Και οι δύο χώρες βλέπουν τον πόλεμο ως ευκαιρία εξάντλησης των αμερικανικών πόρων
Η Κίνα και η Ρωσία υιοθετούν μια στρατηγική έμμεσης ωφέλειας από τη συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ισραήλ και του Ιράν από τον Απρίλιο του 2026.
Και οι δύο χώρες βλέπουν τον πόλεμο ως ευκαιρία εξάντλησης των αμερικανικών πόρων, αποφεύγοντας ταυτόχρονα την άμεση στρατιωτική εμπλοκή για να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα.
Τα γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη για Πεκίνο και Μόσχα περιλαμβάνουν τη φθορά των δυτικών πόρων, σημειώνει σε ανάλυσή του το Modern Diplomacy.
Η Μόσχα, ειδικότερα, αντιμετωπίζει έναν πόλεμο κατά του Ιράν ως μια μορφή «στρατηγικού χρέους» που επιστρέφεται στη Δύση. Και οι δύο επιδιώκουν να μετατρέψουν το Ιράν σε μια «Ουκρανία» για τις ΗΠΑ, αναγκάζοντας την Ουάσιγκτον να εξαντλήσει αποθέματα πυραύλων και πυρομαχικών.
Παράλληλα, η Ρωσία αποκομίζει σημαντικά οικονομικά οφέλη, με αύξηση των εσόδων από την ενέργεια λόγω της ανόδου των τιμών του πετρελαίου. Εκτιμήσεις δείχνουν ότι τα επιπλέον έσοδα μπορεί να φτάσουν από 45 έως 97 δισ. δολάρια έως το 2026.
Παρασκηνιακή στήριξη προς το Ιράν
Αντί για άμεση στρατιωτική εμπλοκή, Κίνα και Ρωσία παρέχουν στο Ιράν υποστήριξη σε επίπεδο πληροφοριών, όπως δορυφορικές εικόνες και δεδομένα για κινήσεις αμερικανικών δυνάμεων, ενισχύοντας την ακρίβεια των επιθέσεων της Τεχεράνης χωρίς να εμπλέκονται ανοιχτά.
Η στρατηγική αυτή δημιουργεί μια «γκρίζα ζώνη» υποστήριξης: επαρκής για να αντέξει το Ιράν, αλλά όχι τέτοια που να προκαλεί άμεση σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Η κινεζική ισορροπία: αποπροσανατολισμός των ΗΠΑ
Η στάση της Κίνας χαρακτηρίζεται από προσεκτική ισορροπία. Το Πεκίνο επιδιώκει να αποσπάσει την προσοχή των ΗΠΑ από κρίσιμες περιοχές όπως η Ταϊβάν, η Νότια Σινική Θάλασσα και ο Ινδο-Ειρηνικός.
Η μετατόπιση αμερικανικών στρατιωτικών πόρων προς τη Μέση Ανατολή αποδυναμώνει τη στρατηγική «στροφής προς την Ασία». Για την Κίνα, κάθε ημέρα που οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες στη Μέση Ανατολή αποτελεί πολύτιμο χρόνο για ενίσχυση της θέσης της γύρω από την Ταϊβάν.
Παράλληλα, η Κίνα επιδιώκει να διασφαλίσει την ενεργειακή της τροφοδοσία. Έχει ήδη δημιουργήσει αποθέματα πετρελαίου για πάνω από 120 ημέρες, ενώ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν.
Ωστόσο, δεν επιθυμεί μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση που θα έκλεινε τα Στενά του Hormuz, καθώς κάτι τέτοιο θα έπληττε σοβαρά την οικονομία της. Στόχος της είναι μια «ελεγχόμενη ένταση»: αρκετή για να απασχολεί τις ΗΠΑ, αλλά όχι για να διαλύσει το εμπόριο.
Διπλωματική στήριξη χωρίς στρατιωτικές δεσμεύσεις
Κίνα και Ρωσία καταδικάζουν τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ ως παραβίαση της ιρανικής κυριαρχίας και προβάλλουν αυτή τη θέση σε διεθνή φόρα, όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Ωστόσο, αποφεύγουν οποιαδήποτε δεσμευτική στρατιωτική συμμαχία με την Τεχεράνη. Οι λόγοι είναι πολλοί: αποφυγή άμεσης σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, διατήρηση σχέσεων με χώρες του Κόλπου και το Ισραήλ, καθώς και προτεραιότητα σε εθνικά συμφέροντα.
Έτσι, παρέχουν ένα «διπλωματικό δίχτυ ασφαλείας» στο Ιράν, αποτρέποντας τη διεθνή απομόνωσή του, αλλά αφήνοντάς το να διαχειριστεί μόνο του τις στρατιωτικές προκλήσεις.
Μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο;
Παρά τις εκκλήσεις για διπλωματία, η πραγματική δυνατότητα Κίνας και Ρωσίας να επιβάλουν τερματισμό του πολέμου είναι περιορισμένη, ιδιαίτερα απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ.
Επιπλέον, όσο ο πόλεμος παραμένει σε επίπεδο φθοράς χωρίς να καταστρέφει την παγκόσμια οικονομία, Μόσχα και Πεκίνο δεν έχουν ισχυρό κίνητρο για άμεση και αποφασιστική παρέμβαση.
Ταυτόχρονα, επιχειρούν να διαπραγματευτούν ευρύτερες συμφωνίες με τις ΗΠΑ, συνδέοντας ενδεχόμενη αποκλιμάκωση με άλλα ζητήματα, όπως η Ουκρανία για τη Ρωσία ή οι εμπορικοί περιορισμοί για την Κίνα.
Διαμεσολάβηση και «ήπια ισχύς»
Η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει ρόλο ισορροπιστή, προσφέροντας διαμεσολάβηση και καλώντας σε αποκλιμάκωση, χωρίς να διακινδυνεύσει τις σχέσεις της με άλλες περιφερειακές δυνάμεις.
Η Κίνα, από την πλευρά της, επενδύει στην «ήπια ισχύ», προωθώντας διπλωματικές πρωτοβουλίες και σχέδια αποκλιμάκωσης, όπως πενταμερές σχέδιο με τη συνεργασία του Πακιστάν. Εστιάζει στην προστασία των οικονομικών της συμφερόντων και αποφεύγει την άμεση αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον.
Τα όρια της εμπλοκής
Συνολικά, Κίνα και Ρωσία δεν πρόκειται να πολεμήσουν για το Ιράν.
Θα συνεχίσουν, όμως, να του παρέχουν πολιτική, διπλωματική και τεχνολογική υποστήριξη ώστε να αντέξει, παρατείνοντας τη φθορά των ΗΠΑ.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις για άμεση στρατιωτική επέμβαση υπέρ της Τεχεράνης. Η στήριξη περιορίζεται σε παρασκηνιακά και διπλωματικά μέσα, ενώ παράλληλα αξιοποιούν τη θέση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας για να εμποδίσουν αποφάσεις που θα νομιμοποιούσαν κλιμάκωση της βίας.
Η ουσία της στρατηγικής τους είναι σαφής: παράταση της σύγκρουσης χωρίς γενικευμένο πόλεμο, μεγιστοποίηση γεωπολιτικών κερδών και αποφυγή άμεσης σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
www.bankingnews.gr
Και οι δύο χώρες βλέπουν τον πόλεμο ως ευκαιρία εξάντλησης των αμερικανικών πόρων, αποφεύγοντας ταυτόχρονα την άμεση στρατιωτική εμπλοκή για να προστατεύσουν τα δικά τους συμφέροντα.
Τα γεωπολιτικά και οικονομικά οφέλη για Πεκίνο και Μόσχα περιλαμβάνουν τη φθορά των δυτικών πόρων, σημειώνει σε ανάλυσή του το Modern Diplomacy.
Η Μόσχα, ειδικότερα, αντιμετωπίζει έναν πόλεμο κατά του Ιράν ως μια μορφή «στρατηγικού χρέους» που επιστρέφεται στη Δύση. Και οι δύο επιδιώκουν να μετατρέψουν το Ιράν σε μια «Ουκρανία» για τις ΗΠΑ, αναγκάζοντας την Ουάσιγκτον να εξαντλήσει αποθέματα πυραύλων και πυρομαχικών.
Παράλληλα, η Ρωσία αποκομίζει σημαντικά οικονομικά οφέλη, με αύξηση των εσόδων από την ενέργεια λόγω της ανόδου των τιμών του πετρελαίου. Εκτιμήσεις δείχνουν ότι τα επιπλέον έσοδα μπορεί να φτάσουν από 45 έως 97 δισ. δολάρια έως το 2026.
Παρασκηνιακή στήριξη προς το Ιράν
Αντί για άμεση στρατιωτική εμπλοκή, Κίνα και Ρωσία παρέχουν στο Ιράν υποστήριξη σε επίπεδο πληροφοριών, όπως δορυφορικές εικόνες και δεδομένα για κινήσεις αμερικανικών δυνάμεων, ενισχύοντας την ακρίβεια των επιθέσεων της Τεχεράνης χωρίς να εμπλέκονται ανοιχτά.
Η στρατηγική αυτή δημιουργεί μια «γκρίζα ζώνη» υποστήριξης: επαρκής για να αντέξει το Ιράν, αλλά όχι τέτοια που να προκαλεί άμεση σύγκρουση με τις ΗΠΑ.
Η κινεζική ισορροπία: αποπροσανατολισμός των ΗΠΑ
Η στάση της Κίνας χαρακτηρίζεται από προσεκτική ισορροπία. Το Πεκίνο επιδιώκει να αποσπάσει την προσοχή των ΗΠΑ από κρίσιμες περιοχές όπως η Ταϊβάν, η Νότια Σινική Θάλασσα και ο Ινδο-Ειρηνικός.
Η μετατόπιση αμερικανικών στρατιωτικών πόρων προς τη Μέση Ανατολή αποδυναμώνει τη στρατηγική «στροφής προς την Ασία». Για την Κίνα, κάθε ημέρα που οι ΗΠΑ είναι απασχολημένες στη Μέση Ανατολή αποτελεί πολύτιμο χρόνο για ενίσχυση της θέσης της γύρω από την Ταϊβάν.
Παράλληλα, η Κίνα επιδιώκει να διασφαλίσει την ενεργειακή της τροφοδοσία. Έχει ήδη δημιουργήσει αποθέματα πετρελαίου για πάνω από 120 ημέρες, ενώ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ιράν.
Ωστόσο, δεν επιθυμεί μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση που θα έκλεινε τα Στενά του Hormuz, καθώς κάτι τέτοιο θα έπληττε σοβαρά την οικονομία της. Στόχος της είναι μια «ελεγχόμενη ένταση»: αρκετή για να απασχολεί τις ΗΠΑ, αλλά όχι για να διαλύσει το εμπόριο.
Διπλωματική στήριξη χωρίς στρατιωτικές δεσμεύσεις
Κίνα και Ρωσία καταδικάζουν τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ ως παραβίαση της ιρανικής κυριαρχίας και προβάλλουν αυτή τη θέση σε διεθνή φόρα, όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Ωστόσο, αποφεύγουν οποιαδήποτε δεσμευτική στρατιωτική συμμαχία με την Τεχεράνη. Οι λόγοι είναι πολλοί: αποφυγή άμεσης σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, διατήρηση σχέσεων με χώρες του Κόλπου και το Ισραήλ, καθώς και προτεραιότητα σε εθνικά συμφέροντα.
Έτσι, παρέχουν ένα «διπλωματικό δίχτυ ασφαλείας» στο Ιράν, αποτρέποντας τη διεθνή απομόνωσή του, αλλά αφήνοντάς το να διαχειριστεί μόνο του τις στρατιωτικές προκλήσεις.
Μπορούν να σταματήσουν τον πόλεμο;
Παρά τις εκκλήσεις για διπλωματία, η πραγματική δυνατότητα Κίνας και Ρωσίας να επιβάλουν τερματισμό του πολέμου είναι περιορισμένη, ιδιαίτερα απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ.
Επιπλέον, όσο ο πόλεμος παραμένει σε επίπεδο φθοράς χωρίς να καταστρέφει την παγκόσμια οικονομία, Μόσχα και Πεκίνο δεν έχουν ισχυρό κίνητρο για άμεση και αποφασιστική παρέμβαση.
Ταυτόχρονα, επιχειρούν να διαπραγματευτούν ευρύτερες συμφωνίες με τις ΗΠΑ, συνδέοντας ενδεχόμενη αποκλιμάκωση με άλλα ζητήματα, όπως η Ουκρανία για τη Ρωσία ή οι εμπορικοί περιορισμοί για την Κίνα.
Διαμεσολάβηση και «ήπια ισχύς»
Η Ρωσία προσπαθεί να διατηρήσει ρόλο ισορροπιστή, προσφέροντας διαμεσολάβηση και καλώντας σε αποκλιμάκωση, χωρίς να διακινδυνεύσει τις σχέσεις της με άλλες περιφερειακές δυνάμεις.
Η Κίνα, από την πλευρά της, επενδύει στην «ήπια ισχύ», προωθώντας διπλωματικές πρωτοβουλίες και σχέδια αποκλιμάκωσης, όπως πενταμερές σχέδιο με τη συνεργασία του Πακιστάν. Εστιάζει στην προστασία των οικονομικών της συμφερόντων και αποφεύγει την άμεση αντιπαράθεση με την Ουάσιγκτον.
Τα όρια της εμπλοκής
Συνολικά, Κίνα και Ρωσία δεν πρόκειται να πολεμήσουν για το Ιράν.
Θα συνεχίσουν, όμως, να του παρέχουν πολιτική, διπλωματική και τεχνολογική υποστήριξη ώστε να αντέξει, παρατείνοντας τη φθορά των ΗΠΑ.
Δεν υπάρχουν ενδείξεις για άμεση στρατιωτική επέμβαση υπέρ της Τεχεράνης. Η στήριξη περιορίζεται σε παρασκηνιακά και διπλωματικά μέσα, ενώ παράλληλα αξιοποιούν τη θέση τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας για να εμποδίσουν αποφάσεις που θα νομιμοποιούσαν κλιμάκωση της βίας.
Η ουσία της στρατηγικής τους είναι σαφής: παράταση της σύγκρουσης χωρίς γενικευμένο πόλεμο, μεγιστοποίηση γεωπολιτικών κερδών και αποφυγή άμεσης σύγκρουσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών