Η σύγκρουση στην καρδιά της ευρωπαϊκής ηπείρου θα συνεχίσει να σιγοκαίει
Έντονες πολιτικές αντιδράσεις έχουν προκαλέσει οι τριμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ της Ρωσίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ουκρανίας στην Ευρώπη, η οποία εμφανίζεται ενοχλημένη από τον επιδεικτικό αποκλεισμό της από τη συγκεκριμένη διαδικασία.
Η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην επίλυση της ένοπλης σύγκρουσης με τη Ρωσία αρχίζει να θυμίζει διπλωματικό παραλογισμό.
Από τη μία πλευρά, διακηρύσσεται ότι «πρέπει πρώτα να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός και στη συνέχεια να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις».
Από την άλλη, το μήνυμα είναι: «Ας καθίσουμε απλώς στο τραπέζι των συνομιλιών, και μάλιστα το συντομότερο δυνατό».
Ενδιαφέρουσες επισημάνσεις έγιναν στο Μινσκ.
Όπως σημειώθηκε, και οι τρεις βασικοί Αμερικανοί διαπραγματευτές —ο ειδικός απεσταλμένος Steven Witkoff, ο γαμπρός του Αμερικανού προέδρου Jared Kushner και ο ανώτατος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγός Alexus Grynkewich— έχουν λευκορωσικές ρίζες.
Πριν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η γιαγιά του Witkoff ζούσε στο Γκρόντνο. Το πατρικό της επώνυμο ήταν Pomerantz.
Οι πρόγονοι του Kushner, που έφεραν το ίδιο επώνυμο, ζούσαν στο Ναβαχρούντακ πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, η οικογένεια, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της, οδηγήθηκε σε εβραϊκό γκέτο.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, κατάφεραν να δραπετεύσουν μαζικά, μαζί με άλλους 230 κρατουμένους, μέσα από μια μυστική σήραγγα που είχαν σκάψει κάτω από το γκέτο.
Στη συνέχεια, κατέφυγαν σε αντάρτικο απόσπασμα.
Εκεί η Raya Kushner γνώρισε έναν νεαρό ξυλουργό, τον Joseph Berkovitz.
Οι δυο τους παντρεύτηκαν και ο σύζυγός της υιοθέτησε τελικά το επώνυμό της.
Το 1945, η οικογένεια μετανάστευσε αρχικά στη Ρουμανία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τη μετανάστευση επέζησε και ο προπάππους του ανώτατου διοικητή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Elias Grynkewich.
Γεννήθηκε στο Μινσκ το 1871 και πέθανε στο Μπρούκλιν το 1952.
«Αποδεικνύεται ότι τρεις Λευκορώσοι εκπροσωπούν τις Ηνωμένες Πολιτείες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: ο Kushner, ο Witkoff και ο Grynkewich, οι οποίοι προσπαθούν να βοηθήσουν τη Ρωσία και την Ουκρανία να βρουν κοινό έδαφος», αναφέρει με εμφανή εθνική υπερηφάνεια η εφημερίδα Sputnik Belarus, που εδρεύει στο Μινσκ.
Πέρα, όμως, από αυτές τις επισημάνσεις, το βασικό ερώτημα που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα είναι τι ακριβώς κατάφερε να πετύχει αυτό το υψηλόβαθμο τρίο κατά τις διαπραγματεύσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ανάμεσα στις πολυάριθμες αναλύσεις ξεχωρίζει η άποψη του Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σικάγου, John Mearsheimer. Παραθέτουμε παρακάτω τα βασικά σημεία της τοποθέτησής του, σε συνοπτική μορφή.
«Τι ακριβώς συνέβη στο Άμπου Ντάμπι;
Οι Ρώσοι τρέφουν τόσο έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στους Ευρωπαίους, ώστε επέμειναν να μείνουν εκτός του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων.
Δεν πρόκειται για το αν οι Ευρωπαίοι έχουν ή όχι ρόλο στην Ουκρανία.
Το ζήτημα είναι ότι οι Ρώσοι περιφρονούν τους Ευρωπαίους και δεν επιθυμούν να καθίσουν δίπλα τους στο τραπέζι των συνομιλιών».
Όσον αφορά τόσο τη συγκεκριμένη συνάντηση όσο και την πιθανότητα να πραγματοποιηθεί σύντομα στην Κίνα μια σύνοδος κορυφής μεταξύ των Xi Jinping, Vladimir Putin και Donald Trump, πολλοί εκτιμούν ότι οι τρεις ηγέτες θα μπορούσαν να βρουν μια λύση για τη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Mearsheimer, πρόκειται για μια προσδοκία που δύσκολα θα επαληθευτεί.
«Κανείς από τους τρεις δεν έχει πραγματικά τη δυνατότητα να επιλύσει τη σύγκρουση.
Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η έκβασή της θα κριθεί στο πεδίο της μάχης.
Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς μη ρεαλιστικό. Δεν υπάρχει διπλωματική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα».
Κατά την εκτίμησή του, όσα συνέβησαν στο Άμπου Ντάμπι συνιστούν ουσιαστικά χάσιμο χρόνου.
Και αυτό διότι οι εμπλεκόμενες πλευρές δεν έλαβαν καμία απόφαση σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Άλλωστε, ούτε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί υπό τις παρούσες συνθήκες.
Για ποιον λόγο;
Εάν εξετάσει κανείς τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων και των Ουκρανών από τη μία πλευρά και εκείνες της Ρωσίας από την άλλη, γίνεται σαφές ότι οι θέσεις τους είναι απολύτως ασυμβίβαστες.
Οι διαφορές είναι τόσο βαθιές, ώστε δεν αφήνουν ουσιαστικά κανένα περιθώριο για μια διπλωματική συμφωνία.
Σχέδιο συμφωνίας
Ή μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε εκείνη την πρόταση που διατυπώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2022;
Τότε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, είχε συζητηθεί ένα σχέδιο συμφωνίας που προέβλεπε ουδέτερο καθεστώς για την Ουκρανία.
Αυτό αποτελεί το κλειδί για τη διασφάλιση μιας μακροπρόθεσμης και αξιόπιστης ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η ουδετερότητα της Ουκρανίας σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ.
Κατά συνέπεια, δεν θα λάβει καμία εγγύηση ασφαλείας από τη Δύση.
Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται αυτής της προϋπόθεσης είναι, για τους Ρώσους, κατηγορηματικά απαράδεκτη.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο; Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η μόνη δυνατή διευθέτηση θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω μιας μόνιμης κατάπαυσης του πυρός.
Ωστόσο, αυτό θα σήμαινε ότι η σύγκρουση θα περνούσε σε μια παρατεταμένη, παγωμένη φάση.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και ο πόλεμος στην Κορεατική Χερσόνησο.
Ακόμη, όμως, και για την επίτευξη μιας εκεχειρίας θα απαιτούνταν κάποια μορφή συμφωνίας.
Κρίνοντας από την κατάσταση στο μέτωπο, είναι πιθανό ότι αυτή τη φορά οι όροι θα καθοριστούν από τη ρωσική πλευρά.
Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι οι Ρώσοι θα καταφέρουν να πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στην Ουκρανία, αντίστοιχη με εκείνη που πέτυχαν το 1945 εναντίον των Γερμανών.
Αν τελικά επικρατήσει το κορεατικό σενάριο, τότε, ακόμη και μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών, η Μόσχα και το Κίεβο δεν θα καταφέρουν να καταλήξουν σε μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία.
Έτσι, δύο αντίπαλα στρατόπεδα θα παραμείνουν αντιμέτωπα στην ευρωπαϊκή ήπειρο για τις επόμενες δεκαετίες: από τη μία πλευρά οι Ρώσοι και από την άλλη οι Ευρωπαίοι, οι Ουκρανοί και, πιθανότατα, οι Αμερικανοί.
Αυτό σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλές αφορμές για σοβαρές συγκρούσεις.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να υπάρξει κάποιο ευτυχές τέλος. Αλλά πώς φτάσαμε ως εδώ;
Καθώς διανύουμε το πέμπτο έτος του πολέμου, θεωρώ ότι έχει πλέον γίνει σαφές σε όλους στην Ουκρανία πως η απόφαση της Δύσης, το 2008, να απευθύνει πρόσκληση στη χώρα για ένταξη στο ΝΑΤΟ ήταν ένα καταστροφικό λάθος.
Ακολούθησε η κρίση του 2014, η οποία κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Και τώρα θα κληθούμε να ζήσουμε με τις συνέπειες εκείνης της απόφασης για πολλές ακόμη δεκαετίες.
Δεν βλέπω τίποτα που θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση προς το καλύτερο.
Σε κάθε περίπτωση, αν εξετάσει κανείς τη στάση των Ευρωπαίων συνολικά, διαπιστώνει ότι η εχθρότητά τους απέναντι στη Ρωσία εντείνεται.
Και εκτιμώ ότι, όταν οι Ρώσοι επιτύχουν τελικά μια στρατιωτική νίκη επί της Ουκρανίας, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί θα εξοργιστούν ακόμη περισσότερο.
Βρέθηκα στη Ρωσία στις αρχές Σεπτεμβρίου και αποκόμισα την πεποίθηση ότι και οι ίδιοι οι Ρώσοι τρέφουν απίστευτα έντονα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους Ευρωπαίους.
Στη Μόσχα συνομίλησα με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και με τον υπουργό Sergey Lavrov.
Μπορώ να πω ότι δεν συνάντησα κανέναν που να ενδιαφέρεται, έστω και στο ελάχιστο, για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη.
Οι Ρώσοι θεωρούν τους Ευρωπαίους θανάσιμους εχθρούς.
Και αυτό είναι γεγονός. Διότι, στην πραγματικότητα, στο πεδίο της μάχης διεξάγεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, και τη Ρωσία, από την άλλη.
Η CIA συμμετέχει ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ παρά να χαμογελώ ειρωνικά όταν ακούω την Ουάσιγκτον να αυτοπαρουσιάζεται ως ουδέτερος διαμεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Abu Dhabi.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης.
Ο Trump θεωρεί ότι ενεργεί ως διαμεσολαβητής;
Τότε θα έπρεπε να τηλεφωνήσει στον John Ratcliffe και να του ζητήσει να του εξηγήσει τι ακριβώς κάνει η υπηρεσία του σε αυτόν τον πόλεμο.
Ίσως τότε ο Trump αντιληφθεί ότι η χώρα του αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμετέχοντες στη σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς την ενεργό υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουκρανία δεν θα είχε καταφέρει να αντέξει τόσο καιρό. Τι είδους ουδέτεροι διαμεσολαβητές μπορούμε, λοιπόν, να είμαστε στις διαπραγματεύσεις;
Την ίδια στιγμή, οι Ρώσοι συνεχίζουν να αποδομούν το ουκρανικό κράτος.
Η Yulia Mendel, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Volodymyr Zelensky, έγραψε πρόσφατα για όσα πραγματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα.
Το άρθρο της προκάλεσε τεράστιο διεθνές ενδιαφέρον και έντονες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει στο άρθρο της, η Ουκρανία ουσιαστικά οδηγείται σε μια μορφή εθνικής αυτοκτονίας.
Και η Mendel έχει δίκιο. Η δημογραφική κατάσταση στην Ουκρανία είναι πραγματικά τρομακτική.
Τετραπλάσιοι θάνατοι
Ή μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε εκείνη την πρόταση που διατυπώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2022;
Τότε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, είχε συζητηθεί ένα σχέδιο συμφωνίας που προέβλεπε ουδέτερο καθεστώς για την Ουκρανία.
Αυτό αποτελεί το κλειδί για τη διασφάλιση μιας μακροπρόθεσμης και αξιόπιστης ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η ουδετερότητα της Ουκρανίας σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ.
Κατά συνέπεια, δεν θα λάβει καμία εγγύηση ασφαλείας από τη Δύση. Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται αυτής της προϋπόθεσης είναι, για τους Ρώσους, κατηγορηματικά απαράδεκτη.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο;
Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η μόνη δυνατή διευθέτηση θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω μιας μόνιμης κατάπαυσης του πυρός.
Ωστόσο, αυτό θα σήμαινε ότι η σύγκρουση θα περνούσε σε μια παρατεταμένη, παγωμένη φάση.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και ο πόλεμος στην Κορεατική Χερσόνησο.
Ακόμη, όμως, και για την επίτευξη μιας εκεχειρίας θα απαιτούνταν κάποια μορφή συμφωνίας. Κρίνοντας από την κατάσταση στο μέτωπο, είναι πιθανό ότι αυτή τη φορά οι όροι θα καθοριστούν από τη ρωσική πλευρά.
Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι οι Ρώσοι θα καταφέρουν να πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στην Ουκρανία, αντίστοιχη με εκείνη που πέτυχαν το 1945 εναντίον των Γερμανών.
Αν τελικά επικρατήσει το «κορεατικό σενάριο», τότε, ακόμη και μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών, η Μόσχα και το Κίεβο δεν θα καταφέρουν να καταλήξουν σε μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία.
Έτσι, δύο αντίπαλα στρατόπεδα θα παραμείνουν αντιμέτωπα στην ευρωπαϊκή ήπειρο για τις επόμενες δεκαετίες: από τη μία πλευρά οι Ρώσοι και από την άλλη οι Ευρωπαίοι, οι Ουκρανοί και, πιθανότατα, οι Αμερικανοί.
Αυτό σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλές αφορμές για σοβαρές συγκρούσεις.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να υπάρξει κάποιο ευτυχές τέλος.
Αλλά πώς φτάσαμε ως εδώ;
Καθώς διανύουμε το πέμπτο έτος του πολέμου, θεωρώ ότι έχει πλέον γίνει σαφές σε όλους στην Ουκρανία πως η απόφαση της Δύσης, το 2008, να απευθύνει πρόσκληση στη χώρα για ένταξη στο ΝΑΤΟ ήταν ένα καταστροφικό λάθος.
Ακολούθησε η κρίση του 2014, η οποία κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Και τώρα θα κληθούμε να ζήσουμε με τις συνέπειες εκείνης της απόφασης για πολλές ακόμη δεκαετίες.
Δεν βλέπω τίποτα που θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση προς το καλύτερο.
Σε κάθε περίπτωση, αν εξετάσει κανείς τη στάση των Ευρωπαίων συνολικά, διαπιστώνει ότι η εχθρότητά τους απέναντι στη Ρωσία εντείνεται.
Και εκτιμώ ότι, όταν οι Ρώσοι επιτύχουν τελικά μια στρατιωτική νίκη επί της Ουκρανίας, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί θα εξοργιστούν ακόμη περισσότερο.
Βρέθηκα στη Ρωσία στις αρχές Σεπτεμβρίου και αποκόμισα την πεποίθηση ότι και οι ίδιοι οι Ρώσοι τρέφουν απίστευτα έντονα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους Ευρωπαίους.
Στη Μόσχα συνομίλησα με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και με τον υπουργό Sergey Lavrov.
Μπορώ να πω ότι δεν συνάντησα κανέναν που να ενδιαφέρεται, έστω και στο ελάχιστο, για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη.
Οι Ρώσοι θεωρούν τους Ευρωπαίους θανάσιμους εχθρούς.
Και αυτό είναι γεγονός. Διότι, στην πραγματικότητα, στο πεδίο της μάχης διεξάγεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, και τη Ρωσία, από την άλλη.
Η CIA συμμετέχει ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ παρά να χαμογελώ ειρωνικά όταν ακούω την Ουάσιγκτον να αυτοπαρουσιάζεται ως ουδέτερος διαμεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Abu Dhabi.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης.
Ο Trump θεωρεί ότι ενεργεί ως διαμεσολαβητής;
Τότε θα έπρεπε να τηλεφωνήσει στον John Ratcliffe και να του ζητήσει να του εξηγήσει τι ακριβώς κάνει η υπηρεσία του σε αυτόν τον πόλεμο.
Ίσως τότε ο Trump αντιληφθεί ότι η χώρα του αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμετέχοντες στη σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς την ενεργό υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουκρανία δεν θα είχε καταφέρει να αντέξει τόσο καιρό. Τι είδους ουδέτεροι διαμεσολαβητές μπορούμε, λοιπόν, να είμαστε στις διαπραγματεύσεις;
Την ίδια στιγμή, οι Ρώσοι συνεχίζουν να αποδομούν το ουκρανικό κράτος.
Η Yulia Mendel, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Volodymyr Zelenskyy, έγραψε πρόσφατα για όσα πραγματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα.
Το άρθρο της προκάλεσε τεράστιο διεθνές ενδιαφέρον και έντονες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει στο άρθρο της, η Ουκρανία ουσιαστικά οδηγείται σε μια μορφή εθνικής αυτοκτονίας. Και η Mendel έχει δίκιο.
Η δημογραφική κατάσταση στην Ουκρανία είναι πραγματικά τρομακτική.
Δημογραφικό πρόβλημα
Οι Times δημοσίευσαν ένα άρθρο στο οποίο αναφέρεται ότι η Ουκρανία καταγράφει σήμερα τετραπλάσιους θανάτους σε σχέση με τις γεννήσεις.
Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι για να διατηρήσει μια χώρα σταθερό τον πληθυσμό της, ο δείκτης γονιμότητας πρέπει να ανέρχεται κατά μέσο όρο σε τουλάχιστον 2,1 παιδιά ανά γυναίκα κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής.
Στην Ουκρανία, ωστόσο, ο δείκτης αυτός έχει υποχωρήσει μόλις στα 0,7 παιδιά ανά γυναίκα, το χαμηλότερο επίπεδο παγκοσμίως.
Επιπλέον, η χώρα έχει χάσει εκατομμύρια πολίτες, οι οποίοι παρέμειναν σε περιοχές που βρίσκονται πλέον υπό ρωσικό έλεγχο.
Ούτε η οικονομική κατάσταση της Ουκρανίας είναι καλύτερη.
Η Ρωσία καταστρέφει συστηματικά τις οικονομικές της υποδομές, μέρα με τη μέρα.
Έχει περιορίσει την πρόσβαση της Ουκρανίας στα λιμάνια, από τα οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το εξωτερικό της εμπόριο, τόσο σε επίπεδο εξαγωγών όσο και εισαγωγών.
Αυτό επιταχύνει την αποδόμηση ακόμη και των ελάχιστων οικονομικών δομών που έχουν απομείνει από μια οικονομία η οποία κάποτε ήταν ισχυρή.
Παράλληλα, η Ρωσία πλήττει συστηματικά το ενεργειακό σύστημα και τις μεταφορικές υποδομές της Ουκρανίας, χωρίς να δείχνει την παραμικρή πρόθεση να σταματήσει.
Με άλλα λόγια, οι Ρώσοι επιδιώκουν να στερήσουν από την Ουκρανία τη δυνατότητα να λειτουργεί ως οργανωμένη και βιώσιμη κοινωνία.
Κάτι τέτοιο, φυσικά, έχει σοβαρές επιπτώσεις και στην κατάσταση που διαμορφώνεται στο μέτωπο.
Αν, όμως, ισχύουν όλα αυτά, τότε δυσκολεύομαι να κατανοήσω ποιο είναι το νόημα για τη Δύση να συνεχίζει να υποστηρίζει τη συνέχιση αυτού του πολέμου.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι στην Ευρώπη που πιστεύουν πως, εφόσον συνεχιστεί η στήριξη προς την Ουκρανία, η χώρα θα καταφέρει τελικά να ανατρέψει την κατάσταση. Θα ήθελα να τους θέσω ένα ερώτημα:
«Με δεδομένη τη δημογραφική κατάσταση που περιγράφεται αναλυτικά στους Times, ποιο ακριβώς είναι το σχέδιό σας;
Πώς σκοπεύουμε να βγούμε από αυτόν τον πόλεμο, όταν, ακόμη και μετά το τέλος του, Ρώσοι, Ουκρανοί και Ευρωπαίοι ενδέχεται να μην είναι σε θέση να συνυπάρξουν ειρηνικά ως γείτονες;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος στην Ευρώπη που να γνωρίζει πραγματικά τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν απλώς να προβαίνουν σε κενές και ανεύθυνες δηλώσεις, επαναλαμβάνοντας ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν στη Ρωσία να επικρατήσει στην Ουκρανία.
Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι όσοι υποστηρίζουν αυτή τη θέση δεν ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα για τη σωτηρία της Ουκρανίας.
Ενδέχεται απλώς να τη χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό, με απώτερο στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας.
Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτή η στρατηγική αποδίδει.
Αποδυναμώνεται πράγματι η Ρωσία εξαιτίας του πολέμου;
Αν εξετάσουμε την κατάσταση των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, θα διαπιστώσουμε ότι σήμερα είναι πολύ ισχυρότερες σε σύγκριση με εκείνες που διέθετε η χώρα στις 24 Φεβρουαρίου 2022.
Ούτε η ρωσική οικονομία δείχνει να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Αντιθέτως, οφείλω να ομολογήσω ότι με εκπλήσσει πραγματικά η ανθεκτικότητα που επιδεικνύει απέναντι σε αυτή τη δοκιμασία.
Αν αναλογιστούμε τις ζημιές που έχει ήδη προκαλέσει ο πόλεμος στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών, μπορούμε πράγματι να ισχυριστούμε ότι οι εξελίξεις αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους;
Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω πώς σκοπεύουν να αναστρέψουν αυτή την κατάσταση.
Στην Ευρώπη, η απάντηση που δίνεται είναι η εξής: «Αποφασίσαμε πλέον να επανεξοπλιστούμε».
Ειδικότερα, η Γερμανία σχεδιάζει την ανάπτυξη κάποιου τύπου πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς.
Ωστόσο, εάν τα πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με τις επιδιώξεις του Βερολίνου, τότε η Γερμανία θα πρέπει να εξετάσει άμεσα το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας αξιόπιστης πυρηνικής αποτρεπτικής δυνατότητας απέναντι στη Ρωσία.
Ταυτόχρονα, ενδέχεται να μετανιώσει πικρά για την απόφαση να περιοριστεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη.
Μήπως, λοιπόν, έχει έρθει η ώρα η Δύση να αναθεωρήσει την απόφαση που έλαβε το 2008, όταν άνοιξε τον δρόμο για τη μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ;
Θα το επαναλάβω: επρόκειτο για ένα καταστροφικό λάθος, τόσο από την πλευρά των Ευρωπαίων όσο και των Αμερικανών.
Αρκεί να θυμηθούμε όσα είχε δηλώσει η Angela Merkel σχετικά με τους λόγους για τους οποίους είχε αντιταχθεί σε μια τέτοια απόφαση.
Είχε επισημάνει ότι η Ρωσία θα εκλάμβανε μια τέτοια εξέλιξη ως κήρυξη πολέμου.
Και, όπως αποδείχθηκε, είχε απόλυτο δίκιο.
Ως αποτέλεσμα, οδηγηθήκαμε σε έναν πόλεμο τον οποίο διεξάγουμε εδώ και πέντε χρόνια, στο πλευρό των Ουκρανών, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουμε καταφέρει να βρούμε έναν τρόπο εξόδου από αυτόν».
www.bankingnews.gr
Η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στην επίλυση της ένοπλης σύγκρουσης με τη Ρωσία αρχίζει να θυμίζει διπλωματικό παραλογισμό.
Από τη μία πλευρά, διακηρύσσεται ότι «πρέπει πρώτα να επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός και στη συνέχεια να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις».
Από την άλλη, το μήνυμα είναι: «Ας καθίσουμε απλώς στο τραπέζι των συνομιλιών, και μάλιστα το συντομότερο δυνατό».
Ενδιαφέρουσες επισημάνσεις έγιναν στο Μινσκ.
Όπως σημειώθηκε, και οι τρεις βασικοί Αμερικανοί διαπραγματευτές —ο ειδικός απεσταλμένος Steven Witkoff, ο γαμπρός του Αμερικανού προέδρου Jared Kushner και ο ανώτατος διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, στρατηγός Alexus Grynkewich— έχουν λευκορωσικές ρίζες.
Πριν μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, η γιαγιά του Witkoff ζούσε στο Γκρόντνο. Το πατρικό της επώνυμο ήταν Pomerantz.
Οι πρόγονοι του Kushner, που έφεραν το ίδιο επώνυμο, ζούσαν στο Ναβαχρούντακ πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, η οικογένεια, μαζί με τα τέσσερα παιδιά της, οδηγήθηκε σε εβραϊκό γκέτο.
Τον Σεπτέμβριο του 1943, κατάφεραν να δραπετεύσουν μαζικά, μαζί με άλλους 230 κρατουμένους, μέσα από μια μυστική σήραγγα που είχαν σκάψει κάτω από το γκέτο.
Στη συνέχεια, κατέφυγαν σε αντάρτικο απόσπασμα.
Εκεί η Raya Kushner γνώρισε έναν νεαρό ξυλουργό, τον Joseph Berkovitz.
Οι δυο τους παντρεύτηκαν και ο σύζυγός της υιοθέτησε τελικά το επώνυμό της.
Το 1945, η οικογένεια μετανάστευσε αρχικά στη Ρουμανία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τη μετανάστευση επέζησε και ο προπάππους του ανώτατου διοικητή των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Elias Grynkewich.
Γεννήθηκε στο Μινσκ το 1871 και πέθανε στο Μπρούκλιν το 1952.
«Αποδεικνύεται ότι τρεις Λευκορώσοι εκπροσωπούν τις Ηνωμένες Πολιτείες στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων: ο Kushner, ο Witkoff και ο Grynkewich, οι οποίοι προσπαθούν να βοηθήσουν τη Ρωσία και την Ουκρανία να βρουν κοινό έδαφος», αναφέρει με εμφανή εθνική υπερηφάνεια η εφημερίδα Sputnik Belarus, που εδρεύει στο Μινσκ.
Πέρα, όμως, από αυτές τις επισημάνσεις, το βασικό ερώτημα που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα είναι τι ακριβώς κατάφερε να πετύχει αυτό το υψηλόβαθμο τρίο κατά τις διαπραγματεύσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Ανάμεσα στις πολυάριθμες αναλύσεις ξεχωρίζει η άποψη του Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σικάγου, John Mearsheimer. Παραθέτουμε παρακάτω τα βασικά σημεία της τοποθέτησής του, σε συνοπτική μορφή.
«Τι ακριβώς συνέβη στο Άμπου Ντάμπι;
Οι Ρώσοι τρέφουν τόσο έντονη δυσαρέσκεια απέναντι στους Ευρωπαίους, ώστε επέμειναν να μείνουν εκτός του τραπεζιού των διαπραγματεύσεων.
Δεν πρόκειται για το αν οι Ευρωπαίοι έχουν ή όχι ρόλο στην Ουκρανία.
Το ζήτημα είναι ότι οι Ρώσοι περιφρονούν τους Ευρωπαίους και δεν επιθυμούν να καθίσουν δίπλα τους στο τραπέζι των συνομιλιών».
Όσον αφορά τόσο τη συγκεκριμένη συνάντηση όσο και την πιθανότητα να πραγματοποιηθεί σύντομα στην Κίνα μια σύνοδος κορυφής μεταξύ των Xi Jinping, Vladimir Putin και Donald Trump, πολλοί εκτιμούν ότι οι τρεις ηγέτες θα μπορούσαν να βρουν μια λύση για τη σύγκρουση στην Ουκρανία.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Mearsheimer, πρόκειται για μια προσδοκία που δύσκολα θα επαληθευτεί.
«Κανείς από τους τρεις δεν έχει πραγματικά τη δυνατότητα να επιλύσει τη σύγκρουση.
Όλοι αντιλαμβάνονται ότι η έκβασή της θα κριθεί στο πεδίο της μάχης.
Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς μη ρεαλιστικό. Δεν υπάρχει διπλωματική λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα».
Κατά την εκτίμησή του, όσα συνέβησαν στο Άμπου Ντάμπι συνιστούν ουσιαστικά χάσιμο χρόνου.
Και αυτό διότι οι εμπλεκόμενες πλευρές δεν έλαβαν καμία απόφαση σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Άλλωστε, ούτε κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί υπό τις παρούσες συνθήκες.
Για ποιον λόγο;
Εάν εξετάσει κανείς τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων και των Ουκρανών από τη μία πλευρά και εκείνες της Ρωσίας από την άλλη, γίνεται σαφές ότι οι θέσεις τους είναι απολύτως ασυμβίβαστες.
Οι διαφορές είναι τόσο βαθιές, ώστε δεν αφήνουν ουσιαστικά κανένα περιθώριο για μια διπλωματική συμφωνία.
Σχέδιο συμφωνίας
Ή μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε εκείνη την πρόταση που διατυπώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2022;
Τότε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, είχε συζητηθεί ένα σχέδιο συμφωνίας που προέβλεπε ουδέτερο καθεστώς για την Ουκρανία.
Αυτό αποτελεί το κλειδί για τη διασφάλιση μιας μακροπρόθεσμης και αξιόπιστης ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η ουδετερότητα της Ουκρανίας σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ.
Κατά συνέπεια, δεν θα λάβει καμία εγγύηση ασφαλείας από τη Δύση.
Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται αυτής της προϋπόθεσης είναι, για τους Ρώσους, κατηγορηματικά απαράδεκτη.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο; Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η μόνη δυνατή διευθέτηση θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω μιας μόνιμης κατάπαυσης του πυρός.
Ωστόσο, αυτό θα σήμαινε ότι η σύγκρουση θα περνούσε σε μια παρατεταμένη, παγωμένη φάση.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και ο πόλεμος στην Κορεατική Χερσόνησο.
Ακόμη, όμως, και για την επίτευξη μιας εκεχειρίας θα απαιτούνταν κάποια μορφή συμφωνίας.
Κρίνοντας από την κατάσταση στο μέτωπο, είναι πιθανό ότι αυτή τη φορά οι όροι θα καθοριστούν από τη ρωσική πλευρά.
Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι οι Ρώσοι θα καταφέρουν να πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στην Ουκρανία, αντίστοιχη με εκείνη που πέτυχαν το 1945 εναντίον των Γερμανών.
Αν τελικά επικρατήσει το κορεατικό σενάριο, τότε, ακόμη και μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών, η Μόσχα και το Κίεβο δεν θα καταφέρουν να καταλήξουν σε μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία.
Έτσι, δύο αντίπαλα στρατόπεδα θα παραμείνουν αντιμέτωπα στην ευρωπαϊκή ήπειρο για τις επόμενες δεκαετίες: από τη μία πλευρά οι Ρώσοι και από την άλλη οι Ευρωπαίοι, οι Ουκρανοί και, πιθανότατα, οι Αμερικανοί.
Αυτό σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλές αφορμές για σοβαρές συγκρούσεις.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να υπάρξει κάποιο ευτυχές τέλος. Αλλά πώς φτάσαμε ως εδώ;
Καθώς διανύουμε το πέμπτο έτος του πολέμου, θεωρώ ότι έχει πλέον γίνει σαφές σε όλους στην Ουκρανία πως η απόφαση της Δύσης, το 2008, να απευθύνει πρόσκληση στη χώρα για ένταξη στο ΝΑΤΟ ήταν ένα καταστροφικό λάθος.
Ακολούθησε η κρίση του 2014, η οποία κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Και τώρα θα κληθούμε να ζήσουμε με τις συνέπειες εκείνης της απόφασης για πολλές ακόμη δεκαετίες.
Δεν βλέπω τίποτα που θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση προς το καλύτερο.
Σε κάθε περίπτωση, αν εξετάσει κανείς τη στάση των Ευρωπαίων συνολικά, διαπιστώνει ότι η εχθρότητά τους απέναντι στη Ρωσία εντείνεται.
Και εκτιμώ ότι, όταν οι Ρώσοι επιτύχουν τελικά μια στρατιωτική νίκη επί της Ουκρανίας, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί θα εξοργιστούν ακόμη περισσότερο.
Βρέθηκα στη Ρωσία στις αρχές Σεπτεμβρίου και αποκόμισα την πεποίθηση ότι και οι ίδιοι οι Ρώσοι τρέφουν απίστευτα έντονα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους Ευρωπαίους.
Στη Μόσχα συνομίλησα με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και με τον υπουργό Sergey Lavrov.
Μπορώ να πω ότι δεν συνάντησα κανέναν που να ενδιαφέρεται, έστω και στο ελάχιστο, για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη.
Οι Ρώσοι θεωρούν τους Ευρωπαίους θανάσιμους εχθρούς.
Και αυτό είναι γεγονός. Διότι, στην πραγματικότητα, στο πεδίο της μάχης διεξάγεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, και τη Ρωσία, από την άλλη.
Η CIA συμμετέχει ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ παρά να χαμογελώ ειρωνικά όταν ακούω την Ουάσιγκτον να αυτοπαρουσιάζεται ως ουδέτερος διαμεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Abu Dhabi.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης.
Ο Trump θεωρεί ότι ενεργεί ως διαμεσολαβητής;
Τότε θα έπρεπε να τηλεφωνήσει στον John Ratcliffe και να του ζητήσει να του εξηγήσει τι ακριβώς κάνει η υπηρεσία του σε αυτόν τον πόλεμο.
Ίσως τότε ο Trump αντιληφθεί ότι η χώρα του αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμετέχοντες στη σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς την ενεργό υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουκρανία δεν θα είχε καταφέρει να αντέξει τόσο καιρό. Τι είδους ουδέτεροι διαμεσολαβητές μπορούμε, λοιπόν, να είμαστε στις διαπραγματεύσεις;
Την ίδια στιγμή, οι Ρώσοι συνεχίζουν να αποδομούν το ουκρανικό κράτος.
Η Yulia Mendel, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Volodymyr Zelensky, έγραψε πρόσφατα για όσα πραγματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα.
Το άρθρο της προκάλεσε τεράστιο διεθνές ενδιαφέρον και έντονες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει στο άρθρο της, η Ουκρανία ουσιαστικά οδηγείται σε μια μορφή εθνικής αυτοκτονίας.
Και η Mendel έχει δίκιο. Η δημογραφική κατάσταση στην Ουκρανία είναι πραγματικά τρομακτική.
Τετραπλάσιοι θάνατοι
Ή μήπως θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε εκείνη την πρόταση που διατυπώθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 2022;
Τότε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω, είχε συζητηθεί ένα σχέδιο συμφωνίας που προέβλεπε ουδέτερο καθεστώς για την Ουκρανία.
Αυτό αποτελεί το κλειδί για τη διασφάλιση μιας μακροπρόθεσμης και αξιόπιστης ευρωπαϊκής ασφάλειας.
Η ουδετερότητα της Ουκρανίας σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ.
Κατά συνέπεια, δεν θα λάβει καμία εγγύηση ασφαλείας από τη Δύση. Οποιαδήποτε λύση υπολείπεται αυτής της προϋπόθεσης είναι, για τους Ρώσους, κατηγορηματικά απαράδεκτη.
Πώς, λοιπόν, μπορούμε να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο;
Η απάντηση είναι απλή: δεν μπορούμε.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η μόνη δυνατή διευθέτηση θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω μιας μόνιμης κατάπαυσης του πυρός.
Ωστόσο, αυτό θα σήμαινε ότι η σύγκρουση θα περνούσε σε μια παρατεταμένη, παγωμένη φάση.
Κάπως έτσι ολοκληρώθηκε και ο πόλεμος στην Κορεατική Χερσόνησο.
Ακόμη, όμως, και για την επίτευξη μιας εκεχειρίας θα απαιτούνταν κάποια μορφή συμφωνίας. Κρίνοντας από την κατάσταση στο μέτωπο, είναι πιθανό ότι αυτή τη φορά οι όροι θα καθοριστούν από τη ρωσική πλευρά.
Ωστόσο, δεν πιστεύω ότι οι Ρώσοι θα καταφέρουν να πετύχουν μια αποφασιστική νίκη στην Ουκρανία, αντίστοιχη με εκείνη που πέτυχαν το 1945 εναντίον των Γερμανών.
Αν τελικά επικρατήσει το «κορεατικό σενάριο», τότε, ακόμη και μετά τον τερματισμό των εχθροπραξιών, η Μόσχα και το Κίεβο δεν θα καταφέρουν να καταλήξουν σε μια ολοκληρωμένη ειρηνευτική συμφωνία.
Έτσι, δύο αντίπαλα στρατόπεδα θα παραμείνουν αντιμέτωπα στην ευρωπαϊκή ήπειρο για τις επόμενες δεκαετίες: από τη μία πλευρά οι Ρώσοι και από την άλλη οι Ευρωπαίοι, οι Ουκρανοί και, πιθανότατα, οι Αμερικανοί.
Αυτό σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν πολλές αφορμές για σοβαρές συγκρούσεις.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, να υπάρξει κάποιο ευτυχές τέλος.
Αλλά πώς φτάσαμε ως εδώ;
Καθώς διανύουμε το πέμπτο έτος του πολέμου, θεωρώ ότι έχει πλέον γίνει σαφές σε όλους στην Ουκρανία πως η απόφαση της Δύσης, το 2008, να απευθύνει πρόσκληση στη χώρα για ένταξη στο ΝΑΤΟ ήταν ένα καταστροφικό λάθος.
Ακολούθησε η κρίση του 2014, η οποία κλιμακώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Αυτό δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Και τώρα θα κληθούμε να ζήσουμε με τις συνέπειες εκείνης της απόφασης για πολλές ακόμη δεκαετίες.
Δεν βλέπω τίποτα που θα μπορούσε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση προς το καλύτερο.
Σε κάθε περίπτωση, αν εξετάσει κανείς τη στάση των Ευρωπαίων συνολικά, διαπιστώνει ότι η εχθρότητά τους απέναντι στη Ρωσία εντείνεται.
Και εκτιμώ ότι, όταν οι Ρώσοι επιτύχουν τελικά μια στρατιωτική νίκη επί της Ουκρανίας, οι Γερμανοί και οι Βρετανοί θα εξοργιστούν ακόμη περισσότερο.
Βρέθηκα στη Ρωσία στις αρχές Σεπτεμβρίου και αποκόμισα την πεποίθηση ότι και οι ίδιοι οι Ρώσοι τρέφουν απίστευτα έντονα εχθρικά αισθήματα απέναντι στους Ευρωπαίους.
Στη Μόσχα συνομίλησα με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και με τον υπουργό Sergey Lavrov.
Μπορώ να πω ότι δεν συνάντησα κανέναν που να ενδιαφέρεται, έστω και στο ελάχιστο, για τη βελτίωση των σχέσεων με την Ευρώπη.
Οι Ρώσοι θεωρούν τους Ευρωπαίους θανάσιμους εχθρούς.
Και αυτό είναι γεγονός. Διότι, στην πραγματικότητα, στο πεδίο της μάχης διεξάγεται μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ουκρανία, την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη μία πλευρά, και τη Ρωσία, από την άλλη.
Η CIA συμμετέχει ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ παρά να χαμογελώ ειρωνικά όταν ακούω την Ουάσιγκτον να αυτοπαρουσιάζεται ως ουδέτερος διαμεσολαβητής στις διαπραγματεύσεις του Abu Dhabi.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ουδέτερος διαμεσολαβητής, αλλά ένα από τα εμπλεκόμενα μέρη της σύγκρουσης.
Ο Trump θεωρεί ότι ενεργεί ως διαμεσολαβητής;
Τότε θα έπρεπε να τηλεφωνήσει στον John Ratcliffe και να του ζητήσει να του εξηγήσει τι ακριβώς κάνει η υπηρεσία του σε αυτόν τον πόλεμο.
Ίσως τότε ο Trump αντιληφθεί ότι η χώρα του αποτελεί έναν από τους βασικούς συμμετέχοντες στη σύγκρουση.
Η αλήθεια είναι ότι, χωρίς την ενεργό υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ουκρανία δεν θα είχε καταφέρει να αντέξει τόσο καιρό. Τι είδους ουδέτεροι διαμεσολαβητές μπορούμε, λοιπόν, να είμαστε στις διαπραγματεύσεις;
Την ίδια στιγμή, οι Ρώσοι συνεχίζουν να αποδομούν το ουκρανικό κράτος.
Η Yulia Mendel, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Volodymyr Zelenskyy, έγραψε πρόσφατα για όσα πραγματικά συμβαίνουν στην Ουκρανία και για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα.
Το άρθρο της προκάλεσε τεράστιο διεθνές ενδιαφέρον και έντονες αντιδράσεις.
Σύμφωνα με όσα αναφέρει στο άρθρο της, η Ουκρανία ουσιαστικά οδηγείται σε μια μορφή εθνικής αυτοκτονίας. Και η Mendel έχει δίκιο.
Η δημογραφική κατάσταση στην Ουκρανία είναι πραγματικά τρομακτική.
Δημογραφικό πρόβλημα
Οι Times δημοσίευσαν ένα άρθρο στο οποίο αναφέρεται ότι η Ουκρανία καταγράφει σήμερα τετραπλάσιους θανάτους σε σχέση με τις γεννήσεις.
Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι για να διατηρήσει μια χώρα σταθερό τον πληθυσμό της, ο δείκτης γονιμότητας πρέπει να ανέρχεται κατά μέσο όρο σε τουλάχιστον 2,1 παιδιά ανά γυναίκα κατά τη διάρκεια της αναπαραγωγικής της ζωής.
Στην Ουκρανία, ωστόσο, ο δείκτης αυτός έχει υποχωρήσει μόλις στα 0,7 παιδιά ανά γυναίκα, το χαμηλότερο επίπεδο παγκοσμίως.
Επιπλέον, η χώρα έχει χάσει εκατομμύρια πολίτες, οι οποίοι παρέμειναν σε περιοχές που βρίσκονται πλέον υπό ρωσικό έλεγχο.
Ούτε η οικονομική κατάσταση της Ουκρανίας είναι καλύτερη.
Η Ρωσία καταστρέφει συστηματικά τις οικονομικές της υποδομές, μέρα με τη μέρα.
Έχει περιορίσει την πρόσβαση της Ουκρανίας στα λιμάνια, από τα οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το εξωτερικό της εμπόριο, τόσο σε επίπεδο εξαγωγών όσο και εισαγωγών.
Αυτό επιταχύνει την αποδόμηση ακόμη και των ελάχιστων οικονομικών δομών που έχουν απομείνει από μια οικονομία η οποία κάποτε ήταν ισχυρή.
Παράλληλα, η Ρωσία πλήττει συστηματικά το ενεργειακό σύστημα και τις μεταφορικές υποδομές της Ουκρανίας, χωρίς να δείχνει την παραμικρή πρόθεση να σταματήσει.
Με άλλα λόγια, οι Ρώσοι επιδιώκουν να στερήσουν από την Ουκρανία τη δυνατότητα να λειτουργεί ως οργανωμένη και βιώσιμη κοινωνία.
Κάτι τέτοιο, φυσικά, έχει σοβαρές επιπτώσεις και στην κατάσταση που διαμορφώνεται στο μέτωπο.
Αν, όμως, ισχύουν όλα αυτά, τότε δυσκολεύομαι να κατανοήσω ποιο είναι το νόημα για τη Δύση να συνεχίζει να υποστηρίζει τη συνέχιση αυτού του πολέμου.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι στην Ευρώπη που πιστεύουν πως, εφόσον συνεχιστεί η στήριξη προς την Ουκρανία, η χώρα θα καταφέρει τελικά να ανατρέψει την κατάσταση. Θα ήθελα να τους θέσω ένα ερώτημα:
«Με δεδομένη τη δημογραφική κατάσταση που περιγράφεται αναλυτικά στους Times, ποιο ακριβώς είναι το σχέδιό σας;
Πώς σκοπεύουμε να βγούμε από αυτόν τον πόλεμο, όταν, ακόμη και μετά το τέλος του, Ρώσοι, Ουκρανοί και Ευρωπαίοι ενδέχεται να μην είναι σε θέση να συνυπάρξουν ειρηνικά ως γείτονες;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος στην Ευρώπη που να γνωρίζει πραγματικά τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
Οι Ευρωπαίοι εξακολουθούν απλώς να προβαίνουν σε κενές και ανεύθυνες δηλώσεις, επαναλαμβάνοντας ότι δεν μπορούν να επιτρέψουν στη Ρωσία να επικρατήσει στην Ουκρανία.
Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι όσοι υποστηρίζουν αυτή τη θέση δεν ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα για τη σωτηρία της Ουκρανίας.
Ενδέχεται απλώς να τη χρησιμοποιούν ως πολιορκητικό κριό, με απώτερο στόχο την αποδυνάμωση της Ρωσίας.
Το ερώτημα, ωστόσο, είναι αν αυτή η στρατηγική αποδίδει.
Αποδυναμώνεται πράγματι η Ρωσία εξαιτίας του πολέμου;
Αν εξετάσουμε την κατάσταση των ρωσικών Ενόπλων Δυνάμεων, θα διαπιστώσουμε ότι σήμερα είναι πολύ ισχυρότερες σε σύγκριση με εκείνες που διέθετε η χώρα στις 24 Φεβρουαρίου 2022.
Ούτε η ρωσική οικονομία δείχνει να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Αντιθέτως, οφείλω να ομολογήσω ότι με εκπλήσσει πραγματικά η ανθεκτικότητα που επιδεικνύει απέναντι σε αυτή τη δοκιμασία.
Αν αναλογιστούμε τις ζημιές που έχει ήδη προκαλέσει ο πόλεμος στις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών, μπορούμε πράγματι να ισχυριστούμε ότι οι εξελίξεις αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους;
Ειλικρινά, αδυνατώ να καταλάβω πώς σκοπεύουν να αναστρέψουν αυτή την κατάσταση.
Στην Ευρώπη, η απάντηση που δίνεται είναι η εξής: «Αποφασίσαμε πλέον να επανεξοπλιστούμε».
Ειδικότερα, η Γερμανία σχεδιάζει την ανάπτυξη κάποιου τύπου πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς.
Ωστόσο, εάν τα πράγματα εξελιχθούν σύμφωνα με τις επιδιώξεις του Βερολίνου, τότε η Γερμανία θα πρέπει να εξετάσει άμεσα το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας αξιόπιστης πυρηνικής αποτρεπτικής δυνατότητας απέναντι στη Ρωσία.
Ταυτόχρονα, ενδέχεται να μετανιώσει πικρά για την απόφαση να περιοριστεί η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη.
Μήπως, λοιπόν, έχει έρθει η ώρα η Δύση να αναθεωρήσει την απόφαση που έλαβε το 2008, όταν άνοιξε τον δρόμο για τη μελλοντική ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ;
Θα το επαναλάβω: επρόκειτο για ένα καταστροφικό λάθος, τόσο από την πλευρά των Ευρωπαίων όσο και των Αμερικανών.
Αρκεί να θυμηθούμε όσα είχε δηλώσει η Angela Merkel σχετικά με τους λόγους για τους οποίους είχε αντιταχθεί σε μια τέτοια απόφαση.
Είχε επισημάνει ότι η Ρωσία θα εκλάμβανε μια τέτοια εξέλιξη ως κήρυξη πολέμου.
Και, όπως αποδείχθηκε, είχε απόλυτο δίκιο.
Ως αποτέλεσμα, οδηγηθήκαμε σε έναν πόλεμο τον οποίο διεξάγουμε εδώ και πέντε χρόνια, στο πλευρό των Ουκρανών, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουμε καταφέρει να βρούμε έναν τρόπο εξόδου από αυτόν».
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών