Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια - Το 2026 θα συμβεί κάτι πολύ σημαντικό που αναμένεται να ανοίξει ένα μεγάλο παράθυρο ευκαιρίας στις σχέσεις Ρωσίας - ΗΠΑ
Το 2025 καταγράφηκε ήδη ως χρονιά-ορόσημο για τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις.
Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ψυχρότητας, αδράνειας και σχεδόν απόλυτης πολιτικής αποξένωσης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Joe Biden η επιστροφή του Donald Trump στον Λευκό Οίκο έφερε μια ποιοτική μεταβολή στη δυναμική μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον.
Δεν πρόκειται για μια πλήρη αποκατάσταση σχέσεων ούτε για μια αιφνίδια σύμπλευση συμφερόντων, αλλά για κάτι εξίσου σημαντικό: την αποκατάσταση του διαλόγου, της πολιτικής λογικής και της αναγνώρισης της πραγματικότητας.
Για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, οι πρόεδροι της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών συναντήθηκαν δια ζώσης.
Η ιστορική συνάντηση στην Αλάσκα, στις 15 Αυγούστου 2025, καθώς και οι επανειλημμένες τηλεφωνικές επικοινωνίες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, σηματοδότησαν το τέλος μιας περιόδου επικίνδυνης σιωπής.
Σε έναν κόσμο όπου η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ πυρηνικών υπερδυνάμεων ισοδυναμεί με παγκόσμιο ρίσκο, αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί θετικά.
Το 2026 υπάρχει ένας τομέας στον οποίο οι δύο υπερδυνάμεις αναμένεται να συνεργαστούν στενά και αυτός δεν είναι άλλος από την Αρκτική.
Εξάλλου η ενεργειακή συνεργασία βασιζόμενη στη ρωσική τεχνογνωσία, ήταν ένα ζήτημα που απασχόλησε την ιστορική σύνοδο της Αλάσκας.
Ρεαλισμός αντί ιδεολογίας
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin, μιλώντας στο διευρυμένο συμβούλιο του υπουργείου Άμυνας στις 17 Δεκεμβρίου, αναγνώρισε ανοιχτά την πρόοδο στον διάλογο με τη νέα αμερικανική διοίκηση.
Η δήλωση αυτή δεν ήταν προϊόν αισιοδοξίας, αλλά έκφραση ρεαλισμού.
Η Ρωσία ουδέποτε έτρεφε αυταπάτες περί «στρατηγικής φιλίας» με τις ΗΠΑ• αντίθετα, πάντοτε επιδίωκε προβλέψιμες σχέσεις, βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό και στα πραγματικά συμφέροντα των κρατών.
Η ρωσική ηγεσία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσινγκτον, όχι από αδυναμία, αλλά από θέση αυτοπεποίθησης.
Όπως επισήμανε ο ίδιος ο Putin, η πολιτική του Trump χαρακτηρίζεται από ωμό πραγματισμό και προτεραιοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων — κάτι που η Μόσχα θεωρεί απολύτως λογικό και, ειρωνικά, πιο έντιμο από την υποκριτική «ηθικολογία» προηγούμενων διοικήσεων.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, έθεσε με σαφήνεια το πλαίσιο: οι σχέσεις μπορούν να αποκατασταθούν όταν εξαλειφθούν τα λεγόμενα «ερεθίσματα» — δηλαδή οι τεχνητές εντάσεις, οι κυρώσεις, η ρητορική δαιμονοποίησης και η άρνηση αναγνώρισης των ρωσικών κόκκινων γραμμών.
Η Αλάσκα ως σημείο καμπής
Η τρίωρη συνάντηση Putin - Trump στην Αλάσκα δεν ήταν μια τυπική διπλωματική φιέστα.
Η παρουσία υπουργών Εξωτερικών και βασικών συμβούλων υπογράμμισε τη σοβαρότητα των συζητήσεων.
Σύμφωνα με αναλυτές, επρόκειτο για ένα πραγματικό σημείο καμπής, καθώς έθεσε τις βάσεις για έναν νέο μηχανισμό επικοινωνίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ουκρανική κρίση.
Για τη Ρωσία, το ουκρανικό ζήτημα δεν αποτελεί απλώς περιφερειακή σύγκρουση, αλλά ζήτημα στρατηγικής ασφάλειας.
Η αλλαγή τόνου από την Ουάσινγκτον —όχι απαραίτητα αλλαγή θέσης, αλλά αλλαγή προσέγγισης— έδωσε στη Μόσχα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις ελάχιστες, αδιαπραγμάτευτες απαιτήσεις της χωρίς να αντιμετωπίζεται ως «παρίας» της διεθνούς κοινότητας.
H επιλογή της Αλάσκας —μιας περιοχής που ιστορικά συνδέει τις δύο χώρες— λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η γεωγραφία και η ιστορία δεν αλλάζουν με πολιτικά συνθήματα.
Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια.
H συνάντηση αυτή κατέρριψε το αφήγημα της «διπλωματικής απομόνωσης» της Μόσχας, αποδεικνύοντας ότι όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, η Ουάσινγκτον αναγνωρίζει τη Ρωσία ως ισότιμο συνομιλητή.
Ο ρόλος της Ουκρανίας: Από εργαλείο πίεσης σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης
Το ουκρανικό ζήτημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.
Ωστόσο, το 2025 διαπιστώθηκε μια σημαντική αλλαγή στην αμερικανική ρητορική.
Η κυβέρνηση Trump χωρίς να εγκαταλείπει επισήμως τη στήριξη προς το Κίεβο, δείχνει να αναγνωρίζει ότι η σύγκρουση δεν μπορεί να επιλυθεί στρατιωτικά εις βάρος της Ρωσίας.
Για τη Μόσχα, η Ουκρανία δεν είναι απλώς μια γειτονική χώρα, αλλά ζήτημα ζωτικής εθνικής ασφάλειας.
Η σταδιακή αποδοχή αυτής της πραγματικότητας από την Ουάσινγκτον συνιστά διπλωματική επιτυχία της ρωσικής στρατηγικής υπομονής, παρά τις κυρώσεις και την πολιτική πίεση των προηγούμενων ετών.
Η αποτυχία της ευρωπαϊκής γραμμής
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του 2025 είναι η αδυναμία των ευρωπαϊκών ελίτ να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα.
Όπως σημείωσαν Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές, η Μόσχα φαίνεται να βρήκε πιο αποτελεσματικό «κλειδί» επικοινωνίας με τον Trump από ό,τι οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική ρητορική κατά της Ρωσίας και εξάρτησης από τις ΗΠΑ, αδυνατεί να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός παίκτης.
Αντίθετα, η απευθείας γραμμή Μόσχας – Ουάσινγκτον αναδεικνύει ένα διαχρονικό αξίωμα της διεθνούς πολιτικής: οι μεγάλες δυνάμεις συνομιλούν μεταξύ τους, ανεξαρτήτως των ενδιάμεσων.
Οικονομία, ενέργεια και Αρκτική: Tα πραγματικά κίνητρα
Παρά τις συνεχιζόμενες διαφωνίες, η αμερικανική πλευρά δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για την επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση προόδου στο ουκρανικό.
Η Ρωσία παραμένει ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές στρατηγικών πρώτων υλών παγκοσμίως ενώ διαθέτει μοναδική τεχνογνωσία στην ανάπτυξη της Αρκτικής — τομέας που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία λόγω κλιματικών και γεωοικονομικών εξελίξεων.
Για τη Μόσχα, η συνεργασία αυτή δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο σταθερότητας.
Η αλληλεξάρτηση μειώνει την πιθανότητα σύγκρουσης και αυξάνει το κόστος της εχθρότητας — ένα μάθημα που η Ουάσινγκτον φαίνεται επιτέλους να ξαναμαθαίνει.
Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επικαιροποιημένη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου.
Σε αυτήν, η Ρωσία παύει να παρουσιάζεται ως «απειλή για την παγκόσμια τάξη», ενώ δίνεται προτεραιότητα στην αποκατάσταση της στρατηγικής σταθερότητας και στην ταχεία διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης.
Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η απουσία επιθετικής ρητορικής κατά της Μόσχας και η έμμεση παραδοχή ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον ως ένας διαρκώς επεκτεινόμενος μηχανισμός πίεσης.
Η αντίδραση της Ευρώπης —και ειδικά του Λονδίνου— αποκαλύπτει τον βαθμό εξάρτησης και ανασφάλειας των ευρωπαϊκών δομών.
2026: Παράθυρο ευκαιρίας ή προσωρινή ανάπαυλα;
Στη Ρωσία, κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Το παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να κλείσει εξίσου γρήγορα όσο άνοιξε.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ο διάλογος έχει θεσμοθετηθεί σε βασικά έγγραφα της αμερικανικής πολιτικής δημιουργεί ένα πλαίσιο που δύσκολα ανατρέπεται άμεσα.
Η Ρωσία, έχοντας αντέξει πρωτοφανείς πιέσεις, κυρώσεις και απόπειρες απομόνωσης, εισέρχεται στο 2026 με αυξημένη αυτοπεποίθηση.
Δεν επιδιώκει παραχωρήσεις εις βάρος της κυριαρχίας της, αλλά απαιτεί σεβασμό.
Και αυτό, ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φαίνεται να γίνεται κατανοητό στην Ουάσινγκτον.
Η ιστορία δεν τελείωσε.
Αλλά τουλάχιστον, ο διάλογος ξανάρχισε.
Και για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό είναι ήδη μια νίκη.
Η επιστροφή της ισορροπίας
Η Ρωσία εισέρχεται στο 2026 όχι ως απομονωμένος παίκτης, αλλά ως καθιερωμένος πυλώνας του πολυπολικού κόσμου, απαιτώντας σεβασμό και ισότιμη μεταχείριση.
Οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις το 2025 δεν εξομαλύνθηκαν πλήρως, αλλά επανήλθαν σε μια πιο υπεύθυνη και ρεαλιστική τροχιά.
Για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό συνιστά θετική εξέλιξη.
Για τη Ρωσία, αποτελεί δικαίωση μιας στρατηγικής που βασίστηκε στην αντοχή, τη συνέπεια και την άρνηση υποταγής.
Το 2026 θα δείξει αν αυτή η τάση θα εδραιωθεί ή αν πρόκειται για μια προσωρινή ανάπαυλα.
Σε κάθε περίπτωση, η Μόσχα έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της τόσο στο πεδίο όσο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
www.bankingnews.gr
Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ψυχρότητας, αδράνειας και σχεδόν απόλυτης πολιτικής αποξένωσης κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Joe Biden η επιστροφή του Donald Trump στον Λευκό Οίκο έφερε μια ποιοτική μεταβολή στη δυναμική μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον.
Δεν πρόκειται για μια πλήρη αποκατάσταση σχέσεων ούτε για μια αιφνίδια σύμπλευση συμφερόντων, αλλά για κάτι εξίσου σημαντικό: την αποκατάσταση του διαλόγου, της πολιτικής λογικής και της αναγνώρισης της πραγματικότητας.
Για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, οι πρόεδροι της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών συναντήθηκαν δια ζώσης.
Η ιστορική συνάντηση στην Αλάσκα, στις 15 Αυγούστου 2025, καθώς και οι επανειλημμένες τηλεφωνικές επικοινωνίες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν, σηματοδότησαν το τέλος μιας περιόδου επικίνδυνης σιωπής.
Σε έναν κόσμο όπου η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ πυρηνικών υπερδυνάμεων ισοδυναμεί με παγκόσμιο ρίσκο, αυτή η εξέλιξη δεν μπορεί παρά να αξιολογηθεί θετικά.
Το 2026 υπάρχει ένας τομέας στον οποίο οι δύο υπερδυνάμεις αναμένεται να συνεργαστούν στενά και αυτός δεν είναι άλλος από την Αρκτική.
Εξάλλου η ενεργειακή συνεργασία βασιζόμενη στη ρωσική τεχνογνωσία, ήταν ένα ζήτημα που απασχόλησε την ιστορική σύνοδο της Αλάσκας.
Ρεαλισμός αντί ιδεολογίας
Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin, μιλώντας στο διευρυμένο συμβούλιο του υπουργείου Άμυνας στις 17 Δεκεμβρίου, αναγνώρισε ανοιχτά την πρόοδο στον διάλογο με τη νέα αμερικανική διοίκηση.
Η δήλωση αυτή δεν ήταν προϊόν αισιοδοξίας, αλλά έκφραση ρεαλισμού.
Η Ρωσία ουδέποτε έτρεφε αυταπάτες περί «στρατηγικής φιλίας» με τις ΗΠΑ• αντίθετα, πάντοτε επιδίωκε προβλέψιμες σχέσεις, βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό και στα πραγματικά συμφέροντα των κρατών.
Η ρωσική ηγεσία έχει επανειλημμένα τονίσει ότι ενδιαφέρεται για την αποκατάσταση των σχέσεων με την Ουάσινγκτον, όχι από αδυναμία, αλλά από θέση αυτοπεποίθησης.
Όπως επισήμανε ο ίδιος ο Putin, η πολιτική του Trump χαρακτηρίζεται από ωμό πραγματισμό και προτεραιοποίηση των αμερικανικών συμφερόντων — κάτι που η Μόσχα θεωρεί απολύτως λογικό και, ειρωνικά, πιο έντιμο από την υποκριτική «ηθικολογία» προηγούμενων διοικήσεων.
Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Dmitry Peskov, έθεσε με σαφήνεια το πλαίσιο: οι σχέσεις μπορούν να αποκατασταθούν όταν εξαλειφθούν τα λεγόμενα «ερεθίσματα» — δηλαδή οι τεχνητές εντάσεις, οι κυρώσεις, η ρητορική δαιμονοποίησης και η άρνηση αναγνώρισης των ρωσικών κόκκινων γραμμών.
Η Αλάσκα ως σημείο καμπής
Η τρίωρη συνάντηση Putin - Trump στην Αλάσκα δεν ήταν μια τυπική διπλωματική φιέστα.
Η παρουσία υπουργών Εξωτερικών και βασικών συμβούλων υπογράμμισε τη σοβαρότητα των συζητήσεων.
Σύμφωνα με αναλυτές, επρόκειτο για ένα πραγματικό σημείο καμπής, καθώς έθεσε τις βάσεις για έναν νέο μηχανισμό επικοινωνίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά την ουκρανική κρίση.
Για τη Ρωσία, το ουκρανικό ζήτημα δεν αποτελεί απλώς περιφερειακή σύγκρουση, αλλά ζήτημα στρατηγικής ασφάλειας.
Η αλλαγή τόνου από την Ουάσινγκτον —όχι απαραίτητα αλλαγή θέσης, αλλά αλλαγή προσέγγισης— έδωσε στη Μόσχα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις ελάχιστες, αδιαπραγμάτευτες απαιτήσεις της χωρίς να αντιμετωπίζεται ως «παρίας» της διεθνούς κοινότητας.
H επιλογή της Αλάσκας —μιας περιοχής που ιστορικά συνδέει τις δύο χώρες— λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η γεωγραφία και η ιστορία δεν αλλάζουν με πολιτικά συνθήματα.
Οι δύο μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του πλανήτη είναι καταδικασμένες είτε να συνεννοούνται είτε να οδηγούν τον κόσμο σε διαρκή αστάθεια.
H συνάντηση αυτή κατέρριψε το αφήγημα της «διπλωματικής απομόνωσης» της Μόσχας, αποδεικνύοντας ότι όταν τα συμφέροντα το απαιτούν, η Ουάσινγκτον αναγνωρίζει τη Ρωσία ως ισότιμο συνομιλητή.
Ο ρόλος της Ουκρανίας: Από εργαλείο πίεσης σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης
Το ουκρανικό ζήτημα αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα της έντασης μεταξύ Ρωσίας και Δύσης.
Ωστόσο, το 2025 διαπιστώθηκε μια σημαντική αλλαγή στην αμερικανική ρητορική.
Η κυβέρνηση Trump χωρίς να εγκαταλείπει επισήμως τη στήριξη προς το Κίεβο, δείχνει να αναγνωρίζει ότι η σύγκρουση δεν μπορεί να επιλυθεί στρατιωτικά εις βάρος της Ρωσίας.
Για τη Μόσχα, η Ουκρανία δεν είναι απλώς μια γειτονική χώρα, αλλά ζήτημα ζωτικής εθνικής ασφάλειας.
Η σταδιακή αποδοχή αυτής της πραγματικότητας από την Ουάσινγκτον συνιστά διπλωματική επιτυχία της ρωσικής στρατηγικής υπομονής, παρά τις κυρώσεις και την πολιτική πίεση των προηγούμενων ετών.
Η αποτυχία της ευρωπαϊκής γραμμής
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του 2025 είναι η αδυναμία των ευρωπαϊκών ελίτ να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα.
Όπως σημείωσαν Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές, η Μόσχα φαίνεται να βρήκε πιο αποτελεσματικό «κλειδί» επικοινωνίας με τον Trump από ό,τι οι Ευρωπαίοι ηγέτες.
Αυτό δεν είναι τυχαίο.
Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε μια ιδεολογική ρητορική κατά της Ρωσίας και εξάρτησης από τις ΗΠΑ, αδυνατεί να λειτουργήσει ως αυτόνομος γεωπολιτικός παίκτης.
Αντίθετα, η απευθείας γραμμή Μόσχας – Ουάσινγκτον αναδεικνύει ένα διαχρονικό αξίωμα της διεθνούς πολιτικής: οι μεγάλες δυνάμεις συνομιλούν μεταξύ τους, ανεξαρτήτως των ενδιάμεσων.
Οικονομία, ενέργεια και Αρκτική: Tα πραγματικά κίνητρα
Παρά τις συνεχιζόμενες διαφωνίες, η αμερικανική πλευρά δεν κρύβει το ενδιαφέρον της για την επανεκκίνηση της οικονομικής συνεργασίας, υπό την προϋπόθεση προόδου στο ουκρανικό.
Η Ρωσία παραμένει ένας από τους σημαντικότερους προμηθευτές στρατηγικών πρώτων υλών παγκοσμίως ενώ διαθέτει μοναδική τεχνογνωσία στην ανάπτυξη της Αρκτικής — τομέας που αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία λόγω κλιματικών και γεωοικονομικών εξελίξεων.
Για τη Μόσχα, η συνεργασία αυτή δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εργαλείο σταθερότητας.
Η αλληλεξάρτηση μειώνει την πιθανότητα σύγκρουσης και αυξάνει το κόστος της εχθρότητας — ένα μάθημα που η Ουάσινγκτον φαίνεται επιτέλους να ξαναμαθαίνει.
Η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ
Ιδιαίτερη σημασία έχει η επικαιροποιημένη Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, που δημοσιεύθηκε στις 5 Δεκεμβρίου.
Σε αυτήν, η Ρωσία παύει να παρουσιάζεται ως «απειλή για την παγκόσμια τάξη», ενώ δίνεται προτεραιότητα στην αποκατάσταση της στρατηγικής σταθερότητας και στην ταχεία διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης.
Ακόμη πιο ενδεικτική είναι η απουσία επιθετικής ρητορικής κατά της Μόσχας και η έμμεση παραδοχή ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να λειτουργεί επ’ άπειρον ως ένας διαρκώς επεκτεινόμενος μηχανισμός πίεσης.
Η αντίδραση της Ευρώπης —και ειδικά του Λονδίνου— αποκαλύπτει τον βαθμό εξάρτησης και ανασφάλειας των ευρωπαϊκών δομών.
2026: Παράθυρο ευκαιρίας ή προσωρινή ανάπαυλα;
Στη Ρωσία, κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Το παράθυρο ευκαιρίας μπορεί να κλείσει εξίσου γρήγορα όσο άνοιξε.
Ωστόσο, το γεγονός ότι ο διάλογος έχει θεσμοθετηθεί σε βασικά έγγραφα της αμερικανικής πολιτικής δημιουργεί ένα πλαίσιο που δύσκολα ανατρέπεται άμεσα.
Η Ρωσία, έχοντας αντέξει πρωτοφανείς πιέσεις, κυρώσεις και απόπειρες απομόνωσης, εισέρχεται στο 2026 με αυξημένη αυτοπεποίθηση.
Δεν επιδιώκει παραχωρήσεις εις βάρος της κυριαρχίας της, αλλά απαιτεί σεβασμό.
Και αυτό, ίσως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φαίνεται να γίνεται κατανοητό στην Ουάσινγκτον.
Η ιστορία δεν τελείωσε.
Αλλά τουλάχιστον, ο διάλογος ξανάρχισε.
Και για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό είναι ήδη μια νίκη.
Η επιστροφή της ισορροπίας
Η Ρωσία εισέρχεται στο 2026 όχι ως απομονωμένος παίκτης, αλλά ως καθιερωμένος πυλώνας του πολυπολικού κόσμου, απαιτώντας σεβασμό και ισότιμη μεταχείριση.
Οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις το 2025 δεν εξομαλύνθηκαν πλήρως, αλλά επανήλθαν σε μια πιο υπεύθυνη και ρεαλιστική τροχιά.
Για τη διεθνή ασφάλεια, αυτό συνιστά θετική εξέλιξη.
Για τη Ρωσία, αποτελεί δικαίωση μιας στρατηγικής που βασίστηκε στην αντοχή, τη συνέπεια και την άρνηση υποταγής.
Το 2026 θα δείξει αν αυτή η τάση θα εδραιωθεί ή αν πρόκειται για μια προσωρινή ανάπαυλα.
Σε κάθε περίπτωση, η Μόσχα έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της τόσο στο πεδίο όσο και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών