Σημαντικές ομοιότητες παρουσιάζει η ελληνική κρίση με τις κρίσεις στις Φιλιππίνες και την Ινδονησία
Με τις κρίσεις στις Φιλιππίνες και την Ινδονησία παρομοιάζει την κρίση της Ελλάδος νέα μελέτη των καθηγητών Selin Sayek και Fatma Taskin, του Bilkent University, η οποία μελετά το βαθμό συσχέτισης και επαναληψιμότητας των κρίσεων την τελευταία 30ετία ανά τον κόσμο.
Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση η οποία δημοσιεύεται στο voxeu, η κρίση της Ευρωζώνης ομοιάζει με εκείνη της Ιαπωνίας το 1992, ενώ οι κρίσεις στην Ισπανία και την Ιρλανδία, οι οποίες προκλήθηκαν από τις φούσκες ακινήτων, είναι παρόμοιες.
Η ελληνική κρίση είναι πολύ διαφορετική από τις κρίσεις σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, γεγονός που καθιστά την αποτελεσματικότητα της ενιαίας πολιτικής άτοπο στόχο.
Η διάρκεια και η σοβαρότητα των κρίσεων του παρελθόντος δείχνουν ότι ο δρόμος μπροστά θα συνεχίσει να είναι πολύ τραχιά, τονίζουν οι δύο καθηγήτριες.
Η μοναδική φύση της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης γεννά περαιτέρω ερωτήματα κατά πόσον οι πολιτικές θα πρέπει να αποσκοπούν στην επίλυση μιας ενιαίας κρίσης του ευρώ, ή αν θα πρέπει να σχεδιαστεί για να επιλύσει πολλές ευρωπαϊκές κρίσεις που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ένα ακόμη ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί είναι εάν το sui generis ευρωπαϊκό σχέδιο έχει οδηγήσει σε μια σειρά sui generis οικονομικών κρίσεων.
Σύμφωνα με το σχήμα που διαμόρφωσαν οι δύο καθηγήτριες, παρά τις διαφορές, οι κρίσεις στις οικονομίες της περιφέρειας της Ευρωζώνης παρουσιάζουν εκτεταμένες ομοιότητες στις αντίστοιχες προ της κρίσης εγχώριες αδυναμίες τους με αρκετές εμπειρίες του παρελθόντος.
Συγκεκριμένα, οι κρίσεις της περιφέρεια του ευρώ ταιριάζουν κυρίως με τις κρίσεις της δεκαετίας του 1990, οι οποίες είναι μεταξύ των μεγάλων πέντε κρίσεων της Ανατολικής Ασίας:
Σύγκριση με τις προηγούμενες κρίσεις
Οι ανισορροπίες στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και η εξέλιξη των δανείων προς τον ιδιωτικό τομέα παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες μεταξύ των αντίστοιχων περιόδων προ της κρίσης της πρόσφατης πορτογαλικής κρίσης και των κρίσεων στη Μαλαισία και την Ταϋλάνδη το 1996-1997.
Από την άλλη πλευρά, η κρίση σε Ιρλανδία και Ισπανία ομοιάζει και με την ιαπωνική κρίση το 1992, όπου έσκασε η φούσκα των ακινήτων που τροφοδοτήθηκε από μια πληθωρική εγχώρια πιστωτική επέκταση.
Η πρόσφατη κρίση στην Ιταλία (2008), μοιάζει πολύ με τη φινλανδική κρίση του 1991, που αποδόθηκε στα χαμηλά προ-κρίσης επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας και τη μετάδοση της παγκόσμιας ύφεσης μέσω των δεσμών του διεθνούς εμπορίου.
Από την άλλη πλευρά, η πρόσφατη ελληνική κρίση και οι κρίσεις σε Ινδονησία και Φιλιππίνες το 1996-1997 φέρουν σημαντικές ομοιότητες στα πρότυπα του χρέους του δημόσιου τομέα τους.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας η ισπανική και η ιρλανδική κρίση μοιράζονται ένα σημαντικό ποσό των ομοιοτήτων σε συνθήκες προ της κρίσης, ενώ η ελληνική κρίση είναι πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες.
Το εύρημα αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η κοινή πολιτική συνταγή δεν ταιριάζει σε όλες τις χώρες.
Ως εκ τούτου, ο σχεδιασμός της πολιτικής της ανάκαμψης της κάθε χώρας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε κρίσης.
Οι κρίσεις της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και της Ιαπωνίας πήραν 6, 7, και 10 χρόνια για να ξεπεραστούν, αντίστοιχα.
Αυτό υποδηλώνει ότι ο σχεδιασμός της πολιτικής θα πρέπει να είναι όχι μόνο για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά θα πρέπει επίσης να σχεδιαστεί πολύ ενεργά, καταλήγουν οι δύο καθηγήτριες.
www.bankingnews.gr
Στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση η οποία δημοσιεύεται στο voxeu, η κρίση της Ευρωζώνης ομοιάζει με εκείνη της Ιαπωνίας το 1992, ενώ οι κρίσεις στην Ισπανία και την Ιρλανδία, οι οποίες προκλήθηκαν από τις φούσκες ακινήτων, είναι παρόμοιες.
Η ελληνική κρίση είναι πολύ διαφορετική από τις κρίσεις σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, γεγονός που καθιστά την αποτελεσματικότητα της ενιαίας πολιτικής άτοπο στόχο.
Η διάρκεια και η σοβαρότητα των κρίσεων του παρελθόντος δείχνουν ότι ο δρόμος μπροστά θα συνεχίσει να είναι πολύ τραχιά, τονίζουν οι δύο καθηγήτριες.
Η μοναδική φύση της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης γεννά περαιτέρω ερωτήματα κατά πόσον οι πολιτικές θα πρέπει να αποσκοπούν στην επίλυση μιας ενιαίας κρίσης του ευρώ, ή αν θα πρέπει να σχεδιαστεί για να επιλύσει πολλές ευρωπαϊκές κρίσεις που συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ένα ακόμη ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί είναι εάν το sui generis ευρωπαϊκό σχέδιο έχει οδηγήσει σε μια σειρά sui generis οικονομικών κρίσεων.
Σύμφωνα με το σχήμα που διαμόρφωσαν οι δύο καθηγήτριες, παρά τις διαφορές, οι κρίσεις στις οικονομίες της περιφέρειας της Ευρωζώνης παρουσιάζουν εκτεταμένες ομοιότητες στις αντίστοιχες προ της κρίσης εγχώριες αδυναμίες τους με αρκετές εμπειρίες του παρελθόντος.
Συγκεκριμένα, οι κρίσεις της περιφέρεια του ευρώ ταιριάζουν κυρίως με τις κρίσεις της δεκαετίας του 1990, οι οποίες είναι μεταξύ των μεγάλων πέντε κρίσεων της Ανατολικής Ασίας:
Σύγκριση με τις προηγούμενες κρίσεις
Οι ανισορροπίες στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και η εξέλιξη των δανείων προς τον ιδιωτικό τομέα παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες μεταξύ των αντίστοιχων περιόδων προ της κρίσης της πρόσφατης πορτογαλικής κρίσης και των κρίσεων στη Μαλαισία και την Ταϋλάνδη το 1996-1997.
Από την άλλη πλευρά, η κρίση σε Ιρλανδία και Ισπανία ομοιάζει και με την ιαπωνική κρίση το 1992, όπου έσκασε η φούσκα των ακινήτων που τροφοδοτήθηκε από μια πληθωρική εγχώρια πιστωτική επέκταση.
Η πρόσφατη κρίση στην Ιταλία (2008), μοιάζει πολύ με τη φινλανδική κρίση του 1991, που αποδόθηκε στα χαμηλά προ-κρίσης επίπεδα οικονομικής δραστηριότητας και τη μετάδοση της παγκόσμιας ύφεσης μέσω των δεσμών του διεθνούς εμπορίου.
Από την άλλη πλευρά, η πρόσφατη ελληνική κρίση και οι κρίσεις σε Ινδονησία και Φιλιππίνες το 1996-1997 φέρουν σημαντικές ομοιότητες στα πρότυπα του χρέους του δημόσιου τομέα τους.
Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας η ισπανική και η ιρλανδική κρίση μοιράζονται ένα σημαντικό ποσό των ομοιοτήτων σε συνθήκες προ της κρίσης, ενώ η ελληνική κρίση είναι πολύ διαφορετική από όλες τις άλλες.
Το εύρημα αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η κοινή πολιτική συνταγή δεν ταιριάζει σε όλες τις χώρες.
Ως εκ τούτου, ο σχεδιασμός της πολιτικής της ανάκαμψης της κάθε χώρας θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε κρίσης.
Οι κρίσεις της Ινδονησίας, της Μαλαισίας και της Ιαπωνίας πήραν 6, 7, και 10 χρόνια για να ξεπεραστούν, αντίστοιχα.
Αυτό υποδηλώνει ότι ο σχεδιασμός της πολιτικής θα πρέπει να είναι όχι μόνο για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά θα πρέπει επίσης να σχεδιαστεί πολύ ενεργά, καταλήγουν οι δύο καθηγήτριες.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών