Αλλαγή σελίδας στο ευρωπαϊκό τοπίο, με φόντο τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα απ' άκρη σ' άκρη στην Ευρωζώνη, βλέπουν οι Financial Times. Μάλιστα, με δύο δημοσιεύματα επιχειρούν να μας προϊδεάσουν για τις αλλαγές που έρχονται στον ευρωπαϊκό ορίζοντα σε ό,τι αφορά τη διαχείριση της κρίσης χρέους.
«Ο Ολάντ επιδιώκει να διευρύνει το Δημοσιονομικό Σύμφωνο», είναι ο τίτλος του πρώτου θέματος των FT, ενώ ακριβώς από κάτω ο αναγνώστης διαβάζει το editorial της εφημερίδας, που έχει τον τίτλο: «Ο Βυθιζόμενος Ολλανδός στοιχειώνει την ευρωζώνη».
Πιο αναλυτικά, η βρετανική οικονομική εφημερίδα ουσιαστικά επιχειρεί να προετοιμάσει το έδαφος για την αλλαγή πλεύσης της ευρωζώνης που φαίνεται πως σηματοδοτούν η προοπτική εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία και η πτώση της κυβέρνησης του Μαρκ Ρούτε στην Ολλανδία, ο οποίος έπεσε όταν θέλησε να επιβάλει μέτρα λιτότητας για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Στην ανταπόκρισή του ο Χιου Κάρνετζι από το Παρίσι αναφέρει ότι ο σοσιαλιστής προεδρικός υποψήφιος της Γαλλίας δεν επιδιώκει την ανατροπή του Δημοσιονομικού Συμφώνου αλλά την τροποποίησή του, τη «συμπλήρωσή του με εργαλεία που θα προωθούν την οικονομική ανάπτυξη στη ζώνη του ευρώ».
Όπως αναφέρει «η προοπτική μιας νίκης για τον κ. Ολάντ στις 6 Μαΐου επί του Νικολά Σαρκοζί έχει αναστατώσει τις αγορές, που φοβούνται ότι το Σύμφωνο δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν θα εγκριθεί από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ευρωζώνη θα βυθιστεί σε βαθύτερα ελλείμματα».
Ο αρθρογράφος της εφημερίδας αναφέρεται εκτενώς στις ελλείψεις του Ευρωπαϊκού Συμφώνου, ενώ μεταφέρει και την ανάλυση πρώην υπουργού του Μιτεράν για τις θέσεις του Ολάντ.
«Μιλά για αλλαγή της πολιτικής της ΕΚΤ προς όφελος της ανάπτυξης και της απασχόλησης», όπως είχε δηλώσει προσφάτως ο Ολάντ θεωρώντας βέβαια το θέμα πολύ «ευαίσθητο» λόγω της έντονης αντίθεσης της Γερμανίας.
Στο δεύτερο άρθρο τους οι «Financial Times» κάνουν ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο με τον Ιπτάμενο Ολλανδό, το μυθικό καράβι-φάντασμα που περιπλανιέται στοιχειωμένο στις θάλασσες καταδικασμένο να μην πιάσει ποτέ σε λιμάνι, δεδομένου ότι το επώνυμο του Ολάντ σημαίνει Ολλανδός, ενώ πριν από δύο ημέρες έπεσε η κυβέρνηση της Ολλανδίας.
Το μήνυμα της πτώσης της κυβέρνησης Ρούτε από τον ακροδεξιό λαϊκιστή Γκέερτ Βίλντερς είναι σαφές, σημειώνουν οι FT: «Η Ολλανδία, η οποία έως προσφάτως ήταν ο σκληρός σύμμαχος της Γερμανίας που αρνούνταν σθεναρά τη χορήγηση κοινοτικής βοήθειας στις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας προτού αυτές θέσουν σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της, έπρεπε να ψήσει και τα δικά της κοτόπουλα. Με δημοσιονομικό έλλειμμα 4,7%, που είχε πέρυσι, δεν μπορούσε να απαιτεί από τους άλλους να ρίξουν το δικό τους έλλειμμα στο 3%. Έπρεπε να κάνει κι αυτή θυσίες».
Όπως τονίζει η εφημερίδα, «η χρεοκοπία της ιδέας της καθολικής λιτότητας είναι και πολιτική και οικονομική. Όσο περισσότερο φανερή γίνεται η αποτυχία της πολιτικής που προωθεί η ευρωζώνη, τόσο περισσότερες θα είναι οι απώλειες της αξιοπιστίας των πολιτικών – που ακόμη εμφανίζονται πολύ νομιμόφρονες στις απαιτήσεις της Γερμανίας για μείωση των ελλειμμάτων – έναντι των ψηφοφόρων τους. Αν οι πολιτικοί ηγέτες εξακολουθήσουν να αγνοούν την κοινή λογική, θα αφήσουν το πεδίο ανοικτό για τύπους σαν τον κ. Βίλντερς».
Ένας αμερικανός οικονομολόγος παρουσιάζει στους Financial Times μια παραβολή για να δείξει γιατί δεν «τραβάει» το ευρώ
Η παρακάτω παραβολή ίσως να μην είναι απολύτως δίκαιη για το ευρώ, οι παραλληλισμοί όμως είναι εντυπωσιακοί. Την παραθέτει στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ο Κένεθ Ρόγκοφ, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά».
Ας πάρουμε ένα νεαρό ζευγάρι που σκέφτεται να παντρευτεί , αλλά δεν είναι σίγουρο αν πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα. Οι δύο σύντροφοι αποφασίζουν λοιπόν να ανοίξουν έναν κοινό τραπεζικό λογαριασμό. Στην αρχή τα πράγματα πηγαίνουν πολύ ομαλά. Αποφασίζουν λοιπόν να περιλάβουν στον οικονομικό διακανονισμό τον αδελφό της και την αδελφή του. Οι αρχικοί δικαιούχοι δεν ελπίζουν μόνο να δείξουν στα αδέλφια τους πόσο καλά μπορούν να συνεργαστούν, αλλά και να αποκτήσουν τα προνόμια που προσφέρει η τράπεζα στους κατόχους μεγαλύτερων λογαριασμών.
Χάρις σε ένα έξυπνα σχεδιασμένο σχήμα που περιορίζει τις ανισορροπίες ανάμεσα στις καταθέσεις και τις αναλήψεις κάθε δικαιούχου, το πείραμα εξακολουθεί να σημειώνει επιτυχία. Δεν υπάρχει ένας πραγματικός μηχανισμός επιβολής των κανόνων, αλλά τα δύο ζευγάρια είναι αποφασισμένα να πετύχουν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όσο περνάει ο καιρός έρχονται και πιο κοντά. Κάθε τόσο μάλιστα τρώνε και μαζί.
Κάποια στιγμή, το κουαρτέτο αποφασίζει ότι θα περνούν ακόμη καλύτερα και η τράπεζα θα τους προτείνει μια ακόμη καλύτερη συμφωνία αν επεκτείνουν τον διακανονισμό. Πείθουν έτσι και μερικά ξαδέλφια να μπουν στο λογαριασμό. Σύντομα αρχίζουν να κτυπούν τα τηλέφωνά τους: πρόκειται για συγγενείς που είχαν να τους ακούσουν χρόνια. Η Κέντρα είναι μια ξαδέλφη που εργάζεται περιστασιακά ως σεφ: η οικονομική της κατάσταση είναι επισφαλής, αλλά την εντάσσουν στην ομάδα για να μαγειρεύει στα δείπνα που οργανώνουν.
Η ζωή έχει τα προβλήματά της. Ο πρώτος εξάδελφος Νάιτζελ, που ζει στην άλλη όχθη του ποταμού, εκνευρίζει τους υπολοίπους γιατί επιμένει να χειρίζεται ο ίδιος τα οικονομικά του. Παρά ταύτα, τον καλούν στα δείπνα, κι ας μη φτάνουν οι μαγειρικές ικανότητές του εκείνες της Κέντρα. Εκείνη πάλι δεν ενδιαφέρεται να νοικοκυρέψει τα οικονομικά της, κάνει συνεχώς αναλήψεις και αγνοεί τις προειδοποιήσεις της τράπεζας ότι κάποιος άλλος θα πρέπει να πληρώσει τα έξοδά της. Κάποιοι άλλοι εξάδελφοι εκμεταλλεύονται το καθεστώς που τους έχει αναγνωριστεί για να αγοράσουν υπερπολυτελή διαμερίσματα με επιτόκια πολύ χαμηλότερα από αυτά που έβρισκαν στο παρελθόν.
Το όλο σχήμα μοιάζει να επιβιώνει, ώσπου μια μέρα αρχίζει ξαφνικά να καταρρέει. Παρά τα άτυπα όρια που υπάρχουν, ορισμένοι εξάδελφοι κάνουν υπεραναλήψεις. Αλλοι χρωστούν δόσεις στα στεγαστικά τους δάνεια. Πανικόβλητοι, οι πρώτοι δικαιούχοι αναρωτιούνται μήπως πρέπει να πετάξουν έξω τα άτακτα ξαδέλφια. Αλλά η τράπεζα τους πληροφορεί μετά λύπης της ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει αν δεν κλείσουν πρώτα τον λογαριασμό.
Η οικογένεια προσφεύγει τότε στις υπηρεσίες μιας έμπειρης εξωτερικής οικονομικής συμβούλου, η οποία έχει μια λαμπρή ιδέα: να εκδοθεί μια κοινή πιστωτική κάρτα, όπου τις πληρωμές θα τις εγγυώνται όλοι, ακόμη και οι πιο πλούσιοι εξάδελφοι. Αυτό θα επιτρέψει στα άφραγκα μέλη να ξεπληρώσουν τις επιταγές που έχουν λήξει και τις δόσεις που χρωστούν, παίρνοντας ουσιαστικά δάνειο από τους άλλους. Αλλά αυτό δεν θα γίνει δωρεάν, λέει η σύμβουλος. Οι δανειζόμενοι δεν θα τρώνε σε όλα τα γεύματα. Και όποια οικονομία γίνεται στα υλικά θα χρησιμοποιείται για την αποπληρωμή των δανείων.
Το σύστημα δουλεύει για λίγο καιρό μέχρις ότου η Κέντρα αρχίζει να υποφέρει από την πείνα. Κάθε τόσο απουσιάζει από τη δουλειά και οι διαφορές ανάμεσα στις περιστασιακές της καταθέσεις και τις τακτικές αναλήψεις μεγαλώνει. Οι πιο πλούσιοι εξάδελφοι ανακαλύπτουν σύντομα ότι πρέπει να βάλουν υποθήκη τα σπίτια τους ώστε να συγκεντρώσουν αρκετά χρήματα στην τράπεζα και να αποτρέψουν την κατάρρευση του οικοδομήματος.
Το πείραμα αυτό είχε κακό τέλος, γράφει ο Ρόγκοφ, που δεν μας πληροφορεί αν τελικά το ζευγάρι παντρεύτηκε. Αλλωστε, σε μια κινηματογραφική εκδοχή αυτής της παραβολής το στούντιο θα δοκίμαζε διάφορες εναλλακτικές λύσεις για το τέλος, προκειμένου να δει ποια λύση προτιμά το κοινό.
Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι η κινητικότητα της εργασίας δεν είναι αρκετή για να λειτουργήσει μια νομισματική ένωση. Χρειάζεται και μια κεντρική φορολογική αρχή που θα έχει εξίσου μεγάλες εξουσίες στη συλλογή φόρων με τις εθνικές αρχές. Χρειάζεται επίσης μια κεντρική ελεγκτική αρχή. Και φυσικά μια νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ένωση είναι ένα μισοκτισμένο σπίτι, με σαθρά θεμέλια.
Δεν υπάρχει βέβαια μία και μόνο συνταγή για τους γάμους ή τις νομισματικές ενώσεις. Το πραγματικό μάθημα όμως του μεγάλου πειράματος του ευρώ, καταλήγει ο αμερικανός οικονομολόγος, είναι ότι με δεδομένη την αδύναμη κατάσταση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ο καλύτερος χώρος για ένα ενιαίο νόμισμα εξακολουθεί να είναι μια μεμονωμένη χώρα. Ιδιαίτερα όταν στο πείραμα εμπλέκονται δύο ή περισσότερες μεγάλες χώρες. Ένας προγαμιαίος κοινός τραπεζικός λογαριασμός είναι ένας πολύ ασταθής δρόμος προς τον γάμο.
www.bankingnews.gr
Πιο αναλυτικά, η βρετανική οικονομική εφημερίδα ουσιαστικά επιχειρεί να προετοιμάσει το έδαφος για την αλλαγή πλεύσης της ευρωζώνης που φαίνεται πως σηματοδοτούν η προοπτική εκλογής του Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία και η πτώση της κυβέρνησης του Μαρκ Ρούτε στην Ολλανδία, ο οποίος έπεσε όταν θέλησε να επιβάλει μέτρα λιτότητας για τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος.
Στην ανταπόκρισή του ο Χιου Κάρνετζι από το Παρίσι αναφέρει ότι ο σοσιαλιστής προεδρικός υποψήφιος της Γαλλίας δεν επιδιώκει την ανατροπή του Δημοσιονομικού Συμφώνου αλλά την τροποποίησή του, τη «συμπλήρωσή του με εργαλεία που θα προωθούν την οικονομική ανάπτυξη στη ζώνη του ευρώ».
Όπως αναφέρει «η προοπτική μιας νίκης για τον κ. Ολάντ στις 6 Μαΐου επί του Νικολά Σαρκοζί έχει αναστατώσει τις αγορές, που φοβούνται ότι το Σύμφωνο δημοσιονομικής εξυγίανσης δεν θα εγκριθεί από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η ευρωζώνη θα βυθιστεί σε βαθύτερα ελλείμματα».
Ο αρθρογράφος της εφημερίδας αναφέρεται εκτενώς στις ελλείψεις του Ευρωπαϊκού Συμφώνου, ενώ μεταφέρει και την ανάλυση πρώην υπουργού του Μιτεράν για τις θέσεις του Ολάντ.
«Μιλά για αλλαγή της πολιτικής της ΕΚΤ προς όφελος της ανάπτυξης και της απασχόλησης», όπως είχε δηλώσει προσφάτως ο Ολάντ θεωρώντας βέβαια το θέμα πολύ «ευαίσθητο» λόγω της έντονης αντίθεσης της Γερμανίας.
Στο δεύτερο άρθρο τους οι «Financial Times» κάνουν ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο με τον Ιπτάμενο Ολλανδό, το μυθικό καράβι-φάντασμα που περιπλανιέται στοιχειωμένο στις θάλασσες καταδικασμένο να μην πιάσει ποτέ σε λιμάνι, δεδομένου ότι το επώνυμο του Ολάντ σημαίνει Ολλανδός, ενώ πριν από δύο ημέρες έπεσε η κυβέρνηση της Ολλανδίας.
Το μήνυμα της πτώσης της κυβέρνησης Ρούτε από τον ακροδεξιό λαϊκιστή Γκέερτ Βίλντερς είναι σαφές, σημειώνουν οι FT: «Η Ολλανδία, η οποία έως προσφάτως ήταν ο σκληρός σύμμαχος της Γερμανίας που αρνούνταν σθεναρά τη χορήγηση κοινοτικής βοήθειας στις υπερχρεωμένες χώρες της περιφέρειας προτού αυτές θέσουν σε τάξη τα δημόσια οικονομικά της, έπρεπε να ψήσει και τα δικά της κοτόπουλα. Με δημοσιονομικό έλλειμμα 4,7%, που είχε πέρυσι, δεν μπορούσε να απαιτεί από τους άλλους να ρίξουν το δικό τους έλλειμμα στο 3%. Έπρεπε να κάνει κι αυτή θυσίες».
Όπως τονίζει η εφημερίδα, «η χρεοκοπία της ιδέας της καθολικής λιτότητας είναι και πολιτική και οικονομική. Όσο περισσότερο φανερή γίνεται η αποτυχία της πολιτικής που προωθεί η ευρωζώνη, τόσο περισσότερες θα είναι οι απώλειες της αξιοπιστίας των πολιτικών – που ακόμη εμφανίζονται πολύ νομιμόφρονες στις απαιτήσεις της Γερμανίας για μείωση των ελλειμμάτων – έναντι των ψηφοφόρων τους. Αν οι πολιτικοί ηγέτες εξακολουθήσουν να αγνοούν την κοινή λογική, θα αφήσουν το πεδίο ανοικτό για τύπους σαν τον κ. Βίλντερς».
Ένας αμερικανός οικονομολόγος παρουσιάζει στους Financial Times μια παραβολή για να δείξει γιατί δεν «τραβάει» το ευρώ
Η παρακάτω παραβολή ίσως να μην είναι απολύτως δίκαιη για το ευρώ, οι παραλληλισμοί όμως είναι εντυπωσιακοί. Την παραθέτει στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ο Κένεθ Ρόγκοφ, καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας του βιβλίου «Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά».
Ας πάρουμε ένα νεαρό ζευγάρι που σκέφτεται να παντρευτεί , αλλά δεν είναι σίγουρο αν πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα. Οι δύο σύντροφοι αποφασίζουν λοιπόν να ανοίξουν έναν κοινό τραπεζικό λογαριασμό. Στην αρχή τα πράγματα πηγαίνουν πολύ ομαλά. Αποφασίζουν λοιπόν να περιλάβουν στον οικονομικό διακανονισμό τον αδελφό της και την αδελφή του. Οι αρχικοί δικαιούχοι δεν ελπίζουν μόνο να δείξουν στα αδέλφια τους πόσο καλά μπορούν να συνεργαστούν, αλλά και να αποκτήσουν τα προνόμια που προσφέρει η τράπεζα στους κατόχους μεγαλύτερων λογαριασμών.
Χάρις σε ένα έξυπνα σχεδιασμένο σχήμα που περιορίζει τις ανισορροπίες ανάμεσα στις καταθέσεις και τις αναλήψεις κάθε δικαιούχου, το πείραμα εξακολουθεί να σημειώνει επιτυχία. Δεν υπάρχει ένας πραγματικός μηχανισμός επιβολής των κανόνων, αλλά τα δύο ζευγάρια είναι αποφασισμένα να πετύχουν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά όσο περνάει ο καιρός έρχονται και πιο κοντά. Κάθε τόσο μάλιστα τρώνε και μαζί.
Κάποια στιγμή, το κουαρτέτο αποφασίζει ότι θα περνούν ακόμη καλύτερα και η τράπεζα θα τους προτείνει μια ακόμη καλύτερη συμφωνία αν επεκτείνουν τον διακανονισμό. Πείθουν έτσι και μερικά ξαδέλφια να μπουν στο λογαριασμό. Σύντομα αρχίζουν να κτυπούν τα τηλέφωνά τους: πρόκειται για συγγενείς που είχαν να τους ακούσουν χρόνια. Η Κέντρα είναι μια ξαδέλφη που εργάζεται περιστασιακά ως σεφ: η οικονομική της κατάσταση είναι επισφαλής, αλλά την εντάσσουν στην ομάδα για να μαγειρεύει στα δείπνα που οργανώνουν.
Η ζωή έχει τα προβλήματά της. Ο πρώτος εξάδελφος Νάιτζελ, που ζει στην άλλη όχθη του ποταμού, εκνευρίζει τους υπολοίπους γιατί επιμένει να χειρίζεται ο ίδιος τα οικονομικά του. Παρά ταύτα, τον καλούν στα δείπνα, κι ας μη φτάνουν οι μαγειρικές ικανότητές του εκείνες της Κέντρα. Εκείνη πάλι δεν ενδιαφέρεται να νοικοκυρέψει τα οικονομικά της, κάνει συνεχώς αναλήψεις και αγνοεί τις προειδοποιήσεις της τράπεζας ότι κάποιος άλλος θα πρέπει να πληρώσει τα έξοδά της. Κάποιοι άλλοι εξάδελφοι εκμεταλλεύονται το καθεστώς που τους έχει αναγνωριστεί για να αγοράσουν υπερπολυτελή διαμερίσματα με επιτόκια πολύ χαμηλότερα από αυτά που έβρισκαν στο παρελθόν.
Το όλο σχήμα μοιάζει να επιβιώνει, ώσπου μια μέρα αρχίζει ξαφνικά να καταρρέει. Παρά τα άτυπα όρια που υπάρχουν, ορισμένοι εξάδελφοι κάνουν υπεραναλήψεις. Αλλοι χρωστούν δόσεις στα στεγαστικά τους δάνεια. Πανικόβλητοι, οι πρώτοι δικαιούχοι αναρωτιούνται μήπως πρέπει να πετάξουν έξω τα άτακτα ξαδέλφια. Αλλά η τράπεζα τους πληροφορεί μετά λύπης της ότι αυτό είναι πολύ δύσκολο να γίνει αν δεν κλείσουν πρώτα τον λογαριασμό.
Η οικογένεια προσφεύγει τότε στις υπηρεσίες μιας έμπειρης εξωτερικής οικονομικής συμβούλου, η οποία έχει μια λαμπρή ιδέα: να εκδοθεί μια κοινή πιστωτική κάρτα, όπου τις πληρωμές θα τις εγγυώνται όλοι, ακόμη και οι πιο πλούσιοι εξάδελφοι. Αυτό θα επιτρέψει στα άφραγκα μέλη να ξεπληρώσουν τις επιταγές που έχουν λήξει και τις δόσεις που χρωστούν, παίρνοντας ουσιαστικά δάνειο από τους άλλους. Αλλά αυτό δεν θα γίνει δωρεάν, λέει η σύμβουλος. Οι δανειζόμενοι δεν θα τρώνε σε όλα τα γεύματα. Και όποια οικονομία γίνεται στα υλικά θα χρησιμοποιείται για την αποπληρωμή των δανείων.
Το σύστημα δουλεύει για λίγο καιρό μέχρις ότου η Κέντρα αρχίζει να υποφέρει από την πείνα. Κάθε τόσο απουσιάζει από τη δουλειά και οι διαφορές ανάμεσα στις περιστασιακές της καταθέσεις και τις τακτικές αναλήψεις μεγαλώνει. Οι πιο πλούσιοι εξάδελφοι ανακαλύπτουν σύντομα ότι πρέπει να βάλουν υποθήκη τα σπίτια τους ώστε να συγκεντρώσουν αρκετά χρήματα στην τράπεζα και να αποτρέψουν την κατάρρευση του οικοδομήματος.
Το πείραμα αυτό είχε κακό τέλος, γράφει ο Ρόγκοφ, που δεν μας πληροφορεί αν τελικά το ζευγάρι παντρεύτηκε. Αλλωστε, σε μια κινηματογραφική εκδοχή αυτής της παραβολής το στούντιο θα δοκίμαζε διάφορες εναλλακτικές λύσεις για το τέλος, προκειμένου να δει ποια λύση προτιμά το κοινό.
Οι οικονομολόγοι γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι η κινητικότητα της εργασίας δεν είναι αρκετή για να λειτουργήσει μια νομισματική ένωση. Χρειάζεται και μια κεντρική φορολογική αρχή που θα έχει εξίσου μεγάλες εξουσίες στη συλλογή φόρων με τις εθνικές αρχές. Χρειάζεται επίσης μια κεντρική ελεγκτική αρχή. Και φυσικά μια νομισματική ένωση χωρίς πολιτική ένωση είναι ένα μισοκτισμένο σπίτι, με σαθρά θεμέλια.
Δεν υπάρχει βέβαια μία και μόνο συνταγή για τους γάμους ή τις νομισματικές ενώσεις. Το πραγματικό μάθημα όμως του μεγάλου πειράματος του ευρώ, καταλήγει ο αμερικανός οικονομολόγος, είναι ότι με δεδομένη την αδύναμη κατάσταση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, ο καλύτερος χώρος για ένα ενιαίο νόμισμα εξακολουθεί να είναι μια μεμονωμένη χώρα. Ιδιαίτερα όταν στο πείραμα εμπλέκονται δύο ή περισσότερες μεγάλες χώρες. Ένας προγαμιαίος κοινός τραπεζικός λογαριασμός είναι ένας πολύ ασταθής δρόμος προς τον γάμο.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών