γράφει : ΜΑΡΙΝΑ ΦΟΥΝΤΑ
Έτοιμες να αποχωριστούν μια σειρά από δραστηριότητες, αλλά και θυγατρικές τους εταιρείες που δεν σχετίζονται με την άμεση λειτουργία τους είναι οι ελληνικές τράπεζες. Εντούτοις, τα σχέδιά τους «κολλάνε» στο χαμηλό τίμημα που δίνουν οι (ξένοι) επενδυτές, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν τον κίνδυνο που περιλαμβάνει η τοποθέτηση χρημάτων στην Ελλάδα.
Καθώς η διαδικασία της ανακεφαλαιοποίησης επιστρέφει στο προσκήνιο, το πρώτο βήμα –ακόμα και ως κίνηση καλής θέλησης- που επιδιώκουν να κάνουν οι τράπεζες είναι να πουλήσουν τη συμμετοχή τους σε μη τραπεζικές επιχειρήσεις.
Με τον τρόπο αυτό, από τη μία θα δείξουν ότι κάνουν κινήσεις προκειμένου να βελτιώσουν την οικονομική τους εικόνα και από την άλλη θα αποφύγουν να βάλουν «το μαχαίρι στο κόκαλο», αποχωριζόμενες θυγατρικές τους τράπεζες στο εξωτερικό. Παράλληλα, πωλητήριο έχουν βάλει και σε αρκετά μεγάλο κομμάτι της ακίνητης περιουσία τους, αν και σε αυτή την περίπτωση τα χαμηλά τιμήματα που παίρνουν από την αγορά λειτουργούν επίσης αρνητικά.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα «ασημικών» που ετοιμάζονται να πουληθούν στο άμεσο μέλλον είναι ο Αστέρας από την Εθνική Τράπεζα και η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης από την ATEBank.
Στην πρώτη περίπτωση, όπως τουλάχιστον υποστήριξε πρόσφατα στο πρακτορείο Bloomberg ο Γενικός Διευθυντής Ακίνητης περιουσίας της τράπεζας, Αριστοτέλης Καρυτινός, η τράπεζα άμεσα σχεδιάζει να προβεί στην πώληση του Αστήρ Παλλάς ενώ –σύμφωνα με τον ίδιο- υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από επενδυτές για το συγκρότημα του Αστέρα το οποίο έχει μέγεθος 307,000 τετραγωνικά μέτρα. Στην ίδια συνέντευξη αναφέρεται ότι το σχέδιο της Εθνικής για το «φιλέτο», όπως το αποκαλεί είναι να πουληθούν από κοινού τα ξενοδοχεία και κα μπανγκαλόου που περιβάλλονται από ιδιωτικές παραλίες σε ένα πακέτο σε συνεργασία με το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου ώστε να μπορέσει να εκτιναχθεί η τιμή του.
Η περίπτωση του Αστέρα είναι μάλλον η εξαίρεση, καθώς πρόκειται για ιδιαίτερο ακίνητο, ακόμα όμως και σε αυτή, τα έσοδα από την πώληση θα είναι πολύ χαμηλότερα από την αξία του προ κρίσης.
Αντίστοιχα, απαισιόδοξα είναι τα μηνύματα για την ATEBank στην περίπτωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης. Στα τέλη Μαΐου, στο διαγωνισμό που έγινε για την πώληση της, κατέληξαν τελικά στα χέρια της διοίκησης της τράπεζας μόλις τρεις προσφορές και μάλιστα χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνονται τα ονόματα κάποιας από τις μεγάλες εταιρείες του χώρου. Ο διαγωνισμός αφορούσε την πώληση του ποσοστού 82,33% της Atebank στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης και λόγω των συνθηκών, αλλά και του ρίσκου που περιλαμβάνει μια επένδυση στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή βέβαια, μεγάλος «πονοκέφαλος» είναι τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια, που ξεπερνούν το 10% του συνόλου, γεγονός που σημαίνει ότι οι τράπεζες μπορεί σύντομα να γίνουν ιδιοκτήτες πολλών επιπλέον επιχειρήσεων, οι οποίες μόνο παθητικό αποτελούν γι’ αυτές.
Και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να αναγκαστούν οι τράπεζες είτε να διαγράψουν χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ είτε να γίνουν βασικοί μέτοχοι –ή ακόμη και ιδιοκτήτες- σε πλήθος προβληματικών επιχειρήσεων, το κόστος συντήρησης των οποίων είναι υψηλότερο σε σχέση με τις απώλειες που θα έχουν αν διαγράψουν το δάνειο.
Ένα ακόμα ζήτημα είναι το τι θα κάνουν με τα ακίνητα που αυτή τη στιγμή έχουν στην κατοχή τους. Πέρα από τα διαμερίσματα από τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια (που αποτελούν ούτως η άλλως ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο) πολλές τράπεζες διαθέτουν στα χαρτοφυλάκια τους ακίνητα-«φιλέτα» αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Στην περίπτωση αυτή, το ζήτημα είναι όντως να πουληθούν, όμως και πάλι κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι τράπεζες να εξασφαλίσουν ότι δεν θα τα διαθέσουν έναντι «πινακίου φακής».
Δημήτρης Πεφάνης
www.bankingnews.gr
Με τον τρόπο αυτό, από τη μία θα δείξουν ότι κάνουν κινήσεις προκειμένου να βελτιώσουν την οικονομική τους εικόνα και από την άλλη θα αποφύγουν να βάλουν «το μαχαίρι στο κόκαλο», αποχωριζόμενες θυγατρικές τους τράπεζες στο εξωτερικό. Παράλληλα, πωλητήριο έχουν βάλει και σε αρκετά μεγάλο κομμάτι της ακίνητης περιουσία τους, αν και σε αυτή την περίπτωση τα χαμηλά τιμήματα που παίρνουν από την αγορά λειτουργούν επίσης αρνητικά.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα «ασημικών» που ετοιμάζονται να πουληθούν στο άμεσο μέλλον είναι ο Αστέρας από την Εθνική Τράπεζα και η Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης από την ATEBank.
Στην πρώτη περίπτωση, όπως τουλάχιστον υποστήριξε πρόσφατα στο πρακτορείο Bloomberg ο Γενικός Διευθυντής Ακίνητης περιουσίας της τράπεζας, Αριστοτέλης Καρυτινός, η τράπεζα άμεσα σχεδιάζει να προβεί στην πώληση του Αστήρ Παλλάς ενώ –σύμφωνα με τον ίδιο- υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από επενδυτές για το συγκρότημα του Αστέρα το οποίο έχει μέγεθος 307,000 τετραγωνικά μέτρα. Στην ίδια συνέντευξη αναφέρεται ότι το σχέδιο της Εθνικής για το «φιλέτο», όπως το αποκαλεί είναι να πουληθούν από κοινού τα ξενοδοχεία και κα μπανγκαλόου που περιβάλλονται από ιδιωτικές παραλίες σε ένα πακέτο σε συνεργασία με το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου ώστε να μπορέσει να εκτιναχθεί η τιμή του.
Η περίπτωση του Αστέρα είναι μάλλον η εξαίρεση, καθώς πρόκειται για ιδιαίτερο ακίνητο, ακόμα όμως και σε αυτή, τα έσοδα από την πώληση θα είναι πολύ χαμηλότερα από την αξία του προ κρίσης.
Αντίστοιχα, απαισιόδοξα είναι τα μηνύματα για την ATEBank στην περίπτωση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης. Στα τέλη Μαΐου, στο διαγωνισμό που έγινε για την πώληση της, κατέληξαν τελικά στα χέρια της διοίκησης της τράπεζας μόλις τρεις προσφορές και μάλιστα χωρίς σε αυτές να περιλαμβάνονται τα ονόματα κάποιας από τις μεγάλες εταιρείες του χώρου. Ο διαγωνισμός αφορούσε την πώληση του ποσοστού 82,33% της Atebank στην Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης και λόγω των συνθηκών, αλλά και του ρίσκου που περιλαμβάνει μια επένδυση στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή βέβαια, μεγάλος «πονοκέφαλος» είναι τα «κόκκινα» επιχειρηματικά δάνεια, που ξεπερνούν το 10% του συνόλου, γεγονός που σημαίνει ότι οι τράπεζες μπορεί σύντομα να γίνουν ιδιοκτήτες πολλών επιπλέον επιχειρήσεων, οι οποίες μόνο παθητικό αποτελούν γι’ αυτές.
Και σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει ο κίνδυνος να αναγκαστούν οι τράπεζες είτε να διαγράψουν χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ είτε να γίνουν βασικοί μέτοχοι –ή ακόμη και ιδιοκτήτες- σε πλήθος προβληματικών επιχειρήσεων, το κόστος συντήρησης των οποίων είναι υψηλότερο σε σχέση με τις απώλειες που θα έχουν αν διαγράψουν το δάνειο.
Ένα ακόμα ζήτημα είναι το τι θα κάνουν με τα ακίνητα που αυτή τη στιγμή έχουν στην κατοχή τους. Πέρα από τα διαμερίσματα από τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια (που αποτελούν ούτως η άλλως ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο) πολλές τράπεζες διαθέτουν στα χαρτοφυλάκια τους ακίνητα-«φιλέτα» αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Στην περίπτωση αυτή, το ζήτημα είναι όντως να πουληθούν, όμως και πάλι κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι τράπεζες να εξασφαλίσουν ότι δεν θα τα διαθέσουν έναντι «πινακίου φακής».
Δημήτρης Πεφάνης
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών