γράφει : ΜΑΡΙΝΑ ΦΟΥΝΤΑ
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Και αυτή τη στιγμή, στα γραφεία της Raiffeisen στην Αυστρία, το τελευταίο διάστημα σερβίρουν λουκούλλεια γεύματα. Γιατί, μετά από τουλάχιστον μια πενταετία αναμονής, κατάφεραν να αποκτήσουν κυρίαρχη θέση στην αγορά της Πολωνίας, εξαγοράζοντας την τράπεζα Polbank EFG που ανήκει στον όμιλο Eurobank.
Και η Eurobank δεν είναι η μόνη. Ήδη οι επικεφαλείς της Εθνικής Τράπεζας εξετάζουν (και ουσιαστικά έχουν εγκρίνει) πρόγραμμα δημιουργίας εταιρείας holding, η οποία θα συγκεντρώσει τις κτήσεις της τράπεζας στα Βαλκάνια και στη συνέχεια θα πουλήσει ποσοστό σε στρατηγικό επενδυτή.
Στο «παιχνίδι» των πωλήσεων αναμένεται να μπουν σύντομα η Alpha Bank και η Πειραιώς, καθώς, όπως αναφέρει υψηλόβαθμος τραπεζίτης, «αυτή τη στιγμή όλοι είμαστε διατεθειμένοι να πουλήσουμε, αρκεί να βρούμε ‘ζεστό χρήμα’ που θα μας βοηθήσει να βελτιώσουμε τους ισολογισμούς μας».
Όσοι είχαν γνωρίσει την κατάσταση από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, διαπιστώνουν πλέον ότι η κατάσταση έχει «γυρίσει» και οι ένδοξες εποχές της ελληνικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια περνούν πλέον στο παρελθόν.
Και οι ανταγωνιστές των εγχώριων τραπεζών, που το 2003, το 2004 και το 2005 έχαναν τη μία μετά την άλλη τις ευκαιρίες να μπουν στις πολλά υποσχόμενες αγορές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Πολωνίας και της Ουκρανίας έχουν τώρα τη δυνατότητα να αποκτήσουν ηγεμονικό ρόλο και μάλιστα έναντι πινακίου φακής.
Στις εποχές της ευημερίας, οι μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες κατάφεραν και απέκτησαν στρατηγικό ρόλο στις αγορές των Βαλκανίων, αφήνοντας εκτός τις Αυστριακές, τις Ιταλικές και τις Γερμανικές τράπεζες. Μάλιστα, τότε είχαν ακουστεί ψίθυροι ότι το τίμημα πολλών αγορών ήταν ιδιαίτερα «τσιμπημένο», όμως σε εποχές που οι μετοχές ανέβαιναν κατακόρυφα και τα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ήταν το «αγαπημένο παιδί» των διεθνών αναλυτών μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ υπερτίμημα δεν επηρέαζαν κανένα.
Τώρα όμως ο τροχός γύρισε και προϋπόθεση της αναχρηματοδότησης είναι οι ελληνικές τράπεζες να πουλήσουν τα ασημικά τους, ή τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι από αυτά, προκειμένου να διασωθούν.
Και η στιγμή της εκδίκησης για τους ξένους τραπεζίτες, που για χρόνια περίμεναν την ευκαιρία για να μπουν στο (τότε) Ελ Ντοράντο των Βαλκανίων, έρχεται πιο κοντά από ποτέ. Αυτό που πραγματικά θα έχει ενδιαφέρον στο τελείωμα της διαδικασίας αυτής είναι να δει κανείς το τι πραγματικά πλήρωσαν οι ελληνικές τράπεζες για να αγοράσουν την παρουσία τους στα Βαλκάνια και πόσο πιο φθηνά θα πουλήσουν. Και αυτό, ενώ όπως προκύπτει από τα στοιχεία των ισολογισμών του 2011, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κτήσεις των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ήταν κερδοφόρες (ή οριακές) ενώ την ίδια στιγμή οι δραστηριότητές τους στην Ελλάδα –εκτός των απωλειών από το PSI- ήταν στο «βαθύ κόκκινο». Και επιπλέον, όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές, αν και όταν «γυρίσει» η κατάσταση στην οικονομία, πρώτα τα Βαλκάνια θα ανακάμψουν, λειτουργώντας ως «ατμομηχανή» για το σύνολο των ομίλων.
Πλέον, το μεγάλο ερώτημα είναι σε τι ποσοστό θα αναγκαστούν να πουλήσουν οι τράπεζες, προκειμένου να εγκριθούν τα σχέδια της ανακεφαλαιοποίησης. Και η απάντηση θα δοθεί στα τέλη του μηνός.
Γιώργος Θεοδώρου
www.bankingnews.gr
Στο «παιχνίδι» των πωλήσεων αναμένεται να μπουν σύντομα η Alpha Bank και η Πειραιώς, καθώς, όπως αναφέρει υψηλόβαθμος τραπεζίτης, «αυτή τη στιγμή όλοι είμαστε διατεθειμένοι να πουλήσουμε, αρκεί να βρούμε ‘ζεστό χρήμα’ που θα μας βοηθήσει να βελτιώσουμε τους ισολογισμούς μας».
Όσοι είχαν γνωρίσει την κατάσταση από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, διαπιστώνουν πλέον ότι η κατάσταση έχει «γυρίσει» και οι ένδοξες εποχές της ελληνικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια περνούν πλέον στο παρελθόν.
Και οι ανταγωνιστές των εγχώριων τραπεζών, που το 2003, το 2004 και το 2005 έχαναν τη μία μετά την άλλη τις ευκαιρίες να μπουν στις πολλά υποσχόμενες αγορές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Πολωνίας και της Ουκρανίας έχουν τώρα τη δυνατότητα να αποκτήσουν ηγεμονικό ρόλο και μάλιστα έναντι πινακίου φακής.
Στις εποχές της ευημερίας, οι μεγαλύτερες ελληνικές τράπεζες κατάφεραν και απέκτησαν στρατηγικό ρόλο στις αγορές των Βαλκανίων, αφήνοντας εκτός τις Αυστριακές, τις Ιταλικές και τις Γερμανικές τράπεζες. Μάλιστα, τότε είχαν ακουστεί ψίθυροι ότι το τίμημα πολλών αγορών ήταν ιδιαίτερα «τσιμπημένο», όμως σε εποχές που οι μετοχές ανέβαιναν κατακόρυφα και τα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα ήταν το «αγαπημένο παιδί» των διεθνών αναλυτών μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ υπερτίμημα δεν επηρέαζαν κανένα.
Τώρα όμως ο τροχός γύρισε και προϋπόθεση της αναχρηματοδότησης είναι οι ελληνικές τράπεζες να πουλήσουν τα ασημικά τους, ή τουλάχιστον ένα σημαντικό κομμάτι από αυτά, προκειμένου να διασωθούν.
Και η στιγμή της εκδίκησης για τους ξένους τραπεζίτες, που για χρόνια περίμεναν την ευκαιρία για να μπουν στο (τότε) Ελ Ντοράντο των Βαλκανίων, έρχεται πιο κοντά από ποτέ. Αυτό που πραγματικά θα έχει ενδιαφέρον στο τελείωμα της διαδικασίας αυτής είναι να δει κανείς το τι πραγματικά πλήρωσαν οι ελληνικές τράπεζες για να αγοράσουν την παρουσία τους στα Βαλκάνια και πόσο πιο φθηνά θα πουλήσουν. Και αυτό, ενώ όπως προκύπτει από τα στοιχεία των ισολογισμών του 2011, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι κτήσεις των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης ήταν κερδοφόρες (ή οριακές) ενώ την ίδια στιγμή οι δραστηριότητές τους στην Ελλάδα –εκτός των απωλειών από το PSI- ήταν στο «βαθύ κόκκινο». Και επιπλέον, όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές, αν και όταν «γυρίσει» η κατάσταση στην οικονομία, πρώτα τα Βαλκάνια θα ανακάμψουν, λειτουργώντας ως «ατμομηχανή» για το σύνολο των ομίλων.
Πλέον, το μεγάλο ερώτημα είναι σε τι ποσοστό θα αναγκαστούν να πουλήσουν οι τράπεζες, προκειμένου να εγκριθούν τα σχέδια της ανακεφαλαιοποίησης. Και η απάντηση θα δοθεί στα τέλη του μηνός.
Γιώργος Θεοδώρου
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών