Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανάγκη περιορισμού του κόστους και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς της απέναντι σε φθηνότερους κατασκευαστές του εξωτερικού
Η διαμάχη ανάμεσα στη διοίκηση και τα συνδικάτα γύρω από το σχέδιο αναδιάρθρωσης της Volkswagen επαναφέρει στο επίκεντρο ένα ζήτημα που παραμένει ιδιαίτερα ευαίσθητο για τη γερμανική βιομηχανία: το καθεστώς της 35ωρης εβδομάδας εργασίας.
Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανάγκη περιορισμού του κόστους και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς της απέναντι σε φθηνότερους κατασκευαστές του εξωτερικού. Στο πλαίσιο αυτό, έχει ανοίξει η συζήτηση για το κατά πόσο μια μεγαλύτερη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας θα μπορούσε να προσφέρει πλεονέκτημα στις γερμανικές μονάδες παραγωγής. Ωστόσο, εργαζόμενοι και αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι το πρόβλημα της Volkswagen είναι βαθύτερο και συνδέεται κυρίως με τη χαμηλή ζήτηση και την υπερβάλλουσα παραγωγική δυναμικότητα.
Πώς καθιερώθηκε η 35ωρη εβδομάδα στη Γερμανία
Για μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον γερμανικό κλάδο μετάλλου, αλλά και στην αυτοκινητοβιομηχανία, οι 35 ώρες αποτελούν το καθιερωμένο πλαίσιο πλήρους απασχόλησης.
Η συγκεκριμένη πρακτική διαμορφώθηκε μέσα από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις της IG Metall κατά τη δεκαετία του 1980 και τις επόμενες δεκαετίες, έπειτα από έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις. Χαρακτηριστικό σύνθημα εκείνης της περιόδου ήταν η διεκδίκηση «περισσότερου χρόνου για να ζεις, να αγαπάς και να γελάς». Η 35ωρη εβδομάδα αποτελεί πλέον ιστορικά κατοχυρωμένο αποτέλεσμα των αγώνων του γερμανικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Σήμερα, όμως, οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί σημαντικά. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες υποστηρίζουν ότι το υψηλό κόστος λειτουργίας στη χώρα συμπιέζει τα περιθώρια κέρδους, ενώ την ίδια στιγμή οι ασιατικοί κατασκευαστές διευρύνουν την παρουσία τους στην παγκόσμια αγορά.
Η πρόταση για επιστροφή στις 40 ώρες
Η συζήτηση είναι ιδιαίτερα έντονη στη Σαξονία, όπου το εργοστάσιο της Volkswagen στο Τσβικάου βρίσκεται αντιμέτωπο με αβεβαιότητα για το μέλλον του.
Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου, Μίχαελ Κρέτσμερ, έχει υποστηρίξει ότι θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η μετάβαση σε 40ωρη εβδομάδα εργασίας. Παράλληλα, έχει εκφραστεί θετικά για την προσπάθεια της Mercedes-Benz να πείσει τα συνδικάτα να αποδεχθούν περισσότερες ώρες εργασίας χωρίς αντίστοιχη μισθολογική αύξηση.
Την άποψη ότι το υφιστάμενο μοντέλο εργασίας επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας έχει εκφράσει και ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Παρ’ όλα αυτά, οποιαδήποτε μεταβολή στις συλλογικές συμβάσεις δεν μπορεί να γίνει μονομερώς, καθώς απαιτεί συμφωνία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
Πόσο ακριβή είναι η εργασία στη Γερμανία
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της αύξησης των ωρών εργασίας αφορά το ιδιαίτερα υψηλό εργατικό κόστος στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Το κόστος εργασίας ανά όχημα υπολογίζεται περίπου στα 3.307 δολάρια στη Γερμανία, όταν στην Ισπανία διαμορφώνεται στα 955 δολάρια και στην Κίνα μόλις στα 597 δολάρια. Η σημαντική αυτή απόκλιση αποδίδεται, μεταξύ άλλων, στην ισχυρή θέση των συνδικάτων και στο αυστηρό γερμανικό πλαίσιο προστασίας των εργαζομένων.
Με βάση υπολογισμούς αναλυτών, εάν η εβδομαδιαία απασχόληση αυξανόταν από τις 35 στις 40 ώρες χωρίς μεταβολή στις αποδοχές, το κόστος εργασίας θα μπορούσε να μειωθεί περίπου κατά 13%. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στα γερμανικά εργοστάσια να διατηρήσουν ή ακόμη και να αυξήσουν τα επίπεδα παραγωγής τους.
Ωστόσο, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Σύμφωνα με αυτήν, η προσθήκη πέντε ωρών εργασίας την εβδομάδα δεν είναι αρκετή για να εξαλειφθεί η μεγάλη διαφορά κόστους σε σχέση με χώρες όπως η Κίνα.
Το πραγματικό πρόβλημα της Volkswagen
Η Volkswagen έχει ήδη ξεκινήσει προσπάθεια περιορισμού της πλεονάζουσας παραγωγικής της ικανότητας στην Ευρώπη, η οποία υπολογίζεται περίπου σε 500.000 οχήματα τον χρόνο. Παράλληλα, εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο να κλείσουν τέσσερα εργοστάσια στη Γερμανία.
Από την πλευρά των συνδικάτων, ωστόσο, η αιτία της κρίσης δεν βρίσκεται στον αριθμό των ωρών που εργάζονται οι εργαζόμενοι. Η βασική αδυναμία, όπως υποστηρίζουν, είναι ότι η Volkswagen δεν έχει αρκετή ζήτηση για να αξιοποιήσει την υφιστάμενη παραγωγική της δυναμικότητα.
Η IG Metall, που εκπροσωπεί μεγάλο μέρος του προσωπικού της Volkswagen στη Γερμανία, αντιδρά στην ιδέα της γενικευμένης αύξησης του χρόνου εργασίας και έχει υπενθυμίσει τη συνεργασία που υπήρξε στο παρελθόν με τη διοίκηση για την αντιμετώπιση κρίσεων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμφωνία του 1994, όταν εργαζόμενοι και διοίκηση αποδέχθηκαν περικοπές αποδοχών και τετραήμερη εβδομάδα 28,8 ωρών, ώστε η Volkswagen να εξασφαλίσει τον απαραίτητο χρόνο για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση και να υιοθετήσει αποτελεσματικότερες μεθόδους παραγωγής.
Η τότε συμφωνία είχε συμβάλει στην αντιμετώπιση μιας σοβαρής κρίσης πωλήσεων, η οποία έθετε σε κίνδυνο περίπου 30.000 θέσεις εργασίας.
Έτσι, η σημερινή σύγκρουση δεν αφορά απλώς το αν οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν 35 ή 40 ώρες. Πίσω από τη συζήτηση βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: αν η αύξηση του χρόνου εργασίας μπορεί πράγματι να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της Volkswagen ή αν η εταιρεία χρειάζεται μια πολύ ευρύτερη στρατηγική αλλαγή.
www.bankingnews.gr
Η γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανάγκη περιορισμού του κόστους και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητάς της απέναντι σε φθηνότερους κατασκευαστές του εξωτερικού. Στο πλαίσιο αυτό, έχει ανοίξει η συζήτηση για το κατά πόσο μια μεγαλύτερη εβδομαδιαία διάρκεια εργασίας θα μπορούσε να προσφέρει πλεονέκτημα στις γερμανικές μονάδες παραγωγής. Ωστόσο, εργαζόμενοι και αρκετοί αναλυτές θεωρούν ότι το πρόβλημα της Volkswagen είναι βαθύτερο και συνδέεται κυρίως με τη χαμηλή ζήτηση και την υπερβάλλουσα παραγωγική δυναμικότητα.
Πώς καθιερώθηκε η 35ωρη εβδομάδα στη Γερμανία
Για μεγάλο μέρος των εργαζομένων στον γερμανικό κλάδο μετάλλου, αλλά και στην αυτοκινητοβιομηχανία, οι 35 ώρες αποτελούν το καθιερωμένο πλαίσιο πλήρους απασχόλησης.
Η συγκεκριμένη πρακτική διαμορφώθηκε μέσα από τις συλλογικές διαπραγματεύσεις της IG Metall κατά τη δεκαετία του 1980 και τις επόμενες δεκαετίες, έπειτα από έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις. Χαρακτηριστικό σύνθημα εκείνης της περιόδου ήταν η διεκδίκηση «περισσότερου χρόνου για να ζεις, να αγαπάς και να γελάς». Η 35ωρη εβδομάδα αποτελεί πλέον ιστορικά κατοχυρωμένο αποτέλεσμα των αγώνων του γερμανικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Σήμερα, όμως, οι συνθήκες έχουν μεταβληθεί σημαντικά. Οι γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες υποστηρίζουν ότι το υψηλό κόστος λειτουργίας στη χώρα συμπιέζει τα περιθώρια κέρδους, ενώ την ίδια στιγμή οι ασιατικοί κατασκευαστές διευρύνουν την παρουσία τους στην παγκόσμια αγορά.
Η πρόταση για επιστροφή στις 40 ώρες
Η συζήτηση είναι ιδιαίτερα έντονη στη Σαξονία, όπου το εργοστάσιο της Volkswagen στο Τσβικάου βρίσκεται αντιμέτωπο με αβεβαιότητα για το μέλλον του.
Ο πρωθυπουργός του κρατιδίου, Μίχαελ Κρέτσμερ, έχει υποστηρίξει ότι θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η μετάβαση σε 40ωρη εβδομάδα εργασίας. Παράλληλα, έχει εκφραστεί θετικά για την προσπάθεια της Mercedes-Benz να πείσει τα συνδικάτα να αποδεχθούν περισσότερες ώρες εργασίας χωρίς αντίστοιχη μισθολογική αύξηση.
Την άποψη ότι το υφιστάμενο μοντέλο εργασίας επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας έχει εκφράσει και ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς. Παρ’ όλα αυτά, οποιαδήποτε μεταβολή στις συλλογικές συμβάσεις δεν μπορεί να γίνει μονομερώς, καθώς απαιτεί συμφωνία μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.
Πόσο ακριβή είναι η εργασία στη Γερμανία
Ένα από τα βασικά επιχειρήματα υπέρ της αύξησης των ωρών εργασίας αφορά το ιδιαίτερα υψηλό εργατικό κόστος στη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία.
Το κόστος εργασίας ανά όχημα υπολογίζεται περίπου στα 3.307 δολάρια στη Γερμανία, όταν στην Ισπανία διαμορφώνεται στα 955 δολάρια και στην Κίνα μόλις στα 597 δολάρια. Η σημαντική αυτή απόκλιση αποδίδεται, μεταξύ άλλων, στην ισχυρή θέση των συνδικάτων και στο αυστηρό γερμανικό πλαίσιο προστασίας των εργαζομένων.
Με βάση υπολογισμούς αναλυτών, εάν η εβδομαδιαία απασχόληση αυξανόταν από τις 35 στις 40 ώρες χωρίς μεταβολή στις αποδοχές, το κόστος εργασίας θα μπορούσε να μειωθεί περίπου κατά 13%. Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στα γερμανικά εργοστάσια να διατηρήσουν ή ακόμη και να αυξήσουν τα επίπεδα παραγωγής τους.
Ωστόσο, υπάρχει και η αντίθετη άποψη. Σύμφωνα με αυτήν, η προσθήκη πέντε ωρών εργασίας την εβδομάδα δεν είναι αρκετή για να εξαλειφθεί η μεγάλη διαφορά κόστους σε σχέση με χώρες όπως η Κίνα.
Το πραγματικό πρόβλημα της Volkswagen
Η Volkswagen έχει ήδη ξεκινήσει προσπάθεια περιορισμού της πλεονάζουσας παραγωγικής της ικανότητας στην Ευρώπη, η οποία υπολογίζεται περίπου σε 500.000 οχήματα τον χρόνο. Παράλληλα, εξετάζεται ακόμη και το ενδεχόμενο να κλείσουν τέσσερα εργοστάσια στη Γερμανία.
Από την πλευρά των συνδικάτων, ωστόσο, η αιτία της κρίσης δεν βρίσκεται στον αριθμό των ωρών που εργάζονται οι εργαζόμενοι. Η βασική αδυναμία, όπως υποστηρίζουν, είναι ότι η Volkswagen δεν έχει αρκετή ζήτηση για να αξιοποιήσει την υφιστάμενη παραγωγική της δυναμικότητα.
Η IG Metall, που εκπροσωπεί μεγάλο μέρος του προσωπικού της Volkswagen στη Γερμανία, αντιδρά στην ιδέα της γενικευμένης αύξησης του χρόνου εργασίας και έχει υπενθυμίσει τη συνεργασία που υπήρξε στο παρελθόν με τη διοίκηση για την αντιμετώπιση κρίσεων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η συμφωνία του 1994, όταν εργαζόμενοι και διοίκηση αποδέχθηκαν περικοπές αποδοχών και τετραήμερη εβδομάδα 28,8 ωρών, ώστε η Volkswagen να εξασφαλίσει τον απαραίτητο χρόνο για να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση και να υιοθετήσει αποτελεσματικότερες μεθόδους παραγωγής.
Η τότε συμφωνία είχε συμβάλει στην αντιμετώπιση μιας σοβαρής κρίσης πωλήσεων, η οποία έθετε σε κίνδυνο περίπου 30.000 θέσεις εργασίας.
Έτσι, η σημερινή σύγκρουση δεν αφορά απλώς το αν οι εργαζόμενοι θα δουλεύουν 35 ή 40 ώρες. Πίσω από τη συζήτηση βρίσκεται ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: αν η αύξηση του χρόνου εργασίας μπορεί πράγματι να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα της Volkswagen ή αν η εταιρεία χρειάζεται μια πολύ ευρύτερη στρατηγική αλλαγή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών