γράφει : Αλεξάνδρα Τόμπρα
Το αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί η ευρωζώνη εξαιτίας των επιλογών της Γερμανίας και της Γαλλίας σκιαγραφεί ο Jörg Bibow, του Levy Economics Institute στο Bard College, σε μία ανάλυση στην οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εάν δεν αρθούν οι ανισορροπίες στην ευρωζώνη σύντομα η περιοχή θα μετατραπεί σε "πεδίο μάχης" μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ζώνη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις αντίθετες ελπίδες και προσδοκίες των δύο μεγάλων χωρών για το κοινό νόμισμα.
Το ευρώ είχε ως στόχο να προωθήσει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τις γαλλο-γερμανικές σχέσεις και συνεργασίες σε ένα νέο υψηλότερο επίπεδο. Η συνεχιζόμενη όμως κρίση του ευρώ αποκάλυψε το κακό σχεδιασμό από την αρχή, ο οποίος καταδίκασε την κοινή νομισματική ζώνη σε σοβαρές δυσλειτουργίες.
Τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία έθρεψαν αντικρουόμενες ελπίδες και προσδοκίες για το ευρώ. Η γαλλική πολιτική είδε το ευρώ ως μέσο για τη μείωση των αναταράξεων εκτός των συνόρων της και ίσως την βελτίωση του παγκόσμιου status της. Παράλληλα, προσδοκούσε στην ελαχιστοποίηση των ανισοτήτων μεταξύ των εταίρων εντός της ευρωζώνης και στην ενίσχυση της σταθερότητας.
Αυτές οι ελπίδες έχουν ήδη διαψευστεί. Από την άποψη των ενδοπεριφερειακών ανισορροπιών, η περιοχή βρίσκεται στην ίδια θέση που βρισκόταν και πριν την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι προσδοκίες για στήριξη από τους Γερμανούς προσέκρουσαν στις φοβίες για τον πληθωρισμό και τις αναταράξεις στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Οι εταίροι εξαναγκάστηκαν σε ανόητη λιτότητας διακινδυνεύοντας τον αποπληθωρισμό του χρέους.
Από την άλλη μεριά οι ελπίδες της Γερμανίας για το ευρώ επικεντρώθηκαν στην πρόληψη των διαταραχών της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της και των κινδύνων που αντιμετώπιζε το γερμανικό μάρκο.
Ήταν σαν ειρωνεία η λιτότητα στους μισθούς που επέβαλε η Γερμανία ακόμη και με αντίθετες ενδείξεις, σε μια εποχή που το ευρώ αύξανε την παγκόσμια δημοτικότητα του.
Το πρόβλημα ήταν ότι οι γερμανικές αρχές ποτέ δεν κατανόησαν ότι η επιτυχία του "προσανατολισμού στη σταθερότητα" εξαρτήθηκε από τους εμπορικούς της εταίρους, γιατί αυτοί συμπεριφέρονται με διαφορετικό τρόπο. Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι με το να "εξάγουν" το μοντέλο τους στην Ευρώπη θα είναι στην πραγματικότητα σαν να υπονομεύουν τους ίδιους. Ούτε κατάλαβαν ότι με το να υπονομεύουν τους εταίρους του έθεταν σε κίνδυνο τα δικά τους ισοζύγια.
Το αποτέλεσμα είναι μια καταστροφή του ευρωπαϊκού σχεδίου που δύσκολα θα ξεπεραστεί χωρίς θεμελιώδεις αλλαγές στην πολιτική της Γερμανίας.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η Γερμανία έχει μέχρι στιγμής μια αρκετά καλή κρίση. Δεδομένης της τρέχουσας στάσης της γερμανικής κοινής γνώμης και της αδυναμίας του γερμανικού πολιτικού σώματος να αντιληφθεί τις ατέλειες στη γερμανική οικονομική πολιτική, είναι δύσκολο να δούμε αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές να συμβαίνουν.
Σήμερα, η Γαλλία βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου, ενώ ήδη μέσα σε αυτήν βρίσκονται η Ισπανία και η Ιταλία. Τα ρήγματα βαθαίνουν υπονομεύοντας τη γαλλογερμανική συμμαχία, η οποία θα μπορούσε σύντομα να μετατραπεί στο απόλυτο πεδίο μάχης. Εάν δεν αντιληφθεί η Γερμανία ότι η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας των εταίρων της περνάει και μέσα από τις δικές της πολιτικές αποφάσεις, τότε αναπόφευκτα θα δούμε τον διχασμό της ευρωζώνης σε μία ζώνη εθνών - πιστωτών και εθνών - οφειλετών.
www.bankingnews.gr
Το ευρώ είχε ως στόχο να προωθήσει τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τις γαλλο-γερμανικές σχέσεις και συνεργασίες σε ένα νέο υψηλότερο επίπεδο. Η συνεχιζόμενη όμως κρίση του ευρώ αποκάλυψε το κακό σχεδιασμό από την αρχή, ο οποίος καταδίκασε την κοινή νομισματική ζώνη σε σοβαρές δυσλειτουργίες.
Τόσο η Γαλλία όσο και η Γερμανία έθρεψαν αντικρουόμενες ελπίδες και προσδοκίες για το ευρώ. Η γαλλική πολιτική είδε το ευρώ ως μέσο για τη μείωση των αναταράξεων εκτός των συνόρων της και ίσως την βελτίωση του παγκόσμιου status της. Παράλληλα, προσδοκούσε στην ελαχιστοποίηση των ανισοτήτων μεταξύ των εταίρων εντός της ευρωζώνης και στην ενίσχυση της σταθερότητας.
Αυτές οι ελπίδες έχουν ήδη διαψευστεί. Από την άποψη των ενδοπεριφερειακών ανισορροπιών, η περιοχή βρίσκεται στην ίδια θέση που βρισκόταν και πριν την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ. Οι προσδοκίες για στήριξη από τους Γερμανούς προσέκρουσαν στις φοβίες για τον πληθωρισμό και τις αναταράξεις στις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Οι εταίροι εξαναγκάστηκαν σε ανόητη λιτότητας διακινδυνεύοντας τον αποπληθωρισμό του χρέους.
Από την άλλη μεριά οι ελπίδες της Γερμανίας για το ευρώ επικεντρώθηκαν στην πρόληψη των διαταραχών της ανταγωνιστικότητας μεταξύ των Ευρωπαίων εταίρων της και των κινδύνων που αντιμετώπιζε το γερμανικό μάρκο.
Ήταν σαν ειρωνεία η λιτότητα στους μισθούς που επέβαλε η Γερμανία ακόμη και με αντίθετες ενδείξεις, σε μια εποχή που το ευρώ αύξανε την παγκόσμια δημοτικότητα του.
Το πρόβλημα ήταν ότι οι γερμανικές αρχές ποτέ δεν κατανόησαν ότι η επιτυχία του "προσανατολισμού στη σταθερότητα" εξαρτήθηκε από τους εμπορικούς της εταίρους, γιατί αυτοί συμπεριφέρονται με διαφορετικό τρόπο. Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι με το να "εξάγουν" το μοντέλο τους στην Ευρώπη θα είναι στην πραγματικότητα σαν να υπονομεύουν τους ίδιους. Ούτε κατάλαβαν ότι με το να υπονομεύουν τους εταίρους του έθεταν σε κίνδυνο τα δικά τους ισοζύγια.
Το αποτέλεσμα είναι μια καταστροφή του ευρωπαϊκού σχεδίου που δύσκολα θα ξεπεραστεί χωρίς θεμελιώδεις αλλαγές στην πολιτική της Γερμανίας.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη, η Γερμανία έχει μέχρι στιγμής μια αρκετά καλή κρίση. Δεδομένης της τρέχουσας στάσης της γερμανικής κοινής γνώμης και της αδυναμίας του γερμανικού πολιτικού σώματος να αντιληφθεί τις ατέλειες στη γερμανική οικονομική πολιτική, είναι δύσκολο να δούμε αυτές τις θεμελιώδεις αλλαγές να συμβαίνουν.
Σήμερα, η Γαλλία βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου, ενώ ήδη μέσα σε αυτήν βρίσκονται η Ισπανία και η Ιταλία. Τα ρήγματα βαθαίνουν υπονομεύοντας τη γαλλογερμανική συμμαχία, η οποία θα μπορούσε σύντομα να μετατραπεί στο απόλυτο πεδίο μάχης. Εάν δεν αντιληφθεί η Γερμανία ότι η αποκατάσταση της ανταγωνιστικότητας των εταίρων της περνάει και μέσα από τις δικές της πολιτικές αποφάσεις, τότε αναπόφευκτα θα δούμε τον διχασμό της ευρωζώνης σε μία ζώνη εθνών - πιστωτών και εθνών - οφειλετών.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών