γράφει : Πέτρος Λεωτσάκος
(upd2)Ότι δεν έγινε σε 10 χρόνια γίνεται σε 2,5 μήνες στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.
Τα deals έχουν θιασώτες στην λογική ότι μεγαλύτερα σχήματα μπορούν να τροφοδοτήσουν την οικονομία αλλά και αντιπάλους που εκτιμούν ότι σε περιόδους βαθειάς ύφεσης οι συγχωνεύσεις δεν προσφέρουν προστιθέμενη αξία;
Τα deals έχουν θιασώτες στην λογική ότι μεγαλύτερα σχήματα μπορούν να τροφοδοτήσουν την οικονομία αλλά και αντιπάλους που εκτιμούν ότι σε περιόδους βαθειάς ύφεσης οι συγχωνεύσεις δεν προσφέρουν προστιθέμενη αξία;
Ορισμένοι που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις τραπεζικές εξελίξεις μας έθεσαν ορισμένα ερωτήματα και τα οποία αποτελούν προβληματισμό για το αν και κατά πόσο τα mergers δηλαδή οι συγχωνεύσεις αλλάζουν την οικονομία ή απλά προστατεύουν τις τράπεζες καθιστώντας τες πιο συστημικές;
Επειδή το ζήτημα αυτό είναι όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά μείζον θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια σύντομη απάντηση – προφανώς θα επανέλθουνε αναλυτικότερα – στο αν και κατά πόσο οι συγχωνεύσεις στις τράπεζες, η συγκέντρωση στον κλάδο σε τι αποσκοπεί.
Με βάση ένα λογικό συνειρμό για 2 με 2,5 χρόνια οι συγχωνεύσεις δεν θα προσφέρουν πολλά στην πραγματική οικονομία καθώς οι τράπεζες θα αναζητούν λύσεις στις συγχωνεύσεις που πραγματοποιούν.
Όμως για να δοθεί μια πειστική απάντηση τα deals έχουν αξία αν
1)μειώνουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις 2)μειώνουν την εξάρτηση της ρευστότητας και 3)θέτουν τις βάσεις για αύξηση των εσόδων και 4) σε ποιο βαθμό μπορούν να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.
Τα 4 αυτά ζητήματα είναι και τα κυρίαρχα σε αυτή την φάση καθώς σε καθοδικό οικονομικό κύκλο βαθειάς ύφεσης που αγγίζει το 20% με προοπτική 23-24% το 2013 δεν μπορούμε να μιλάμε για κέρδη.
Σε περιόδους οικονομικής ευφορίας και ανοδικού οικονομικού κύκλου θα μιλούσαμε για τις υπεραξίες που θα αποκόμιζε ο μέτοχος.
Επίσης πρέπει να απαντηθεί ταυτόχρονα και ένα καίριο ερώτημα.
Τα deals υλοποιούνται γιατί θέλουν να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της οικονομίας ή γιατί θέλουν να προστατευθούν οι τράπεζες μέσω της αύξησης του συστημικού τους βάρους;
Τα ερωτήματα αυτά προφανώς μας δίνουν και την απάντηση αν τα deals είναι ορθά και καλώς πραγματοποιούνται με επιταχυνόμενες διαδικασίες.
Συνοψίζοντας την απάντηση σε αυτά τα 4+1 βασικά ερωτήματα μπορεί να ειπωθεί ότι
1)Μείωση κεφαλαίου δεν επιτυγχάνεται από τις συγχωνεύσεις αλλά αύξηση. Η μείωση κεφαλαίου προέρχεται από εξωγενείς παραμέτρους που υφίστανται ακόμη και αν οι τράπεζες παρέμεναν αυτόνομες. Π.χ. οι εγγυήσεις στα ομόλογα από το ΤΧΣ έχει θετική επίδραση σε υπό συγχώνευση τράπεζες αλλά και σε αυτόνομες. Την πρόταση για τις εγγυήσεις την έχει μπλοκάρει η ΕΚΤ αλλά το αναφέρουμε ως ένα δυνητικό, υποθετικό παράδειγμα εξωγενών παραμέτρων.
Άρα το κεφάλαιο δεν μειώνεται λόγω των deals αλλά παραμέτρων που ισχύουν και σε αυτόνομες τράπεζες.
2)Η ρευστότητα δεν μειώνεται καθώς τα νέα υπό συγχώνευση σχήματα θα συνεχίσουν να χρωστούν 130 δις ευρώ ρευστότητα στο ευρωσύστημα.
Τα νέα σχήματα αν αποκτούσαν πρόσβαση στις αγορές θα είχαν καθαρό όφελος αλλά κάτι τέτοιο είναι απίθανο να συμβεί τα επόμενα δύο χρόνια.
3)Θέτουν τις βάσεις για αύξηση των εσόδων;
Μετά την πάροδο της 2ετίας θα αποδειχθεί αν όντως αυτό ισχύει και σε ποια κλίμακα.
Το αναφέρουμε αυτό καθώς όλοι λησμονούν ότι η ελληνική τραπεζική αγορά έδειχνε σημάδια κορεσμού ήδη από την περίοδο όπου ο οικονομικός κύκλος στην Ελλάδα ήταν ανοδικός π.χ. 2007-2008.
4)Τα νέα σχήματα θα χρηματοδοτήσουν την οικονομία;
Λυπούμαστε αλλά στο ζήτημα αυτό έχουμε σοβαρότατες ενστάσεις.
Οι τράπεζες θα χρηματοδοτήσουν το κράτος μέσω εντόκων αλλά θα αργήσουν πολύ να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.
5) Τα deals υλοποιούνται γιατί θέλουν να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της οικονομίας ή γιατί θέλουν να προστατευθούν οι τράπεζες μέσω της αύξησης του συστημικού τους βάρους;
Ερχόμαστε στην ουσία του βασικού προβληματισμού.
Τα deals δεν υλοποιούνται με παραδοσιακούς όρους για να προτάσσουν την οικονομία.
Ο στόχος είναι να αυξηθεί η συστημικότητα ή βιωσιμότητα των ελληνικών τραπεζών και είναι γεγονός ότι τα deals το επιτυγχάνουν σε μεγάλο βαθμό.
Δηλαδή τα deals βοηθούν να καταστούν πιο βιώσιμες οι τράπεζες.
Αυτή είναι η ουσία των τραπεζικών deals.
Όλα τα υπόλοιπα είναι καλά αλλά αποτελούν και θα αποτελούν θεωρία για το ελληνικό banking για τα επόμενα τουλάχιστον 2 χρόνια.
6)Μια παράμετρο που δεν πρέπει να προσπεράσει κανείς. Οι συγχωνεύσεις γίνονται με γνώμονα την μείωση του κόστους.
Με βάση πρώτες ενδείξεις για να είναι βιώσιμα τα σχήματα εντός Ελλάδος θα πρέπει να προχωρήσουν σε απολύσεις ή μειώσεις προσωπικού κατά 8.000 τραπεζοϋπαλλήλους.
Το κόστος στις τράπεζες θα μειωθεί αλλά το κόστος επιβάρυνσης της κοινωνίας, το κοινωνικό κόστος θα είναι τεράστιο.
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Πρώτη ενημέρωση 09:12 26 Οκτωβρίου 2012
Επειδή το ζήτημα αυτό είναι όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά μείζον θα επιχειρήσουμε να δώσουμε μια σύντομη απάντηση – προφανώς θα επανέλθουνε αναλυτικότερα – στο αν και κατά πόσο οι συγχωνεύσεις στις τράπεζες, η συγκέντρωση στον κλάδο σε τι αποσκοπεί.
Με βάση ένα λογικό συνειρμό για 2 με 2,5 χρόνια οι συγχωνεύσεις δεν θα προσφέρουν πολλά στην πραγματική οικονομία καθώς οι τράπεζες θα αναζητούν λύσεις στις συγχωνεύσεις που πραγματοποιούν.
Όμως για να δοθεί μια πειστική απάντηση τα deals έχουν αξία αν
1)μειώνουν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις 2)μειώνουν την εξάρτηση της ρευστότητας και 3)θέτουν τις βάσεις για αύξηση των εσόδων και 4) σε ποιο βαθμό μπορούν να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.
Τα 4 αυτά ζητήματα είναι και τα κυρίαρχα σε αυτή την φάση καθώς σε καθοδικό οικονομικό κύκλο βαθειάς ύφεσης που αγγίζει το 20% με προοπτική 23-24% το 2013 δεν μπορούμε να μιλάμε για κέρδη.
Σε περιόδους οικονομικής ευφορίας και ανοδικού οικονομικού κύκλου θα μιλούσαμε για τις υπεραξίες που θα αποκόμιζε ο μέτοχος.
Επίσης πρέπει να απαντηθεί ταυτόχρονα και ένα καίριο ερώτημα.
Τα deals υλοποιούνται γιατί θέλουν να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της οικονομίας ή γιατί θέλουν να προστατευθούν οι τράπεζες μέσω της αύξησης του συστημικού τους βάρους;
Τα ερωτήματα αυτά προφανώς μας δίνουν και την απάντηση αν τα deals είναι ορθά και καλώς πραγματοποιούνται με επιταχυνόμενες διαδικασίες.
Συνοψίζοντας την απάντηση σε αυτά τα 4+1 βασικά ερωτήματα μπορεί να ειπωθεί ότι
1)Μείωση κεφαλαίου δεν επιτυγχάνεται από τις συγχωνεύσεις αλλά αύξηση. Η μείωση κεφαλαίου προέρχεται από εξωγενείς παραμέτρους που υφίστανται ακόμη και αν οι τράπεζες παρέμεναν αυτόνομες. Π.χ. οι εγγυήσεις στα ομόλογα από το ΤΧΣ έχει θετική επίδραση σε υπό συγχώνευση τράπεζες αλλά και σε αυτόνομες. Την πρόταση για τις εγγυήσεις την έχει μπλοκάρει η ΕΚΤ αλλά το αναφέρουμε ως ένα δυνητικό, υποθετικό παράδειγμα εξωγενών παραμέτρων.
Άρα το κεφάλαιο δεν μειώνεται λόγω των deals αλλά παραμέτρων που ισχύουν και σε αυτόνομες τράπεζες.
2)Η ρευστότητα δεν μειώνεται καθώς τα νέα υπό συγχώνευση σχήματα θα συνεχίσουν να χρωστούν 130 δις ευρώ ρευστότητα στο ευρωσύστημα.
Τα νέα σχήματα αν αποκτούσαν πρόσβαση στις αγορές θα είχαν καθαρό όφελος αλλά κάτι τέτοιο είναι απίθανο να συμβεί τα επόμενα δύο χρόνια.
3)Θέτουν τις βάσεις για αύξηση των εσόδων;
Μετά την πάροδο της 2ετίας θα αποδειχθεί αν όντως αυτό ισχύει και σε ποια κλίμακα.
Το αναφέρουμε αυτό καθώς όλοι λησμονούν ότι η ελληνική τραπεζική αγορά έδειχνε σημάδια κορεσμού ήδη από την περίοδο όπου ο οικονομικός κύκλος στην Ελλάδα ήταν ανοδικός π.χ. 2007-2008.
4)Τα νέα σχήματα θα χρηματοδοτήσουν την οικονομία;
Λυπούμαστε αλλά στο ζήτημα αυτό έχουμε σοβαρότατες ενστάσεις.
Οι τράπεζες θα χρηματοδοτήσουν το κράτος μέσω εντόκων αλλά θα αργήσουν πολύ να χρηματοδοτήσουν την οικονομία.
5) Τα deals υλοποιούνται γιατί θέλουν να βοηθήσουν στην επανεκκίνηση της οικονομίας ή γιατί θέλουν να προστατευθούν οι τράπεζες μέσω της αύξησης του συστημικού τους βάρους;
Ερχόμαστε στην ουσία του βασικού προβληματισμού.
Τα deals δεν υλοποιούνται με παραδοσιακούς όρους για να προτάσσουν την οικονομία.
Ο στόχος είναι να αυξηθεί η συστημικότητα ή βιωσιμότητα των ελληνικών τραπεζών και είναι γεγονός ότι τα deals το επιτυγχάνουν σε μεγάλο βαθμό.
Δηλαδή τα deals βοηθούν να καταστούν πιο βιώσιμες οι τράπεζες.
Αυτή είναι η ουσία των τραπεζικών deals.
Όλα τα υπόλοιπα είναι καλά αλλά αποτελούν και θα αποτελούν θεωρία για το ελληνικό banking για τα επόμενα τουλάχιστον 2 χρόνια.
6)Μια παράμετρο που δεν πρέπει να προσπεράσει κανείς. Οι συγχωνεύσεις γίνονται με γνώμονα την μείωση του κόστους.
Με βάση πρώτες ενδείξεις για να είναι βιώσιμα τα σχήματα εντός Ελλάδος θα πρέπει να προχωρήσουν σε απολύσεις ή μειώσεις προσωπικού κατά 8.000 τραπεζοϋπαλλήλους.
Το κόστος στις τράπεζες θα μειωθεί αλλά το κόστος επιβάρυνσης της κοινωνίας, το κοινωνικό κόστος θα είναι τεράστιο.
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Πρώτη ενημέρωση 09:12 26 Οκτωβρίου 2012
Σχόλια αναγνωστών