Πώς όμως καταλήξαμε (ή καταντήσαμε…;) από το πάγιο δόγμα της ενεργητικής και πολυδιάστατης ουδετερότητας σε ένα μοντέλο εξωτερικής πολιτικής ΙΧ, που εμπλέκει τη χώρα σε επικίνδυνες περιφερειακές συγκρούσεις και στηρίζει άδικους πολέμους;
Δύο φαινομενικά ασύνδετα περιστατικά που επισυνέβησαν σε ελληνικά ύδατα, το ένα στα ανοιχτά της Κρήτης και το έτερο στη Βασιλική της Λευκάδας, έρχονται για να αναδείξουν μία επικίνδυνη τάση: η Ελλάδα από κυρίαρχο κράτος απειλείται να μετατραπεί σε ζωτικός χώρος αλλότριων συμφερόντων.
Η ευθύνη για αυτόν τον επώδυνο και επικίνδυνο μετασχηματισμό δεν βαραίνει κανέναν άλλον, παρά την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία χαράσσει την εξωτερική πολιτική της χώρας κατά τρόπο απερίσκεπτο και, προδήλως, εκτός του πλαισίου του διαχρονικού στρατηγικού-διπλωματικού δόγματος της χώρας.
Πώς όμως καταλήξαμε (ή καταντήσαμε…;) από το πάγιο δόγμα της ενεργητικής και πολυδιάστατης ουδετερότητας σε ένα μοντέλο εξωτερικής πολιτικής ΙΧ, που εμπλέκει τη χώρα σε επικίνδυνες περιφερειακές συγκρούσεις, στηρίζει άδικους πολέμους και υποθάλπει ιδεολογικά διεθνώς καταδικασμένους ηγέτες και καθεστώτα;
Το ουκρανικό drone στη Λευκάδα και τα αμείλικτα ερωτήματα
Στις 7/5 ένα ουκρανικό, ένα επιθετικό USV τύπου «Magura» βρέθηκε από ψαράδες κοντά στο Ακρωτήριο Δουκάτο της Λευκάδας, ανεξέλεγκτο, μέσα σε μια θαλάσσια σπηλιά.
Οι αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι η μηχανή του ήταν ακόμη σε λειτουργία κατά την προσέγγισή τους.
Πρόκειται για ένα μαύρο σκάφος, εξοπλισμένο με προηγμένα τεχνολογικά συστήματα, όπως κεραίες, θόλους επικοινωνίας και άλλο ηλεκτρονικό εξοπλισμό, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες για στρατιωτική ή επιχειρησιακή χρήση.
Αργότερα, έγινε γνωστό ότι το ουκρανικό ναυτικό drone έφερε εκρηκτικά 300 κιλών και ήταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα για να πραγματοποιήσει πλήγμα ανά πάσα στιγμή.
Παρά ταύτα, κάπου εκεί σταματούν, τα όσα γνωρίζουμε για το μη επανδρωμένο σκάφος που βρέθηκε στην καρδιά ενός ελληνικού λιμανιού, και μάλιστα δημοφιλούς ταξιδιωτικού προορισμού της χώρας, εν μέσω τουριστικής σεζόν.
Ποιος το έστειλε; Από πού προήλθε; Γιατί το βρήκαν ψαράδες; Υπήρχε στόχος στην περιοχή; Και τι γνώριζε, ή μάλλον τι δεν γνώριζε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη για αυτό;
Τα ερωτήματα που προκύπτουν λοιπόν είναι αμείλικτα, ενώ ο κίνδυνος της ένταξης της Ελλάδας στη στρατιωτική γεωγραφία του πολέμου της Ουκρανίας είναι ιστορικά προφανής, πλην όμως, πρωτοφανής.
Οι επιχειρήσεις των IDF σε ύδατα ελληνικής ευθύνης και οι ενδείξεις συγκάλυψης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη
Μερικές ημέρες, νωρίτερα, τα ξημερώματα της 30ης Απριλίου, οι ναυτικές δυνάμεις των IDF έκαναν ρεσάλτο στον ανθρωπιστικό στoλίσκο της Global Sumud Flotilla στα ανοιχτά της Κρήτης.
Ισραηλινά σκάφη και ελικόπτερα προσέγγισαν τα πλοία του στολίσκου, κάνοντας χρήση λέιζερ και αυτόματων όπλων για να ακινητοποιήσουν τους συμμετέχοντες.
Πληθώρα διεθνών οργανισμών και φορέων κατήγγειλαν την ενέργεια ως «πειρατεία» σε διεθνή ύδατα, στα οποία όμως, η Ελλάδα έχει την πρωταρχική ευθύνη έρευνας και διάσωσης.
Για μία ακόμη φορά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έκρυψε τη συνενοχή και τη συγκάλυψη πίσω από τη σιωπή.
Για μία ακόμη φορά, τα ερωτήματα που ανέκυψαν ήταν αμείλικτα.
Εν μέσω εντεινόμενων συζητήσεων για το αν η επίθεση του Ισραήλ στον παγκόσμιο στόλο «Sumud» πραγματοποιήθηκε εν γνώσει της Αθήνας, οι ελληνικές αρχές δεν προέβησαν σε καμία δήλωση που να αποσαφηνίζει την κατάσταση.
Το πώς επετράπη, εκ νέου, σε μία τρίτη δύναμη -αυτή τη φορά το Ισραήλ- να χρησιμοποιεί τα ύδατα της χώρας για στρατιωτικές επιχειρήσεις, και μάλιστα εναντίον Ελλήνων πολιτών(!), παραμένει άγνωστο.
Το μόνο βέβαιο είναι, ότι η χώρα μας, σε μια περίοδο πλήρους απομόνωσης του Ισραήλ, μπήκε στο κάδρο της ντροπής και της συγκάλυψης και μετετράπη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε χώρα παρία της διεθνούς κοινότητας.
Ο Δένδιας ομολόγησε κάτι πολύ επικίνδυνο για την εξωτερική πολιτική της χώρας
Κι ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να ελέγξει τα ίδια της τα ύδατα, στα οποία μπορούν να αλωνίζουν με ευκολία, είτε το Ισραήλ, είτε η Ουκρανία, είτε οποιαδήποτε άλλη τρίτη δύναμη θεωρεί το Αιγαίο ως ζωτικό της χώρο, ο ΥΠΑΜ επιδόθηκε σε μία πρωτοφανή επίδειξη γεωστρατηγικού μικρομεγαλισμού, καταδεικνύοντας τη βαθιά εμπλοκή της χώρας σε περιφερειακές συγκρούσεις, όπου, πολύ απλά δεν έχει καμία δουλειά να συμμετέχει.
Συγκεκριμένα, τοποθετούμενος στις 9/5 στο προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, ο φιλόδοξος… δελφίνος Νίκος Δένδιας, τόνισε ότι «οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σήμερα σε επτά επιχειρήσεις εκτός συνόρων, από τα Βαλκάνια μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, ενώ καλύπτουν και τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Κύπρου απέναντι σε απειλές από Χεζμπολάχ και Ιράν».
Πώς μπορεί να εξηγηθεί, λοιπόν, αυτή η αντίφαση, κατά την οποία η Ελλάδα, που δεν μπορεί να προστατεύσει τα ίδια της ύδατα, προχωράει σε υποτιθέμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις «των 5 θαλασσών και των 3 ηπείρων»;
Πολύ απλά διότι η βασική μέριμνα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η εθνική ασφάλεια, αλλά η πρόσδεση στο άρμα αλλότριων δυνάμεων, συμμαχιών και, δυστυχώς, σχεδιασμών.
Κατά συνέπεια, αν οι «σύμμαχοί» μας απαιτούν τη χρήση των υδάτων μας για στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, προσφεύγουμε στη σιωπή και την ακινησία, ενώ εάν από την άλλη απαιτούν την αποστολή πυραύλων Patriot 1.624 μακριά από τη χώρα, τότε προσφεύγουμε στη δράση και την άμεση συνδρομή…
Αυτή είναι, άλλωστε, η ουσία της «εξωτερικής πολιτικής ΙΧ»: η αποτρεπτική ισχύς και η παρεμβατικότητα της χώρας δεν ασκείται σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, αλλά σύμφωνα με τα όσα επιτάσσουν οι στρατηγικοί σχεδιασμοί των «μεγάλων» της Δύσης, άλλοτε υπό τον μανδύα του ΝΑΤΟ, άλλοτε υπό τον μανδύα της ΕΕ, άλλοτε υπό τον μανδύα της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας.
Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Ελλάδα κινδυνεύει από ανεξάρτητη χώρα να μετατραπεί σε… χώρος.
Εθνική απειλή εις το όνομα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας»…
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται εδώ και καιρό εκτός πλαισίου Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας σε μία σειρά στρατηγικών ζητημάτων, όπως το κράτος Δικαίου, η Παιδεία, η αντιμετώπιση των θεσμών και των πολιτικών αντιπάλων κοκ.
Η εξωτερική πολιτική δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Η Ελλάδα υπήρξε διαχρονικά μια χώρα περιορισμένης ισχύος, δεμένη πολιτικά και στρατηγικά στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών και των ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας.
Ωστόσο, για δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση, διατηρούσε —έστω και δύσκολα— μια στοιχειώδη πυξίδα εθνικής αυτονομίας.
Υπήρχε μια εξωτερική πολιτική που δεν υπαγορευόταν αποκλειστικά από ξένες πρεσβείες και συμμαχικά τελεσίγραφα, αλλά επιχειρούσε να υπερασπιστεί συμφέροντα, ισορροπίες και αρχές.
Αυτή η γραμμή συνδέθηκε, σχεδόν χωρίς ουδεμία εξαίρεση, με όλες τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης
Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, αυτή η παράδοση μπήκε οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Η χώρα εγκατέλειψε ακόμη και τα τελευταία προσχήματα ανεξάρτητης στάσης και μετατράπηκε σε πρόθυμο ακόλουθο των αμερικανικών και ισραηλινών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η πλήρης στοίχιση με τις ΗΠΑ, την Ουκρανία και το Ισραήλ βαφτίστηκε «σωστή πλευρά της Ιστορίας» — ένα πολιτικό αφήγημα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί άκριτα κάθε επιλογή των ισχυρών συμμάχων, ακόμη κι όταν αυτή συγκρούεται με το διεθνές δίκαιο ή με τις ίδιες τις πάγιες ελληνικές θέσεις.
Άλλωστε, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν αποκαλύπτει με ωμό τρόπο αυτή τη μετάλλαξη.
Το ζήτημα είναι ότι εξαιτίας αυτής της μετάλλαξης στη διαχρονική εθνική γραμμή, η χώρα απειλείται τώρα να ενταχθεί σε δόλιους σχεδιασμούς τρίτων μερών ενώ ακόμη και τα εθνικά μας ύδατα θυμίζουν... ξέφραγο αμπέλι.
Όπως γίνεται αντιληπτό, όταν η εθνική ανεξαρτησία εκχωρείται αυτοβούλως, τότε δεν σε σέβονται ούτε οι «φίλοι» σου, ούτε οι «αντίπαλοί» σου...
Ομ.Αρ.
www.bankingnews.gr
Η ευθύνη για αυτόν τον επώδυνο και επικίνδυνο μετασχηματισμό δεν βαραίνει κανέναν άλλον, παρά την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία χαράσσει την εξωτερική πολιτική της χώρας κατά τρόπο απερίσκεπτο και, προδήλως, εκτός του πλαισίου του διαχρονικού στρατηγικού-διπλωματικού δόγματος της χώρας.
Πώς όμως καταλήξαμε (ή καταντήσαμε…;) από το πάγιο δόγμα της ενεργητικής και πολυδιάστατης ουδετερότητας σε ένα μοντέλο εξωτερικής πολιτικής ΙΧ, που εμπλέκει τη χώρα σε επικίνδυνες περιφερειακές συγκρούσεις, στηρίζει άδικους πολέμους και υποθάλπει ιδεολογικά διεθνώς καταδικασμένους ηγέτες και καθεστώτα;
Το ουκρανικό drone στη Λευκάδα και τα αμείλικτα ερωτήματα
Στις 7/5 ένα ουκρανικό, ένα επιθετικό USV τύπου «Magura» βρέθηκε από ψαράδες κοντά στο Ακρωτήριο Δουκάτο της Λευκάδας, ανεξέλεγκτο, μέσα σε μια θαλάσσια σπηλιά.
Οι αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι η μηχανή του ήταν ακόμη σε λειτουργία κατά την προσέγγισή τους.
Πρόκειται για ένα μαύρο σκάφος, εξοπλισμένο με προηγμένα τεχνολογικά συστήματα, όπως κεραίες, θόλους επικοινωνίας και άλλο ηλεκτρονικό εξοπλισμό, γεγονός που ενίσχυσε τις υποψίες για στρατιωτική ή επιχειρησιακή χρήση.
Αργότερα, έγινε γνωστό ότι το ουκρανικό ναυτικό drone έφερε εκρηκτικά 300 κιλών και ήταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα για να πραγματοποιήσει πλήγμα ανά πάσα στιγμή.
Παρά ταύτα, κάπου εκεί σταματούν, τα όσα γνωρίζουμε για το μη επανδρωμένο σκάφος που βρέθηκε στην καρδιά ενός ελληνικού λιμανιού, και μάλιστα δημοφιλούς ταξιδιωτικού προορισμού της χώρας, εν μέσω τουριστικής σεζόν.
Ποιος το έστειλε; Από πού προήλθε; Γιατί το βρήκαν ψαράδες; Υπήρχε στόχος στην περιοχή; Και τι γνώριζε, ή μάλλον τι δεν γνώριζε, η κυβέρνηση Μητσοτάκη για αυτό;
Τα ερωτήματα που προκύπτουν λοιπόν είναι αμείλικτα, ενώ ο κίνδυνος της ένταξης της Ελλάδας στη στρατιωτική γεωγραφία του πολέμου της Ουκρανίας είναι ιστορικά προφανής, πλην όμως, πρωτοφανής.
Οι επιχειρήσεις των IDF σε ύδατα ελληνικής ευθύνης και οι ενδείξεις συγκάλυψης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη
Μερικές ημέρες, νωρίτερα, τα ξημερώματα της 30ης Απριλίου, οι ναυτικές δυνάμεις των IDF έκαναν ρεσάλτο στον ανθρωπιστικό στoλίσκο της Global Sumud Flotilla στα ανοιχτά της Κρήτης.
Ισραηλινά σκάφη και ελικόπτερα προσέγγισαν τα πλοία του στολίσκου, κάνοντας χρήση λέιζερ και αυτόματων όπλων για να ακινητοποιήσουν τους συμμετέχοντες.
Πληθώρα διεθνών οργανισμών και φορέων κατήγγειλαν την ενέργεια ως «πειρατεία» σε διεθνή ύδατα, στα οποία όμως, η Ελλάδα έχει την πρωταρχική ευθύνη έρευνας και διάσωσης.
Για μία ακόμη φορά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, έκρυψε τη συνενοχή και τη συγκάλυψη πίσω από τη σιωπή.
Για μία ακόμη φορά, τα ερωτήματα που ανέκυψαν ήταν αμείλικτα.
Εν μέσω εντεινόμενων συζητήσεων για το αν η επίθεση του Ισραήλ στον παγκόσμιο στόλο «Sumud» πραγματοποιήθηκε εν γνώσει της Αθήνας, οι ελληνικές αρχές δεν προέβησαν σε καμία δήλωση που να αποσαφηνίζει την κατάσταση.
Το πώς επετράπη, εκ νέου, σε μία τρίτη δύναμη -αυτή τη φορά το Ισραήλ- να χρησιμοποιεί τα ύδατα της χώρας για στρατιωτικές επιχειρήσεις, και μάλιστα εναντίον Ελλήνων πολιτών(!), παραμένει άγνωστο.
Το μόνο βέβαιο είναι, ότι η χώρα μας, σε μια περίοδο πλήρους απομόνωσης του Ισραήλ, μπήκε στο κάδρο της ντροπής και της συγκάλυψης και μετετράπη από την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε χώρα παρία της διεθνούς κοινότητας.
Ο Δένδιας ομολόγησε κάτι πολύ επικίνδυνο για την εξωτερική πολιτική της χώρας
Κι ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να ελέγξει τα ίδια της τα ύδατα, στα οποία μπορούν να αλωνίζουν με ευκολία, είτε το Ισραήλ, είτε η Ουκρανία, είτε οποιαδήποτε άλλη τρίτη δύναμη θεωρεί το Αιγαίο ως ζωτικό της χώρο, ο ΥΠΑΜ επιδόθηκε σε μία πρωτοφανή επίδειξη γεωστρατηγικού μικρομεγαλισμού, καταδεικνύοντας τη βαθιά εμπλοκή της χώρας σε περιφερειακές συγκρούσεις, όπου, πολύ απλά δεν έχει καμία δουλειά να συμμετέχει.
Συγκεκριμένα, τοποθετούμενος στις 9/5 στο προσυνέδριο της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, ο φιλόδοξος… δελφίνος Νίκος Δένδιας, τόνισε ότι «οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις συμμετέχουν σήμερα σε επτά επιχειρήσεις εκτός συνόρων, από τα Βαλκάνια μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα, ενώ καλύπτουν και τον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Κύπρου απέναντι σε απειλές από Χεζμπολάχ και Ιράν».
Πώς μπορεί να εξηγηθεί, λοιπόν, αυτή η αντίφαση, κατά την οποία η Ελλάδα, που δεν μπορεί να προστατεύσει τα ίδια της ύδατα, προχωράει σε υποτιθέμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις «των 5 θαλασσών και των 3 ηπείρων»;
Πολύ απλά διότι η βασική μέριμνα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι η εθνική ασφάλεια, αλλά η πρόσδεση στο άρμα αλλότριων δυνάμεων, συμμαχιών και, δυστυχώς, σχεδιασμών.
Κατά συνέπεια, αν οι «σύμμαχοί» μας απαιτούν τη χρήση των υδάτων μας για στρατιωτικές τους επιχειρήσεις, προσφεύγουμε στη σιωπή και την ακινησία, ενώ εάν από την άλλη απαιτούν την αποστολή πυραύλων Patriot 1.624 μακριά από τη χώρα, τότε προσφεύγουμε στη δράση και την άμεση συνδρομή…
Αυτή είναι, άλλωστε, η ουσία της «εξωτερικής πολιτικής ΙΧ»: η αποτρεπτική ισχύς και η παρεμβατικότητα της χώρας δεν ασκείται σύμφωνα με τα όσα επιτάσσει το εθνικό συμφέρον, αλλά σύμφωνα με τα όσα επιτάσσουν οι στρατηγικοί σχεδιασμοί των «μεγάλων» της Δύσης, άλλοτε υπό τον μανδύα του ΝΑΤΟ, άλλοτε υπό τον μανδύα της ΕΕ, άλλοτε υπό τον μανδύα της αμερικανοϊσραηλινής συμμαχίας.
Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο η Ελλάδα κινδυνεύει από ανεξάρτητη χώρα να μετατραπεί σε… χώρος.
Εθνική απειλή εις το όνομα της «σωστής πλευράς της Ιστορίας»…
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη κινείται εδώ και καιρό εκτός πλαισίου Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας σε μία σειρά στρατηγικών ζητημάτων, όπως το κράτος Δικαίου, η Παιδεία, η αντιμετώπιση των θεσμών και των πολιτικών αντιπάλων κοκ.
Η εξωτερική πολιτική δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα. Η Ελλάδα υπήρξε διαχρονικά μια χώρα περιορισμένης ισχύος, δεμένη πολιτικά και στρατηγικά στο άρμα των Ηνωμένων Πολιτειών και των ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας.
Ωστόσο, για δεκαετίες μετά τη Μεταπολίτευση, διατηρούσε —έστω και δύσκολα— μια στοιχειώδη πυξίδα εθνικής αυτονομίας.
Υπήρχε μια εξωτερική πολιτική που δεν υπαγορευόταν αποκλειστικά από ξένες πρεσβείες και συμμαχικά τελεσίγραφα, αλλά επιχειρούσε να υπερασπιστεί συμφέροντα, ισορροπίες και αρχές.
Αυτή η γραμμή συνδέθηκε, σχεδόν χωρίς ουδεμία εξαίρεση, με όλες τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης
Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, αυτή η παράδοση μπήκε οριστικά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Η χώρα εγκατέλειψε ακόμη και τα τελευταία προσχήματα ανεξάρτητης στάσης και μετατράπηκε σε πρόθυμο ακόλουθο των αμερικανικών και ισραηλινών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η πλήρης στοίχιση με τις ΗΠΑ, την Ουκρανία και το Ισραήλ βαφτίστηκε «σωστή πλευρά της Ιστορίας» — ένα πολιτικό αφήγημα που χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί άκριτα κάθε επιλογή των ισχυρών συμμάχων, ακόμη κι όταν αυτή συγκρούεται με το διεθνές δίκαιο ή με τις ίδιες τις πάγιες ελληνικές θέσεις.
Άλλωστε, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν αποκαλύπτει με ωμό τρόπο αυτή τη μετάλλαξη.
Το ζήτημα είναι ότι εξαιτίας αυτής της μετάλλαξης στη διαχρονική εθνική γραμμή, η χώρα απειλείται τώρα να ενταχθεί σε δόλιους σχεδιασμούς τρίτων μερών ενώ ακόμη και τα εθνικά μας ύδατα θυμίζουν... ξέφραγο αμπέλι.
Όπως γίνεται αντιληπτό, όταν η εθνική ανεξαρτησία εκχωρείται αυτοβούλως, τότε δεν σε σέβονται ούτε οι «φίλοι» σου, ούτε οι «αντίπαλοί» σου...
Ομ.Αρ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών