Η τεράστια εκστρατεία κατασκευής τεχνητών νησιών από την Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα προκαλεί σοκ στους επιστήμονες, που μιλούν για μία από τις ταχύτερες οικολογικές καταρρεύσεις στην ιστορία των κοραλλιογενών υφάλων
Η εκστρατεία κατασκευής τεχνητών νησιών της Κίνας συνήθως αναλύεται υπό στρατιωτικό πρίσμα. Ωστόσο, οι οικολόγοι προειδοποιούν ότι πρόκειται για μία από τις ταχύτερες καταστροφές κοραλλιογενών υφάλων στην παγκόσμια ιστορία!
Το σχέδιο της Κίνας εξυπηρετεί ξεκάθαρα στρατηγικούς στόχους: εκβάθυνση και επιχωμάτωση υφάλων ώστε να δημιουργηθούν τεχνητά νησιά, τα οποία στη συνέχεια μετατρέπονται σε στρατιωτικοποιημένες αεροπορικές βάσεις.
Όμως, παράλληλα, το Πεκίνο προκαλεί περιβαλλοντική καταστροφή τεράστιας κλίμακας, θυσιάζοντας ένα από τα πλουσιότερα οικοσυστήματα βιοποικιλότητας στον κόσμο για τη δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής αρχιτεκτονικής που αλλάζει τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας.
Χιλιάδες στρέμματα υφάλων καταστράφηκαν
Περισσότερα από 21.000 στρέμματα κοραλλιογενών υφάλων έχουν θαφτεί ή υποστεί σοβαρές ζημιές.
Σχεδόν 5.000 στρέμματα θάφτηκαν κυριολεκτικά κάτω από άμμο και σκυρόδεμα, ενώ περίπου 40-50 εκατομμύρια κυβικά μέτρα κοραλλιών και άμμου αντλήθηκαν από τον βυθό.
Ολόκληρα συστήματα υφάλων μετατράπηκαν ουσιαστικά σε δομικά υλικά.
Η ζημιά, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στις περιοχές κατασκευής. Οι εργασίες εκβάθυνσης στον ύφαλο Mischief Reef επηρέασαν περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ νέφη ιζημάτων εξαπλώθηκαν σε έκταση έως και 250 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Αυτό καλύπτει τους κοντινούς υφάλους, εμποδίζει το φως του ήλιου και προκαλεί ασφυξία στους κοραλλιογενείς πολύποδες, οδηγώντας σε πτώση της βιολογικής υγείας έως και 350%.
Κατάρρευση βιοποικιλότητας και αλιείας
Οι κατεστραμμένοι ύφαλοι φιλοξενούσαν τεράστια βιοποικιλότητα. Περίπου 17.000 στρέμματα περιοχών αναπαραγωγής γιγάντιων αχιβάδων επηρεάστηκαν, μειώνοντας δραματικά τις αλιευτικές αποδόσεις.
Η Νότια Σινική Θάλασσα αντιπροσώπευε κάποτε περίπου το 12% της παγκόσμιας αλιευτικής παραγωγής.
Σήμερα όμως, ορισμένες περιοχές περιγράφονται ως «νεκροταφεία». Η οικολογική καταστροφή μεταφράζεται πλέον άμεσα σε οικονομική ζημιά και απειλή για την επισιτιστική ασφάλεια.
Είναι αναστρέψιμη η καταστροφή;
Σύμφωνα με τους ειδικούς, μεγάλο μέρος της ζημιάς είναι μη αναστρέψιμο.
Ορισμένοι ύφαλοι έχουν θαφτεί ολοκληρωτικά και δεν μπορούν να αναγεννηθούν. Άλλοι έχουν καταστραφεί δομικά, με τη φυσική ασβεστολιθική βάση τους να έχει αφαιρεθεί.
Πρόκειται για οικοσυστήματα που δημιουργήθηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια και σε πολλές περιπτώσεις δεν θα ανακάμψουν ποτέ!
Γιατί το κάνει η Κίνα
Το στρατηγικό όφελος για το Πεκίνο θεωρείται τεράστιο.
Κάθε τεχνητό νησί λειτουργεί ως ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», εξοπλισμένο με διαδρόμους μήκους περίπου 3 χιλιομέτρων που μπορούν να υποστηρίξουν μαχητικά και βομβαρδιστικά αεροσκάφη.
Αυτό επιτρέπει επέκταση της επιχειρησιακής εμβέλειας κατά 800 έως 1.000 μίλια.
Παράλληλα, η Κίνα ενισχύει το δίκτυο Αντιπρόσβασης/Απαγόρευσης Περιοχής (A2/AD) με την εγκατάσταση αντιαεροπορικών συστημάτων HQ-9 και αντιπλοϊκών πυραύλων YJ-12B.
Η ανάπτυξη ραντάρ και εγκαταστάσεων SIGINT επιτρέπει επίσης συνεχή παρακολούθηση του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.
Στην πράξη, τα τεχνητά νησιά μετατρέπουν αμφισβητούμενα ύδατα σε ελεγχόμενη περιοχή υπό κινεζική επιρροή.
Η γεωγραφία αλλάζει
Πριν από την κατασκευή των νησιών, η Νότια Σινική Θάλασσα θεωρούνταν ανοιχτός και αμφισβητούμενος χώρος.
Μετά την κατασκευή τους, η Κίνα διαθέτει πλέον ένα δίκτυο οχυρωμένων στρατιωτικών κόμβων που ασκούν πίεση σε χώρες όπως το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες.
Το ίδιο το γεωγραφικό τοπίο ξαναγράφεται μέσα από την κατασκευή νέων νησιών.
Το Πεκίνο φαίνεται πρόθυμο να ανταλλάξει μόνιμη οικολογική απώλεια και κατάρρευση της αλιείας με στρατιωτική κυριαρχία και συνεχή επιτήρηση.
Η λογική είναι ξεκάθαρη: τα οικοσυστήματα θεωρούνται αναλώσιμα μπροστά στην προτεραιότητα του γεωπολιτικού ελέγχου.
Τι έρχεται στο μέλλον
Η υποβάθμιση της αλιείας αναμένεται να οδηγήσει σε επισιτιστική ανασφάλεια στην περιοχή, αυξάνοντας την εξάρτηση γειτονικών χωρών από εισαγωγές.
Παράλληλα, εκτιμάται ότι θα ενταθούν οι γεωπολιτικές εντάσεις για τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι το προηγούμενο που δημιουργείται: η ανταλλαγή οικολογικής καταστροφής με εδαφική και στρατιωτική επέκταση.
Αν και άλλες χώρες ακολουθήσουν παρόμοιες τακτικές, οι παγκόσμιες περιβαλλοντικές συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικές.
www.bankingnews.gr
Το σχέδιο της Κίνας εξυπηρετεί ξεκάθαρα στρατηγικούς στόχους: εκβάθυνση και επιχωμάτωση υφάλων ώστε να δημιουργηθούν τεχνητά νησιά, τα οποία στη συνέχεια μετατρέπονται σε στρατιωτικοποιημένες αεροπορικές βάσεις.
Όμως, παράλληλα, το Πεκίνο προκαλεί περιβαλλοντική καταστροφή τεράστιας κλίμακας, θυσιάζοντας ένα από τα πλουσιότερα οικοσυστήματα βιοποικιλότητας στον κόσμο για τη δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής αρχιτεκτονικής που αλλάζει τον έλεγχο της Νότιας Σινικής Θάλασσας.
Χιλιάδες στρέμματα υφάλων καταστράφηκαν
Περισσότερα από 21.000 στρέμματα κοραλλιογενών υφάλων έχουν θαφτεί ή υποστεί σοβαρές ζημιές.
Σχεδόν 5.000 στρέμματα θάφτηκαν κυριολεκτικά κάτω από άμμο και σκυρόδεμα, ενώ περίπου 40-50 εκατομμύρια κυβικά μέτρα κοραλλιών και άμμου αντλήθηκαν από τον βυθό.
Ολόκληρα συστήματα υφάλων μετατράπηκαν ουσιαστικά σε δομικά υλικά.
Η ζημιά, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στις περιοχές κατασκευής. Οι εργασίες εκβάθυνσης στον ύφαλο Mischief Reef επηρέασαν περίπου 1.200 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ νέφη ιζημάτων εξαπλώθηκαν σε έκταση έως και 250 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Αυτό καλύπτει τους κοντινούς υφάλους, εμποδίζει το φως του ήλιου και προκαλεί ασφυξία στους κοραλλιογενείς πολύποδες, οδηγώντας σε πτώση της βιολογικής υγείας έως και 350%.
Κατάρρευση βιοποικιλότητας και αλιείας
Οι κατεστραμμένοι ύφαλοι φιλοξενούσαν τεράστια βιοποικιλότητα. Περίπου 17.000 στρέμματα περιοχών αναπαραγωγής γιγάντιων αχιβάδων επηρεάστηκαν, μειώνοντας δραματικά τις αλιευτικές αποδόσεις.
Η Νότια Σινική Θάλασσα αντιπροσώπευε κάποτε περίπου το 12% της παγκόσμιας αλιευτικής παραγωγής.
Σήμερα όμως, ορισμένες περιοχές περιγράφονται ως «νεκροταφεία». Η οικολογική καταστροφή μεταφράζεται πλέον άμεσα σε οικονομική ζημιά και απειλή για την επισιτιστική ασφάλεια.
Είναι αναστρέψιμη η καταστροφή;
Σύμφωνα με τους ειδικούς, μεγάλο μέρος της ζημιάς είναι μη αναστρέψιμο.
Ορισμένοι ύφαλοι έχουν θαφτεί ολοκληρωτικά και δεν μπορούν να αναγεννηθούν. Άλλοι έχουν καταστραφεί δομικά, με τη φυσική ασβεστολιθική βάση τους να έχει αφαιρεθεί.
Πρόκειται για οικοσυστήματα που δημιουργήθηκαν μέσα σε χιλιάδες χρόνια και σε πολλές περιπτώσεις δεν θα ανακάμψουν ποτέ!
Γιατί το κάνει η Κίνα
Το στρατηγικό όφελος για το Πεκίνο θεωρείται τεράστιο.
Κάθε τεχνητό νησί λειτουργεί ως ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο», εξοπλισμένο με διαδρόμους μήκους περίπου 3 χιλιομέτρων που μπορούν να υποστηρίξουν μαχητικά και βομβαρδιστικά αεροσκάφη.
Αυτό επιτρέπει επέκταση της επιχειρησιακής εμβέλειας κατά 800 έως 1.000 μίλια.
Παράλληλα, η Κίνα ενισχύει το δίκτυο Αντιπρόσβασης/Απαγόρευσης Περιοχής (A2/AD) με την εγκατάσταση αντιαεροπορικών συστημάτων HQ-9 και αντιπλοϊκών πυραύλων YJ-12B.
Η ανάπτυξη ραντάρ και εγκαταστάσεων SIGINT επιτρέπει επίσης συνεχή παρακολούθηση του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και της ναυσιπλοΐας στην περιοχή.
Στην πράξη, τα τεχνητά νησιά μετατρέπουν αμφισβητούμενα ύδατα σε ελεγχόμενη περιοχή υπό κινεζική επιρροή.
Η γεωγραφία αλλάζει
Πριν από την κατασκευή των νησιών, η Νότια Σινική Θάλασσα θεωρούνταν ανοιχτός και αμφισβητούμενος χώρος.
Μετά την κατασκευή τους, η Κίνα διαθέτει πλέον ένα δίκτυο οχυρωμένων στρατιωτικών κόμβων που ασκούν πίεση σε χώρες όπως το Βιετνάμ και οι Φιλιππίνες.
Το ίδιο το γεωγραφικό τοπίο ξαναγράφεται μέσα από την κατασκευή νέων νησιών.
Το Πεκίνο φαίνεται πρόθυμο να ανταλλάξει μόνιμη οικολογική απώλεια και κατάρρευση της αλιείας με στρατιωτική κυριαρχία και συνεχή επιτήρηση.
Η λογική είναι ξεκάθαρη: τα οικοσυστήματα θεωρούνται αναλώσιμα μπροστά στην προτεραιότητα του γεωπολιτικού ελέγχου.
Τι έρχεται στο μέλλον
Η υποβάθμιση της αλιείας αναμένεται να οδηγήσει σε επισιτιστική ανασφάλεια στην περιοχή, αυξάνοντας την εξάρτηση γειτονικών χωρών από εισαγωγές.
Παράλληλα, εκτιμάται ότι θα ενταθούν οι γεωπολιτικές εντάσεις για τους εναπομείναντες φυσικούς πόρους.
Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα είναι το προηγούμενο που δημιουργείται: η ανταλλαγή οικολογικής καταστροφής με εδαφική και στρατιωτική επέκταση.
Αν και άλλες χώρες ακολουθήσουν παρόμοιες τακτικές, οι παγκόσμιες περιβαλλοντικές συνέπειες θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικές.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών