Το Μ16Α4 ήταν η τελευταία έκδοση που διατήρησε την κάνη μήκους 50cm
Το Colt M16A4 (στα πλαίσια στρατιωτικών συμβολαίων κατασκευάστηκε και από την ανταγωνίστρια FN) ήταν η τελευταία έκδοση του Μ16 που τέθηκε σε υπηρεσία.
Επισήμως έγινε αποδεκτό ως αντικατάσταση του παλαιότερου Α2 (το «ενδιάμεσο» Α3 ήταν ένα παρόμοιο όπλο που κατασκευάστηκε μόνο για το αμερικανικό ναυτικό) τον Ιούλιο του 1997.
Αντικαταστάθηκε στο σώμα πεζοναυτών από το Μ27 IAR (Heckler &Koch M416) το 2017, κλείνοντας έτσι μια υπηρεσιακή διαδρομή της σειράς Μ16 που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Ιστορική αναδρομή
Για να αντιληφθούμε το Μ16Α4 χρειάζεται να ανατρέξουμε βαθύτερα στο παρελθόν.
Το αρχικό Μ16 ήταν ένα πρωτοπόρο οπλομηχάνημα. Κατασκευασμένο εν πολλοίς από αλουμίνιο και πλαστικό, ήταν φθηνότερο, ελαφρότερο και πιο εύχρηστο από εκείνα που αντικατέστησε.
Αλλαξε την εργονομία των τυφεκίων και εδραίωσε τη δυνατότητα εκτόξευσης αυτόματων πυρών από το μέσο στρατιώτη. Αυτό ήταν εφικτό γιατί έβαλλε ένα μικρότερων διαστάσεων φυσίγγιο (βασισμένο στο κυνηγετικό διαμέτρημα .223 Remington) με διάμετρο βολίδας 5,56mm.
Η αποτελεσματικότητα του φυσιγγίου βασιζόταν στην υψηλή ταχύτητα. Εκτόξευε τη βολίδα Μ193 βάρους μόλις 55 grain (3,56 γραμμάρια) στα 995m/sec. Αυτό δίνει μια εντυπωσιακά «ρηχή” τροχιά που διευκολύνει τη σκόπευση και χαμηλή αίσθηση ανάκρουσης.
Τα σκόπευτρα ήταν πολύ απλά με ένα κλισιοσκόπιο δύο θέσεων που επαρκούσε για τις αποστάσεις στις οποίες ρεαλιστικά θα χρησιμοποιούνταν.
Στα πρώτα χρόνια υπηρεσίας το όπλο αναβαθμίστηκε στο επίπεδο Α1 για να λυθούν τα αρχικά ζητήματα αξιοπιστίας και εργονομίας που κατέδειξε η μαζική χρήση.
Η δεύτερη μεγάλη βελτίωση (κατ’ άλλους “καταστροφή”) ήρθε όταν οι αμερικανοί αποφάσισαν να ενισχύσουν τη διατρητική ικανότητα του 5,56 για να υπερνικά θώρακες.
Το νέο φυσίγγιο Μ855 ήταν βαρύτερο (62 grain) και ενσωμάτωνε έναν ατσάλινμο πυρήνα. Αυτό άλλαξε το βήμα των ραβδώσεων και μείωσε την ταχύτητα εξόδου. Τα σκοπευτικά έγιναν πλήρως ρυθμιζόμενα με ένα πολύπλοκο μηχανισμό μέσα στη χειρολαβή μεταφοράς. Το κοντάκιο μάκρυνε και η κάνη έγινε βαρύτερη. Επιπλέον ο χειροφυλακτήρας απέκτησε κυλινδρική μορφή.
Εσωτερικά η μεγάλη αλλαγή αφορούσε στην κατάργηση της αυτόματης βολής. Αποφασίστηκε πως για οικονομία πυρομαχικών οι βολές θα περιορίζονταν σε μονές ή ριπές τριών φυσιγγίων με την προσθήκη ενός πολυπλοκότερου μηχανισμού στη σχαστηρία.
Η τέταρτη γενιά
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η εξέλιξη στα ηλεκτρονικά έδωσε στους στρατιώτες (αρχικά) των ειδικών δυνάμεων τη δυνατότητα για νυχτερινή παρατήρηση/σκόπευση με τη χρήση συσκευών όπως ο καταδείκτης PEQ-15 και οι φακοί Surefire.
Οπτικά στόχαστρα όπως τα Aimpoint και Trijicon ACOG βελτίωσαν την ταχύτητα και ακρίβεια βολής.
Αυτό που έκανε εφικτές τις βελτιώσεις ήταν το πρότυπο που γνωρίζουμε ώς ράγες MIL-1913, ένα τυποποημένο σύστημα ανάρτησης και τοποθέτησης των συσκευών πάνω στα όπλα.
Η Knights Armament (KAC) ανέπτυξε τον τετραπλό αντάπτορα M5 RAS.
Αντικαθιστούσε τον πλαστικό χειροφυλακτήρα του Α2, δίνοντας πολλαπλάσια σημεία τοποθέτησης των ηλεκτρονικών ή χειρολαβής για σταθερότερο κράτημα.
Λαστιχένια καλύμματα συνόδευαν τη ράγα για να προστατεύονται τα σημεία που δε χρησιμοποιούνται.
Το πλεονέκτημα του RAS ήταν πως ασφάλιζε σταθερά πάνω στο κλειδί της κάνης, ώστε να μη μετακινείται ο μηδενισμός των οπτικών. Επίσης έδινε την ικανότητα γρήγορης προσαρμογής και αφαίρεσης βομβιδοβόλου, πρόσθετης λαβής ή δίποδα. Επειδή όμως στηριζόταν πάνω στο άκρο της κάνης δεν την άφηνε να ταλαντωθεί ελεύθερα, επηρεάζοντας τη διασπορά βολών.
Όταν αργότερα κατασκευάστηκαν «ανοιχτές ράγες», η ακρίβεια βολής των Α4 αυξήθηκε σε αξιοσημείωτο βαθμό.
Η Colt τροποποίησε τον άνω κορμό του A4, αφαιρώντας τη γέφυρα τη χειρολαβή. Μια ράγα MIL-1913 χαραγμένη απευθείας στον κορμό, επέτρεψε την τοποθέτηση διόπτρας.
Οι Αμερικανοί πεζοναύτες προτίμησαν τη διόπτρα ACOG 4X32 δίνοντας σε κάθε στρατιώτη την ικανότητα να εμπλέκει στόχουν πέρα από τα 300 μέτρα, ενώ εναλλακτικά red dot των Aimpoint και Eotech εξυπηρετούσαν σε κοντινές συμπλοκές.
Η Colt διατήρησε τον εμπρόσθιο πύργο για την ακίδα σκόπευσης και σχεδίασαν μια αφαιρούμενη χειρολαβή με ρυθμιζόμενο κλισιοσκόπιο, όμοιο με του Α2. Λειτουργούσε ως εφαδρικό σε περίπτωση καταστροφής των ηλεκτρονικών. Αργότερα η χειρολαβή καταργήθηκε και οι τελευταίες παρτίδες παραλήφθηκαν με ένα εφεδρικό κλισιοσκόπιο (BUIS) βιδωμένο στη ράγα του κορμού.
Το Μ16Α4 ήταν η τελευταία έκδοση που διατήρησε την κάνη μήκους 50cm.
Εκμεταλλευόταν έτσι πλήρως την ταχύτητα του φυσιγγίου. Όταν αντικαταστάθηκε από τα βραχύκανα Μ4 κρίσιμο μέρος αυτών των επιδόσεων χάθηκε, υποβαθμίζοντας τη φονικότητα του.
Διαστάσεις και βάρος
Με την μακρύτερη, βαρέος προφίλ κάνη και το σταθερό κοντάκιο το Μ16Α4 είναι ένα ογκώδες όπλο μήκους ενός μέτρου. Ζυγίζει 3.9 κιλά κενό.
Προσθέτοντας γεμιστήρες 30 φυσιγγίων, αορτήρες, καταδείκτες και ACOG το σύνολο φτάνει τα 6 κιλά. Το αρχικό Μ16 του 1960 ζύγιζε μόλις 3,1 γεμάτο.
Θυμηθείτε πως ο λόγος ανάπτυξης του το 1960 ήταν για να ελαφρύνει το φορτίο του πεζού στρατιώτη.
Σαράντα χρόνια αργότερα ο «φαύλος κύκλος» είχε ολοκληρωθεί και ένα -ικανό κατά τα άλλα- τουφέκι μικρού διαμετρήματος ζύγιζε όσο το Μ14.
Οι στρατιώτες στον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» μετέφεραν φόρτο 30-40 κιλών και η προσπάθεια ήταν να το μειώσουν υιοθετώντας το Colt M4.
Το Μ16Α4 αντικαταστάθηκε από το Μ4 στο στρατό των ΗΠΑ, καθώς το πτυσόμενο κοντάκι και η βραχεία κάνη εξυπηρετούσαν στις εποχούμενες επιχειρήσεις και την “αστυνομική δράση” στις πόλεις του Ιράκ.
Τελικά αποδείχτηκε πως ο ολικός εξοπλισμός με αραβίδες έβλαψε τη φονικότητα του πεζικού.
Οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να ενισχύσουν τις μονάδες τους με το Μ110 SASS και πολυβόλα για να αντισταθμίσουν το έλλειμα πυρός.
www.bankingnews.gr
Επισήμως έγινε αποδεκτό ως αντικατάσταση του παλαιότερου Α2 (το «ενδιάμεσο» Α3 ήταν ένα παρόμοιο όπλο που κατασκευάστηκε μόνο για το αμερικανικό ναυτικό) τον Ιούλιο του 1997.
Αντικαταστάθηκε στο σώμα πεζοναυτών από το Μ27 IAR (Heckler &Koch M416) το 2017, κλείνοντας έτσι μια υπηρεσιακή διαδρομή της σειράς Μ16 που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1960.
Ιστορική αναδρομή
Για να αντιληφθούμε το Μ16Α4 χρειάζεται να ανατρέξουμε βαθύτερα στο παρελθόν.
Το αρχικό Μ16 ήταν ένα πρωτοπόρο οπλομηχάνημα. Κατασκευασμένο εν πολλοίς από αλουμίνιο και πλαστικό, ήταν φθηνότερο, ελαφρότερο και πιο εύχρηστο από εκείνα που αντικατέστησε.
Αλλαξε την εργονομία των τυφεκίων και εδραίωσε τη δυνατότητα εκτόξευσης αυτόματων πυρών από το μέσο στρατιώτη. Αυτό ήταν εφικτό γιατί έβαλλε ένα μικρότερων διαστάσεων φυσίγγιο (βασισμένο στο κυνηγετικό διαμέτρημα .223 Remington) με διάμετρο βολίδας 5,56mm.
Η αποτελεσματικότητα του φυσιγγίου βασιζόταν στην υψηλή ταχύτητα. Εκτόξευε τη βολίδα Μ193 βάρους μόλις 55 grain (3,56 γραμμάρια) στα 995m/sec. Αυτό δίνει μια εντυπωσιακά «ρηχή” τροχιά που διευκολύνει τη σκόπευση και χαμηλή αίσθηση ανάκρουσης.
Τα σκόπευτρα ήταν πολύ απλά με ένα κλισιοσκόπιο δύο θέσεων που επαρκούσε για τις αποστάσεις στις οποίες ρεαλιστικά θα χρησιμοποιούνταν.
Στα πρώτα χρόνια υπηρεσίας το όπλο αναβαθμίστηκε στο επίπεδο Α1 για να λυθούν τα αρχικά ζητήματα αξιοπιστίας και εργονομίας που κατέδειξε η μαζική χρήση.
Η δεύτερη μεγάλη βελτίωση (κατ’ άλλους “καταστροφή”) ήρθε όταν οι αμερικανοί αποφάσισαν να ενισχύσουν τη διατρητική ικανότητα του 5,56 για να υπερνικά θώρακες.
Το νέο φυσίγγιο Μ855 ήταν βαρύτερο (62 grain) και ενσωμάτωνε έναν ατσάλινμο πυρήνα. Αυτό άλλαξε το βήμα των ραβδώσεων και μείωσε την ταχύτητα εξόδου. Τα σκοπευτικά έγιναν πλήρως ρυθμιζόμενα με ένα πολύπλοκο μηχανισμό μέσα στη χειρολαβή μεταφοράς. Το κοντάκιο μάκρυνε και η κάνη έγινε βαρύτερη. Επιπλέον ο χειροφυλακτήρας απέκτησε κυλινδρική μορφή.
Εσωτερικά η μεγάλη αλλαγή αφορούσε στην κατάργηση της αυτόματης βολής. Αποφασίστηκε πως για οικονομία πυρομαχικών οι βολές θα περιορίζονταν σε μονές ή ριπές τριών φυσιγγίων με την προσθήκη ενός πολυπλοκότερου μηχανισμού στη σχαστηρία.
Η τέταρτη γενιά
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η εξέλιξη στα ηλεκτρονικά έδωσε στους στρατιώτες (αρχικά) των ειδικών δυνάμεων τη δυνατότητα για νυχτερινή παρατήρηση/σκόπευση με τη χρήση συσκευών όπως ο καταδείκτης PEQ-15 και οι φακοί Surefire.
Οπτικά στόχαστρα όπως τα Aimpoint και Trijicon ACOG βελτίωσαν την ταχύτητα και ακρίβεια βολής.
Αυτό που έκανε εφικτές τις βελτιώσεις ήταν το πρότυπο που γνωρίζουμε ώς ράγες MIL-1913, ένα τυποποημένο σύστημα ανάρτησης και τοποθέτησης των συσκευών πάνω στα όπλα.
Η Knights Armament (KAC) ανέπτυξε τον τετραπλό αντάπτορα M5 RAS.
Αντικαθιστούσε τον πλαστικό χειροφυλακτήρα του Α2, δίνοντας πολλαπλάσια σημεία τοποθέτησης των ηλεκτρονικών ή χειρολαβής για σταθερότερο κράτημα.
Λαστιχένια καλύμματα συνόδευαν τη ράγα για να προστατεύονται τα σημεία που δε χρησιμοποιούνται.
Το πλεονέκτημα του RAS ήταν πως ασφάλιζε σταθερά πάνω στο κλειδί της κάνης, ώστε να μη μετακινείται ο μηδενισμός των οπτικών. Επίσης έδινε την ικανότητα γρήγορης προσαρμογής και αφαίρεσης βομβιδοβόλου, πρόσθετης λαβής ή δίποδα. Επειδή όμως στηριζόταν πάνω στο άκρο της κάνης δεν την άφηνε να ταλαντωθεί ελεύθερα, επηρεάζοντας τη διασπορά βολών.
Όταν αργότερα κατασκευάστηκαν «ανοιχτές ράγες», η ακρίβεια βολής των Α4 αυξήθηκε σε αξιοσημείωτο βαθμό.
Η Colt τροποποίησε τον άνω κορμό του A4, αφαιρώντας τη γέφυρα τη χειρολαβή. Μια ράγα MIL-1913 χαραγμένη απευθείας στον κορμό, επέτρεψε την τοποθέτηση διόπτρας.
Οι Αμερικανοί πεζοναύτες προτίμησαν τη διόπτρα ACOG 4X32 δίνοντας σε κάθε στρατιώτη την ικανότητα να εμπλέκει στόχουν πέρα από τα 300 μέτρα, ενώ εναλλακτικά red dot των Aimpoint και Eotech εξυπηρετούσαν σε κοντινές συμπλοκές.
Η Colt διατήρησε τον εμπρόσθιο πύργο για την ακίδα σκόπευσης και σχεδίασαν μια αφαιρούμενη χειρολαβή με ρυθμιζόμενο κλισιοσκόπιο, όμοιο με του Α2. Λειτουργούσε ως εφαδρικό σε περίπτωση καταστροφής των ηλεκτρονικών. Αργότερα η χειρολαβή καταργήθηκε και οι τελευταίες παρτίδες παραλήφθηκαν με ένα εφεδρικό κλισιοσκόπιο (BUIS) βιδωμένο στη ράγα του κορμού.
Το Μ16Α4 ήταν η τελευταία έκδοση που διατήρησε την κάνη μήκους 50cm.
Εκμεταλλευόταν έτσι πλήρως την ταχύτητα του φυσιγγίου. Όταν αντικαταστάθηκε από τα βραχύκανα Μ4 κρίσιμο μέρος αυτών των επιδόσεων χάθηκε, υποβαθμίζοντας τη φονικότητα του.
Διαστάσεις και βάρος
Με την μακρύτερη, βαρέος προφίλ κάνη και το σταθερό κοντάκιο το Μ16Α4 είναι ένα ογκώδες όπλο μήκους ενός μέτρου. Ζυγίζει 3.9 κιλά κενό.
Προσθέτοντας γεμιστήρες 30 φυσιγγίων, αορτήρες, καταδείκτες και ACOG το σύνολο φτάνει τα 6 κιλά. Το αρχικό Μ16 του 1960 ζύγιζε μόλις 3,1 γεμάτο.
Θυμηθείτε πως ο λόγος ανάπτυξης του το 1960 ήταν για να ελαφρύνει το φορτίο του πεζού στρατιώτη.
Σαράντα χρόνια αργότερα ο «φαύλος κύκλος» είχε ολοκληρωθεί και ένα -ικανό κατά τα άλλα- τουφέκι μικρού διαμετρήματος ζύγιζε όσο το Μ14.
Οι στρατιώτες στον πόλεμο «κατά της τρομοκρατίας» μετέφεραν φόρτο 30-40 κιλών και η προσπάθεια ήταν να το μειώσουν υιοθετώντας το Colt M4.
Το Μ16Α4 αντικαταστάθηκε από το Μ4 στο στρατό των ΗΠΑ, καθώς το πτυσόμενο κοντάκι και η βραχεία κάνη εξυπηρετούσαν στις εποχούμενες επιχειρήσεις και την “αστυνομική δράση” στις πόλεις του Ιράκ.
Τελικά αποδείχτηκε πως ο ολικός εξοπλισμός με αραβίδες έβλαψε τη φονικότητα του πεζικού.
Οι Αμερικανοί αναγκάστηκαν να ενισχύσουν τις μονάδες τους με το Μ110 SASS και πολυβόλα για να αντισταθμίσουν το έλλειμα πυρός.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών