Τελευταία Νέα
Διεθνή

Ανατροπή στη Shenzhen - Γιατί η Σύνοδος Putin, Xi, Trump ΔΕΝ είναι ιστορική - Θρίαμβος για Κίνα, νίκη Ρωσίας, σωσίβιο σε ΗΠΑ

tags :
Ανατροπή στη Shenzhen - Γιατί η Σύνοδος Putin, Xi, Trump ΔΕΝ είναι ιστορική - Θρίαμβος για Κίνα, νίκη Ρωσίας, σωσίβιο σε ΗΠΑ
Η σύνοδος στη Shenzhen δεν έφερε μια νέα παγκόσμια συμφωνία, αλλά ενδέχεται να σηματοδοτεί κάτι βαθύτερο: την έναρξη μιας διαδικασίας επανακαθορισμού των διεθνών ισορροπιών από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα
Η συνάντηση των Donald Trump, Vladimir Putin και Xi Jinping στη Shenzhen της Κίνας, στις 19 Νοεμβρίου 2026, μπορεί να αποδειχθεί σημαντικότερη για όσα θα ακολουθήσουν παρά για όσα ανακοινώθηκαν επισήμως.
Η εικόνα των ηγετών των τριών ισχυρότερων πυρηνικών δυνάμεων γύρω από το ίδιο τραπέζι, με οικοδεσπότη τον Xi Jinping, είχε από μόνη της ιδιαίτερο γεωπολιτικό βάρος.
Ακόμη μεγαλύτερη σημασία, ωστόσο, αποκτά η επιλογή τους να εκδώσουν μια εξαιρετικά σύντομη κοινή διακήρυξη, περιορισμένη σε τέσσερα σημεία, χωρίς χρονοδιαγράμματα, μηχανισμούς εφαρμογής ή σαφείς δεσμεύσεις.
Η σύνοδος, που πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της APEC, προκάλεσε ήδη συγκρίσεις με μια νέα «Γιάλτα», παραπέμποντας στη διάσκεψη του 1945, όταν οι μεγάλες δυνάμεις επιχείρησαν να διαμορφώσουν τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.
Η ιστορική αναλογία είναι ελκυστική, αλλά χρειάζεται προσοχή.
Στη Shenzhen δεν προέκυψε κάποια συμφωνία ανακατανομής σφαιρών επιρροής ούτε ένα δεσμευτικό σχέδιο για τη διεθνή ασφάλεια. Εκείνο που εμφανίστηκε είναι η πολιτική βούληση τριών ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος να συζητούν απευθείας για ζητήματα που επηρεάζουν το σύνολο του πλανήτη.
Πρόκειται ενδεχομένως για το πρώτο βήμα προς μια νέα μορφή διαχείρισης του διεθνούς ανταγωνισμού, στην οποία η αντιπαράθεση δεν καταργείται, αλλά αποκτά κανάλια συνεννόησης και ορισμένους κοινούς κανόνες.

Η επόμενη ημέρα: Συνεργασία χωρίς στρατηγική εμπιστοσύνη

Το βασικό χαρακτηριστικό της τριμερούς είναι ότι οι συμμετέχοντες δεν εγκαταλείπουν τις στρατηγικές τους επιδιώξεις. Αντιθέτως, επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο εντός του οποίου θα μπορούν να τις προωθούν χωρίς να οδηγούνται αναγκαστικά σε ανεξέλεγκτη σύγκρουση.
Για την Ουάσιγκτον, η σύνοδος προσφέρει στον Donald Trump τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που επαναφέρει την προσωπική διπλωματία στο υψηλότερο επίπεδο. Παράλληλα, του επιτρέπει να διατηρεί ανοικτούς διαύλους τόσο με τη Μόσχα όσο και με το Πεκίνο, αποφεύγοντας, στο μέτρο του δυνατού, την πλήρη ενοποίηση των δύο ανταγωνιστών του σε ένα συμπαγές αντιδυτικό μέτωπο.
Για τη Μόσχα, η συμμετοχή του Vladimir Putin στο ίδιο τραπέζι με τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας αποτελεί ουσιαστική διπλωματική αναβάθμιση. Η Ρωσία επιβεβαιώνει ότι, παρά τις κυρώσεις και τη σύγκρουση στην Ουκρανία, παραμένει αναγκαίος συνομιλητής για τα ζητήματα στρατηγικής ασφάλειας.
Για το Πεκίνο, το πολιτικό όφελος είναι ίσως ακόμη μεγαλύτερο. Ο Xi Jinping εμφανίζεται όχι απλώς ως εκπρόσωπος μιας ανερχόμενης υπερδύναμης, αλλά ως οικοδεσπότης και δυνητικός διαμορφωτής ενός νέου διεθνούς πλαισίου. Η Κίνα διεκδικεί έτσι ρόλο κεντρικού παράγοντα στη διαχείριση της παγκόσμιας σταθερότητας, χωρίς να χρειάζεται να υποχωρήσει σε κρίσιμες στρατηγικές της θέσεις.
Εδώ βρίσκεται και η πρώτη ουσιαστική διαπίστωση για την επόμενη ημέρα: η τριμερής δεν σηματοδοτεί σύγκλιση συμφερόντων, αλλά αναγνώριση της αλληλεξάρτησης των τριών δυνάμεων.

ΟΗΕ: Η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση κρύβει μια μάχη επιρροής


Το πρώτο σημείο της κοινής διακήρυξης αναφέρεται στην ανάγκη μεταρρύθμισης του ΟΗΕ, ώστε να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις διεθνείς προκλήσεις.
Πίσω από αυτή τη γενική διατύπωση, όμως, υπάρχουν βαθιές διαφωνίες.
Οι ΗΠΑ έχουν υποστηρίξει την ενίσχυση της εκπροσώπησης χωρών όπως η Ινδία, η Ιαπωνία και η Γερμανία. Η Ρωσία αντιμετωπίζει θετικότερα την προοπτική αναβάθμισης της Ινδίας και της Βραζιλίας, αλλά αντιτίθεται στην είσοδο της Γερμανίας και της Ιαπωνίας ως μόνιμων μελών. Η Κίνα διατηρεί τις δικές της επιφυλάξεις, ιδιαίτερα για την Ιαπωνία και την Ινδία.
Καμία από τις τρεις δυνάμεις δεν δεσμεύθηκε να εγκαταλείψει το δικαίωμα του veto.
Επομένως, το πιθανότερο είναι ότι η συζήτηση για τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ θα εξελιχθεί σε μια μακρά διαπραγμάτευση για τη σύνθεση και την πολιτική κατεύθυνση του Συμβουλίου Ασφαλείας, παρά σε μια άμεση θεσμική αναδιάρθρωση.
Η στρατηγική σημασία βρίσκεται αλλού: οι τρεις χώρες εμφανίζονται πρόθυμες να συζητήσουν την προσαρμογή της διεθνούς αρχιτεκτονικής στις νέες ισορροπίες ισχύος, διατηρώντας ταυτόχρονα τα προνόμια που απορρέουν από τη δική τους θέση.
Δεν πρόκειται απαραίτητα για εκδημοκρατισμό της διεθνούς διακυβέρνησης, αλλά ενδεχομένως για προσπάθεια αναδιαμόρφωσής της υπό τον έλεγχο των ήδη ισχυρότερων κρατών.

Ενέργεια: Το πρώτο πεδίο πιθανών πρακτικών συμφωνιών

Το δεύτερο σημείο της διακήρυξης, που αφορά την αύξηση της παραγωγής και της προσφοράς προϊόντων διύλισης πετρελαίου και τη διασφάλιση σταθερών ενεργειακών ροών, μπορεί να αποδειχθεί το πιο άμεσα εφαρμόσιμο.
Οι τρεις χώρες, ωστόσο, προσεγγίζουν το ζήτημα από διαφορετικές αφετηρίες.
Η Ρωσία ενδιαφέρεται πρωτίστως για τον περιορισμό των εμποδίων στις ενεργειακές εξαγωγές της. Οι κυρώσεις, οι περιορισμοί στη μεταφορά πετρελαίου και οι μηχανισμοί επιβολής ανώτατων τιμών επηρεάζουν τη δυνατότητά της να αξιοποιεί πλήρως τα ενεργειακά της αποθέματα.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ενισχύσουν τη δική τους παρουσία στις διεθνείς αγορές και να διατηρήσουν την επιρροή τους στις ενεργειακές ροές.
Η Κίνα, αντίθετα, ως μεγάλος εισαγωγέας ενέργειας, έχει πρωταρχικό συμφέρον να εξασφαλίζει επάρκεια προμηθειών, προβλέψιμες τιμές και ασφαλείς θαλάσσιες οδούς μεταφοράς.
Το κοινό τους συμφέρον είναι η αποφυγή μιας γενικευμένης ενεργειακής κρίσης, ιδιαίτερα σε συνθήκες αστάθειας στον Περσικό Κόλπο.
Η επόμενη φάση θα δείξει εάν η γενική αυτή δέσμευση μπορεί να μεταφραστεί σε συγκεκριμένες διευθετήσεις για τις εξαγωγές, τη ναυσιπλοΐα, τις κυρώσεις ή την ομαλοποίηση της λειτουργίας των διεθνών ενεργειακών αγορών.
Ειδικότερα, θα έχει σημασία εάν υπάρξουν κινήσεις που θα διευκολύνουν τις ρωσικές ενεργειακές ροές ή θα περιορίσουν την πιθανότητα νέων διαταραχών στις μεταφορές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή.
Δεν υπάρχει, προς το παρόν, δημόσια συμφωνία για κάτι τέτοιο. Ωστόσο, η ενέργεια θα μπορούσε να αποτελέσει τον χώρο όπου η τριμερής συνεννόηση θα αποκτήσει πρώτη φορά μετρήσιμα οικονομικά αποτελέσματα.

Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Η βαθύτερη πολιτική σύγκλιση

Το τρίτο σημείο της διακήρυξης ενδέχεται να έχει τη μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη θεσμική σημασία.
Οι τρεις ηγέτες υπογραμμίζουν τη σημασία της κρατικής συναίνεσης και των ασυλιών των κρατικών αξιωματούχων, προειδοποιώντας ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και αντίστοιχοι θεσμοί δεν πρέπει να καταχρώνται τη δικαιοδοσία τους.
Η διατύπωση αυτή δεν είναι τυχαία.
Η Ρωσία, η Κίνα και οι ΗΠΑ δεν είναι συμβαλλόμενα μέρη του Καταστατικού της Ρώμης. Παράλληλα, η Μόσχα βρίσκεται σε ευθεία αντιπαράθεση με το Δικαστήριο λόγω του εντάλματος σύλληψης κατά του Vladimir Putin, ενώ η κυβέρνηση Trump έχει επιβάλει κυρώσεις σε αξιωματούχους του θεσμού.
Είναι, επομένως, το σημείο στο οποίο οι τρεις πλευρές εμφανίζουν την καθαρότερη πολιτική σύγκλιση, έστω και αν τα επιμέρους κίνητρά τους διαφέρουν.
Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η εξέλιξη δημιουργεί μια ιδιαίτερα δύσκολη συνθήκη. Η στήριξη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου αποτελεί βασικό στοιχείο της ευρωπαϊκής προσέγγισης στη διεθνή δικαιοσύνη.
Η κοινή τοποθέτηση των τριών δυνάμεων δεν καταργεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου ούτε τις υποχρεώσεις των κρατών που έχουν προσχωρήσει στο Καταστατικό της Ρώμης. Ασκεί, όμως, ισχυρή πολιτική πίεση στη διεθνή νομιμοποίησή του.
Το βαθύτερο ερώτημα που αναδύεται είναι εάν η επόμενη διεθνής τάξη θα στηρίζεται περισσότερο σε υπερεθνικούς μηχανισμούς λογοδοσίας ή στην αρχή της κρατικής κυριαρχίας, όπως αυτή ερμηνεύεται από τις μεγάλες δυνάμεις.
Η αντιπαράθεση δεν αφορά μόνο ένα δικαστήριο. Αφορά το ποιος έχει τελικά τη νομιμοποίηση να κρίνει τη συμπεριφορά των ισχυρότερων κρατών και των ηγετών τους.

Πυρηνικά: Η σημαντικότερη δοκιμασία βρίσκεται μπροστά

Το τέταρτο σημείο της διακήρυξης επαναλαμβάνει την αρχή ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν μπορεί να έχει νικητές και δεν πρέπει ποτέ να διεξαχθεί.
Η συμφωνία για διάλογο σχετικά με τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων είναι σημαντική, ιδιαίτερα μετά τη λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026.
Ωστόσο, η διατύπωση αποφεύγει το δυσκολότερο ζήτημα: τη δεσμευτική μείωση των πυρηνικών οπλοστασίων.
Η Ρωσία και οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διαθέτουν μακράν μεγαλύτερα αποθέματα πυρηνικών όπλων από την Κίνα, η οποία αναπτύσσει ταχύτατα τις δικές της δυνατότητες.
Το Πεκίνο δεν έχει ουσιαστικό κίνητρο να αποδεχθεί ποσοτικούς περιορισμούς πριν μειωθεί η τεράστια απόσταση που το χωρίζει από τις άλλες δύο δυνάμεις ή πριν εξασφαλίσει ένα πλαίσιο που θεωρεί στρατηγικά ισότιμο.
Για τον Xi Jinping, συνεπώς, η αναγνώριση της Κίνας ως ισότιμου συνομιλητή στο πυρηνικό ζήτημα αποτελεί διπλωματικό κέρδος χωρίς αντίστοιχη δέσμευση περιορισμού του οπλοστασίου της.
Για τον Donald Trump, η τριμερής μορφή επιτρέπει την προώθηση μιας νέας συμφωνίας ελέγχου των εξοπλισμών που θα περιλαμβάνει και τον αυξανόμενο κινεζικό παράγοντα.
Για τον Vladimir Putin, προσφέρει την ευκαιρία επανεκκίνησης των συνομιλιών στρατηγικής σταθερότητας και επιβεβαίωσης της πυρηνικής ισοτιμίας της Ρωσίας με τις ΗΠΑ.
Το αμέσως επόμενο βήμα που θα πρέπει να παρακολουθήσει η διεθνής κοινότητα είναι εάν θα συγκροτηθούν ομάδες εργασίας, εάν θα καθιερωθούν τακτικές διαβουλεύσεις και εάν θα δημιουργηθούν μηχανισμοί επικοινωνίας σε περιόδους κρίσης.
Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν σημαντική ακόμη και χωρίς άμεση συμφωνία αφοπλισμού. Άλλωστε, η πρόληψη μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης μπορεί να αποδειχθεί πιο ρεαλιστικός βραχυπρόθεσμος στόχος από τη μείωση των πυρηνικών όπλων.

Ουκρανία και Μέση Ανατολή: Οι μεγάλες σιωπές της διακήρυξης


Εξίσου σημαντικά με όσα περιλαμβάνει το τελικό κείμενο είναι όσα απουσιάζουν από αυτό.
Η Ουκρανία και οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή δεν κατονομάζονται, παρότι συζητήθηκαν ζητήματα περιφερειακής ασφάλειας στις επαφές που προηγήθηκαν.
Η παράλειψη αυτή δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί άνευ σημασίας.
Η συμπερίληψη των συγκεκριμένων συγκρούσεων θα απαιτούσε μια κοινή διατύπωση για ζητήματα στα οποία οι τρεις δυνάμεις έχουν διαφορετικές στρατηγικές προτεραιότητες. Η αποσιώπησή τους επέτρεψε την έκδοση κοινής διακήρυξης χωρίς να εκτεθούν οι διαφωνίες.
Δεν αποδεικνύει, όμως, ότι υπήρξαν μυστικές συμφωνίες.
Το πιθανότερο είναι ότι τα δύσκολα ζητήματα θα συνεχίσουν να εξετάζονται μέσα από διμερείς επαφές και ειδικά διαπραγματευτικά κανάλια, παρά μέσα από μια συνολική τριμερή διευθέτηση.
Στο ουκρανικό, το αποφασιστικό τεστ θα είναι εάν η Ουάσιγκτον και η Μόσχα αρχίσουν να επεξεργάζονται συγκεκριμένες προτάσεις για κατάπαυση του πυρός, εδαφικές ρυθμίσεις ή εγγυήσεις ασφαλείας. Η στάση της Κίνας θα έχει επίσης σημασία, κυρίως ως προς την πολιτική και οικονομική στήριξη που παρέχει στη Ρωσία.
Αντίστοιχα, στη Μέση Ανατολή, η ασφάλεια των ενεργειακών οδών και η διαχείριση της κρίσης γύρω από το Ιράν αποτελούν πεδία στα οποία οι τρεις χώρες έχουν λόγους να αποφύγουν περαιτέρω αποσταθεροποίηση, χωρίς να συμμερίζονται κατ' ανάγκην την ίδια επιθυμητή πολιτική έκβαση.
Η πραγματική σημασία των κλειστών συνομιλιών θα φανεί όχι από τις διαρροές, αλλά από την αλληλουχία των επόμενων διπλωματικών και στρατιωτικών κινήσεων.

Η Ευρώπη μπροστά στον κίνδυνο στρατηγικής περιθωριοποίησης

Η τριμερής στέλνει ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό μήνυμα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν βρισκόταν στο τραπέζι, μολονότι αρκετά από τα ζητήματα που συζητήθηκαν επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια, την οικονομία και τη διεθνή της θέση.
Ακόμη πιο ευαίσθητο είναι το γεγονός ότι η Ουκρανία, της οποίας το μέλλον αποτελεί κεντρικό ζήτημα της ευρωπαϊκής ασφάλειας, δεν είχε εκπροσώπηση σε μια συνάντηση όπου η σύγκρουση αποτέλεσε αντικείμενο προηγούμενων επαφών.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρώπη δεν είναι απαραίτητα η δημιουργία μιας επίσημης τριμερούς συμμαχίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, λόγω του ανταγωνισμού ΗΠΑ και Κίνας και των διαφορετικών συμφερόντων των συμμετεχόντων.
Ο κίνδυνος είναι η σταδιακή διαμόρφωση μιας άτυπης πρακτικής, σύμφωνα με την οποία οι σημαντικότερες αποφάσεις για τη διεθνή ασφάλεια θα προετοιμάζονται μέσα από απευθείας διαπραγματεύσεις των ισχυρότερων κρατών, αφήνοντας άλλους ενδιαφερόμενους να αντιδρούν εκ των υστέρων.
Αυτό θα μπορούσε να ενισχύσει τις πιέσεις για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, ταχύτερη ανάπτυξη αμυντικών δυνατοτήτων και πιο συνεκτική εξωτερική πολιτική.
Παράλληλα, η Ιαπωνία, η Ταϊβάν και άλλοι εταίροι των ΗΠΑ στην Ασία θα παρακολουθούν προσεκτικά εάν η προσέγγιση της Ουάσιγκτον με το Πεκίνο οδηγεί σε ουσιαστικές μεταβολές των αμερικανικών εγγυήσεων ασφαλείας.
Η διπλωματική αναβάθμιση της Κίνας δεν σημαίνει αυτομάτως υποχώρηση των ΗΠΑ στην Ασία. Αυξάνει, όμως, την αβεβαιότητα για τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική ηγεσία θα επιχειρήσει να συνδυάσει την αποτροπή με τη διαπραγμάτευση.

Τα τρία σενάρια για τη νέα διεθνή ισορροπία


Μετά τη σύνοδο της Shenzhen, διαμορφώνονται τρεις βασικές πιθανότητες.
Το πρώτο σενάριο είναι η σταδιακή θεσμοποίηση της τριμερούς επικοινωνίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι τρεις χώρες θα διατηρήσουν τις αντιπαραθέσεις τους, αλλά θα συγκροτήσουν μηχανισμούς διαχείρισης κρίσεων, ιδιαίτερα στα πυρηνικά, την ενέργεια και τη διεθνή ασφάλεια. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο προβλέψιμη, αν και όχι απαραίτητα πιο δίκαιη, διεθνή τάξη.
Το δεύτερο σενάριο είναι η επιλεκτική συναλλαγή. Οι ηγέτες θα αξιοποιούν το τριμερές σχήμα όταν αυτό εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, χωρίς να επιδιώκουν συνολική συνεννόηση. Θα μπορούσαν έτσι να προκύπτουν επιμέρους συμβιβασμοί στην ενέργεια ή στους εξοπλισμούς, ενώ ο εμπορικός, τεχνολογικός και γεωπολιτικός ανταγωνισμός θα συνεχίζεται.
Το τρίτο σενάριο είναι η επιστροφή στην έντονη αντιπαράθεση. Εάν οι συζητήσεις δεν αποδώσουν απτά αποτελέσματα ή εάν προκύψει μια σοβαρή κρίση στην Ουκρανία, στην Ταϊβάν ή στη Μέση Ανατολή, η πολιτική δυναμική της συνόδου μπορεί να εξαντληθεί γρήγορα.
Το δεύτερο σενάριο εμφανίζεται, προς το παρόν, ως το πιο ρεαλιστικό. Οι αντιθέσεις των τριών δυνάμεων είναι πολύ μεγάλες για να επιτρέψουν μια συνολική στρατηγική συμφωνία, αλλά και το κόστος μιας ανεξέλεγκτης σύγκρουσης είναι υπερβολικά υψηλό για να αγνοηθεί.

Το πραγματικό διακύβευμα: Ποιος θα γράψει τους κανόνες της επόμενης εποχής;


Η σύνοδος της Shenzhen δεν εγκαινίασε μια σταθερή πολυπολική τάξη. Ούτε εξασφάλισε ειρήνη στα μεγάλα πολεμικά μέτωπα ούτε δημιούργησε δεσμευτικούς μηχανισμούς ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών.
Επιβεβαίωσε, ωστόσο, μια σημαντική μεταβολή: οι τρεις δυνάμεις αναγνωρίζουν ότι η μεταξύ τους αντιπαράθεση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με κυρώσεις, στρατιωτική αποτροπή και ανταγωνιστικούς συνασπισμούς.
Αυτό δεν ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της πολιτικής ισχύος. Μπορεί, αντίθετα, να σηματοδοτεί τη μετάβασή της σε μια νέα μορφή, όπου οι ισχυρότεροι θα επιδιώκουν να καθορίζουν από κοινού ορισμένα όρια του ανταγωνισμού τους.
Η σύγκριση με τη Γιάλτα έχει, επομένως, αξία περισσότερο ως προειδοποίηση παρά ως περιγραφή μιας ολοκληρωμένης συμφωνίας. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται με τους ίδιους όρους, αλλά το ερώτημα της συμμετοχής των μικρότερων κρατών στον καθορισμό της διεθνούς τάξης παραμένει επίκαιρο.
Το αμέσως επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο. Η συγκρότηση σταθερών διαύλων επικοινωνίας, τυχόν αλλαγές στις ενεργειακές κυρώσεις, η επανεκκίνηση ουσιαστικών πυρηνικών διαπραγματεύσεων και οι κινήσεις γύρω από την Ουκρανία και το Ιράν θα αποτελέσουν τα πραγματικά κριτήρια αξιολόγησης της συνόδου.
Αν υπάρξει συνέχεια σε αυτά τα πεδία, η Shenzhen μπορεί να καταγραφεί ως η αφετηρία μιας νέας διαδικασίας στρατηγικής συνεννόησης. Εάν όχι, θα παραμείνει μια εντυπωσιακή αλλά περιορισμένη διπλωματική στιγμή.
Το καθοριστικό ζήτημα, τελικά, δεν είναι αν οι Donald Trump, Vladimir Putin και Xi Jinping μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Είναι αν μπορούν να διαχειριστούν τον ανταγωνισμό τους χωρίς να μετατρέψουν την ασφάλεια και την κυριαρχία των υπόλοιπων κρατών σε αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Η επόμενη ημέρα της Shenzhen θα κριθεί ακριβώς εκεί: στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη συνεννόηση που αποτρέπει μια παγκόσμια σύγκρουση και στη συνεννόηση που επιτρέπει στους ισχυρότερους να καθορίζουν μόνοι τους τους κανόνες του κόσμου.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης