Το παρασκήνιο της συνόδου Putin, Trump και Xi Jinping στην Κίνα: Πώς οι ΗΠΑ ελέγχουν τη Γερμανία και ο κίνδυνος ευρωπαϊκού τυχοδιωκτισμού που θα πυροδοτήσει σύγκρουση
«Αυτή η σύνοδος κορυφής ήταν σημαντική και για εσάς τους Ευρωπαίους».
Ο Timofej Bordachev εκφράζεται με την ηρεμία ενός ακαδημαϊκού και δηλώνει αισιόδοξος.
Είναι διευθυντής προγράμματος του club Valdai, του φόρουμ διεθνούς πολιτικής στο οποίο ο Vladimir Putin παρεμβαίνει κάθε φθινόπωρο, καθώς και επιστημονικός διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σπουδών της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών της Μόσχας.
Συγκαταλέγεται στους πλέον περιζήτητους Ρώσους ειδικούς για την Ευρώπη.
Προτού μας παρουσιάσει την εικόνα της ηπείρου μας όπως τη βλέπουν από τη Μόσχα, σπεύδει, για λόγους ειλικρίνειας, να μας υπενθυμίσει ότι από τον Δεκέμβριο του 2024 υπόκειται στις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τον κατηγορεί ότι συμβάλλει στις «αποσταθεροποιητικές δραστηριότητες» της χώρας του στο εξωτερικό.
Μετά τη σύνοδο κορυφής στο Shenzhen, εξηγεί γιατί, κατά την άποψή του, η Ευρώπη «μετρά ακόμη λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά, παραδόξως, εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο των πάντων».
Όπως επισημαίνει, «Προς το παρόν, η Ευρώπη έχει πολλά να προσφέρει: μια αγορά μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων.
Ο ανταγωνισμός θα αφορά το ποιος θα ασκήσει επιρροή σε αυτήν και ποιος θα ελέγξει την ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Μεγάλο μέρος της γερμανικής βιομηχανίας βρίσκεται ήδη στα χέρια των Αμερικανών.
Η Ευρώπη δεν αποτελεί κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής, παρότι βρίσκεται στο επίκεντρό της: εδώ διασταυρώνονται οι δρόμοι των Αμερικανών και των Ρώσων, των δύο στρατιωτικά πιο επικίνδυνων χωρών στον κόσμο.
Γι’ αυτό και η σύνοδος κορυφής στην Κίνα έχει σημασία και για τις Βρυξέλλες: τέτοιου είδους συναντήσεις γεννούν την ελπίδα ότι η αντιπαράθεση Ρωσίας και Αμερικής επί ευρωπαϊκού εδάφους θα αμβλυνθεί».
Ερωτηθείς για το αν ο Putin, ο Trump και ο Xi Jinping κάθισαν στο ίδιο τραπέζι για να χωρίσουν τον κόσμο, εν είδει μιας νέας Yalta, ο καθηγητής σημειώνει:
«Σε καμία περίπτωση.
Η Yalta πραγματοποιήθηκε μετά από έναν πόλεμο, ενώ, ευτυχώς, σήμερα δεν έχει ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος.
Στην ιστορία, οι συναντήσεις που διαμόρφωσαν τη διεθνή τάξη πραγμάτων προηγήθηκαν πάντοτε από μια παγκόσμια σύγκρουση. Δεν ισχύει, όμως, κάτι τέτοιο στην παρούσα περίπτωση.
Δεν γνωρίζουμε αν συζήτησαν περί σφαιρών επιρροής. Αλλά θα πρέπει να το εικάσουμε.
Ίσως σταθήκαμε τυχεροί και οι μεγάλες δυνάμεις να μην χρειαστεί να οδηγηθούν σε έναν παγκόσμιο πόλεμο προκειμένου να συμφωνήσουν σχετικά με τα αποδεκτά όρια της επιρροής της καθεμιάς. Ίσως συμβεί ένα θαύμα».

Ο μεγάλος απών
Όλα αυτά, βέβαια, έγιναν εν τη απουσία της ΕΕ…
«Οι τρεις αυτές χώρες και τα ευρωπαϊκά κράτη δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Οι Ευρωπαίοι έχουν αναθέσει την άμυνά τους στο ΝΑΤΟ, δηλαδή, στην πραγματικότητα, στους Αμερικανούς.
Η Γερμανία, μάλιστα, δεν είναι κυρίαρχη ούτε στην εξωτερική της πολιτική, καθώς στο έδαφός της βρίσκονται ξένα στρατεύματα.
Τυπικά, τα αποκαλούν με διαφορετικό τρόπο, αλλά πρόκειται για τα ίδια αμερικανικά στρατεύματα που έφτασαν εκεί το 1945.
Αν η Ευρώπη αναφερθεί ποτέ σε τέτοιες συναντήσεις, θα αναφερθεί ως ένας παράγοντας που επηρεάζει αποφάσεις οι οποίες δεν εξαρτώνται από την ίδια».
Αλλά, αν η Ευρώπη δεν αποφασίζει για τίποτα, γιατί η Μόσχα την αντιμετωπίζει ως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο;
Και μια συμφωνία για την Ουκρανία θα πρέπει να συναφθεί με τις Βρυξέλλες ή με την Ουάσιγκτον;
«Όλοι θα υπογράψουν, αλλά για λογαριασμό της Δύσης θα αποφασίσουν οι Αμερικανοί, οι οποίοι εγγυώνται την ασφάλεια της Ευρώπης.
Στη Μόσχα θεωρούν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι ικανοί για τυχοδιωκτισμούς, για την πρόκληση μιας σύγκρουσης που δεν εξυπηρετεί κανέναν, ούτε καν τους Αμερικανούς.
Όταν δεν αποφασίζεις εσύ ο ίδιος για την πορεία σου, από πού προκύπτει το αίσθημα ευθύνης σου;
Στη Βενεζουέλα οι Αμερικανοί χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν βία, ενώ στην Ευρώπη είναι βέβαιοι ότι μπορούν να αποφύγουν κάτι τέτοιο.
Κανένας Ευρωπαίος πολιτικός, είτε πρόκειται για τη Meloni είτε για τη Le Pen, δεν μπορεί καν να διανοηθεί μια αντι-αμερικανική πολιτική» καταλήγει ο Bordachev.
www.bankingnews.gr
Ο Timofej Bordachev εκφράζεται με την ηρεμία ενός ακαδημαϊκού και δηλώνει αισιόδοξος.
Είναι διευθυντής προγράμματος του club Valdai, του φόρουμ διεθνούς πολιτικής στο οποίο ο Vladimir Putin παρεμβαίνει κάθε φθινόπωρο, καθώς και επιστημονικός διευθυντής του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σπουδών της Ανώτατης Σχολής Οικονομικών της Μόσχας.
Συγκαταλέγεται στους πλέον περιζήτητους Ρώσους ειδικούς για την Ευρώπη.
Προτού μας παρουσιάσει την εικόνα της ηπείρου μας όπως τη βλέπουν από τη Μόσχα, σπεύδει, για λόγους ειλικρίνειας, να μας υπενθυμίσει ότι από τον Δεκέμβριο του 2024 υπόκειται στις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία τον κατηγορεί ότι συμβάλλει στις «αποσταθεροποιητικές δραστηριότητες» της χώρας του στο εξωτερικό.
Μετά τη σύνοδο κορυφής στο Shenzhen, εξηγεί γιατί, κατά την άποψή του, η Ευρώπη «μετρά ακόμη λιγότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά, παραδόξως, εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο των πάντων».
Όπως επισημαίνει, «Προς το παρόν, η Ευρώπη έχει πολλά να προσφέρει: μια αγορά μισού δισεκατομμυρίου ανθρώπων.
Ο ανταγωνισμός θα αφορά το ποιος θα ασκήσει επιρροή σε αυτήν και ποιος θα ελέγξει την ευρωπαϊκή βιομηχανία.
Μεγάλο μέρος της γερμανικής βιομηχανίας βρίσκεται ήδη στα χέρια των Αμερικανών.
Η Ευρώπη δεν αποτελεί κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής, παρότι βρίσκεται στο επίκεντρό της: εδώ διασταυρώνονται οι δρόμοι των Αμερικανών και των Ρώσων, των δύο στρατιωτικά πιο επικίνδυνων χωρών στον κόσμο.
Γι’ αυτό και η σύνοδος κορυφής στην Κίνα έχει σημασία και για τις Βρυξέλλες: τέτοιου είδους συναντήσεις γεννούν την ελπίδα ότι η αντιπαράθεση Ρωσίας και Αμερικής επί ευρωπαϊκού εδάφους θα αμβλυνθεί».
Ερωτηθείς για το αν ο Putin, ο Trump και ο Xi Jinping κάθισαν στο ίδιο τραπέζι για να χωρίσουν τον κόσμο, εν είδει μιας νέας Yalta, ο καθηγητής σημειώνει:
«Σε καμία περίπτωση.
Η Yalta πραγματοποιήθηκε μετά από έναν πόλεμο, ενώ, ευτυχώς, σήμερα δεν έχει ξεσπάσει ένας μεγάλος πόλεμος.
Στην ιστορία, οι συναντήσεις που διαμόρφωσαν τη διεθνή τάξη πραγμάτων προηγήθηκαν πάντοτε από μια παγκόσμια σύγκρουση. Δεν ισχύει, όμως, κάτι τέτοιο στην παρούσα περίπτωση.
Δεν γνωρίζουμε αν συζήτησαν περί σφαιρών επιρροής. Αλλά θα πρέπει να το εικάσουμε.
Ίσως σταθήκαμε τυχεροί και οι μεγάλες δυνάμεις να μην χρειαστεί να οδηγηθούν σε έναν παγκόσμιο πόλεμο προκειμένου να συμφωνήσουν σχετικά με τα αποδεκτά όρια της επιρροής της καθεμιάς. Ίσως συμβεί ένα θαύμα».
Ο μεγάλος απών
Όλα αυτά, βέβαια, έγιναν εν τη απουσία της ΕΕ…
«Οι τρεις αυτές χώρες και τα ευρωπαϊκά κράτη δεν ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Οι Ευρωπαίοι έχουν αναθέσει την άμυνά τους στο ΝΑΤΟ, δηλαδή, στην πραγματικότητα, στους Αμερικανούς.
Η Γερμανία, μάλιστα, δεν είναι κυρίαρχη ούτε στην εξωτερική της πολιτική, καθώς στο έδαφός της βρίσκονται ξένα στρατεύματα.
Τυπικά, τα αποκαλούν με διαφορετικό τρόπο, αλλά πρόκειται για τα ίδια αμερικανικά στρατεύματα που έφτασαν εκεί το 1945.
Αν η Ευρώπη αναφερθεί ποτέ σε τέτοιες συναντήσεις, θα αναφερθεί ως ένας παράγοντας που επηρεάζει αποφάσεις οι οποίες δεν εξαρτώνται από την ίδια».
Αλλά, αν η Ευρώπη δεν αποφασίζει για τίποτα, γιατί η Μόσχα την αντιμετωπίζει ως τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο;
Και μια συμφωνία για την Ουκρανία θα πρέπει να συναφθεί με τις Βρυξέλλες ή με την Ουάσιγκτον;
«Όλοι θα υπογράψουν, αλλά για λογαριασμό της Δύσης θα αποφασίσουν οι Αμερικανοί, οι οποίοι εγγυώνται την ασφάλεια της Ευρώπης.
Στη Μόσχα θεωρούν ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι ικανοί για τυχοδιωκτισμούς, για την πρόκληση μιας σύγκρουσης που δεν εξυπηρετεί κανέναν, ούτε καν τους Αμερικανούς.
Όταν δεν αποφασίζεις εσύ ο ίδιος για την πορεία σου, από πού προκύπτει το αίσθημα ευθύνης σου;
Στη Βενεζουέλα οι Αμερικανοί χρειάστηκε να χρησιμοποιήσουν βία, ενώ στην Ευρώπη είναι βέβαιοι ότι μπορούν να αποφύγουν κάτι τέτοιο.
Κανένας Ευρωπαίος πολιτικός, είτε πρόκειται για τη Meloni είτε για τη Le Pen, δεν μπορεί καν να διανοηθεί μια αντι-αμερικανική πολιτική» καταλήγει ο Bordachev.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών