Το ευρωπαϊκό βουνό χρέους αντιπροσωπεύει πλέον το ένα τέταρτο του παγκόσμιου χρέους…
Σε τροχιά δημοσιονομικού εκτροχιασμού εισέρχεται εκ νέου η Ευρώπη, καθώς το συνολικό χρέος της γηραιάς ηπείρου εκτινάχθηκε στο ιστορικό ρεκόρ των 95 τρισ. δολαρίων κατά το α’ εξάμηνο του 2026.
Σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη και ανησυχητική έκθεση του Institute of International Finance, το ευρωπαϊκό βουνό χρέους αντιπροσωπεύει πλέον το ένα τέταρτο του παγκόσμιου χρέους, πυροδοτώντας έντονες ανησυχίες για τις αλυσιδωτές επιπτώσεις που απειλούν να συμπαρασύρουν εκ νέου τις πιο ευάλωτες οικονομίες, με την Ελλάδα να βρίσκεται εκτεθειμένη στο επίκεντρο αυτού του νέου συστημικού κινδύνου.
Η εφιαλτική αυτή πραγματικότητα επαναφέρει στη μνήμη τις μαύρες μέρες του 2009, όταν η αποκάλυψη του ελληνικού ελλείμματος λειτούργησε ως το πρώτο ντόμινο για την πολυετή κρίση χρέους της Ευρωζώνης.
Σήμερα, αν και το συνολικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εμφανίζεται φαινομενικά συγκρατημένο λόγω της ονομαστικής μεγέθυνσης που προκάλεσε ο πληθωρισμός, κυμαίνεται σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα.
Το κρατικό χρέος στην Ευρώπη λοιπόν είναι πλέον κατά 55% υψηλότερο σε σχέση με την απαρχή της προηγούμενης κρίσης…
Οι μεγαλύτεροι οφειλέτες
Ειδικότερα, με βάση τις εκτιμήσεις του IIF, οι 32 ευρωπαϊκές χώρες ευθύνονται για το 25% των συνολικών χρεών στον πλανήτη, με τη Γαλλία (15,5 τρισ. δολάρια) και το Ηνωμένο Βασίλειο (14,7 τρισ. δολάρια) να καταγράφουν τα μεγαλύτερα αποθέματα χρέους στην περιοχή.
Ακολουθούν η Γερμανία (13,5 τρισ. δολάρια) και η Ιταλία (7,2 τρισ. δολάρια).
Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ευθύνονται για το μεγαλύτερο μερίδιο του συνολικού χρέους (30,4 τρισ. δολάρια), ενώ ακολουθούν οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (26,4 τρισ. δολάρια), οι κυβερνήσεις (22,5 τρισ. δολάρια) και τα νοικοκυριά (15,7 τρισ. δολάρια).
Σύμφωνα με το IIF, το χρέος έχει αυξηθεί κατά τουλάχιστον 22 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2009, όταν άρχισε να εκδηλώνεται η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη.
Ωστόσο, ο δείκτης του χρέους προς το ΑΕΠ διαμορφώνεται περίπου στο 325%, ήτοι κατά 45 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από το επίπεδο στο οποίο βρισκόταν κατά την έναρξη της κρίσης.
Έναντι της μείωσης των χρεών στις τράπεζες, τα κρατικά χρέη στην Ευρώπη είναι πλέον περίπου 55% υψηλότερα σε σχέση με την έναρξη της ευρωπαϊκής κρίσης.
Από τις 32 ευρωπαϊκές χώρες, το IIF διαπιστώνει ότι τη μεγαλύτερη αύξηση του δείκτη χρέος προς το ΑΕΠ καταγράφουν η Ρουμανία, η Φινλανδία και η Πολωνία, κάτι που αποδίδεται εν μέρει στις αυξημένες αμυντικές δαπάνες των τελευταίων ετών.
Σημαντική αύξηση παρατηρείται και στη Γαλλία.
Τα δε δημοσιονομικά ισοζύγια εκτιμάται ότι θα επιδεινωθούν σημαντικά στη Γερμανία, τη Φινλανδία και την Ολλανδία.
Οι μεγάλες οικονομίες αναμένεται να επιχειρήσουν να περιορίσουν τα ελλείμματά τους, ωστόσο η δημοσιονομική εξυγίανση παραμένει δύσκολη εν μέσω αυξανόμενων πολιτικών αντιδράσεων, εκτιμά το IIF.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απότομη αύξηση των επιτοκίων από το 2022 και μετά καταστρέφει την πραγματική αξία των ομολόγων και ναρκοθετεί τις μελλοντικές αναχρηματοδοτήσεις.
Τα κράτη καλούνται να αποπληρώσουν και να ανανεώσουν τους τίτλους που λήγουν με δραματικά υψηλότερα επιτόκια, την ίδια στιγμή που τα ταμειακά τους διαθέσιμα και τα χρηματοοικονομικά τους αποθέματα εξαντλούνται.
Ισχυρές οικονομίες όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία βλέπουν το καθαρό τους χρέος να αυξάνεται ταχύτερα από το μεικτό, αποδεικνύοντας ότι τα δομικά ελλείμματα και η έλλειψη δημοσιονομικού χώρου αποτελούν γενικευμένη απειλή.
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, η Ελλάδα καλείται να επιβιώσει σε μια Ευρώπη που στερεύει από ρευστότητα και δημοσιονομικά περιθώρια.
Η γιγάντωση των υποχρεώσεων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, σε συνδυασμό με την επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών λόγω των αυξημένων αμυντικών δαπανών, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.
Η χώρα μας, φέροντας ακόμη τις νωπές πληγές της προηγούμενης δεκαετίας, βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα μίας νέας παγκόσμιας και ευρωπαϊκής πίεσης, όπου το κόστος δανεισμού απειλεί να στραγγαλίσει κάθε αναπτυξιακή προοπτική και να βυθίσει εκ νέου την περιοχή στη δίνη μιας ανεξέλεγκτης κρίσης.
Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα
Και εξηγούμαστε: Η άνοδος των αποδόσεων των ομόλογων και τα υψηλά επιτόκια εγκυμονούν σημαντικές προκλήσεις για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με κυριότερο τον κίνδυνο δημιουργίας μιας νέας γενιάς μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPLs).
Καθώς το κόστος δανεισμού αυξάνεται, η επιβάρυνση στα μηνιαία τοκοχρεολύσια πιέζει σημαντικά τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών και τις ταμειακές ροές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Σε συνδυασμό με τις πληθωριστικές πιέσεις, η μειωμένη δανειοληπτική ικανότητα των ιδιωτών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένες αθετήσεις πληρωμών, αναγκάζοντας τις τράπεζες να αυξήσουν εκ νέου τις προβλέψεις τους για πιστωτικό κίνδυνο και να ανασχέσουν την πορεία εξυγίανσης των ισολογισμών τους.
Παράλληλα, η άνοδος των αποδόσεων επιφέρει άμεση υποτίμηση στην τρέχουσα αγοραία αξία των χαρτοφυλακίων ομολόγων που διακρατούν οι ελληνικές τράπεζες (οι οποίες είναι εκτεθειμένες σε ελληνικό κρατικό χρέος σε υπέρμετρο βαθμό).
Παρόλο που σημαντικό μέρος αυτών των τίτλων ταξινομείται στην κατηγορία διακράτησης έως τη λήξη (hold-to-maturity) για την αποφυγή άμεσων λογιστικών ζημιών, οι αποτιμήσεις σε όσα ομόλογα διαπραγματεύονται ελεύθερα πιέζουν τα κεφάλαια των τραπεζών.
Επιπλέον, το αυξημένο κόστος αναχρηματοδότησης των ίδιων των τραπεζών στις αγορές (π.χ. μέσω εκδόσεων ομολόγων MREL) επιβαρύνει την κερδοφορία τους, ενώ η γενικότερη κάμψη στη ζήτηση νέων δανείων περιορίζει την πιστωτική επέκταση, που αποτελεί βασικό πυλώνα της μακροπρόθεσμης ανάπτυξής τους.
www.bankingnews.gr
Σύμφωνα με την πλέον πρόσφατη και ανησυχητική έκθεση του Institute of International Finance, το ευρωπαϊκό βουνό χρέους αντιπροσωπεύει πλέον το ένα τέταρτο του παγκόσμιου χρέους, πυροδοτώντας έντονες ανησυχίες για τις αλυσιδωτές επιπτώσεις που απειλούν να συμπαρασύρουν εκ νέου τις πιο ευάλωτες οικονομίες, με την Ελλάδα να βρίσκεται εκτεθειμένη στο επίκεντρο αυτού του νέου συστημικού κινδύνου.
Η εφιαλτική αυτή πραγματικότητα επαναφέρει στη μνήμη τις μαύρες μέρες του 2009, όταν η αποκάλυψη του ελληνικού ελλείμματος λειτούργησε ως το πρώτο ντόμινο για την πολυετή κρίση χρέους της Ευρωζώνης.
Σήμερα, αν και το συνολικό χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εμφανίζεται φαινομενικά συγκρατημένο λόγω της ονομαστικής μεγέθυνσης που προκάλεσε ο πληθωρισμός, κυμαίνεται σε εξαιρετικά επικίνδυνα επίπεδα.
Το κρατικό χρέος στην Ευρώπη λοιπόν είναι πλέον κατά 55% υψηλότερο σε σχέση με την απαρχή της προηγούμενης κρίσης…
Οι μεγαλύτεροι οφειλέτες
Ειδικότερα, με βάση τις εκτιμήσεις του IIF, οι 32 ευρωπαϊκές χώρες ευθύνονται για το 25% των συνολικών χρεών στον πλανήτη, με τη Γαλλία (15,5 τρισ. δολάρια) και το Ηνωμένο Βασίλειο (14,7 τρισ. δολάρια) να καταγράφουν τα μεγαλύτερα αποθέματα χρέους στην περιοχή.
Ακολουθούν η Γερμανία (13,5 τρισ. δολάρια) και η Ιταλία (7,2 τρισ. δολάρια).
Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ευθύνονται για το μεγαλύτερο μερίδιο του συνολικού χρέους (30,4 τρισ. δολάρια), ενώ ακολουθούν οι μη χρηματοπιστωτικές επιχειρήσεις (26,4 τρισ. δολάρια), οι κυβερνήσεις (22,5 τρισ. δολάρια) και τα νοικοκυριά (15,7 τρισ. δολάρια).
Σύμφωνα με το IIF, το χρέος έχει αυξηθεί κατά τουλάχιστον 22 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2009, όταν άρχισε να εκδηλώνεται η κρίση χρέους στην Ευρωζώνη.
Ωστόσο, ο δείκτης του χρέους προς το ΑΕΠ διαμορφώνεται περίπου στο 325%, ήτοι κατά 45 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα από το επίπεδο στο οποίο βρισκόταν κατά την έναρξη της κρίσης.
Έναντι της μείωσης των χρεών στις τράπεζες, τα κρατικά χρέη στην Ευρώπη είναι πλέον περίπου 55% υψηλότερα σε σχέση με την έναρξη της ευρωπαϊκής κρίσης.
Από τις 32 ευρωπαϊκές χώρες, το IIF διαπιστώνει ότι τη μεγαλύτερη αύξηση του δείκτη χρέος προς το ΑΕΠ καταγράφουν η Ρουμανία, η Φινλανδία και η Πολωνία, κάτι που αποδίδεται εν μέρει στις αυξημένες αμυντικές δαπάνες των τελευταίων ετών.
Σημαντική αύξηση παρατηρείται και στη Γαλλία.
Τα δε δημοσιονομικά ισοζύγια εκτιμάται ότι θα επιδεινωθούν σημαντικά στη Γερμανία, τη Φινλανδία και την Ολλανδία.
Οι μεγάλες οικονομίες αναμένεται να επιχειρήσουν να περιορίσουν τα ελλείμματά τους, ωστόσο η δημοσιονομική εξυγίανση παραμένει δύσκολη εν μέσω αυξανόμενων πολιτικών αντιδράσεων, εκτιμά το IIF.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απότομη αύξηση των επιτοκίων από το 2022 και μετά καταστρέφει την πραγματική αξία των ομολόγων και ναρκοθετεί τις μελλοντικές αναχρηματοδοτήσεις.
Τα κράτη καλούνται να αποπληρώσουν και να ανανεώσουν τους τίτλους που λήγουν με δραματικά υψηλότερα επιτόκια, την ίδια στιγμή που τα ταμειακά τους διαθέσιμα και τα χρηματοοικονομικά τους αποθέματα εξαντλούνται.
Ισχυρές οικονομίες όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία βλέπουν το καθαρό τους χρέος να αυξάνεται ταχύτερα από το μεικτό, αποδεικνύοντας ότι τα δομικά ελλείμματα και η έλλειψη δημοσιονομικού χώρου αποτελούν γενικευμένη απειλή.
Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, η Ελλάδα καλείται να επιβιώσει σε μια Ευρώπη που στερεύει από ρευστότητα και δημοσιονομικά περιθώρια.
Η γιγάντωση των υποχρεώσεων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, σε συνδυασμό με την επιβάρυνση των κρατικών προϋπολογισμών λόγω των αυξημένων αμυντικών δαπανών, συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ.
Η χώρα μας, φέροντας ακόμη τις νωπές πληγές της προηγούμενης δεκαετίας, βρίσκεται αντιμέτωπη με το φάσμα μίας νέας παγκόσμιας και ευρωπαϊκής πίεσης, όπου το κόστος δανεισμού απειλεί να στραγγαλίσει κάθε αναπτυξιακή προοπτική και να βυθίσει εκ νέου την περιοχή στη δίνη μιας ανεξέλεγκτης κρίσης.
Οι κίνδυνοι για την Ελλάδα
Και εξηγούμαστε: Η άνοδος των αποδόσεων των ομόλογων και τα υψηλά επιτόκια εγκυμονούν σημαντικές προκλήσεις για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, με κυριότερο τον κίνδυνο δημιουργίας μιας νέας γενιάς μη εξυπηρετούμενων δανείων (NPLs).
Καθώς το κόστος δανεισμού αυξάνεται, η επιβάρυνση στα μηνιαία τοκοχρεολύσια πιέζει σημαντικά τους προϋπολογισμούς των νοικοκυριών και τις ταμειακές ροές των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Σε συνδυασμό με τις πληθωριστικές πιέσεις, η μειωμένη δανειοληπτική ικανότητα των ιδιωτών μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένες αθετήσεις πληρωμών, αναγκάζοντας τις τράπεζες να αυξήσουν εκ νέου τις προβλέψεις τους για πιστωτικό κίνδυνο και να ανασχέσουν την πορεία εξυγίανσης των ισολογισμών τους.
Παράλληλα, η άνοδος των αποδόσεων επιφέρει άμεση υποτίμηση στην τρέχουσα αγοραία αξία των χαρτοφυλακίων ομολόγων που διακρατούν οι ελληνικές τράπεζες (οι οποίες είναι εκτεθειμένες σε ελληνικό κρατικό χρέος σε υπέρμετρο βαθμό).
Παρόλο που σημαντικό μέρος αυτών των τίτλων ταξινομείται στην κατηγορία διακράτησης έως τη λήξη (hold-to-maturity) για την αποφυγή άμεσων λογιστικών ζημιών, οι αποτιμήσεις σε όσα ομόλογα διαπραγματεύονται ελεύθερα πιέζουν τα κεφάλαια των τραπεζών.
Επιπλέον, το αυξημένο κόστος αναχρηματοδότησης των ίδιων των τραπεζών στις αγορές (π.χ. μέσω εκδόσεων ομολόγων MREL) επιβαρύνει την κερδοφορία τους, ενώ η γενικότερη κάμψη στη ζήτηση νέων δανείων περιορίζει την πιστωτική επέκταση, που αποτελεί βασικό πυλώνα της μακροπρόθεσμης ανάπτυξής τους.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών