Σύμφωνα με τον Economist, σχεδόν όλοι βλέπουν τον πόλεμο ως σοβαρό αμερικανικό λάθος.
Την εμφύλια σύγκρουση στο Ιράν επεχείρησαν να εκμεταλλευτούν ΗΠΑ και Ισραήλ, προκειμένου να αποδυναμώσουν την Ισλαμική Δημοκρατία, αναχαιτίζοντας τις πυρηνικές της φιλοδοξίες.
Όπως πίστευαν οι Αμερικανοί, ο πόλεμος θα άλλαζε τον κόσμο εκφοβίζοντας την αναδυόμενη Κίνα, καθιστώντας την ευάλωτη.
Ένα μήνα μετά την έναρξη των μαχών, αυτή η λογική αποδεικνύεται παραπλανητική και αλαζονική.
Σύμφωνα με τον Economist, σχεδόν όλοι βλέπουν τον πόλεμο ως σοβαρό αμερικανικό λάθος.
Η Κίνα έχει κρατηθεί στην άκρη, λένε, επειδή οι ηγέτες της κατανοούν τη ρήση που αποδίδεται στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, φερόμενη να ειπώθηκε ενώ οι αντίπαλοί του εγκατέλειπαν τα υψώματα στο Αούστερλιτς: «Ποτέ μην διακόπτεις τον εχθρό σου όταν κάνει λάθος».
Πολλοί Κινέζοι λένε ότι ο πόλεμος θα επιταχύνει την παρακμή της Αμερικής. Βλέπουν την αμερικανική επιθετικότητα ως επιβεβαίωση της εστίασης του Προέδρου Xi Jinping στην ασφάλεια έναντι της οικονομικής ανάπτυξης.
Η Κίνα περιμένει στη γωνία
Και περιμένουν ότι η ειρήνη, όταν έρθει, θα δημιουργήσει ευκαιρίες για την Κίνα να εκμεταλλευτεί.
Στο παρασκήνιο υπάρχει μόνο ανησυχία — και η υπόνοια ενός πιθανώς λανθασμένου κινεζικού υπολογισμού.
Πρώτον, η άποψη στο Πεκίνο είναι ότι η Αμερική επιτίθεται στο Ιράν επειδή αισθάνεται ότι η δύναμή της φθίνει.
Όπως συνέβη και με τη Βρετανία τον 19ο αιώνα, η εντυπωσιακή επίδειξη στρατιωτικής ισχύος της αντιπαραβάλλεται με την έλλειψη σκοπού ή αυτοσυγκράτησης.
Ο Πρόεδρος Donald Trump αγνόησε τις συμβουλές των στρατηγών του, με αποτέλεσμα η έλλειψη στρατηγικής του να καταστήσει την Αμερική επιρρεπή σε αποτυχία.
Οι σκέψεις του Trump για χερσαία επιχείρηση δείχνουν πόσο εύκολα ένα κακοσχεδιασμένο βήμα μπορεί να οδηγήσει στο επόμενο.
Εάν το Ιράν βυθιστεί στο χάος ή το καθεστώς παραμείνει στην εξουσία, η Αμερική ενδέχεται να περάσει χρόνια σβήνοντας φωτιές στη Μέση Ανατολή.
Εάν το Ιράν επιδιώξει πυρηνικά όπλα, ο θείος Sam μπορεί να ξαναμπεί σε πόλεμο.
Όλα αυτά θα απομακρύνουν την Αμερική από την Ανατολική Ασία, όπου, αν η Κίνα επιτύχει, θα κυριαρχήσει.
Αυτός ο πόλεμος θα ανησυχήσει επίσης χώρες που εξαρτώνται από την Αμερική.
Ο σύμμαχός τους όχι μόνο έχει γίνει λιγότερο αξιόπιστος, αλλά πληρώνουν για την παρορμητικότητά του σε ακριβή ενέργεια και πρώτες ύλες.
Δεύτερον, οι Κινέζοι αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο πόλεμος δείχνει τη σοφία της έμφασης του Xi σε ό,τι αφορά την ενίσχυση της αυτάρκειας σε τεχνολογία και πρώτες ύλες, ακόμη και όταν αυτές οι προσπάθειες έχουν γίνει εις βάρος της οικονομικής ανάπτυξης (η οποία παραμένει επίμονα και σπάταλα κάτω από το δυναμικό της).
Ο Xi έχει προσπαθήσει να προστατεύσει την Κίνα .
Έχει δημιουργήσει στρατηγικό απόθεμα αργού πετρελαίου 1,3 δισεκατομμυρίου βαρελιών, αρκετό για αρκετούς μήνες.
Έχει διαφοροποιήσει την παραγωγή ενέργειας σε πυρηνική, ηλιακή και αιολική, διατηρώντας παράλληλα τη χρήση άνθρακα.
Η Κίνα ενεργεί χαρακτηριστικά ρεαλιστικά, διευκολύνοντας το εμπόριο πετρελαίου του Ιράν.
Ο Κινέζος Πρόεδρος έχει επίσης επενδύσει σε δικά του κρίσιμα σημεία ως αποτρεπτικό μέτρο απέναντι στην Αμερική.
Πέρυσι, μετά την κλιμάκωση των δασμών από τον Trump, απείλησε να περιορίσει τις προμήθειες σπάνιων γαιών, ζωτικής σημασίας για την ηλεκτρονική και την πράσινη τεχνολογία.
Αν και αυτή η επιρροή θα μειωθεί καθώς η Αμερική βρίσκει εναλλακτικές πηγές, ο Xi αναζητά ήδη νέα σημεία πίεσης, συμπεριλαμβανομένων ζωτικών μορίων φαρμάκων, ορισμένων μικροτσιπ και logistics.
Θέλει η Κίνα να κυριαρχήσει σε νέες τεχνολογίες, όπως η κβαντική υπολογιστική και η ρομποτική.
Τέλος, ο πόλεμος θα δημιουργήσει ευκαιρίες. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου και το Ιράν θα προκηρύξουν συμφωνίες για επικερδείς ανακαινίσεις.
Πολλές χώρες που ανησυχούν για μελλοντικά εμπάργκο στο Στενό του Hormuz θα θέλουν να αγοράσουν κινεζική πράσινη τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού από παραγωγούς ηλιακής, αιολικής ενέργειας και μπαταριών — οι οποίοι διαθέτουν πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.
Ενώ η Αμερική μεταβάλλει τη στάση της, η κινεζική μορφή κυνικής αυτο-συμφέροντος είναι τουλάχιστον αξιόπιστη.
Η Κίνα πιστεύει επίσης ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την Αμερική.
Έχοντας ξοδέψει πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις στο Ιράν, ο Trump μπορεί να είναι πιο εύκολος στις διαπραγματεύσεις.
Στη σύνοδο κορυφής του με τον Xi στο Πεκίνο τον Μάιο, η Κίνα ελπίζει να θέσει τα θεμέλια για μια συμφωνία που θα περιορίσει τη χρήση δασμών και ελέγχων εξαγωγών από την Αμερική και ενδεχομένως να δημιουργήσει ένα πλαίσιο για κινεζικές επενδύσεις στην Αμερική.
Ιδανικά για την Κίνα, ο Trump θα πει ότι η Αμερική αντιτίθεται στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν και στηρίζει την ειρηνική ενοποίηση — μια αλλαγή από τη σκόπιμη αοριστία της αρχικής διατύπωσης του Henry Kissinger.
Ωστόσο, ο αισιόδοξος τόνος της Κίνας συνοδεύεται από ανησυχία.
Οι ειδικοί εκπλήσσονται από το πώς οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη για να συντονίζουν τις επιχειρήσεις.
Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να απορριφθεί η ιδέα ότι ο Xi ανυπομονεί να εισβάλει στην Ταϊβάν.
Όπως έχει δείξει το Ιράν, ο πόλεμος είναι απρόβλεπτος.
Και αν η Αμερική βρίσκεται σε παρακμή, ο πόλεμος θα είναι περιττός. Άλλες ανησυχίες είναι οικονομικές.
Αν ο πόλεμος παραταθεί, η ζημία για την Κίνα και τις εξαγωγές της θα αυξηθεί, ακόμη και αν άλλες χώρες υποφέρουν περισσότερο.
Τυφλό σημείο
Παρ’ όλες τις ρεαλιστικές αναλύσεις της Κίνας, υπάρχει ένα στρατηγικό τυφλό σημείο.
Οι Κινέζοι στοχαστές διστάζουν να εξετάσουν ένα σενάριο στο οποίο η Αμερική λειτουργεί ως ανεξέλεγκτη δύναμη, καταστρέφοντας την παγκόσμια τάξη που η ίδια δημιούργησε.
Αν και η Κίνα αγαπά να διαμαρτύρεται για τις δυτικές αξίες, έχει ευημερήσει υπό κανόνες που η Αμερική έχει εργαστεί για να διατηρήσει.
Ένας ασταθής πλανήτης θα ήταν άβολος για την Κίνα.
Η παγκόσμια αναρχία θα υπονόμευε την ανάπτυξή της που στηρίζεται στις εξαγωγές, μια ανησυχία για ένα κόμμα του οποίου η νομιμοποίηση βασίζεται στην ευημερία, στην σιδηρά τάξη και στον κινεζικό εξαιρετισμό.
Αυτό το σενάριο μπορεί πολύ καλά να συνοδεύει την παρακμή της Αμερικής. Αλλά όχι απαραίτητα.
Αντιμέτωπη με τεχνολογικές και πολιτικές αλλαγές, η Αμερική έχει επανειλημμένα δείξει αξιοσημείωτη ικανότητα να ανανεώνεται.
Αντιθέτως, η Κίνα είναι προσεκτική, γερασμένη και δεσμευμένη από την ιδεολογία του κόμματος.
Μέχρι στιγμής, όποτε η Αμερική δεν παρέχει παγκόσμια ασφάλεια, διστάζει να παρέμβει.
Η Κίνα στηρίζει πολλά στην υπόθεση ότι η Αμερική θα αποτύχει να ευημερήσει μέσα στο χάος που η ίδια δημιουργεί.
www.bankingnews.gr
Όπως πίστευαν οι Αμερικανοί, ο πόλεμος θα άλλαζε τον κόσμο εκφοβίζοντας την αναδυόμενη Κίνα, καθιστώντας την ευάλωτη.
Ένα μήνα μετά την έναρξη των μαχών, αυτή η λογική αποδεικνύεται παραπλανητική και αλαζονική.
Σύμφωνα με τον Economist, σχεδόν όλοι βλέπουν τον πόλεμο ως σοβαρό αμερικανικό λάθος.
Η Κίνα έχει κρατηθεί στην άκρη, λένε, επειδή οι ηγέτες της κατανοούν τη ρήση που αποδίδεται στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, φερόμενη να ειπώθηκε ενώ οι αντίπαλοί του εγκατέλειπαν τα υψώματα στο Αούστερλιτς: «Ποτέ μην διακόπτεις τον εχθρό σου όταν κάνει λάθος».
Πολλοί Κινέζοι λένε ότι ο πόλεμος θα επιταχύνει την παρακμή της Αμερικής. Βλέπουν την αμερικανική επιθετικότητα ως επιβεβαίωση της εστίασης του Προέδρου Xi Jinping στην ασφάλεια έναντι της οικονομικής ανάπτυξης.
Η Κίνα περιμένει στη γωνία
Και περιμένουν ότι η ειρήνη, όταν έρθει, θα δημιουργήσει ευκαιρίες για την Κίνα να εκμεταλλευτεί.
Στο παρασκήνιο υπάρχει μόνο ανησυχία — και η υπόνοια ενός πιθανώς λανθασμένου κινεζικού υπολογισμού.
Πρώτον, η άποψη στο Πεκίνο είναι ότι η Αμερική επιτίθεται στο Ιράν επειδή αισθάνεται ότι η δύναμή της φθίνει.
Όπως συνέβη και με τη Βρετανία τον 19ο αιώνα, η εντυπωσιακή επίδειξη στρατιωτικής ισχύος της αντιπαραβάλλεται με την έλλειψη σκοπού ή αυτοσυγκράτησης.
Ο Πρόεδρος Donald Trump αγνόησε τις συμβουλές των στρατηγών του, με αποτέλεσμα η έλλειψη στρατηγικής του να καταστήσει την Αμερική επιρρεπή σε αποτυχία.
Οι σκέψεις του Trump για χερσαία επιχείρηση δείχνουν πόσο εύκολα ένα κακοσχεδιασμένο βήμα μπορεί να οδηγήσει στο επόμενο.
Εάν το Ιράν βυθιστεί στο χάος ή το καθεστώς παραμείνει στην εξουσία, η Αμερική ενδέχεται να περάσει χρόνια σβήνοντας φωτιές στη Μέση Ανατολή.
Εάν το Ιράν επιδιώξει πυρηνικά όπλα, ο θείος Sam μπορεί να ξαναμπεί σε πόλεμο.
Όλα αυτά θα απομακρύνουν την Αμερική από την Ανατολική Ασία, όπου, αν η Κίνα επιτύχει, θα κυριαρχήσει.
Αυτός ο πόλεμος θα ανησυχήσει επίσης χώρες που εξαρτώνται από την Αμερική.
Ο σύμμαχός τους όχι μόνο έχει γίνει λιγότερο αξιόπιστος, αλλά πληρώνουν για την παρορμητικότητά του σε ακριβή ενέργεια και πρώτες ύλες.
Δεύτερον, οι Κινέζοι αξιωματούχοι θεωρούν ότι ο πόλεμος δείχνει τη σοφία της έμφασης του Xi σε ό,τι αφορά την ενίσχυση της αυτάρκειας σε τεχνολογία και πρώτες ύλες, ακόμη και όταν αυτές οι προσπάθειες έχουν γίνει εις βάρος της οικονομικής ανάπτυξης (η οποία παραμένει επίμονα και σπάταλα κάτω από το δυναμικό της).
Ο Xi έχει προσπαθήσει να προστατεύσει την Κίνα .
Έχει δημιουργήσει στρατηγικό απόθεμα αργού πετρελαίου 1,3 δισεκατομμυρίου βαρελιών, αρκετό για αρκετούς μήνες.
Έχει διαφοροποιήσει την παραγωγή ενέργειας σε πυρηνική, ηλιακή και αιολική, διατηρώντας παράλληλα τη χρήση άνθρακα.
Η Κίνα ενεργεί χαρακτηριστικά ρεαλιστικά, διευκολύνοντας το εμπόριο πετρελαίου του Ιράν.
Ο Κινέζος Πρόεδρος έχει επίσης επενδύσει σε δικά του κρίσιμα σημεία ως αποτρεπτικό μέτρο απέναντι στην Αμερική.
Πέρυσι, μετά την κλιμάκωση των δασμών από τον Trump, απείλησε να περιορίσει τις προμήθειες σπάνιων γαιών, ζωτικής σημασίας για την ηλεκτρονική και την πράσινη τεχνολογία.
Αν και αυτή η επιρροή θα μειωθεί καθώς η Αμερική βρίσκει εναλλακτικές πηγές, ο Xi αναζητά ήδη νέα σημεία πίεσης, συμπεριλαμβανομένων ζωτικών μορίων φαρμάκων, ορισμένων μικροτσιπ και logistics.
Θέλει η Κίνα να κυριαρχήσει σε νέες τεχνολογίες, όπως η κβαντική υπολογιστική και η ρομποτική.
Τέλος, ο πόλεμος θα δημιουργήσει ευκαιρίες. Οι χώρες του Περσικού Κόλπου και το Ιράν θα προκηρύξουν συμφωνίες για επικερδείς ανακαινίσεις.
Πολλές χώρες που ανησυχούν για μελλοντικά εμπάργκο στο Στενό του Hormuz θα θέλουν να αγοράσουν κινεζική πράσινη τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένου εξοπλισμού από παραγωγούς ηλιακής, αιολικής ενέργειας και μπαταριών — οι οποίοι διαθέτουν πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα.
Ενώ η Αμερική μεταβάλλει τη στάση της, η κινεζική μορφή κυνικής αυτο-συμφέροντος είναι τουλάχιστον αξιόπιστη.
Η Κίνα πιστεύει επίσης ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την Αμερική.
Έχοντας ξοδέψει πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις στο Ιράν, ο Trump μπορεί να είναι πιο εύκολος στις διαπραγματεύσεις.
Στη σύνοδο κορυφής του με τον Xi στο Πεκίνο τον Μάιο, η Κίνα ελπίζει να θέσει τα θεμέλια για μια συμφωνία που θα περιορίσει τη χρήση δασμών και ελέγχων εξαγωγών από την Αμερική και ενδεχομένως να δημιουργήσει ένα πλαίσιο για κινεζικές επενδύσεις στην Αμερική.
Ιδανικά για την Κίνα, ο Trump θα πει ότι η Αμερική αντιτίθεται στην ανεξαρτησία της Ταϊβάν και στηρίζει την ειρηνική ενοποίηση — μια αλλαγή από τη σκόπιμη αοριστία της αρχικής διατύπωσης του Henry Kissinger.
Ωστόσο, ο αισιόδοξος τόνος της Κίνας συνοδεύεται από ανησυχία.
Οι ειδικοί εκπλήσσονται από το πώς οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη για να συντονίζουν τις επιχειρήσεις.
Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος για να απορριφθεί η ιδέα ότι ο Xi ανυπομονεί να εισβάλει στην Ταϊβάν.
Όπως έχει δείξει το Ιράν, ο πόλεμος είναι απρόβλεπτος.
Και αν η Αμερική βρίσκεται σε παρακμή, ο πόλεμος θα είναι περιττός. Άλλες ανησυχίες είναι οικονομικές.
Αν ο πόλεμος παραταθεί, η ζημία για την Κίνα και τις εξαγωγές της θα αυξηθεί, ακόμη και αν άλλες χώρες υποφέρουν περισσότερο.
Τυφλό σημείο
Παρ’ όλες τις ρεαλιστικές αναλύσεις της Κίνας, υπάρχει ένα στρατηγικό τυφλό σημείο.
Οι Κινέζοι στοχαστές διστάζουν να εξετάσουν ένα σενάριο στο οποίο η Αμερική λειτουργεί ως ανεξέλεγκτη δύναμη, καταστρέφοντας την παγκόσμια τάξη που η ίδια δημιούργησε.
Αν και η Κίνα αγαπά να διαμαρτύρεται για τις δυτικές αξίες, έχει ευημερήσει υπό κανόνες που η Αμερική έχει εργαστεί για να διατηρήσει.
Ένας ασταθής πλανήτης θα ήταν άβολος για την Κίνα.
Η παγκόσμια αναρχία θα υπονόμευε την ανάπτυξή της που στηρίζεται στις εξαγωγές, μια ανησυχία για ένα κόμμα του οποίου η νομιμοποίηση βασίζεται στην ευημερία, στην σιδηρά τάξη και στον κινεζικό εξαιρετισμό.
Αυτό το σενάριο μπορεί πολύ καλά να συνοδεύει την παρακμή της Αμερικής. Αλλά όχι απαραίτητα.
Αντιμέτωπη με τεχνολογικές και πολιτικές αλλαγές, η Αμερική έχει επανειλημμένα δείξει αξιοσημείωτη ικανότητα να ανανεώνεται.
Αντιθέτως, η Κίνα είναι προσεκτική, γερασμένη και δεσμευμένη από την ιδεολογία του κόμματος.
Μέχρι στιγμής, όποτε η Αμερική δεν παρέχει παγκόσμια ασφάλεια, διστάζει να παρέμβει.
Η Κίνα στηρίζει πολλά στην υπόθεση ότι η Αμερική θα αποτύχει να ευημερήσει μέσα στο χάος που η ίδια δημιουργεί.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών