκφράστηκε με φειδώ, αναθέτοντας στο Υπουργείο Εξωτερικών και στον εκπρόσωπο της Ρωσία στον ΟΗΕ την καταγγελία της παραβίασης του διεθνούς δικαίου.

Το σχέδιο της Μόσχας και η απρόσμενη ανατροπή στη Βενεζουέλα

Ποιος μπορεί να είναι ο λόγος αυτής της στάσης;
Κρίνοντας από τις δηλώσεις της Μόσχας πριν από το νέο έτος, πίστευαν ότι τα γεγονότα στην Ουκρανία εξελίσσονταν βάσει του ρωσικού σεναρίου: ο Donald Trump πιέζει τον Zelensky να αποσύρει τα στρατεύματα από το Donbas και γενικά οι ΗΠΑ κινούνται σύμφωνα με τις συμφωνίες του Anchorage.
Το σχέδιο της Ρωσίας προέβλεπε ότι τα συνεχή πλήγματα στις ουκρανικές ενεργειακές υποδομές και οι διακοπές ρεύματος λόγω παγετού θα ανάγκαζαν το Kyiv να αποδεχθεί τους όρους ειρήνης της Μόσχας.
Και τότε συνέβησαν η απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλα, Nicolas Maduro, η κατάληψη του τάνκερ και μια σειρά επιθετικών δηλώσεων της Ουάσιγκτον προς τη Μόσχα.
Προς το παρόν δεν είναι σαφές αν αυτό σημαίνει μια ριζική στροφή των ΗΠΑ προς τη σκληρή αντιπαράθεση ή αν ο Trump θα συνεχίσει την προηγούμενη στρατηγική του για τον τερματισμό του πολέμου, χρησιμοποιώντας τη ρητορική του Λευκού Οίκου απλώς ως μέσο πίεσης και εκφοβισμού για την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Το δίλημμα του Trump και η στάση αναμονής του Κρεμλίνου

Από τη μία πλευρά, η κλιμάκωση της έντασης από την Ουάσιγκτον είναι προφανής.
Ο γερουσιαστής Lindsey Graham δήλωσε ότι ο Trump έδωσε το πράσινο φως για δασμούς 500% κατά των αγοραστών ρωσικού πετρελαίου.
Από την άλλη, ο ίδιος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ισχυρίζεται ότι στόχος παραμένει η ταχεία ειρήνη στην Ουκρανία.
Επιπλέον, στο Παρίσι οι Αμερικανοί δεν υποσχέθηκαν στους Ευρωπαίους στήριξη αν στείλουν στρατεύματα στην Ουκρανία, γεγονός που θέτει σε αμφιβολία την αποστολή τους.
Η Μόσχα φαίνεται να επέλεξε μια παύση για να δει πού το πάει ο Trump.
Δεν θέλει να κάψει τις γέφυρες διαλόγου, ελπίζοντας ότι ο Trump θα συνεχίσει να πιέζει τον Zelensky.
Για τη Μόσχα, το ουκρανικό ζήτημα είναι πολύ πιο σημαντικό από τη Βενεζουέλα.
Ωστόσο, αυτή η παύση δεν αποκλείει την αύξηση της στρατιωτικής πίεσης στην Ουκρανία ή ακόμα και απόπειρες κατά της ζωής του Zelensky, ειδικά μετά τα όσα συνέβησαν στον Maduro.

Πυρηνικό τεστ αντοχής: τα όρια της ρωσικής υπομονής

Η Μόσχα είναι αντικειμενικά περιορισμένη στις κινήσεις της κατά των ΗΠΑ.
Το μόνο πραγματικό εργαλείο πίεσης που διαθέτει είναι τα πυρηνικά όπλα.
Η μόνη απάντηση που θα μπορούσε να δώσει τώρα στις ενέργειες της Ουάσιγκτον κατά πλοίων με ρωσική σημαία είναι ένα τελεσίγραφο για πυρηνικό πλήγμα.
Όμως, κάτι τέτοιο για ένα ή δύο τάνκερ θα ήταν υπερβολή.
Επιπλέον, μια τέτοια κίνηση θα απαιτούσε τη στήριξη ισχυρών συμμάχων όπως η China.
Επιπλέον, για μια νέα «Κρίση των Πυραύλων» (Καραϊβική Κρίση 2.0), θα έπρεπε στη Βενεζουέλα να ηγούνται προσωπικότητες επιπέδου Fidel Castro ή Che Guevara, και όχι οι σημερινοί ηγέτες για τους οποίους υπάρχουν φήμες για μυστικές συμφωνίες με τους Αμερικανούς.

Το φάντασμα του πυρηνικού ολέθρου και η μόνη διέξοδος

Η κατάσταση εξελίσσεται ραγδαία.
Στο περιβάλλον του Trump υπάρχουν «γεράκια» που πιστεύουν ότι η Μόσχα είναι αδύναμη και μπορεί να εξαναγκαστεί σε πλήρη υποταγή, όπως συνέβη στη Βενεζουέλα.
Ορισμένες κινήσεις, όπως η παραπομπή του πληρώματος του τάνκερ σε δίκη αμέσως μετά τις ρωσικές διαμαρτυρίες, μοιάζουν με προσπάθεια ταπείνωσης της Ρωσίας.
Αν η πίεση των ΗΠΑ ξεπεράσει την κόκκινη γραμμή —για παράδειγμα, με μαζικές κατασχέσεις τάνκερ— οι σχέσεις Μόσχας και Ουάσιγκτον μπορεί να καταρρεύσουν, οδηγώντας σε έναν πυρηνικό πόλεμο με καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.
Οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι.
Ο μόνος τρόπος να ελαχιστοποιηθεί ο κίνδυνος ενός αποκαλυπτικού σεναρίου είναι ο όσο το δυνατόν ταχύτερος τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία.

www.bankingnews.gr