Η περίεργη «εξαφάνιση» του αντιπροέδρου J.D. Vance από το μέτωπο της Κίνας - Το MAGA και οι πολιτικές φιλοδοξίες

Παρά τα αλλεπάλληλα προβλήματα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική — από τις αποτυχημένες συνομιλίες με το Ιράν έως την πολιτική ήττα του Viktor Orbán — ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ J.D. Vance φαίνεται να έχει μείνει σχεδόν σιωπηλός μπροστά σε μια πιθανώς καθοριστική διπλωματική εξέλιξη: την επικείμενη συνάντηση μεταξύ Donald Trump και Xi Jinping, η οποία θα μπορούσε να επανακαθορίσει τις σχέσεις ΗΠΑ–Κίνας και να επηρεάσει ακόμη και τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν.

Από «μεγαλύτερη απειλή»… στη σιωπή

Ο Vance είχε χαρακτηρίσει  στο παρελθόν την Κίνα ως τη «μεγαλύτερη απειλή» για τις Ηνωμένες Πολιτείες και διατηρούσε σταθερά σκληρή στάση απέναντι στο Πεκίνο.
Ωστόσο, μετά το περσινό σχόλιό του περί «Κινέζων χωρικών», έχει μιλήσει ελάχιστα δημόσια για την Κίνα και δεν φαίνεται να παίζει κάποιον ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας πιο ήπιας αμερικανικής προσέγγισης ενόψει της επίσκεψης Trump στο Πεκίνο.

Rubio και Hegseth αλλάζουν τόνο απέναντι στο Πεκίνο

Αντίθετα, κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης Trump φαίνεται να υιοθετούν πιο συμβιβαστική ρητορική απέναντι στην Κίνα.
Ο Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio — επί χρόνια γνωστός για τη σκληρή γραμμή του απέναντι στο Πεκίνο — δήλωσε ότι Ουάσιγκτον και Πεκίνο έχουν πετύχει «στρατηγική σταθερότητα» και υπογράμμισε τον σημαντικό ρόλο της Κίνας στη διαμόρφωση αξιόπιστου πλαισίου ελέγχου εξοπλισμών.
Παράλληλα, ο Υπουργός Άμυνας Pete Hegseth, που θεωρείται ακόμη πιο επιθετικός απέναντι στην Κίνα, σημείωσε ότι το Πεκίνο διαβεβαίωσε πως δεν προμηθεύει όπλα στο Ιράν.
Αν και κανείς από τους δύο δεν έχει τοποθετηθεί αναλυτικά για την επικείμενη επίσκεψη Trump στην Κίνα, οι δηλώσεις τους δείχνουν προσπάθεια δημιουργίας θετικού κλίματος πριν από τη συνάντηση.

Η αντιπροεδρία δεν είναι πια διακοσμητικός ρόλος

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η περιορισμένη εμπλοκή του Vance αντανακλά απλώς τα περιορισμένα θεσμικά περιθώρια του αξιώματός του στην εξωτερική πολιτική.
Το άρθρο όμως του Modern Diplomacy σημειώνει ότι αυτό δεν ισχύει πλέον εδώ και δεκαετίες.
Από την εποχή του Walter Mondale και μετά, οι αντιπρόεδροι των ΗΠΑ έχουν αποκτήσει ενεργό ρόλο στη διπλωματία και ειδικά στις σχέσεις με την Κίνα.
Ο George H. W. Bush είxε αναλάβει τη διαχείριση κρίσεων με το Πεκίνο επί Ronald Reagan.
Ο Al Gore επισκέφθηκε την Κίνα επί Bill Clinton για ζητήματα περιβάλλοντος.
Ο Joe Biden, επί Barack Obama, είχε επαφές με Κινέζους ηγέτες για οικονομικά, αμυντικά και πυρηνικά ζητήματα, συμπεριλαμβανομένων προσπαθειών περιορισμού του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

Ο Vance «παγιδευμένος» στη MAGA ταυτότητα

Το άρθρο υποστηρίζει ότι η πραγματική εξήγηση για τη στάση του Vance βρίσκεται στις πολιτικές του φιλοδοξίες και στη σχέση του με το κίνημα MAGA.
Ο Vance φαίνεται να προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ο βασικός ιδεολογικός διάδοχος του Trump ενόψει πιθανής προεδρικής υποψηφιότητας το 2028.
Ωστόσο, το MAGA παραμένει βαθιά συνδεδεμένο με το προσωπικό πολιτικό στυλ του Trump και με μια εκδοχή του «America First» που δίνει έμφαση στην επίδειξη ισχύος και στη στρατιωτική πίεση.
Αντίθετα, η δική του εκδοχή του «America First» εμφανίζεται πιο συγκρατημένη και σχεδόν απομονωτική: λιγότερες στρατιωτικές εμπλοκές, περιορισμός της αμερικανικής υπερέκτασης και εστίαση στη μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση με την Κίνα.

Ο φόβος πολιτικής αντίφασης

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και ήπια ή ουδέτερα μηνύματα προς το Πεκίνο θα μπορούσαν να θεωρηθούν πολιτικά αντιφατικά για τον Vance.
Το αποτέλεσμα είναι ότι ο Αντιπρόεδρος εμφανίζεται «δεμένος» πολιτικά από την ανάγκη να αποδεικνύει συνεχώς την ιδεολογική του πίστη στο MAGA.
Το άρθρο σημειώνει μάλιστα ότι από την έναρξη της δεύτερης προεδρίας Trump, ο Vance δεν έχει πραγματοποιήσει καμία δημόσια γνωστή συνάντηση με υψηλόβαθμους Κινέζους αξιωματούχους — σε αντίθεση με τον Mike Pence, που είχε συναντήσει τον Κινέζο ΥΠΕΞ Wang Yi μόλις οκτώ μήνες μετά την πρώτη εκλογή Trump.

«Ορατός αλλά χωρίς πραγματική επιρροή»

Σύμφωνα με την ανάλυση, ο Vance κινδυνεύει να ενσαρκώσει ένα κλασικό πρόβλημα της αμερικανικής αντιπροεδρίας: υψηλή δημοσιότητα αλλά περιορισμένη πραγματική επιρροή.
Το άρθρο καταλήγει ότι οι σχέσεις ΗΠΑ–Κίνας χρειάζονται έναν αντιπρόεδρο που να λειτουργεί ως σταθεροποιητικός παράγοντας ανάμεσα στην απρόβλεπτη στάση του Trump και την τάση του Πεκίνου να απαντά κλιμακωτά στις πιέσεις.
Όμως ο Vance, εγκλωβισμένος στην ιδεολογική του ταυτότητα, φαίνεται ολοένα και λιγότερο ικανός να αναλάβει αυτόν τον ρόλο.

www.bankingnews.gr