γράφει : Πέτρος Λεωτσάκος
Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα αναπτύχθηκε στην Ελλάδα παράλληλα με το πολιτικό σύστημα.
Ήταν μια σχέση συμβίωσης που επέτρεψε στους τραπεζίτες να αναπτύξουν στενούς δεσμούς με την πολιτική εξουσία.
Η σχέση αυτή, δεν εμπεριείχε κάτι μη σύννομο αλλά σίγουρα ήταν μια καλή βάση ώστε οι τράπεζες, οι βασικοί μέτοχοι και οι managers να αποκτήσουν την δυνατότητα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.
Ήταν μια σχέση συμβίωσης που επέτρεψε στους τραπεζίτες να αναπτύξουν στενούς δεσμούς με την πολιτική εξουσία.
Η σχέση αυτή, δεν εμπεριείχε κάτι μη σύννομο αλλά σίγουρα ήταν μια καλή βάση ώστε οι τράπεζες, οι βασικοί μέτοχοι και οι managers να αποκτήσουν την δυνατότητα να εξυπηρετούν τα συμφέροντα τους.
Προφανώς και οι τράπεζες διευκόλυναν τα πολιτικά κόμματα, οι κρατικές τράπεζες ανέπτυξαν πολύχρωμες πολυκομματικές συνδικαλιστικές οργανώσεις, χορήγησαν δάνεια στα πολιτικά κόμματα και βεβαίως εξυπηρετούσαν φίλους, γνωστούς, επιχειρηματίες μετά από ένα τηλέφωνο υπουργού ή βουλευτή.
Όλα αυτά συνέβησαν αλλά η παρέμβαση του πολιτικού συστήματος στο τραπεζικό σύστημα δεν ήταν απροκάλυπτη, όπως και η αντίστοιχη στάση των τραπεζιτών προς τα πολιτικά κόμματα.
Πολιτικό και τραπεζικό σύστημα προχώρησαν από κοινού ακολουθώντας βίους παράλληλους.
Δεν ήταν μια συμβίωση αλλά μια παράλληλη σχέση με τύπους, δεν ήταν προκλητική.
Φθάνοντας στο σήμερα η κατάσταση έχει πλήρως ανατραπεί όχι μόνο λόγω του PSI+ που θα πλήξει το τραπεζικό σύστημα καίρια και θα το υποχρεώσει σε ανακεφαλαιοποίηση.
Έχει ανατραπεί γιατί η Αριστερά εμφανίζεται ενδυναμωμένη στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.
Η Αριστερά στο παρελθόν ούσα μέρος της ελάσσονος αντιπολίτευσης και επειδή δεν άσκησε εξουσία μπορούσε εύκολα, χωρίς κόπο να αναπτύξει μια αντιτραπεζική ρητορεία.
Οι κακές τράπεζες και οι κακοί τραπεζίτες, το κεφάλαιο, οι καπιταλιστές που δρουν εις βάρος της κοινωνίας.
Η ρητορεία αυτή είχε απήχηση λόγω των αδυναμιών μέρους της κοινωνίας να αποπληρώσει τα χρέη και ενίοτε της κοντόφθαλμης πολιτικής των τραπεζιτών που απέφευγαν να δουν την νέα πραγματικότητα.
Ότι η αλόγιστη χορήγηση δανείων κάποια στιγμή θα επιστρέψει μπούμερανγκ.
Το σύστημα όμως για να μην φωνασκεί η Αριστερά επέλεξε ένα κλασικό δρόμο να «βολέψει» και την Αριστερά στις κρατικές τράπεζες και φθάσαμε τα σωματεία τους στις εκλογές των συνδικαλιστών να λαμβάνουν μεγάλα ποσοστά.
Επίσης χρηματοδοτούνταν από το τραπεζικό σύστημα και γενικώς δεν έτυχαν κακής μεταχείρισης.
Ωστόσο η Αριστερά αυξάνει τα ποσοστά της λόγω της σχεδόν διάλυσης του ΠΑΣΟΚ που συγκέντρωνε την κεντροαριστερά.
Ο σοβαρός κίνδυνος λοιπόν είναι ότι αν η άνοδος της Αριστεράς στην Ελλάδα που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, επιβεβαιωθεί και στην κάλπη, να μην γιγαντωθεί η αντιτραπεζική ρητορεία ειδικά σε μια περίοδο όπου οι τράπεζες θα βρίσκονται υπό κρατική ομπρέλα λόγω του ΤΧΣ.
Για να μην υπάρξει παρερμηνεία, δεν είμαστε προκατειλημμένοι ή δογματιστές με την Αριστερά αντιθέτως, ωστόσο η ρητορεία της Αριστεράς σε καλές εποχές δεν έπειθε για την αντικειμενικότητας της. ( Ωστόσο στο παρελθόν, ουκ ολίγες φορές η Αριστερά στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου είχε θέσει ενδιαφέροντα ερωτήματα για τις τράπεζες).
Το τραπεζικό σύστημα, προφανώς και θα πρέπει να ελέγχεται κατά τρόπο αυστηρό, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει το πολιτικό σύστημα να πιστέψει ότι μπορεί να ελέγξει το τραπεζικό σύστημα.
Το κεντροδεξιό μοντέλο που καλλιεργήθηκε τόσα χρόνια στηρίχτηκε στην λογική της παράλληλης συμβίωσης.
Αν η ισχυροποίηση της Αριστεράς καταλήξει σε έλεγχο των τραπεζών τότε το αποτέλεσμα των ελέγχων δεν θα είναι μεγαλύτερη διαφάνεια και χρηματοδότηση της κοινωνίας αλλά ο εκφυλισμός της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος.
Οι νέες πολιτικές ισορροπίες όποιες και αν είναι αυτές στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να θίξουν το τραπεζικό σύστημα. Να το παρακολουθούν αλλά όχι να
στρεβλώσουν την λειτουργία του.
Συν τοις άλλοις το τραπεζικό σύστημα το ελέγχει η ΤτΕ η οποία κάνει πολύ καλά την δουλειά της.
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Όλα αυτά συνέβησαν αλλά η παρέμβαση του πολιτικού συστήματος στο τραπεζικό σύστημα δεν ήταν απροκάλυπτη, όπως και η αντίστοιχη στάση των τραπεζιτών προς τα πολιτικά κόμματα.
Πολιτικό και τραπεζικό σύστημα προχώρησαν από κοινού ακολουθώντας βίους παράλληλους.
Δεν ήταν μια συμβίωση αλλά μια παράλληλη σχέση με τύπους, δεν ήταν προκλητική.
Φθάνοντας στο σήμερα η κατάσταση έχει πλήρως ανατραπεί όχι μόνο λόγω του PSI+ που θα πλήξει το τραπεζικό σύστημα καίρια και θα το υποχρεώσει σε ανακεφαλαιοποίηση.
Έχει ανατραπεί γιατί η Αριστερά εμφανίζεται ενδυναμωμένη στις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.
Η Αριστερά στο παρελθόν ούσα μέρος της ελάσσονος αντιπολίτευσης και επειδή δεν άσκησε εξουσία μπορούσε εύκολα, χωρίς κόπο να αναπτύξει μια αντιτραπεζική ρητορεία.
Οι κακές τράπεζες και οι κακοί τραπεζίτες, το κεφάλαιο, οι καπιταλιστές που δρουν εις βάρος της κοινωνίας.
Η ρητορεία αυτή είχε απήχηση λόγω των αδυναμιών μέρους της κοινωνίας να αποπληρώσει τα χρέη και ενίοτε της κοντόφθαλμης πολιτικής των τραπεζιτών που απέφευγαν να δουν την νέα πραγματικότητα.
Ότι η αλόγιστη χορήγηση δανείων κάποια στιγμή θα επιστρέψει μπούμερανγκ.
Το σύστημα όμως για να μην φωνασκεί η Αριστερά επέλεξε ένα κλασικό δρόμο να «βολέψει» και την Αριστερά στις κρατικές τράπεζες και φθάσαμε τα σωματεία τους στις εκλογές των συνδικαλιστών να λαμβάνουν μεγάλα ποσοστά.
Επίσης χρηματοδοτούνταν από το τραπεζικό σύστημα και γενικώς δεν έτυχαν κακής μεταχείρισης.
Ωστόσο η Αριστερά αυξάνει τα ποσοστά της λόγω της σχεδόν διάλυσης του ΠΑΣΟΚ που συγκέντρωνε την κεντροαριστερά.
Ο σοβαρός κίνδυνος λοιπόν είναι ότι αν η άνοδος της Αριστεράς στην Ελλάδα που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, επιβεβαιωθεί και στην κάλπη, να μην γιγαντωθεί η αντιτραπεζική ρητορεία ειδικά σε μια περίοδο όπου οι τράπεζες θα βρίσκονται υπό κρατική ομπρέλα λόγω του ΤΧΣ.
Για να μην υπάρξει παρερμηνεία, δεν είμαστε προκατειλημμένοι ή δογματιστές με την Αριστερά αντιθέτως, ωστόσο η ρητορεία της Αριστεράς σε καλές εποχές δεν έπειθε για την αντικειμενικότητας της. ( Ωστόσο στο παρελθόν, ουκ ολίγες φορές η Αριστερά στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου είχε θέσει ενδιαφέροντα ερωτήματα για τις τράπεζες).
Το τραπεζικό σύστημα, προφανώς και θα πρέπει να ελέγχεται κατά τρόπο αυστηρό, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει το πολιτικό σύστημα να πιστέψει ότι μπορεί να ελέγξει το τραπεζικό σύστημα.
Το κεντροδεξιό μοντέλο που καλλιεργήθηκε τόσα χρόνια στηρίχτηκε στην λογική της παράλληλης συμβίωσης.
Αν η ισχυροποίηση της Αριστεράς καταλήξει σε έλεγχο των τραπεζών τότε το αποτέλεσμα των ελέγχων δεν θα είναι μεγαλύτερη διαφάνεια και χρηματοδότηση της κοινωνίας αλλά ο εκφυλισμός της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος.
Οι νέες πολιτικές ισορροπίες όποιες και αν είναι αυτές στην Ελλάδα δεν θα πρέπει να θίξουν το τραπεζικό σύστημα. Να το παρακολουθούν αλλά όχι να
στρεβλώσουν την λειτουργία του.
Συν τοις άλλοις το τραπεζικό σύστημα το ελέγχει η ΤτΕ η οποία κάνει πολύ καλά την δουλειά της.
Πέτρος Λεωτσάκος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών