Τελευταία Νέα
Αναλύσεις – Εκθέσεις

Κραχ - μαμούθ προ των πυλών: Η Gold Switzerland βλέπει παγκόσμια χρεοκοπία και κατάρρευση της φούσκας του AI

Κραχ - μαμούθ προ των πυλών: Η Gold Switzerland βλέπει παγκόσμια χρεοκοπία και κατάρρευση της φούσκας του AI
Η Ουάσιγκτον οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια είτε σε χρεοκοπία είτε σε αλόγιστο τύπωμα χρήματος…
Ηχούν σειρήνες συναγερμού στις αγορές από την έκθεση-φωτιά της Gold Switzerland, η οποία προειδοποιεί για μια επικείμενη συστημική κατάρρευση χειρότερη από το 2008.
Με το χρέος των ΗΠΑ να ξεπερνά τα 40 τρισ. δολάρια και τη φούσκα του AI να σκάει με ζημίες δισεκατομμυρίων, η Ουάσιγκτον οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια είτε σε χρεοκοπία είτε σε αλόγιστο τύπωμα χρήματος.
Μόνο καταφύγιο ο χρυσός και το ασήμι, πριν η αγοραστική δύναμη των νομισμάτων εξαϋλωθεί.
Σύμφωνα με την Gold Switzerland, ήρθε η ώρα να δούμε με ρεαλισμό την πορεία των τιμών του χρυσού και του ασημιού.
Και τα δύο μέταλλα έχουν εισέλθει φέτος σε περιοχή bear market (πτωτική αγορά), με το ασήμι να καταγράφει απώλειες διπλάσιες από εκείνες του χρυσού.
Ανησυχούμε; Όχι. Αγοράζουμε.

Ο χρόνος έχει σημασία, όχι η προσπάθεια πρόβλεψης της αγοράς

«Όσοι κερδοσκoπούν διαπραγματευόμενοι τα πολύτιμα μέταλλα, παίρνοντας αδιάκριτα θέσεις αγοράς ή πώλησης και προσπαθώντας να προβλέψουν τις κινήσεις της αγοράς μέσα σε έναν κυκεώνα σημάτων αγοράς και πώλησης, τίποτα από όσα θα αναφέρουμε παρακάτω δεν πρόκειται να έχει ιδιαίτερη απήχηση» γράφει ο ελβετικός οίκος και συμπληρώνει: «Ο λόγος είναι απλός: εμείς δεν αντιμετωπίζουμε τα πολύτιμα μέταλλα ως αντικείμενα χρηματιστηριακής διαπραγμάτευσης, αλλά ως assets που αποκτούμε και διακρατούμε.
Αντιλαμβανόμαστε τον χρυσό και το ασήμι ως μέταλλα ενώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια βαθιά νομισματική αλλαγή».
Σε αυτό το νέο περιβάλλον, η σωρευτική επίδραση του πληθωρισμού αναμένεται να μειώσει την αγοραστική δύναμη των παραστατικών νομισμάτων (fiat currencies) κατά τουλάχιστον 70% μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Υπό αυτό το πρίσμα, όπου πρωταρχικός στόχος είναι η διατήρηση του πλούτου, η δική μας προσέγγιση εστιάζει στον χρόνο, και όχι στην προσπάθεια χρονισμού της αγοράς, γράφει ο Gold Switzerland και συνεχίζει: Και το μέσο διαφύλαξης της αξίας μας, όπως έχει επιβεβαιωθεί μέσα από αιώνες ιστορίας, είναι το πραγματικό χρήμα και όχι τα χάρτινα νομίσματα.
Και, όπως λέει και το τραγούδι, ο χρόνος είναι με το μέρος μας.
Ασφαλώς, πολλοί θα εκλάβουν αυτή την επιχειρηματολογία ως απολογητική τοποθέτηση εκ μέρους των υποστηρικτών του χρυσού («gold bugs»), οι οποίοι έχουν προφανές συμφέρον να υπερασπίζονται την επένδυσή τους.
Ωστόσο, για όσους κατανοούν την ιστορία, τα μαθηματικά και τη διαχείριση κινδύνου, η επενδυτική υπόθεση υπέρ των πολύτιμων μετάλλων είναι σήμερα τόσο προφανής όσο και μια κοιλότητα σε ένα δόντι για έναν οδοντίατρο.
Η μακροπρόθεσμη ανοδική πορεία του χρυσού είναι πλέον, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, μαθηματικά προδιαγεγραμμένη, εξαιτίας της αντίστροφης σχέσης του με τα χάρτινα νομίσματα.
Υπό αυτό το πρίσμα, οι πτώσεις των τιμών μέσα στο 2026 αποτελούν ουσιαστικά ένα δώρο για όσους επιθυμούν να αγοράσουν.

Κορύφωση της παραφροσύνης, όχι της τιμής του χρυσού

Σύμφωνα με τον ελβετικό οίκο, απέχουμε πολύ από την κορύφωση της αγοράς χρυσού.
Αντίθετα, βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα εκείνου που ο Jeffrey Gundlach, γνωστός ως ο «βασιλιάς των αμερικανικών ομολόγων», έχει χαρακτηρίσει ως «peak lunacy», δηλαδή την κορύφωση της παραφροσύνης.
Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο δεν προκαλεί καμία έκπληξη σε όσους γνωρίζουν την εμμονή μου με τις πιστωτικές αγορές.
Όπως έχει επισημανθεί πολλάκις και στο παρελθόν, όποιος αναζητά ισχυρές ενδείξεις που να ενισχύουν την επενδυτική υπόθεση υπέρ του χρυσού θα πρέπει να ξεκινήσει από τις μάλλον βαρετές και, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, συχνά παραγνωρισμένες αγορές πιστώσεων.
Και ναι, η αντικειμενική παραφροσύνη που χαρακτηρίζει το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα έχει λάβει πραγματικά τρομακτικές διαστάσεις.

Η καθυστερημένη εκδήλωση της κρίσης στην ιδιωτική πίστη

Σύμφωνα με την Gold Switzerland, από τις αρχές του έτους, τα «όπλα μαζικής καταστροφής» που κρύβονται μέσα στο ναρκοπέδιο της ιδιωτικής πιστωτικής αγοράς (private credit) έχουν γίνει ακόμη πιο απειλητικά.
Τα χαρτοφυλάκια ιδιωτικής πίστης βρίσκονται στα χέρια ενός ευρέος φάσματος ασφαλιστικών εταιρειών, εταιρειών διαχείρισης συνταξιοδοτικών προγραμμάτων και συνταξιοδοτικών ταμείων.
Οι φορείς αυτοί ενδέχεται να κατέχουν ακριβώς το ίδιο χαρτοφυλάκιο δανείων, αλλά να του αποδίδουν εντελώς διαφορετικές αξίες.
Για παράδειγμα, σε μια κλίμακα όπου η τέλεια αποτίμηση αντιστοιχεί στο 100, το ίδιο χαρτοφυλάκιο δανείων μπορεί να αποτιμάται από τον φορέα «X» στις 90 μονάδες, ενώ ο φορέας «Y» να του αποδίδει μόλις 20 ή 30 μονάδες.
Με βάση την πραγματική οικονομική και αριθμητική αξιολόγηση, ολόκληρος ο τομέας της ιδιωτικής πίστης δύσκολα θα δικαιολογούσε αξιολόγηση υψηλότερη από την κατηγορία CCC (δηλαδή βαθμολογία περίπου 60 μονάδων) — και αυτή η εκτίμηση είναι ήδη εξαιρετικά επιεικής.
Αυτή η τεράστια απόκλιση στις αποτιμήσεις οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι οργανισμοί αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, με προσωπικό μόλις τριάντα ατόμων, αδυνατούν πρακτικά να αξιολογήσουν αποτελεσματικά χιλιάδες διαφορετικές πιστώσεις.
Ωστόσο, η πιο σκοτεινή πλευρά της υπόθεσης είναι ότι τα συγκεκριμένα κεφάλαια ιδιωτικής πίστης (private credit funds) απλώς παρουσιάζουν αυθαίρετες, δικές τους αποτιμήσεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική αξία των περιουσιακών τους στοιχείων, ελπίζοντας ότι κάποιο θαύμα θα τα σώσει.
Αυτό εξηγεί γιατί οι επενδυτές που έχουν τοποθετήσει τα χρήματά τους σε αυτά τα κεφάλαια, τα οποία περιορίζουν τις δυνατότητες εξαγοράς μεριδίων (gated funds), μπορούν να αποσύρουν μόλις το 5% του επενδεδυμένου κεφαλαίου τους ανά τρίμηνο.
Ο πόνος και οι ζημιές δεν μπορούν να αποφευχθούν. Μπορούν απλώς να μετατεθούν χρονικά, σημειώνει ο ελβετικός οίκος.

Από τα Private Equities στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Ας περάσουμε τώρα στον τομέα των Private Equity (ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων), ο οποίος αποτελεί ακόμη ένα πιστωτικό «ατύχημα» που περιμένει να συμβεί.
Το προηγούμενο μοντέλο των LBO (Leveraged Buyouts – εξαγορές με μόχλευση) βασιζόταν σε μία βασική προϋπόθεση: τη φθηνή χρηματοδότηση, με επιτόκια από 0% έως 2%.
Εκείνες οι ημέρες και εκείνα τα επιτόκια ανήκουν πλέον στο παρελθόν.
Ωστόσο, μια ολόκληρη γενιά διαχειριστών κεφαλαίων Private Equity, που δεν έχει γνωρίσει ποτέ επιτόκια υψηλότερα του 5%, εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να ισχύουν οι συνθήκες που την ανέδειξαν.
Ακόμη χειρότερη, βεβαίως, είναι η μεγαλύτερη κακοκατανομή κεφαλαίων και πιστώσεων στην ιστορία των κεφαλαιαγορών: το σενάριο της μετάβασης από τον παράδεισο στην κόλαση της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI).
Πέντε τεχνολογικοί κολοσσοί υπερμεγέθους κλίμακας, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν το 90% των κερδών του δείκτη S&P, δεν έχουν απλώς υπερεπενδύσει το αστρονομικό ποσό των 1,1 τρισ. δολαρίων σε κεφαλαιουχικές δαπάνες για την AI (CAPEX).
Έχουν επίσης σπαταλήσει επιπλέον 3 τρισ. δολάρια μέσω δανεισμού που παραμένει εκτός ισολογισμών, διοχετεύοντάς τα σε δύο μονοπωλιακού χαρακτήρα εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, τις OpenAI και Anthropic, οι οποίες εμφανίζουν λειτουργικές ζημίες 8 δισ. και 14 δισ. δολαρίων αντίστοιχα.
Τα περιθώρια κέρδους των δύο αυτών τεχνολογικών εγχειρημάτων, που στερούνται ουσιαστικού ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος, συρρικνώνονται από τρίμηνο σε τρίμηνο αντί να διευρύνονται.
Με λίγα λόγια, οι καλύτερες ημέρες της AI έχουν ήδη περάσει, κι όμως οι αγορές αποτιμούν το μέλλον της σαν να πρόκειται να εξελιχθούν όλα ιδανικά.
Κανείς δεν εμπιστεύεται πλέον τις αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας αυτών των χρεογράφων, καθώς τα πιστωτικά περιθώρια (credit spreads) διευρύνονται.
Σύντομα, αυτή η πιστωτική άνθηση θα μετατραπεί, με μαθηματική ακρίβεια, σε μία ακόμη πιστωτική κατάρρευση.
Οι επενδυτές θα εξεγερθούν, η αγορά πιστώσεων θα καταρρεύσει και οι αθετήσεις πληρωμών θα κορυφωθούν, σε μια επώδυνη εκκαθάριση που θα θυμίζει το 2008.
Την ίδια στιγμή, ενώ εταιρείες από την CoreWeave έως την Google καίνε τεράστια ποσά μετρητών και ανταγωνίζονται για να προσελκύσουν τα κεφάλαιά σας σε επενδύσεις σε data centers, οι αγορές επιλέγουν να αγνοούν τον κίνδυνο αθέτησης υποχρεώσεων, τα αντικειμενικά επίπεδα του οποίου ξεπερνούν εκείνα της κρίσης των στεγαστικών δανείων υψηλού κινδύνου (subprime) και των λανθασμένων πιστοληπτικών αξιολογήσεων που οδήγησαν στη Μεγάλη Χρηματοπιστωτική Κρίση (GFC).

Απόλυτη παράνοια… το κρατικό χρέος

Αν όλη αυτή η παράνοια στην αγορά ιδιωτικών πιστώσεων δεν είναι αρκετά τρομακτική, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στο δημόσιο χρέος.
Τα τελευταία 25 χρόνια, το συνολικό δημόσιο χρέος παγκοσμίως έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα άνω του πενταπλασίου, από τα 21 τρισ. στα 115 τρισ. δολάρια.
Ακόμη χειρότερα, το κόστος εξυπηρέτησης αυτού του χρέους έχει φτάσει σε υψηλά δεκαετίας, όπως αποδεικνύεται από τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων, οι οποίες βρίσκονται επίσης σε υψηλά επίπεδα δεκαετίας.
Όσο για τη χώρα που εκδίδει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι ετήσιες δαπάνες της ξεπερνούν τα 7,5 τρισ. δολάρια, ενώ τα έσοδά της ανέρχονται μόλις σε 5 τρισ.
Μόλις πριν από έξι χρόνια, το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ ανερχόταν σε 23 τρισ. δολάρια και το κόστος δανεισμού μόλις στο 0,5%.
Σήμερα, το χρέος αυτό έχει ξεπεράσει τα 40 τρισ. δολάρια, ενώ το κόστος δανεισμού υπερβαίνει το 5%.
Κάντε τους υπολογισμούς…
Πολύ σύντομα, οι μοναδικές επιλογές που θα απομείνουν στον Θείο Sam θα είναι είτε μια ελεγχόμενη μορφή χρεοκοπίας είτε η μαζική εκτύπωση χρήματος με τη μορφή ενός νομισματικού «μπαζούκα».
Και οι δύο επιλογές θα μπορούσαν να εκτοξεύσουν τις τιμές των πολύτιμων μετάλλων πολύ υψηλότερα από τα προηγούμενα ιστορικά υψηλά του Ιανουαρίου 2026.

Κυνήγι αποδόσεων, αδιαφορία για την επερχόμενη καταστροφή

Παρά τις προειδοποιήσεις, τα μοτίβα και τα σαφή προειδοποιητικά σημάδια, οι σημερινοί απελπισμένοι εκδότες χρέους και οι εξίσου απελπισμένοι επενδυτές που κυνηγούν αποδόσεις ενδιαφέρονται αποκλειστικά για το πότε θα πραγματοποιήσουν την επόμενη συναλλαγή τους, αντί να αναλογιστούν τους ιστορικούς κινδύνους που διαμορφώνονται μπροστά τους.
Βλέπουν εκδόσεις ομολόγων επενδυτικής βαθμίδας ύψους 1,9 τρισ. δολαρίων για το 2026, με κουπόνια που φτάνουν το 6% έως 8%.
Βλέπουν επίσης τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα (USTs) να προσφέρουν αποδόσεις 5% έως 6%.
Και λένε στον εαυτό τους ότι αυτό «είναι σίγουρα καλύτερο από έναν άχρηστο βράχο που δεν αποδίδει τίποτα», αναφερόμενοι φυσικά στον χρυσό.
Αυτού του είδους η αγελαία νοοτροπία, μεταμφιεσμένη σε ορθολογική επενδυτική στρατηγική, δεν είναι κάτι καινούργιο.
Καθώς το θεσμικό «έξυπνο χρήμα» αναλαμβάνει ολοένα μεγαλύτερους κινδύνους, αναζητώντας αποδόσεις και περιφρονώντας τον χρυσό, προκειμένου να εξασφαλίσει τα ετήσια μπόνους απόδοσης, αρνείται να δει μια πραγματικότητα που θα ήταν σχεδόν κωμική, αν δεν ήταν τόσο τραγική.

Τρία τυφλά σημεία

Ειδικότερα, αυτή η παράλογη αγορά παρουσιάζει τρία βασικά τυφλά σημεία.

Τυφλό σημείο 1: Μέτρηση της απόδοσης σε ένα νόμισμα που χάνει διαρκώς την αξία του.
Μπορεί να προκαλεί ικανοποίηση το γεγονός ότι οι ονομαστικές αποδόσεις των ομολόγων αυξάνονται.
Αυτό, όμως, που παραβλέπουν οι επενδυτές είναι ότι, όταν μετρούν τις αποδόσεις τους σε χρυσό και όχι σε δολάρια, στην πραγματικότητα καταγράφουν ζημίες και όχι κέρδη.
Ακόμη και το ιερό 10ετές αμερικανικό κρατικό ομόλογο (10Y UST), το οποίο ολόκληρος ο κόσμος αντιλαμβάνεται ως επένδυση με «μηδενικό κίνδυνο», έχει χάσει το 90% της αξίας του τα τελευταία 12 χρόνια, όταν η αποτίμησή του γίνεται σε χρυσό αντί σε δολάρια.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε ένα νόμισμα όταν η προσφορά χρήματος Μ2 (M2 money supply), η οποία αυξάνεται κυρίως μέσω της πιστωτικής επέκτασης των τραπεζών, διογκώνεται κατά 45% μέσα σε μόλις έξι χρόνια.
Η αγοραστική του δύναμη διαβρώνεται αθόρυβα, μέχρι τη στιγμή που, όπως περιέγραφε ο Hemingway αναφερόμενος στη φτώχεια, η επιδείνωση συντελείται πρώτα αργά και ύστερα απότομα.

Τυφλό σημείο 2: Η «θετική απόδοση» είναι ένα μεγάλο ψέμα.
Όσοι παρατηρούν τη ραγδαία πτώση στις τιμές του χρυσού κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς προβάλλουν το παραδοσιακό επιχείρημα ότι οι επενδυτές θεωρούν πως υπάρχει κόστος ευκαιρίας όταν διακρατούν έναν «άχρηστο βράχο» χωρίς απόδοση, αντί να τοποθετούν τα κεφάλαιά τους στην αγορά ομολόγων, η οποία προσφέρει υψηλότερα επιτόκια.
Αυτή η συλλογιστική, όμως, προϋποθέτει ότι η αγορά ομολόγων —από τα ομόλογα των SpaceX και Google, τα οποία διαπραγματεύονται όλα κάτω από την ονομαστική τους αξία (κάτω από το άρτιο), μέχρι τα IOUs του Uncle Sam— καταφέρνει πράγματι να υπερκαλύπτει τον πληθωρισμό.
Και για όσους πιστεύουν ότι ο σημερινός δείκτης πληθωρισμού CPI, όπως δημοσιεύεται από το BLS, αποτυπώνει με ειλικρίνεια την πραγματική αύξηση των τιμών, τότε πράγματι τα ομόλογα εμφανίζουν υψηλότερη θετική απόδοση από τα πολύτιμα μέταλλα.
Όμως, οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα γνωρίζει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Όχι μόνο όλοι αισθανόμαστε ότι ο πληθωρισμός είναι πολύ υψηλότερος από το επίσημο 3,7%, αλλά και οι πιο αξιόπιστες εναλλακτικές μετρήσεις επιβεβαιώνουν ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά στο 10%.
Πώς το γνωρίζω αυτό;
Ας χρησιμοποιήσουμε, για παράδειγμα, την ίδια μεθοδολογία που χρησιμοποιούσε ο Volcker τη δεκαετία του 1980, πριν το BLS προχωρήσει σε περισσότερες από 20 αναθεωρήσεις της μεθοδολογίας υπολογισμού του CPI, προκειμένου, σύμφωνα με την άποψη του συγγραφέα, να αποκρύψει την πραγματική έκταση του πληθωρισμού.
Με αυτήν τη μέθοδο, σήμερα θα βρισκόμασταν αντιμέτωποι με πληθωρισμό τουλάχιστον 11%.
Εναλλακτικά, αν ακολουθούσαμε την προσέγγιση του Michael Green και μετρούσαμε τον ετήσιο πληθωρισμό με βάση τον ετήσιο ρυθμό αύξησης του χρέους ή αν, όπως ο Jeffrey Gundlach, χρησιμοποιούσαμε τους ρυθμούς των εισαγωγών και των εξαγωγών μας, θα καταλήγαμε σε ένα παρόμοιο και, κατά την άποψη του συγγραφέα, πιο ειλικρινές ποσοστό πληθωρισμού, τουλάχιστον 9%.
Με άλλα λόγια, αν χρησιμοποιούσαμε πραγματικούς μαθηματικούς υπολογισμούς αντί για τα στοιχεία του BLS θα αντιλαμβανόμασταν ότι κανένα αμερικανικό κρατικό ομόλογο (UST), σε ολόκληρη την καμπύλη αποδόσεων, δεν καταφέρνει στην πραγματικότητα να υπερκαλύψει τον πληθωρισμό ή να προσφέρει θετική πραγματική απόδοση.
Αυτό δεν είναι παραμύθι. Είναι γεγονός. Είναι απλά και αμείλικτα μαθηματικά.
Και, το σημαντικότερο, είναι απλώς η Ιστορία που επαναλαμβάνεται.

Τυφλό σημείο 3: Οι κυβερνήσεις παίζουν τα δικά τους παιχνίδια αντί να υπηρετούν τους πολίτες
Όπως έχει επισημανθεί αμέτρητες φορές, και όπως έχουν επιβεβαιώσει και άλλοι αναλυτές, από τον Russell Napier έως τον Richard Werner, τα υπερχρεωμένα κράτη δεν επιθυμούν να δουν τον πληθωρισμό να υποχωρεί.
Αντιθέτως, θέλουν ακόμη περισσότερο πληθωρισμό.
Το παλαιότερο τέχνασμα στο βιβλίο των υπερχρεωμένων —και, κατά συνέπεια, οικονομικά αποτυχημένων— κρατών είναι να απαλλαγούν από τα χρέη τους καταστρέφοντας το ίδιο τους το νόμισμα.
Με άλλα λόγια, να «εξαερώσουν» το χρέος τους μέσω του πληθωρισμού.
Οι πιο εκλεπτυσμένοι οικονομικοί κύκλοι αποκαλούν αυτή την πρακτική «χρηματοπιστωτική καταστολή» (financial repression) ή «αρνητικά πραγματικά επιτόκια» (negative real rates).
Στην ουσία, πρόκειται για τη διατήρηση του πληθωρισμού σε επίπεδα υψηλότερα από το κόστος εξυπηρέτησης του κρατικού χρέους (ή τις αποδόσεις των ομολόγων).
Εδώ, όμως, βρίσκεται το πρόβλημα:
Τα επίπεδα πληθωρισμού που απαιτούνται για να ξεπεράσουν τις αποδόσεις των 10ετών αμερικανικών κρατικών ομολόγων (10Y UST), οι οποίες σήμερα ανέρχονται στο 5,13%, είναι εξαιρετικά υψηλά και, επομένως, πολιτικά καταστροφικά για τους πολιτικούς και οικονομικούς τυχοδιώκτες που διαχειρίζονται επί δεκαετίες με τόσο κακό τρόπο τον εθνικό ισολογισμό.
Ποια είναι, λοιπόν, η λύση τους; Απλή. Να πουν ψέματα για τον πληθωρισμό.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό τέχνασμα για το κράτος, αλλά για μια κανονική ληστεία εις βάρος των πολιτών του.
Και αυτή, παρεμπιπτόντως, είναι ακριβώς η φύση της «ομάδας δράσης για τον πληθωρισμό» (inflation task force) του Warsh, καθώς και του νέου δείκτη «δομικού πληθωρισμού PCE με περικομμένη διάμεσο» (trimmed median PCE inflation).
Δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα ακόμη ψέμα που επιβάλλεται από τα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας.
Για να το πούμε ακόμη πιο απλά: Αυτό που αποκαλείται «απόδοση χωρίς κίνδυνο» (risk-free return) είναι στην πραγματικότητα κίνδυνος χωρίς καμία πραγματική απόδοση (return-free risk).

Επιστροφή στον χρυσό και το ασήμι

Τι σχέση έχουν, όμως, όλα αυτά τα μηνύματα που εκπέμπει η αγορά ομολόγων και τα πολιτικά τεχνάσματα με την αναπόφευκτη εκρηκτική άνοδο του χρυσού;
Πώς μπορούμε να είμαστε τόσο βέβαιοι ότι οι τιμές των πολύτιμων μετάλλων θα ξεπεράσουν τα προηγούμενα ιστορικά υψηλά τους και να επιβεβαιώσουμε ότι απέχουμε ακόμη πολύ από την κορύφωση της αγοράς χρυσού («peak gold»);
Με άλλα λόγια, πώς μπορούμε εμείς —ή οποιοσδήποτε άλλος— να παρακολουθούμε και να προβλέπουμε τα μοτίβα του αύριο;
Η απάντηση είναι, στην πραγματικότητα, απλή: Επειδή τα μοτίβα του χθες επαναλαμβάνονται με μια σχεδόν ανατριχιαστική ακρίβεια.
Και σε αυτό το πλαίσιο, η εντυπωσιακά σύντομη μνήμη των επενδυτών προκαλεί πραγματικά ανησυχία.

Άνοδος αποδόσεων + Αύξηση χρέους = Μεγαλύτερη υποτίμηση νομίσματος και άνοδος του χρυσού

Όπως αναφέρει η Gold Switzerland, δεν έχουν περάσει παρά μόνο λίγα χρόνια από τότε που παρακολουθήσαμε ένα σχεδόν πανομοιότυπο σκηνικό χρέους και επιτοκίων, το οποίο οδήγησε σε θεαματική άνοδο της τιμής του χρυσού.
Θυμηθείτε την περίοδο 2022-2024 και την πολιτική του Powell για «υψηλά επιτόκια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα» (higher for longer), με τις διαδοχικές αυξήσεις επιτοκίων και τη συρρίκνωση του ισολογισμού της Fed, υποτίθεται για την καταπολέμηση του πληθωρισμού — εκείνου ακριβώς του πληθωρισμού που ο ίδιος είχε προηγουμένως χαρακτηρίσει «παροδικό» (transitory).
Όπως είχα προειδοποιήσει τότε, η Αμερική του Powell, με δημόσιο χρέος που είχε ήδη φτάσει τα 33 τρισεκατομμύρια δολάρια, δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να αντέξει ένα περιβάλλον αυξανόμενων αποδόσεων και επιτοκίων χωρίς να διακινδυνεύσει τη διάλυση ολόκληρου του συστήματος.
Αργά ή γρήγορα, θα αναγκαζόταν να καταφύγει και πάλι σε μαζική δημιουργία χρήματος, οδηγώντας σε ραγδαία υποτίμηση του δολαρίου και, αναπόφευκτα, σε άνοδο της τιμής του χρυσού.
Σε αντίθεση με τον Volcker, ο οποίος μπορούσε να αυξάνει τα επιτόκια για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό όταν το αμερικανικό χρέος ήταν μικρότερο από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια, ο Powell —και τώρα ο Warsh— δεν διαθέτουν πλέον αυτή την πολυτέλεια, όταν το χρέος κινείται στην περιοχή των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Η αμείλικτη αριθμητική της δημοσιονομικής κυριαρχίας (fiscal dominance) αποδεικνύει με πραγματικά δεδομένα ότι το αμερικανικό κράτος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διατηρήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα μια επιθετική νομισματική πολιτική υψηλών επιτοκίων.
Σε ένα περιβάλλον υψηλού κόστους δανεισμού, πάρα πολλά πράγματα αρχίζουν να καταρρέουν. Αυτό καθιστά αναπόφευκτη τη στροφή προς ακόμη περισσότερο «φανταστικό χρήμα» και, τελικά, προς ένα πληθωριστικό αδιέξοδο.
Και μιας και μιλάμε για καταρρεύσεις, θυμηθείτε την περίοδο 2022-2024, όταν τα επιτόκια βρίσκονταν σε διαρκή άνοδο.
Το 2022 καταγράφηκαν οι χειρότερες ονομαστικές αποδόσεις στις μετοχές και στα ομόλογα από το 1871. Όσο για το 2023, η κατάρρευση της αγοράς ομολόγων, την οποία προκάλεσαν οι αυξήσεις επιτοκίων του Powell, πυροδότησε επίσης τη μεγαλύτερη τραπεζική κρίση από το 2008.
Και τι συνέβη στη συνέχεια;
Μετά από δύο χρόνια αυξανόμενων αποδόσεων και συνολικών αυξήσεων επιτοκίων κατά 500 μονάδες βάσης, ο Powell υποχώρησε.
Η εκτύπωση χρήματος και οι μειώσεις επιτοκίων επανήλθαν στο προσκήνιο, ενώ το 2025 ο χρυσός και το ασήμι εκτοξεύτηκαν, με κατεύθυνση… τη στρατόσφαιρα!
Όλα αυτά συνέβησαν μόλις πριν από έναν χρόνο.
Κι όμως, ήδη κανείς δεν αναγνωρίζει το γνώριμο σκηνικό που προμηνύει όσα αναπόφευκτα πρόκειται να ακολουθήσουν τους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια.
Την ίδια στιγμή, οι αναλυτές φωνάζουν ότι ο χρυσός έχει φτάσει στην κορύφωσή του («peak gold»), ενώ η τεχνητή νοημοσύνη (AI) παρασύρει το πλήθος των μικροεπενδυτών —το «πλαγκτόν» της αγοράς, που λειτουργεί ως πηγή έκτακτης ρευστότητας— σε μία ακόμη καταστροφική περιπέτεια στις αγορές μετοχών και πιστώσεων.
Μια νέα κρίση, την οποία θα προκαλέσουν τα επιτόκια και οι αποδόσεις των ομολόγων που οι ΗΠΑ απλούστατα δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να υποστηρίξουν.
Με λίγα λόγια, πολύ σύντομα η Fed και το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, αφού εξαντλήσουν όλες τις απελπισμένες επιλογές και τα αφηγήματά τους —από τις υποτιθέμενες θαυματουργές λύσεις των stablecoins μέχρι τα αναπτυξιακά θαύματα της τεχνητής νοημοσύνης— θα αναγκαστούν να αντιμετωπίσουν και πάλι την αμείλικτη πραγματικότητα των αριθμών.
Και η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει επαρκής φυσική ζήτηση για τα υπερχρεωμένα και πολιτικά εργαλειοποιημένα χρεόγραφα που εκδίδουν, ούτε επαρκές ΑΕΠ ή φορολογικά έσοδα για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους.

Τυμπανοκρουσίες… και χρήμα με ένα κλικ στο ποντίκι

Πέρα από την πολιτικά αδιανόητη επιλογή της στάσης πληρωμών, η μοναδική διέξοδος που απομένει στις παγιδευμένες ελίτ της Ουάσιγκτον είναι να διοχετεύσουν στην οικονομία τρισεκατομμύρια δολάρια πρόσθετης ρευστότητας, δημιουργημένης απλώς με μερικά κλικ του ποντικιού.
Σε αυτό το σενάριο, πιθανή επανατιμολόγηση του χρυσού (gold revaluation) θα μπορούσε να λειτουργήσει ως επιπλέον καταλύτης, δημιουργώντας έναν ακόμη ισχυρό ανοδικό άνεμο για τα πολύτιμα μέταλλα μέσω της γνωστής πλέον στρατηγικής του «στοιχήματος στην υποτίμηση του νομίσματος» (debasement trade).
Και αυτή τη φορά, το ασήμι ενδέχεται να είναι εκείνο που θα τρέξει ταχύτερα στην επόμενη ανοδική κίνηση της αγοράς.
Αυτό το μοτίβο δεν έχει να κάνει με το timing (την επιλογή της κατάλληλης χρονικής στιγμής).
Έχει να κάνει με τον χρόνο (time).
Και όσοι κατανοούν τα μοτίβα της Ιστορίας και την αμείλικτη ειλικρίνεια των μαθηματικών, οι επενδυτές στον χρυσό, απαλλαγμένοι από τις πιέσεις των margin calls, τις ασφυκτικές προθεσμίες των stop-loss και την ανάγκη να επιτυγχάνουν συγκεκριμένες ετησιοποιημένες αποδόσεις για να εξασφαλίζουμε τα μπόνους μας, έχουμε όλο τον χρόνο που χρειαζόμαστε.
Αρκεί να περιμένουμε και να παρακολουθήσουμε αυτόν τον νέο κύκλο να ξεδιπλώνεται μπροστά μας, καταλήγει ο ελβετικός οίκος.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης