Την άποψη πέντε ειδικών σε όσα υποστήριξε ο Γάλλος πρόεδρος F. Hollande ότι πλησιάζει το τέλος της οικονομικής κρίσης ζήτησε η βρετανική εφημερίδα Guardian.
Όπως προκύπτει από τις απαντήσεις δεν φαίνεται να συμμερίζονται την παραπάνω άποψη καθώς μπορεί κάποιες κινήσεις να έχουν γίνει για να ηρεμήσουν οι αγορές αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κρίση ξεπεράστηκε. Αλλωστε όπως επισημαίνεται η διατήρηση των μισθών σε χαμηλά επίπεδα και η αποπληρωμή όλων των τραπεζικών και δημόσιων χρεών θα λειτουργήσουν σαν εμπόδιο στις καταναλωτικές δαπάνες και στην ανάπτυξη για πολλά ακόμη χρόνια, παρατείνοντας την παρούσα ύφεση.
Όπως προκύπτει από τις απαντήσεις δεν φαίνεται να συμμερίζονται την παραπάνω άποψη καθώς μπορεί κάποιες κινήσεις να έχουν γίνει για να ηρεμήσουν οι αγορές αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κρίση ξεπεράστηκε. Αλλωστε όπως επισημαίνεται η διατήρηση των μισθών σε χαμηλά επίπεδα και η αποπληρωμή όλων των τραπεζικών και δημόσιων χρεών θα λειτουργήσουν σαν εμπόδιο στις καταναλωτικές δαπάνες και στην ανάπτυξη για πολλά ακόμη χρόνια, παρατείνοντας την παρούσα ύφεση.
Σύμφωνα με τον Ha-Joon Chang, καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ο γάλλος πρόεδρος μπορεί να λέει ότι τα χειρότερα πέρασαν αλλά εγώ διαφωνώ για δύο λόγους. Πρώτον, ενώ η ΕΚΤ έκανε πρόσφατα ενέργειες για να ησυχάσει τις αγορές, δεν είναι σαφές αν θα μπορέσει να τις επαναλάβει αν η κρίση επιδεινωθεί.
Δεύτερον, ακόμη και αν δεν ληφθούν και άλλα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες «περιφερειακές» χώρες οι περικοπές που έχουν ήδη γίνει είναι πολύ δραστικές. Πολλοί άνθρωποι στις χώρες αυτές έχουν φθάσει στο όριό τους. Όταν αποφασίσουν ότι «Αρκετά!» θα υπάρξει κοινωνική αναταραχή που θα επιβραδύνει την ανάκαμψη διότι οι επενδυτές χρειάζονται σταθερό περιβάλλον.
Όπως επισημαίνει ο Αlistair Darling υπουργός Οικονομίας της Βρετανίας το 2007-10, συμφωνώ με τον Hollande ότι η ύφεση αποτελεί εξίσου μεγάλη απειλή με το χρέος. Μακάρι να συμφωνούσα ότι το τέλος της οικονομικής κρίσης πλησιάζει. Για την ανάκαμψη, τρία βήματα είναι απαραίτητα.
Πρώτον, οι τράπεζες της ευρωζώνης να κεφαλαιοποιηθούν επαρκώς και να αντιμετωπιστούν τα τοξικά χρέη. Δεύτερον, να υιοθετηθεί μια αξιόπιστη λύση για τα προβλήματα της Ελλάδας. Τρίτον, συμφωνώ ότι η λιτότητα από μόνη της δεν φέρνει αποτέλεσμα. Χρειάζεται ένα σχέδιο για την ανάπτυξη και την μείωση του ελλείμματος.
Oπως αναφέρει ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Λονδίνου, ο διοικητής της ΕΚΤ Μ. Draghi έδωσε την παραπλανητική εντύπωση ότι θα δανείζει ελεύθερα τις προβληματικές χώρες. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, η χώρα πρέπει προηγουμένως να δεχθεί αυστηρούς όρους λιτότητας. Ποιος πολιτικός θα συμφωνήσει;
Η ΕΚΤ μπορεί να παράσχει ρευστότητα αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για την φερεγγυότητα των κρατών. Η περιφέρεια της ευρωζώνης είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και η πολιτική λιτότητας της ΕΕ κάνει τα πράγματα χειρότερα, ιδίως στην Ελλάδα. Η οικονομία έχει καταρρεύσει, το δημόσιο χρέος θα χρειαστεί σύντομα νέο κούρεμα. Υπάρχει τεράστιο ανθρώπινο κόστος και εκρηκτικές κοινωνικές συνθήκες. Για να πλησιάσει το τέλος της κρίσης, πρέπει να αρθεί η λιτότητα και να κατευθυνθούν επενδύσεις στην περιφέρεια. Καθώς δεν υπάρχει προοπτική για κάτι τέτοιο, το 2013 θα είναι μάλλον χειρότερο.
Από την άλλη όπως επισημαίνει ο Phillip Inman, οικονομικός δημοσιογράφος της «Guardian», είναι πιθανό ότι η διάσωση της Ισπανίας, μια συμφωνία για τραπεζική ένωση των κρατών της ευρωζώνης και ο διορισμός ενός τσάρου των προϋπολογισμών θα βάλει ένα τέλος στην κρίση. Όμως η αισιοδοξία αυτή βασίζεται στην παραδοχή ότι οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι στις χώρες που έχουν πληγεί χειρότερα θα δεχθούν τη δραστική μείωση του επιπέδου διαβίωσής τους.
Η διατήρηση των μισθών σε χαμηλά επίπεδα και η αποπληρωμή όλων των τραπεζικών και δημόσιων χρεών θα λειτουργήσουν σαν εμπόδιο τις καταναλωτικές δαπάνες και την ανάπτυξη επί πολλά χρόνια, παρατείνοντας την παρούσα ύφεση.
Τέλος ο Louis Gargano καθηγητής Οικονομικών στο London School of Economics, σε ερώτηση αν πλησιάζει το τέλος απαντά κατηγορηματικά «όχι». Η ΕΕ έλαβε το καλοκαίρι τρεις αποφάσεις οι οποίες, αν εφαρμοστούν, μπορεί να βάλουν τέλος στο κρίσιμο στάδιο της κρίσης. Πρώτον, η ΕΚΤ αποφάσισε να δρα σαν ενήλικη κεντρική τράπεζα και να χειρίζεται δυναμικά τις κρίσεις στις αγορές ομολόγων. Δεύτερον, η ευρωζώνη συμφώνησε την ανακεφαλοποίηση των ισπανικών τραπεζών. Τρίτον, συμφωνήθηκε η τραπεζική ένωση.
www.bankingnews.gr
Δεύτερον, ακόμη και αν δεν ληφθούν και άλλα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες «περιφερειακές» χώρες οι περικοπές που έχουν ήδη γίνει είναι πολύ δραστικές. Πολλοί άνθρωποι στις χώρες αυτές έχουν φθάσει στο όριό τους. Όταν αποφασίσουν ότι «Αρκετά!» θα υπάρξει κοινωνική αναταραχή που θα επιβραδύνει την ανάκαμψη διότι οι επενδυτές χρειάζονται σταθερό περιβάλλον.
Όπως επισημαίνει ο Αlistair Darling υπουργός Οικονομίας της Βρετανίας το 2007-10, συμφωνώ με τον Hollande ότι η ύφεση αποτελεί εξίσου μεγάλη απειλή με το χρέος. Μακάρι να συμφωνούσα ότι το τέλος της οικονομικής κρίσης πλησιάζει. Για την ανάκαμψη, τρία βήματα είναι απαραίτητα.
Πρώτον, οι τράπεζες της ευρωζώνης να κεφαλαιοποιηθούν επαρκώς και να αντιμετωπιστούν τα τοξικά χρέη. Δεύτερον, να υιοθετηθεί μια αξιόπιστη λύση για τα προβλήματα της Ελλάδας. Τρίτον, συμφωνώ ότι η λιτότητα από μόνη της δεν φέρνει αποτέλεσμα. Χρειάζεται ένα σχέδιο για την ανάπτυξη και την μείωση του ελλείμματος.
Oπως αναφέρει ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών του Λονδίνου, ο διοικητής της ΕΚΤ Μ. Draghi έδωσε την παραπλανητική εντύπωση ότι θα δανείζει ελεύθερα τις προβληματικές χώρες. Όμως για να γίνει κάτι τέτοιο, η χώρα πρέπει προηγουμένως να δεχθεί αυστηρούς όρους λιτότητας. Ποιος πολιτικός θα συμφωνήσει;
Η ΕΚΤ μπορεί να παράσχει ρευστότητα αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε για την φερεγγυότητα των κρατών. Η περιφέρεια της ευρωζώνης είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη και η πολιτική λιτότητας της ΕΕ κάνει τα πράγματα χειρότερα, ιδίως στην Ελλάδα. Η οικονομία έχει καταρρεύσει, το δημόσιο χρέος θα χρειαστεί σύντομα νέο κούρεμα. Υπάρχει τεράστιο ανθρώπινο κόστος και εκρηκτικές κοινωνικές συνθήκες. Για να πλησιάσει το τέλος της κρίσης, πρέπει να αρθεί η λιτότητα και να κατευθυνθούν επενδύσεις στην περιφέρεια. Καθώς δεν υπάρχει προοπτική για κάτι τέτοιο, το 2013 θα είναι μάλλον χειρότερο.
Από την άλλη όπως επισημαίνει ο Phillip Inman, οικονομικός δημοσιογράφος της «Guardian», είναι πιθανό ότι η διάσωση της Ισπανίας, μια συμφωνία για τραπεζική ένωση των κρατών της ευρωζώνης και ο διορισμός ενός τσάρου των προϋπολογισμών θα βάλει ένα τέλος στην κρίση. Όμως η αισιοδοξία αυτή βασίζεται στην παραδοχή ότι οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι στις χώρες που έχουν πληγεί χειρότερα θα δεχθούν τη δραστική μείωση του επιπέδου διαβίωσής τους.
Η διατήρηση των μισθών σε χαμηλά επίπεδα και η αποπληρωμή όλων των τραπεζικών και δημόσιων χρεών θα λειτουργήσουν σαν εμπόδιο τις καταναλωτικές δαπάνες και την ανάπτυξη επί πολλά χρόνια, παρατείνοντας την παρούσα ύφεση.
Τέλος ο Louis Gargano καθηγητής Οικονομικών στο London School of Economics, σε ερώτηση αν πλησιάζει το τέλος απαντά κατηγορηματικά «όχι». Η ΕΕ έλαβε το καλοκαίρι τρεις αποφάσεις οι οποίες, αν εφαρμοστούν, μπορεί να βάλουν τέλος στο κρίσιμο στάδιο της κρίσης. Πρώτον, η ΕΚΤ αποφάσισε να δρα σαν ενήλικη κεντρική τράπεζα και να χειρίζεται δυναμικά τις κρίσεις στις αγορές ομολόγων. Δεύτερον, η ευρωζώνη συμφώνησε την ανακεφαλοποίηση των ισπανικών τραπεζών. Τρίτον, συμφωνήθηκε η τραπεζική ένωση.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών