Γενική απεργία, διαδηλωτές στους δρόμου, κοινοβουλευτικές μάχες κατά των μέτρων λιτότητας και μια οικονομία που βυθίζεται όλο και σε μεγαλύτερο χρέος. Αυτή είναι η εικόνα που επικρατεί στην Ελλάδα σύμφωνα με το Economist.
Ωστόσο η εμπειρία από δεκάδες υπερχρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής δίνουν μαθήματα διάσωσης που στην περίπτωση της Ελλάδας οι ξένοι θα πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους.
Ωστόσο η εμπειρία από δεκάδες υπερχρεωμένες χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής δίνουν μαθήματα διάσωσης που στην περίπτωση της Ελλάδας οι ξένοι θα πρέπει να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους.
Για χρόνια, το ΔΝΤ προσπάθησε τις χώρες αυτές να τις βοηθήσει με βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης. Αλλά αυτές άρχισαν να ανακάμπτουν μόνο όταν τα χρέη τους, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που οφείλονται σε επίσημους πιστωτές, μειώθηκαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην Ευρώπη αποτελεί η Πολωνία η οικονομία της οποίας απογειώθηκε στη δεκαετία του 1990 μετά από ένα σημαντικό «διάλλειμα» που δόθηκε από τους πιστωτές της.
Και η Ελλάδα είναι στην ίδια βάρκα. Ακόμη και αν εγκριθεί σήμερα στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2013, η οικονομία της Ελλάδας δεν θα ανακάμψει μέχρι να υπάρξει μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους της. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει,, σε γενικές γραμμές δύο στάδια: πρώτον, να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο για τη μείωση του χρέους, εφόσον πληρούνται ορισμένοι στόχοι, ενώ στη συνέχεια η μείωση του χρέους να γίνει σταδιακά μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Οι κυβερνητικές προβλέψεις δείχνουν τώρα το χρέος της χώρας θα υπερβεί το 190% του ΑΕΠ το 2014, περίπου 30 εκατοστιαίες μονάδες ψηλότερα από αυτό που είχε προβλέψει το ΔΝΤ πριν από έξι μήνες. Αυτό το χρέος δεν μπορεί να βρεθεί σε βιώσιμο επίπεδο χωρίς πρόσθετη ελάφρυνση.
Σε κατ΄ιδίαν συζητήσεις πολλοί Ευρωπαίοι το παραδέχονται αυτό. Σε δημόσιες συζητήσεις το αρνούνται κατηγορηματικά. Η κυβέρνηση της Γερμανίας είναι πλέον διατεθειμένος να χορηγήσει στους Έλληνες περισσότερο χρόνο για να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας τους. Αλλά δεν θέλει να συζητήσει καν την πιθανότητα ενός τρίτου κουρέματος.
Πολιτικά, αυτό είναι κατανοητό. Γερμανία ανησυχεί ότι οποιαδήποτε ελάφρυνση του χρέους θα μειώσει το κίνητρο στην Ελλάδα να προβεί σε μεταρρυθμίσεις. Και θα εξοργίσει τους Γερμανούς ψηφοφόρους, οι οποίοι θα μπορούν να τιμωρήσουν τότε την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ στις εκλογές το ερχόμενο φθινόπωρο. Από οικονομική άποψη, αυτό είναι μια καταστροφή. Εφ 'όσον όλοι γνωρίζουν η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της, η χώρα θα παραμείνει εκτός αγορών και η αβεβαιότητα σχετικά με το πώς το θέμα του ανεξόφλητου χρέους τελικά θα επιλυθεί, θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις. Επίσης θα επιβραδύνει τις ιδιωτικοποιήσεις στην χώρα, η οποίες βρίσκονται στο επίκεντρο της στρατηγικής ανάκαμψη στην Ελλάδα.
Γι 'αυτό η Ελλάδα χρειάζεται μία ακόμη συμωνία για μείωση του χρέους. Οι επίσημοι πιστωτές της χώρας θα πρέπει να καθορίσουν ένα σχέδιο για τη μείωση του χρέους της χώρας. Ένας οδηγός θα μπορούσε να είναι η πρωτοβουλία, το 1996 όταν οι δανειστές συμφώνησαν να μειώσουν τα χρέη των πιο φτωχών υπερχρεωμένων χωρών, εάν εφάρμοζαν μεταρρυθμίσεις για τη μείωση της φτώχειας. Ένας άλλος θα μπορούσε να είναι νέα δημοκρατική Πολωνία, δημιούργησε μεγάλα χρέη κάτω από υπό το κομμουνιστικό καθεστώς και το 1991 οι πιστωτές της συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της, αν προχωρούσε στις ανάλογες μεταρρυθμίσεις.
www.bankingnnews.gr
Και η Ελλάδα είναι στην ίδια βάρκα. Ακόμη και αν εγκριθεί σήμερα στη Βουλή ο προϋπολογισμός του 2013, η οικονομία της Ελλάδας δεν θα ανακάμψει μέχρι να υπάρξει μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους της. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει,, σε γενικές γραμμές δύο στάδια: πρώτον, να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο για τη μείωση του χρέους, εφόσον πληρούνται ορισμένοι στόχοι, ενώ στη συνέχεια η μείωση του χρέους να γίνει σταδιακά μέσα στην επόμενη δεκαετία.
Οι κυβερνητικές προβλέψεις δείχνουν τώρα το χρέος της χώρας θα υπερβεί το 190% του ΑΕΠ το 2014, περίπου 30 εκατοστιαίες μονάδες ψηλότερα από αυτό που είχε προβλέψει το ΔΝΤ πριν από έξι μήνες. Αυτό το χρέος δεν μπορεί να βρεθεί σε βιώσιμο επίπεδο χωρίς πρόσθετη ελάφρυνση.
Σε κατ΄ιδίαν συζητήσεις πολλοί Ευρωπαίοι το παραδέχονται αυτό. Σε δημόσιες συζητήσεις το αρνούνται κατηγορηματικά. Η κυβέρνηση της Γερμανίας είναι πλέον διατεθειμένος να χορηγήσει στους Έλληνες περισσότερο χρόνο για να εφαρμόσει μέτρα λιτότητας τους. Αλλά δεν θέλει να συζητήσει καν την πιθανότητα ενός τρίτου κουρέματος.
Πολιτικά, αυτό είναι κατανοητό. Γερμανία ανησυχεί ότι οποιαδήποτε ελάφρυνση του χρέους θα μειώσει το κίνητρο στην Ελλάδα να προβεί σε μεταρρυθμίσεις. Και θα εξοργίσει τους Γερμανούς ψηφοφόρους, οι οποίοι θα μπορούν να τιμωρήσουν τότε την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ στις εκλογές το ερχόμενο φθινόπωρο. Από οικονομική άποψη, αυτό είναι μια καταστροφή. Εφ 'όσον όλοι γνωρίζουν η Ελλάδα δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της, η χώρα θα παραμείνει εκτός αγορών και η αβεβαιότητα σχετικά με το πώς το θέμα του ανεξόφλητου χρέους τελικά θα επιλυθεί, θα αποθαρρύνει τις επενδύσεις. Επίσης θα επιβραδύνει τις ιδιωτικοποιήσεις στην χώρα, η οποίες βρίσκονται στο επίκεντρο της στρατηγικής ανάκαμψη στην Ελλάδα.
Γι 'αυτό η Ελλάδα χρειάζεται μία ακόμη συμωνία για μείωση του χρέους. Οι επίσημοι πιστωτές της χώρας θα πρέπει να καθορίσουν ένα σχέδιο για τη μείωση του χρέους της χώρας. Ένας οδηγός θα μπορούσε να είναι η πρωτοβουλία, το 1996 όταν οι δανειστές συμφώνησαν να μειώσουν τα χρέη των πιο φτωχών υπερχρεωμένων χωρών, εάν εφάρμοζαν μεταρρυθμίσεις για τη μείωση της φτώχειας. Ένας άλλος θα μπορούσε να είναι νέα δημοκρατική Πολωνία, δημιούργησε μεγάλα χρέη κάτω από υπό το κομμουνιστικό καθεστώς και το 1991 οι πιστωτές της συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της, αν προχωρούσε στις ανάλογες μεταρρυθμίσεις.
www.bankingnnews.gr
Σχόλια αναγνωστών