Παράλληλα, η Τεχεράνη απευθύνθηκε στη Μόσχα για την προμήθεια των πανίσχυρων μαχητικών αεροσκαφών Su-57, σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις του περιοδικού Military Watch Magazine.
Νωρίτερα, έγινε γνωστό, ότι η Ρωσία παρέδωσε στο Ιράν συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου Tirada-2S για να προστατευτεί από ενδεχόμενες αμερικανικές επιθέσεις, σύμφωνα με το κανάλι Telegram "Military Chronicle".
Η δημοσίευση αναφέρει ότι το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου είναι ικανό να παρεμβάλλει σύγχρονα δορυφορικά συστήματα, περιλαμβανομένων αυτών στις ζώνες Ka και Ku, και είναι αποτελεσματικό κατά των σημάτων από τους δορυφόρους Starlink.
Τον Οκτώβριο του 2018, πηγή από το στρατιωτικο-βιομηχανικό συγκρότημα δήλωσε στο Interfax ότι η Ρωσία είχε δοκιμάσει το σύστημα Tirada-2S, το οποίο είναι ικανό να αδρανοποιεί τους δορυφόρους επικοινωνίας ενός πιθανού εχθρού.
Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, η εφημερίδα Military-Industrial Courier κατηγοριοποίησε το σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου ως ένα από τα έξι ρωσικά όπλα των οποίων τα τακτικά και τεχνικά χαρακτηριστικά ξεπερνούν αυτά των καλύτερων δυτικών αντιστοίχων.
Η εκρητική αποκάλυψη για τη μεταφορά Su 57 στο Ιράν
Eντωμεταξύ, μία αινιγματική δήλωση από την πλευρά της Ρωσίας έχει προκαλέσει οργιώδη φημολογία, σχετικά με την πιθανή μεταφορά μαχητικών αεροσκαφών πέμπτης γενιάς Sukhoi Su-57 στο Ιράν, εν μέσω γεωπολιτικής αναταραχής στη Μέση Ανατολή, όπως τονίζει το Military Watch Magazine.
Μιλώντας στην έκθεση Innoprom στη Σαουδική Αραβία, ο Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Ρωσίας, Anton Alikhanov, ανακοίνωσε ότι έχουν ήδη υπογραφεί συμβόλαια στη Μέση Ανατολή για την εξαγωγή του νέου μαχητικού Su-57 πέμπτης γενιάς της χώρας.
«Υπάρχει σημαντικό ενδιαφέρον και κάποια συμβόλαια έχουν ήδη υπογραφεί, αν και δεν μπορώ να αποκαλύψω τις λεπτομέρειες», δήλωσε ο Alikhanov.
«Πρόσφατα παρουσιάσαμε το Su-57E, το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα αεροσκάφη στον κόσμο – ίσως το καλύτερο αυτή τη στιγμή. Είναι επίσης δοκιμασμένο σε μάχες», συμπλήρωσε.
Η Δύση έχει κλείσει την πόρτα της Μέσης Ανατολής για τα Su-57
Παρά τις προσπάθειες της Ρωσίας να πουλήσει μαχητικά σε κράτη που ευθυγραμμίζονται με τη Δύση, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η πολιτική πίεση από τη Δύση έχει εξασφαλίσει ότι δεν υπήρξαν ευκαιρίες για είσοδο στις μεγάλες αγορές.
Ενώ η Αίγυπτος εμφανίστηκε ως σχετικά ουδέτερο κράτος στη Μέση Ανατολή το 2013, μετά την στρατιωτική ανατροπή μιας ισλαμιστικής κυβέρνησης ευθυγραμμισμένης με τη Δύση, η χώρα έχει συνεχώς αποτραπεί από την απόκτηση ρωσικών μαχητικών υψηλής αξίας, με απειλές για κυρώσεις από τις ΗΠΑ που οδήγησαν το Κάιρο να ακυρώσει τα σχέδιά του για απόκτηση του Su-35.
Επικρατέστερος πελάτης για τα ρωσικά Sukhoi το Ιράν
Μία από τις βασικές πιθανότητες για την εξαγωγή του Su-57 στη Μέση Ανατολή είναι ότι τα μαχητικά μπορεί να παραγγέλθηκαν για τον εξοπλισμό της Αεροπορίας του Ιράν.
Διαρροές εγγράφων της ρωσικής κυβέρνησης στα τέλη του 2025 έδειξαν ότι, μαζί με την παράδοση περίπου 18 Su-35 στην Αλγερία στην αρχή του έτους, η Ρωσία ήταν προγραμματισμένη να παραδώσει 48 Su-35 για τον εξοπλισμό της Αεροπορίας του Ιράν, καθώς και έξι ακόμη Su-35 στην Αιθιοπία.
Το Ιράν δεν διαθέτει μαχητικά αεροσκάφη μετα-Ψυχρού Πολέμου στον στόλο του, αλλά διαθέτει σχεδόν 300 παλαιά αεροσκάφη, κυρίως F-4E και F-5E/F από τον πόλεμο του Βιετνάμ, που είναι σχεδόν τρεις γενιές πίσω από την αιχμή της τεχνολογίας.
Διπλή θωράκιση στους αιθέρες με Su-35 και Su-57 για την Τεχεράνη
Το ζήτημα είναι ότι επί τη βάσει αυτής της υποδομής, η Τεχεράνη εχει σημαντική ικανότητα να ενσωματώσει τα Su-57 δίπλα στα Su-35.
Επειδή το Su-35 μπορεί να παραδοθεί πολύ πιο γρήγορα, είναι πολύ πιθανό ότι τα δύο αεροσκάφη προορίζονται να εξυπηρετούν συμπληρωματικούς ρόλους.
Ενώ το Su-57 μπορεί να ήταν αρχικά πιο ευνοημένο, η επείγουσα ανάγκη ενίσχυσης των αμυνών λόγω των απειλών ασφαλείας καθιστά το Su-35 πιο ελκυστικό για άμεση ενίσχυση, καθώς είναι και πιο εύκολο για την Αεροπορία του Ιράν να το ενσωματώσει λόγω της χαμηλότερης πολυπλοκότητάς του.
Αλλάζει άρδην ο συσχετισμός δύναμης στη Μέση Ανατολή
Μια μεγάλη συμφωνία για το Su-57 θα άλλαζε σημαντικά την ισορροπία δύναμης στον αέρα στη Μέση Ανατολή, καθώς το Ισραήλ είναι ο μόνος χειριστής μαχητικών πέμπτης γενιάς στην περιοχή, ενώ η Αλγερία είναι ο μόνος χειριστής στην Αφρική.
Τα ισραηλινά F-35I είναι, ωστόσο, αρκετά μακριά από το να είναι πλήρως ικανά για υψηλής έντασης μάχη λόγω της έλλειψης λογισμικού Block 4 και θα παραμείνουν έτσι μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2030, όπως φάνηκε από τον περιορισμό τους σε ρόλους συλλογής πληροφοριών κατά τις επιθέσεις στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025.
Το Su-57 παρέχει μοναδικό πλεονέκτημα στον αέρα
Μια πλήρως επιχειρησιακή δύναμη Su-57 που λειτουργεί από το Ιράν ή άλλο κράτος της Μέσης Ανατολής θα μπορούσε έτσι να παρέχει κορυφαία σμήνη μαχητικών με πρωτοκαθεδρία στον αέρα.
Το Su-57 έχει το πλεονέκτημα σε σχέση με άλλα μαχητικά της γενιάς του, λόγω της εκτεταμένης δοκιμής του σε μάχες υψηλής έντασης, συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων καταστολής αεροπορικής άμυνας, αερομαχιών και επιχειρήσεων σε βαριά αμυνόμενο εχθρικό εναέριο χώρο στο ουκρανικό μέτωπο.
Ινδία, Βιετνάμ και Βόρεια Κορέα παίρνουν σειρά για το Sukhoi 5ης γενιάς
Στα τέλη Ιανουαρίου επιβεβαιώθηκε ότι οι ρωσο-ινδικές συνομιλίες σχετικά με μια συμφωνία παραγωγής κατόπιν αδείας για το Su-57 έχουν φτάσει σε προχωρημένα τεχνικά στάδια.
Αυτό οδήγησε πολλαπλές ινδικές πηγές να σχολιάσουν τη σημαντική πιθανότητα το αεροσκάφος να εξοπλίσει σμήνη της πρώτης γραμμής, όντας σε μεγάλο βαθμό προσαρμοσμένο στις τοπικές απαιτήσεις.
Ενώ η Ινδία αναμένεται να είναι μακράν ο μεγαλύτερος ξένος πελάτης για το αεροσκάφος, το Βιετνάμ και η Βόρεια Κορέα αναμένεται επίσης να προχωρήσουν σε παραγγελίες.
Ανταλλαγές εξοπλισμών και... «παραθυράκια»
Ενώ το Ιράν αναμένεται να πληρώσει για τις προμήθειες μαχητικών κυρίως μέσω της εξαγωγής του δικού του στρατιωτικού εξοπλισμού στη Ρωσία —κυρίως μη επανδρωμένων αεροσκαφών— η πολύ μεγαλύτερη κλίμακα των εξαγωγών της Βόρειας Κορέας προς τη Ρωσία θα μπορούσε δυνητικά να καλύψει το κόστος του επανεξοπλισμού πολλαπλών σμηνών μαχητικών με το νέο αεροσκάφος πέμπτης γενιάς.
Αυτό θα μπορούσε να συμβεί εφόσον η Ρωσία είναι πρόθυμη είτε να αγνοήσει το εμπάργκο όπλων του ΟΗΕ είτε να εξετάσει πιθανά «παραθυράκια».
Στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν τις ΗΠΑ
Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η συνδυασμένη ισχύς του Ισραήλ και των ΗΠΑ, με τη στήριξη ενός δικτύου στρατηγικών συμμάχων: Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ, Κατάρ, Ιορδανία και Μπαχρέιν, καθώς και σχεδόν 18 αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις.
Οι ΗΠΑ έχουν επίσης αναπτύξει την ομάδα κρούσης αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln και έχουν σπεύσει να ενισχύσουν την περιοχή με μαχητικά αεροσκάφη, αντιτορπιλικά κατευθυνόμενων πυραύλων και τα πιο προηγμένα συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας.
Κι όμως, στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν την Ουάσινγκτον να αποφύγει μια περιπέτεια στον Περσικό Κόλπο. Ο William Hartung, Senior Research Fellow στο Quincy Institute for Responsible Statecraft, προειδοποίησε ότι το Ιράν θα μπορούσε να εξελιχθεί σε έναν ακόμη Πόλεμο του Ιράκ για τις ΗΠΑ.
Φόβος και τρόμος για... δεύτερο Ιράκ
«Θυμίζει την αρχή του Πολέμου στο Ιράκ, όταν έλεγαν ότι θα είναι περίπατος. Ότι δεν θα κοστίσει τίποτα. Κατέληξε να κοστίσει μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια, εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες, πολλοί Αμερικανοί βετεράνοι επέστρεψαν με PTSD, ένα σεχταριστικό καθεστώς που άνοιξε τον δρόμο για το ISIS. Δεν θα μπορούσε να είχε πάει χειρότερα. Η αρχή εδώ είναι διαφορετική, αλλά το τέλος είναι αβέβαιο και δεν νομίζω ότι θέλουμε να πάμε εκεί».
Ο Georg Spöttle, Ούγγρος αναλυτής ασφαλείας, προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ ίσως επιλέξουν ένα «προειδοποιητικό αεροπορικό πλήγμα», αλλά θα πρέπει να αποφύγει έναν μακροχρόνιο πόλεμο που η αμερικανική κοινή γνώμη «δεν θα αποδεχθεί».
Το ερώτημα είναι γιατί, παρά τη δυσανάλογη διαφορά στρατιωτικών δυνατοτήτων, μια οικονομία σε μηχανική υποστήριξη και ένα βαθιά αντιδημοφιλές καθεστώς, η Τεχεράνη εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή πρόκληση για τον άξονα ΗΠΑ–Ισραήλ.
Στην πραγματικότητα, ένας συνδυασμός γεωγραφικών, γεωπολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων καθιστά την Τεχεράνη δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.
Οι γεωγραφικοί παράγοντες που ευνοούν το Ιράν
Το Ιράν βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση με το Στενό του Hormuz, μια κρίσιμη θαλάσσια δίοδο ζωτικής σημασίας για τον παγκόσμιο εφοδιασμό σε πετρέλαιο.
Οι ενεργειακές ανάγκες σχεδόν του ενός πέμπτου του παγκόσμιου πληθυσμού περνούν από το Στενό.
Σε περίπτωση στρατιωτικής σύγκρουσης, το Ιράν θα μπορούσε να επιβάλει το κλείσιμο του Στενού, μια απειλή που επαναλαμβάνεται επί χρόνια από ιρανικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές. Το κλείσιμο θα μπορούσε να επιτευχθεί με τη χρήση ναρκών, πυραύλων cruise, παράκτιων συστημάτων άμυνας και ταχύπλοων σκαφών.
Παράλληλα, χώρες όπως τα ΗΑΕ, η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ και το Ιράκ εξαρτώνται επίσης από το Στενό του Hormuz για τις εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Η ευαλωτότητα του Στενού αποτελεί βασικό λόγο για τον οποίο οι περιφερειακοί εταίροι των ΗΠΑ αντιτίθενται σε στρατιωτική επέμβαση κατά του Ιράν.
Το Ιράν θα μπορούσε επίσης να αποσταθεροποιήσει τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας μέσω των Houthis. Αυτό θα επηρέαζε το παγκόσμιο εμπόριο και την ενεργειακή ασφάλεια, εμπλέκοντας ολόκληρο τον κόσμο στη σύγκρουση.
Το στρατιωτικό οπλοστάσιο του Ιράν
Το σημαντικότερο στρατιωτικό πλεονέκτημα του Ιράν είναι οι δυνατότητές του σε πυραύλους και drones. Ειδικότερα, διαθέτει ένα ισχυρό οπλοστάσιο βαλλιστικών, ακόμη και υπερηχητικών πυραύλων, καθώς και φονικά drones μεγάλου βεληνεκούς.
Κατά τον 12ήμερο πόλεμο με το Ισραήλ, η Τεχεράνη εκτόξευσε πάνω από 500 πυραύλους, αρκετοί από τους οποίους διέσπασαν τα προηγμένα πολυεπίπεδα ισραηλινά συστήματα αεράμυνας και έπληξαν ισραηλινό έδαφος. Θα μπορούσε επίσης να πλήξει αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, όπου σταθμεύουν πάνω από 40.000 Αμερικανοί στρατιώτες σε περίπου 18 βάσεις.
Το Center for Strategic and International Studies (CSIS) αναφέρει ότι το Ιράν διαθέτει το μεγαλύτερο και πιο ποικιλόμορφο πυραυλικό οπλοστάσιο στη Μέση Ανατολή, με χιλιάδες βαλλιστικούς και cruise πυραύλους, εμβέλειας από μερικές εκατοντάδες έως 2.000–2.500 χιλιόμετρα.
Πολλά από αυτά τα συστήματα μπορούν να πλήξουν το Ισραήλ και τμήματα της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Οι περισσότερες αμερικανικές βάσεις στην περιοχή βρίσκονται εντός εμβέλειας. Πριν από τον πόλεμο του 2025, το ιρανικό απόθεμα βαλλιστικών πυραύλων εκτιμάτο σε 2.500 έως 3.000.
Περισσότεροι από 500 χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο, αλλά η παραγωγή αυξήθηκε μετά.
Η θεαματική αναβάθμιση του βαλλιστικού προγράμματος
Το Ιράν έχει επίσης αναβαθμίσει τους πυραύλους του, μειώνοντας τον χρόνο προετοιμασίας εκτόξευσης και βελτιώνοντας την ακρίβεια.
Στα συστήματα που θεωρούνται απειλή περιλαμβάνονται οι Shahab-3, Kheibar Shekan, Fattah 1 και 2, Sejjil και Khorramshahr, με πολεμικές κεφαλές που κυμαίνονται από 500 έως 1.500 κιλά εκρηκτικών, σύμφωνα με ιρανικές αναφορές.
Διαθέτει επίσης πυραύλους cruise όπως ο Kh-55 και αντιαποβατικούς πυραύλους όπως ο Khalid Farzh, καθώς και χιλιάδες drones τύπου Shahed και τη σειρά Mohajer.
Το IISS σημειώνει ότι οι πυραυλικές δυνάμεις του Ιράν αντισταθμίζουν την αδύναμη αεροπορία του, επιτρέποντας πλήγματα μεγάλης εμβέλειας.
Στο ναυτικό πεδίο, το Ιράν βασίζεται σε ασύμμετρη στρατηγική στον Περσικό Κόλπο και το Στενό του Hormuz, με δύο κλάδους: το IRIN και το IRGCN. 
Χρησιμοποιεί ταχύπλοα σκάφη, υποβρύχια και drones.
Ο στόλος περιλαμβάνει σύγχρονα αντιτορπιλικά όπως Zulfiqar, Sahand και Zagros, φρεγάτες Alphand και Moj-class, καθώς και 27 υποβρύχια, μεταξύ των οποίων τρία Tareq-class (Kilo-class), δύο Fateh-class και 23 Ghadir-class.
Στα στενά ύδατα του Hormuz, το Ιράν θα μπορούσε να αξιοποιήσει ασύμμετρες τακτικές για να υπερκεράσει μεγαλύτερα και βραδύτερα πολεμικά πλοία.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τον Μάρτιο του 2025 οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν την Operation Rough Rider κατά των Houthis στην Υεμένη. Παρά το περιορισμένο τους ναυτικό, οι Houthis κατάφεραν να αποσταθεροποιήσουν τις θαλάσσιες οδούς της Ερυθράς Θάλασσας. Η επιχείρηση διήρκεσε τρεις μήνες, κόστισε πάνω από 1 δισ. δολάρια και οι ΗΠΑ έχασαν δύο F/A-18 Hornet και επτά MQ-9 drones, χωρίς να καταφέρουν να υποτάξουν τους Houthis.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών