Η Γαλλία μπροστά σε μια βαθιά πολιτική και κοινωνική κρίση
Ο διάσημος Γάλλος συγγραφέας Maurice Druon ολοκλήρωσε κάποτε την ιστορική του σειρά «Οι Καταραμένοι Βασιλιάδες» με το μυθιστόρημα «Όταν ένας βασιλιάς χάνει τη Γαλλία».
Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας παρόμοιας κατάστασης, με τη διαφορά ότι αυτήν τη φορά δεν είναι κάποιοι αποτυχημένοι μονάρχες, αλλά ένας εκλεγμένος πρόεδρος εκείνος που οδηγεί τη χώρα προς την άβυσσο.
Παράδοξο είναι, μάλιστα, το γεγονός ότι, μέσα σε αυτό το κλίμα, οι μοναρχίες που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη αποδεικνύουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ικανότητα προσαρμογής στις σύγχρονες συνθήκες.
Προφανώς, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένας μονάρχης προετοιμάζεται από νεαρή ηλικία για τον ρόλο του αρχηγού του κράτους.
Πρόκειται, ωστόσο, απλώς για μια παρεμπίπτουσα παρατήρηση και σύγκριση.
Ας εξετάσουμε, όμως, αναλυτικότερα τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια σε αυτή την άλλοτε εύρωστη και ισχυρή χώρα.
Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η αποδόμηση του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας ξεκίνησε επί προεδρίας François Hollande.
Εμείς, ωστόσο, θεωρούμε ότι οι απαρχές αυτής της διαδικασίας βρίσκονται στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην άστοχη μεταναστευτική πολιτική της.
Η ανεξέλεγκτη εισροή πληθυσμών από άλλες χώρες έχει διαταράξει τις θρησκευτικές, εθνοτικές και κοινωνικοπολιτικές ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί στη διάρκεια πολλών αιώνων.
Η Γαλλία έχει βιώσει στο παρελθόν περιόδους θρησκευτικών πολέμων και κοινωνικών αναταραχών, καθώς και διαδοχικές αλλαγές στο πολίτευμά της: από τη μοναρχία στη δημοκρατία, περνώντας από πέντε διαφορετικές δημοκρατικές περιόδους.
Σήμερα αποτελεί ένα κοσμικό κράτος, στο οποίο δεν συλλέγονται επίσημα στατιστικά στοιχεία σχετικά με το θρήσκευμα των πολιτών.
Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία δημοσκοπήσεων, ο καθολικισμός παραμένει η κυρίαρχη θρησκευτική παράδοση στη Γαλλία, με περισσότερους από το 80% των κατοίκων να αυτοπροσδιορίζονται ως καθολικοί.
Ωστόσο, από τα μέσα του 20ού έως τις αρχές του 21ου αιώνα, το ποσοστό αυτό φέρεται να έχει περιοριστεί σε επίπεδα που δεν υπερβαίνουν το 65% του πληθυσμού.
Παράλληλα, αυξάνεται ο αριθμός των άθεων.
Ενδεικτικά, μεταξύ όσων εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως καθολικοί, το 17% δηλώνει ότι δεν πιστεύει στον Θεό, ενώ οι μισοί περίπου επισκέπτονται την εκκλησία μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως γάμους, κηδείες και βαπτίσεις.
Οι Εβραίοι αντιστοιχούν στο 1% του πληθυσμού της Γαλλίας, ενώ οι Προτεστάντες αποτελούν περίπου το 2%.
Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των μουσουλμάνων φέρεται να αυξήθηκε από 6% το 1999 σε 13% το 2010.
Η αύξηση αυτή αποδίδεται κυρίως στη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειονότητα, καθώς και στους απογόνους των μεταναστών αυτών.
Η συζήτηση γύρω από τη διαίρεση της κοινωνίας σε θρησκευτική βάση θεωρείται συχνά μη αποδεκτή.
Ωστόσο, το ζήτημα επανέρχεται κατά διαστήματα στη δημόσια σφαίρα, κυρίως εξαιτίας επαναλαμβανόμενων συγκρούσεων και εντάσεων που σχετίζονται με την αδυναμία ορισμένων οπαδών του Ισλάμ να προσαρμοστούν στο νέο κοινωνικό τους περιβάλλον.
Ορισμένοι πολιτικοί επικαλούνται αυτές τις διαφωνίες ως μία από τις αιτίες της πολιτικής αστάθειας στη χώρα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στη Γαλλία ισχύουν περιορισμοί σχετικά με τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων σταυρών και της ισλαμικής μαντίλας, καθώς η δημόσια προβολή τους ενδέχεται να προκαλεί αντιδράσεις σε άλλους πολίτες.
Μετανάστες
Σήμερα, ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε περίπου 65 εκατομμύρια κατοίκους.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται έξι εκατομμύρια μετανάστες που έχουν ήδη αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα, ενώ ο αριθμός των μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα παραμένει άγνωστος.
Σχεδόν το 40% των νεοεισερχόμενων κατοίκων προέρχεται από την Αφρική.
Τα περίχωρα των γαλλικών πόλεων κατοικούνται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής. Πρόκειται, μάλιστα, για περιοχές με ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, όπου η δυσαρέσκεια των κατοίκων αυξάνεται διαρκώς.
Στις περιοχές αυτές επικρατούν έντονος συνωστισμός και φτώχεια.
Η αντίθεση ανάμεσα στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και στις λαμπερές βιτρίνες των καταστημάτων, καθώς και στη γενικότερη εικόνα ευημερίας που παρουσιάζουν άλλες περιοχές, δημιουργεί ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό κοινωνικό περιβάλλον, ενισχύοντας αισθήματα φθόνου και μίσους.
Αξίζει να επισημανθεί ότι οι σημερινές ταραχές δεν αποτελούν πρωτόγνωρο φαινόμενο επί προεδρίας Emmanuel Macron.
Ήδη από το 2023, η χώρα είχε βρεθεί αντιμέτωπη με εκτεταμένες ταραχές, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από τον θάνατο ενός 17χρονου γαλλοαλγερινού εφήβου, ο οποίος σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικού.
Εκείνη την περίοδο, ο Emmanuel Macron δεν βρήκε κάτι καλύτερο να κάνει από το να αποδώσει την ευθύνη για τις ταραχές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα βιντεοπαιχνίδια.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι βασικοί πρωταγωνιστές των επεισοδίων προέρχονται κυρίως από πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν γηγενή καταγωγή, όπως Άραβες, Αφρικανοί και άλλοι.
Τα γεγονότα του 2023 δεν αποτέλεσαν απλώς συνέπεια της δολοφονίας ενός νεαρού αλγερινής καταγωγής από αστυνομικό. Ανέδειξαν, αντιθέτως, την εκρηκτική συσσώρευση αντιθέσεων ανάμεσα στον γαλλικό και τον μη γαλλικό πληθυσμό.
Οι αντιθέσεις αυτές δεν είχαν αποκλειστικά κοινωνικό χαρακτήρα, αλλά έφεραν επίσης εθνικές και θρησκευτικές προεκτάσεις.
Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ένα σημαντικό μέρος του γηγενούς πληθυσμού αισθάνεται απροστάτευτο και περιθωριοποιημένο.
Παιδί των τραπεζών
Πολλοί Γάλλοι θεωρούν ότι ο Emmanuel Macron είναι ένα από τα λιγότερο κατάλληλα πρόσωπα για να ηγηθεί της χώρας υπό τις σημερινές συνθήκες.
Ως πολιτικός που αναδείχθηκε με την υποστήριξη τραπεζικών και οικονομικών κύκλων, αδυνατεί, κατά την άποψη των επικριτών του, να προσφέρει στη Γαλλία, αλλά και στη διεθνή κοινότητα, κάτι περισσότερο από την καθιερωμένη ατζέντα μιας «ενωμένης Ευρώπης», η οποία εδώ και καιρό δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις.
Ίσως αυτός να είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2026, η Γαλλία βρέθηκε και πάλι αντιμέτωπη με ένα νέο κύμα διαμαρτυριών, το οποίο ξεκίνησε με κινητοποιήσεις μαθητών.
Εμπρησμοί, επεισόδια και χιλιάδες συλλήψεις: οι διαμαρτυρίες, που αρχικά αφορούσαν προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα, κλιμακώθηκαν γρήγορα και εξελίχθηκαν σε μαζικές ταραχές.
Σύμφωνα με αναλυτές, οι αρχές φαίνεται πως υποτίμησαν το μέγεθος της δυσαρέσκειας που είχε συσσωρευτεί στην κοινωνία.
Η γαλλική οικονομία βρίσκεται σε στασιμότητα, η ανεργία αυξάνεται, ο κρατικός προϋπολογισμός αντιμετωπίζει σοβαρές χρηματοδοτικές ελλείψεις, ενώ οι συγκρούσεις γύρω από την αναδιανομή του εισοδήματος εντείνονται.
Την ίδια στιγμή, οι πιο ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις φαίνεται να είναι εκείνες που αποκομίζουν τα μεγαλύτερα οφέλη από αυτή την κατάσταση.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενόψει των προεδρικών εκλογών, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2027.
Σύμφωνα με το άρθρο 6 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο περιορίζει τη δυνατότητα άσκησης της προεδρίας σε δύο συνεχόμενες θητείες, ο Emmanuel Macron, που εξελέγη για πρώτη φορά το 2017 και επανεξελέγη το 2022, δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Οι επερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον έντονου πολιτικού κατακερματισμού και κοινοβουλευτικής αστάθειας.
Η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης το 2024 και οι επακόλουθες πρόωρες βουλευτικές εκλογές, στις οποίες το πολιτικό στρατόπεδο του προέδρου Macron υπέστη συντριπτική ήττα, δεν οδήγησαν στην ανάδειξη αυτοδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Τα γεγονότα αυτά σηματοδότησαν την έναρξη μιας περιόδου διαδοχικών κυβερνήσεων μειοψηφίας και συνεχών ανασχηματισμών.
Η απουσία του εν ενεργεία προέδρου από τη λίστα των δυνητικών υποψηφίων, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των παραδοσιακών κομματικών δομών, συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού όσων δηλώνουν πρόθυμοι να διεκδικήσουν την προεδρία.
Αποδεικνύονται ανέτοιμοι
Οι Γάλλοι κεντρώοι και οι μετριοπαθείς συντηρητικοί αποδεικνύονται ανέτοιμοι να ανταγωνιστούν τους βασικούς διεκδικητές της προεδρίας το 2027.
Την ώρα που η Marine Le Pen και ο Jean-Luc Mélenchon ενισχύουν τις εκλογικές τους θέσεις, οι πολιτικοί τους αντίπαλοι αδυνατούν να συσπειρώσουν τους υποστηρικτές τους ή να παρουσιάσουν ένα πειστικό πολιτικό πρόγραμμα.
Αυτή είναι η εκτίμηση αρθρογράφου της γαλλικής έκδοσης Boulevard Voltaire.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η Marine Le Pen, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος «Εθνικός Συναγερμός», διατηρεί το προβάδισμά της χάρη στις αλλεπάλληλες αποτυχίες της σημερινής κυβέρνησης.
Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζει την κρίση του δημόσιου χρέους, τις μαθητικές κινητοποιήσεις και τις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Στη δεύτερη θέση της σχετικής κατάταξης βρίσκεται ο Jean-Luc Mélenchon, ιδρυτής του αριστερού πολιτικού κινήματος La France Insoumise (Ανυπότακτη Γαλλία).
Ο αρθρογράφος αποδίδει την πολιτική απήχηση του Mélenchon στην υποστήριξη που απολαμβάνει από ριζοσπαστικοποιημένους νέους και κατοίκους υποβαθμισμένων αστικών περιοχών.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες αποτελούν τον σταθερό εκλογικό πυρήνα του πολιτικού.
Εντελώς διαφορετική είναι η εκτίμηση του αρθρογράφου για τις πολιτικές προοπτικές των πρώην πρωθυπουργών Édouard Philippe και Gabriel Attal, του επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών Bruno Retailleau, του δημάρχου των Καννών David Lisnard, καθώς και του εκπροσώπου της κεντροαριστεράς Raphaël Glucksmann.
Ο αρθρογράφος παρομοίασε και τους πέντε με «εκτοπλάσματα, φαντάσματα και ζόμπι», επικρίνοντάς τους για την απουσία αναγνωρίσιμων πολιτικών θέσεων και την αδυναμία τους να προκαλέσουν ισχυρά συναισθήματα στους ψηφοφόρους.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι η Marine Le Pen έχει ήδη παρουσιάσει τους βασικούς άξονες της προεκλογικής της εκστρατείας στο συνέδριο του National Rally, που πραγματοποιήθηκε στην Orléans.
Στα τέλη Οκτωβρίου, υποσχέθηκε να μετατρέψει τη Γαλλία σε «έθνος ειρήνης» και να αποσύρει τη χώρα από στρατιωτικές συγκρούσεις που δεν εξυπηρετούν τα εθνικά της συμφέροντα.
Σε περίπτωση εκλογικής νίκης, η πολιτικός προτίθεται να διορίσει τον Jordan Bardella πρωθυπουργό και να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Με βάση τις δημοσκοπήσεις, το National Rally διαθέτει πραγματικές πιθανότητες εκλογικής επικράτησης.
Όσον αφορά το La France Insoumise του Mélenchon, εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό εκφραστή της άκρας αριστεράς.
Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι δεξιές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες προτάσσουν την εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές εθνικές αξίες, φαίνεται να διαθέτουν αυτή τη στιγμή τις ισχυρότερες προοπτικές εκλογικής επιτυχίας.
www.bankingnews.gr
Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας παρόμοιας κατάστασης, με τη διαφορά ότι αυτήν τη φορά δεν είναι κάποιοι αποτυχημένοι μονάρχες, αλλά ένας εκλεγμένος πρόεδρος εκείνος που οδηγεί τη χώρα προς την άβυσσο.
Παράδοξο είναι, μάλιστα, το γεγονός ότι, μέσα σε αυτό το κλίμα, οι μοναρχίες που εξακολουθούν να υπάρχουν στην Ευρώπη αποδεικνύουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ικανότητα προσαρμογής στις σύγχρονες συνθήκες.
Προφανώς, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ένας μονάρχης προετοιμάζεται από νεαρή ηλικία για τον ρόλο του αρχηγού του κράτους.
Πρόκειται, ωστόσο, απλώς για μια παρεμπίπτουσα παρατήρηση και σύγκριση.
Ας εξετάσουμε, όμως, αναλυτικότερα τι έχει συμβεί τα τελευταία χρόνια σε αυτή την άλλοτε εύρωστη και ισχυρή χώρα.
Πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η αποδόμηση του πολιτικού συστήματος της Γαλλίας ξεκίνησε επί προεδρίας François Hollande.
Εμείς, ωστόσο, θεωρούμε ότι οι απαρχές αυτής της διαδικασίας βρίσκονται στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην άστοχη μεταναστευτική πολιτική της.
Η ανεξέλεγκτη εισροή πληθυσμών από άλλες χώρες έχει διαταράξει τις θρησκευτικές, εθνοτικές και κοινωνικοπολιτικές ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί στη διάρκεια πολλών αιώνων.
Η Γαλλία έχει βιώσει στο παρελθόν περιόδους θρησκευτικών πολέμων και κοινωνικών αναταραχών, καθώς και διαδοχικές αλλαγές στο πολίτευμά της: από τη μοναρχία στη δημοκρατία, περνώντας από πέντε διαφορετικές δημοκρατικές περιόδους.
Σήμερα αποτελεί ένα κοσμικό κράτος, στο οποίο δεν συλλέγονται επίσημα στατιστικά στοιχεία σχετικά με το θρήσκευμα των πολιτών.
Σύμφωνα με ανεπίσημα στοιχεία δημοσκοπήσεων, ο καθολικισμός παραμένει η κυρίαρχη θρησκευτική παράδοση στη Γαλλία, με περισσότερους από το 80% των κατοίκων να αυτοπροσδιορίζονται ως καθολικοί.
Ωστόσο, από τα μέσα του 20ού έως τις αρχές του 21ου αιώνα, το ποσοστό αυτό φέρεται να έχει περιοριστεί σε επίπεδα που δεν υπερβαίνουν το 65% του πληθυσμού.
Παράλληλα, αυξάνεται ο αριθμός των άθεων.
Ενδεικτικά, μεταξύ όσων εξακολουθούν να αυτοπροσδιορίζονται ως καθολικοί, το 17% δηλώνει ότι δεν πιστεύει στον Θεό, ενώ οι μισοί περίπου επισκέπτονται την εκκλησία μόνο σε ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως γάμους, κηδείες και βαπτίσεις.
Οι Εβραίοι αντιστοιχούν στο 1% του πληθυσμού της Γαλλίας, ενώ οι Προτεστάντες αποτελούν περίπου το 2%.
Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των μουσουλμάνων φέρεται να αυξήθηκε από 6% το 1999 σε 13% το 2010.
Η αύξηση αυτή αποδίδεται κυρίως στη μετανάστευση από χώρες με μουσουλμανική πλειονότητα, καθώς και στους απογόνους των μεταναστών αυτών.
Η συζήτηση γύρω από τη διαίρεση της κοινωνίας σε θρησκευτική βάση θεωρείται συχνά μη αποδεκτή.
Ωστόσο, το ζήτημα επανέρχεται κατά διαστήματα στη δημόσια σφαίρα, κυρίως εξαιτίας επαναλαμβανόμενων συγκρούσεων και εντάσεων που σχετίζονται με την αδυναμία ορισμένων οπαδών του Ισλάμ να προσαρμοστούν στο νέο κοινωνικό τους περιβάλλον.
Ορισμένοι πολιτικοί επικαλούνται αυτές τις διαφωνίες ως μία από τις αιτίες της πολιτικής αστάθειας στη χώρα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στη Γαλλία ισχύουν περιορισμοί σχετικά με τη χρήση θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων σταυρών και της ισλαμικής μαντίλας, καθώς η δημόσια προβολή τους ενδέχεται να προκαλεί αντιδράσεις σε άλλους πολίτες.
Μετανάστες
Σήμερα, ο πληθυσμός της χώρας ανέρχεται σε περίπου 65 εκατομμύρια κατοίκους.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται έξι εκατομμύρια μετανάστες που έχουν ήδη αποκτήσει τη γαλλική υπηκοότητα, ενώ ο αριθμός των μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα παραμένει άγνωστος.
Σχεδόν το 40% των νεοεισερχόμενων κατοίκων προέρχεται από την Αφρική.
Τα περίχωρα των γαλλικών πόλεων κατοικούνται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, σχεδόν αποκλειστικά από ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής. Πρόκειται, μάλιστα, για περιοχές με ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, όπου η δυσαρέσκεια των κατοίκων αυξάνεται διαρκώς.
Στις περιοχές αυτές επικρατούν έντονος συνωστισμός και φτώχεια.
Η αντίθεση ανάμεσα στις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης και στις λαμπερές βιτρίνες των καταστημάτων, καθώς και στη γενικότερη εικόνα ευημερίας που παρουσιάζουν άλλες περιοχές, δημιουργεί ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό κοινωνικό περιβάλλον, ενισχύοντας αισθήματα φθόνου και μίσους.
Αξίζει να επισημανθεί ότι οι σημερινές ταραχές δεν αποτελούν πρωτόγνωρο φαινόμενο επί προεδρίας Emmanuel Macron.
Ήδη από το 2023, η χώρα είχε βρεθεί αντιμέτωπη με εκτεταμένες ταραχές, οι οποίες πυροδοτήθηκαν από τον θάνατο ενός 17χρονου γαλλοαλγερινού εφήβου, ο οποίος σκοτώθηκε από πυρά αστυνομικού.
Εκείνη την περίοδο, ο Emmanuel Macron δεν βρήκε κάτι καλύτερο να κάνει από το να αποδώσει την ευθύνη για τις ταραχές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα βιντεοπαιχνίδια.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι βασικοί πρωταγωνιστές των επεισοδίων προέρχονται κυρίως από πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν γηγενή καταγωγή, όπως Άραβες, Αφρικανοί και άλλοι.
Τα γεγονότα του 2023 δεν αποτέλεσαν απλώς συνέπεια της δολοφονίας ενός νεαρού αλγερινής καταγωγής από αστυνομικό. Ανέδειξαν, αντιθέτως, την εκρηκτική συσσώρευση αντιθέσεων ανάμεσα στον γαλλικό και τον μη γαλλικό πληθυσμό.
Οι αντιθέσεις αυτές δεν είχαν αποκλειστικά κοινωνικό χαρακτήρα, αλλά έφεραν επίσης εθνικές και θρησκευτικές προεκτάσεις.
Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ένα σημαντικό μέρος του γηγενούς πληθυσμού αισθάνεται απροστάτευτο και περιθωριοποιημένο.
Παιδί των τραπεζών
Πολλοί Γάλλοι θεωρούν ότι ο Emmanuel Macron είναι ένα από τα λιγότερο κατάλληλα πρόσωπα για να ηγηθεί της χώρας υπό τις σημερινές συνθήκες.
Ως πολιτικός που αναδείχθηκε με την υποστήριξη τραπεζικών και οικονομικών κύκλων, αδυνατεί, κατά την άποψη των επικριτών του, να προσφέρει στη Γαλλία, αλλά και στη διεθνή κοινότητα, κάτι περισσότερο από την καθιερωμένη ατζέντα μιας «ενωμένης Ευρώπης», η οποία εδώ και καιρό δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις.
Ίσως αυτός να είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2026, η Γαλλία βρέθηκε και πάλι αντιμέτωπη με ένα νέο κύμα διαμαρτυριών, το οποίο ξεκίνησε με κινητοποιήσεις μαθητών.
Εμπρησμοί, επεισόδια και χιλιάδες συλλήψεις: οι διαμαρτυρίες, που αρχικά αφορούσαν προβλήματα στο εκπαιδευτικό σύστημα, κλιμακώθηκαν γρήγορα και εξελίχθηκαν σε μαζικές ταραχές.
Σύμφωνα με αναλυτές, οι αρχές φαίνεται πως υποτίμησαν το μέγεθος της δυσαρέσκειας που είχε συσσωρευτεί στην κοινωνία.
Η γαλλική οικονομία βρίσκεται σε στασιμότητα, η ανεργία αυξάνεται, ο κρατικός προϋπολογισμός αντιμετωπίζει σοβαρές χρηματοδοτικές ελλείψεις, ενώ οι συγκρούσεις γύρω από την αναδιανομή του εισοδήματος εντείνονται.
Την ίδια στιγμή, οι πιο ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις φαίνεται να είναι εκείνες που αποκομίζουν τα μεγαλύτερα οφέλη από αυτή την κατάσταση.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενόψει των προεδρικών εκλογών, οι οποίες έχουν προγραμματιστεί για τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2027.
Σύμφωνα με το άρθρο 6 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο περιορίζει τη δυνατότητα άσκησης της προεδρίας σε δύο συνεχόμενες θητείες, ο Emmanuel Macron, που εξελέγη για πρώτη φορά το 2017 και επανεξελέγη το 2022, δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία.
Οι επερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν σε ένα περιβάλλον έντονου πολιτικού κατακερματισμού και κοινοβουλευτικής αστάθειας.
Η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης το 2024 και οι επακόλουθες πρόωρες βουλευτικές εκλογές, στις οποίες το πολιτικό στρατόπεδο του προέδρου Macron υπέστη συντριπτική ήττα, δεν οδήγησαν στην ανάδειξη αυτοδύναμης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.
Τα γεγονότα αυτά σηματοδότησαν την έναρξη μιας περιόδου διαδοχικών κυβερνήσεων μειοψηφίας και συνεχών ανασχηματισμών.
Η απουσία του εν ενεργεία προέδρου από τη λίστα των δυνητικών υποψηφίων, σε συνδυασμό με την αποδυνάμωση των παραδοσιακών κομματικών δομών, συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού όσων δηλώνουν πρόθυμοι να διεκδικήσουν την προεδρία.
Αποδεικνύονται ανέτοιμοι
Οι Γάλλοι κεντρώοι και οι μετριοπαθείς συντηρητικοί αποδεικνύονται ανέτοιμοι να ανταγωνιστούν τους βασικούς διεκδικητές της προεδρίας το 2027.
Την ώρα που η Marine Le Pen και ο Jean-Luc Mélenchon ενισχύουν τις εκλογικές τους θέσεις, οι πολιτικοί τους αντίπαλοι αδυνατούν να συσπειρώσουν τους υποστηρικτές τους ή να παρουσιάσουν ένα πειστικό πολιτικό πρόγραμμα.
Αυτή είναι η εκτίμηση αρθρογράφου της γαλλικής έκδοσης Boulevard Voltaire.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, η Marine Le Pen, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος «Εθνικός Συναγερμός», διατηρεί το προβάδισμά της χάρη στις αλλεπάλληλες αποτυχίες της σημερινής κυβέρνησης.
Μεταξύ αυτών, ξεχωρίζει την κρίση του δημόσιου χρέους, τις μαθητικές κινητοποιήσεις και τις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Στη δεύτερη θέση της σχετικής κατάταξης βρίσκεται ο Jean-Luc Mélenchon, ιδρυτής του αριστερού πολιτικού κινήματος La France Insoumise (Ανυπότακτη Γαλλία).
Ο αρθρογράφος αποδίδει την πολιτική απήχηση του Mélenchon στην υποστήριξη που απολαμβάνει από ριζοσπαστικοποιημένους νέους και κατοίκους υποβαθμισμένων αστικών περιοχών.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες αποτελούν τον σταθερό εκλογικό πυρήνα του πολιτικού.
Εντελώς διαφορετική είναι η εκτίμηση του αρθρογράφου για τις πολιτικές προοπτικές των πρώην πρωθυπουργών Édouard Philippe και Gabriel Attal, του επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών Bruno Retailleau, του δημάρχου των Καννών David Lisnard, καθώς και του εκπροσώπου της κεντροαριστεράς Raphaël Glucksmann.
Ο αρθρογράφος παρομοίασε και τους πέντε με «εκτοπλάσματα, φαντάσματα και ζόμπι», επικρίνοντάς τους για την απουσία αναγνωρίσιμων πολιτικών θέσεων και την αδυναμία τους να προκαλέσουν ισχυρά συναισθήματα στους ψηφοφόρους.
Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι η Marine Le Pen έχει ήδη παρουσιάσει τους βασικούς άξονες της προεκλογικής της εκστρατείας στο συνέδριο του National Rally, που πραγματοποιήθηκε στην Orléans.
Στα τέλη Οκτωβρίου, υποσχέθηκε να μετατρέψει τη Γαλλία σε «έθνος ειρήνης» και να αποσύρει τη χώρα από στρατιωτικές συγκρούσεις που δεν εξυπηρετούν τα εθνικά της συμφέροντα.
Σε περίπτωση εκλογικής νίκης, η πολιτικός προτίθεται να διορίσει τον Jordan Bardella πρωθυπουργό και να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Με βάση τις δημοσκοπήσεις, το National Rally διαθέτει πραγματικές πιθανότητες εκλογικής επικράτησης.
Όσον αφορά το La France Insoumise του Mélenchon, εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό εκφραστή της άκρας αριστεράς.
Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές τάσεις που διαμορφώνονται σήμερα σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι δεξιές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες προτάσσουν την εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές εθνικές αξίες, φαίνεται να διαθέτουν αυτή τη στιγμή τις ισχυρότερες προοπτικές εκλογικής επιτυχίας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών