γράφει : ΜΙΝΑ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Αναλαμβάνει σήμερα ο νέος Πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, μετά από οκτώ χρόνια που στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζα βρισκόταν ο Γάλλος, Ζαν-Κλωντ Τρισέ.
Ο κ. Τρισέ, πέρασε μερικά «εύκολα» χρόνια πριν πέσει «στα βαθιά» της κρίσης χρέους. Όμως ο Μάριο Ντράγκι δε θα έχει αυτή την τύχη. Αναλαμβάνει το κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό όργανο που ρυθμίζει τη νομισματική πολιτική σε μία εποχή κατά την οποία η ευρωζώνη βρίσκεται στο αποκορύφωμα μίας κρίσης με απρόβλεπτες συνέπειες.
Ο κ. Τρισέ, πέρασε μερικά «εύκολα» χρόνια πριν πέσει «στα βαθιά» της κρίσης χρέους. Όμως ο Μάριο Ντράγκι δε θα έχει αυτή την τύχη. Αναλαμβάνει το κατ’ εξοχήν ευρωπαϊκό όργανο που ρυθμίζει τη νομισματική πολιτική σε μία εποχή κατά την οποία η ευρωζώνη βρίσκεται στο αποκορύφωμα μίας κρίσης με απρόβλεπτες συνέπειες.
Ως πρόεδρος της ΕΚΤ θα είναι ο δεύτερος ισχυρότερος τραπεζίτης μετά τον Μπεν Μπερνάνκι και παρότι πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις περιμένουν ότι ο νέος επικεφαλής της ΕΚΤ θα συνεχίσει ουσιαστικά την πολιτική του προκατόχου, το στοίχημα που πρέπει να κερδίσει είναι να διατηρήσει την ανεξαρτησία της ΕΚΤ σε συνδυασμό με τη σταθερότητα των τιμών στην ευρωζώνη.
Από τα πρώτα θέματα, με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθεί είναι οι λεπτομέρειες τους ελληνικού «κουρέματος» που αποφασίστηκε πριν από μερικές ημέρες.
Ο Μάριο Ντράγκι θεωρείται ντροπαλός, ολιγομίλητος και διπλωμάτης, αρετή που θα του φανεί χρήσιμη όταν κληθεί – ως Ιταλός – να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Γερμανίας, ενώ η χώρα του βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο των αγορών.
Οι αναλυτές θεωρούν ότι «δε θα πρέπει να αναμένουμε αλλαγές της πολιτικής» από τον Ιταλό τραπεζίτη, καθώς θεωρούν ότι «η επιρροή του είναι περιορισμένη».
Πάντως την πρώτη ημέρα του στη σημαντική αυτή θέση τη σκιάζει δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας, Le Monde, το οποίο αναφέρεται στις διασυνδέσεις του με την αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs και τον ενδεχόμενο ρόλο του σε «μαγείρεμα των λογιστικών στοιχείων » της Ελλάδος ώστε η Ελλάδα να πληροί του όρους του Μάαστριχτ για την ένταξή της στο κοινό νόμισμα.
«H φύση των αρμοδιοτήτων του Μάριο Ντράγκι στην Goldman Sachs μεταξύ 2002 και 2005 συνιστά σκιά στην επαγγελματική πορεία του νέου Προέδρου της ΕΚΤ. Ειδικότερα ο ρόλος του στο ‘μαγείρεμα’ των λογιστικών στοιχείων της Ελλάδος παραμένει μυστήριο», αναφέρει η εφημερίδα υπενθυμίζοντας την πρόταση της Goldman Sachs στην κυβέρνηση Σημίτη ώστε μέρος του χρέους που είχε εκδοθεί σε δολάρια να μετατραπεί σε ευρώ.
Ο κ. Ντράγκι, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, όταν ανέλαβε υπηρεσία στην Goldman Sachs δεν είχε καμία σχέση με το μαγείρεμα το οποίο είχε γίνει δύο χρόνια νωρίτερα . Επίσης αποχώρησε από την επενδυτική τράπεζα το 2005, ένα χρόνο δηλαδή νωρίτερα από την πώληση, σε αδιευκρίνιστες συνθήκες, στην Εθνική Τράπεζα ένα μέρος αυτού του λεγόμενου swap.
Παράλληλα υπογραμμίζει το δημοσίευμα ότι «δύο μήνες μετά την άφιξή του στην G.S. o κ. Ντράγκι υπογράφει ένα άρθρο με τον οικονομολόγο Robert Merton, o oποίος βραβεύθηκε με Βραβείο Νόμπελ, στο οποίο δικαιολογεί την επίκληση τέτοιων νόμιμων πρακτικών απόκρυψης πιστώσεων, «για την σταθεροποίηση των εισπράξεων από φόρους και την αποφυγή ξαφνικής συγκέντρωσης χρέους»!!!!
Το δημοσίευμα αναφέρεται σε άλλο δημοσίευμα των New York Times στο οποίο πρώην τραπεζίτης της G.S. αναφέρει ότι ο Μ. Ντράγκι ήταν επιφορτισμένος με τις πωλήσεις σε όλη την Ευρώπη τέτοιων χρηματοπιστωτικών προϊόντων Swap ώστε να αποκρύπτεται μέρος του δημοσίου χρέους!!!
Συνεχίζοντας, το δημοσίευμα αναφέρει ότι «κατά τη διάρκεια της ακρόασής του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 14 Ιουνίου ο Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας διέψευσε σύγκρουση συμφερόντων και διαβεβαίωσε ότι ουδέποτε συμβούλεψε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για τη διαχείριση των χρεών τους.
Παράλληλα τονίζεται ότι αυτό που βοήθησε τον Μ. Ντράγκι να πωλήσει το χρηματοπιστωτικό προϊόν στην Ελλάδα ήταν η αποδιοργάνωση της Eurostat δεδομένου ότι την εποχή εκείνη βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα λόγω ενός εσωτερικού σκανδάλου πράγμα που την οδήγησε σε παράλυση κατά την εισαγωγή του ευρώ και μέχρι και το 2005.
Ο συντάκτης αναρωτιέται τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν εκλεκτό σαν τον Μ. Ντράγκι να αναζητήσει την περιπέτεια στην G.S, «τα χρήματα, η ξεχωριστή φύση αυτής της τράπεζας, ο θαυμασμός για τις ΗΠΑ;»
Επιπλέον ο συντάκτης θεωρεί ότι οι δεσμοί μεταξύ Ντράγκι και G.S. φτάνουν και στις ιδιωτικοποιήσεις ιταλικών επιχειρήσεων στις αρχές του ’90 όταν ήταν διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών και αναφέρει ότι μεταξύ των ξένων τραπεζών, η G.S. που αγωνιζόταν να πάρει θέση στη Γηραιά Ήπειρο, είχε πάρει τη μερίδα του λέοντος σε εκείνο το γιγάντιο πρόγραμμα. Επίσης αναφέρει ότι η G.S. είχε πάρει την εντολή για εκχώρηση του γίγαντα των υδρογονανθράκων ΕΝΙ.
Καταλήγοντας το δημοσίευμα σημειώνει ότι « Μερικοί στη Ρώμη μεταξύ των οποίων ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα κατηγόρησαν τον Μ. Ντράγκι ότι είχαν ευνοήσει τον μελλοντικό τους εργοδότη παραχωρώντας του συμβόλαια απεθνικοποιήσεων κάτι το οποίο ο κ. Ντράγκι απέρριπτε πάντοτε.
Το 2006 ο Luca Montezemelo, πρώην πρόεδρος της FIAT και ένας από τους παλιούς συμφοιτητές στο Πανεπιστήμιο, αποκάλυψε ότι η οικογένεια Ντράγκι περνούσε τις διακοπές της στον ιταλικό νότο μαζί με τον Robert Rubin και τους δικούς του. Ο Robert Rubin πρώην υπουργός οικονομικών επί Κλίντον έκανε όλη του την καρριέρα στην G.S. μέχρι που διετέλεσε συνπρόεδρος στην τράπεζα μεταξύ 1990 και 1992».
Κλειώ Νικολάου
www.bankingnews.gr
Από τα πρώτα θέματα, με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθεί είναι οι λεπτομέρειες τους ελληνικού «κουρέματος» που αποφασίστηκε πριν από μερικές ημέρες.
Ο Μάριο Ντράγκι θεωρείται ντροπαλός, ολιγομίλητος και διπλωμάτης, αρετή που θα του φανεί χρήσιμη όταν κληθεί – ως Ιταλός – να κερδίσει την εμπιστοσύνη της Γερμανίας, ενώ η χώρα του βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο των αγορών.
Οι αναλυτές θεωρούν ότι «δε θα πρέπει να αναμένουμε αλλαγές της πολιτικής» από τον Ιταλό τραπεζίτη, καθώς θεωρούν ότι «η επιρροή του είναι περιορισμένη».
Πάντως την πρώτη ημέρα του στη σημαντική αυτή θέση τη σκιάζει δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας, Le Monde, το οποίο αναφέρεται στις διασυνδέσεις του με την αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs και τον ενδεχόμενο ρόλο του σε «μαγείρεμα των λογιστικών στοιχείων » της Ελλάδος ώστε η Ελλάδα να πληροί του όρους του Μάαστριχτ για την ένταξή της στο κοινό νόμισμα.
«H φύση των αρμοδιοτήτων του Μάριο Ντράγκι στην Goldman Sachs μεταξύ 2002 και 2005 συνιστά σκιά στην επαγγελματική πορεία του νέου Προέδρου της ΕΚΤ. Ειδικότερα ο ρόλος του στο ‘μαγείρεμα’ των λογιστικών στοιχείων της Ελλάδος παραμένει μυστήριο», αναφέρει η εφημερίδα υπενθυμίζοντας την πρόταση της Goldman Sachs στην κυβέρνηση Σημίτη ώστε μέρος του χρέους που είχε εκδοθεί σε δολάρια να μετατραπεί σε ευρώ.
Ο κ. Ντράγκι, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, όταν ανέλαβε υπηρεσία στην Goldman Sachs δεν είχε καμία σχέση με το μαγείρεμα το οποίο είχε γίνει δύο χρόνια νωρίτερα . Επίσης αποχώρησε από την επενδυτική τράπεζα το 2005, ένα χρόνο δηλαδή νωρίτερα από την πώληση, σε αδιευκρίνιστες συνθήκες, στην Εθνική Τράπεζα ένα μέρος αυτού του λεγόμενου swap.
Παράλληλα υπογραμμίζει το δημοσίευμα ότι «δύο μήνες μετά την άφιξή του στην G.S. o κ. Ντράγκι υπογράφει ένα άρθρο με τον οικονομολόγο Robert Merton, o oποίος βραβεύθηκε με Βραβείο Νόμπελ, στο οποίο δικαιολογεί την επίκληση τέτοιων νόμιμων πρακτικών απόκρυψης πιστώσεων, «για την σταθεροποίηση των εισπράξεων από φόρους και την αποφυγή ξαφνικής συγκέντρωσης χρέους»!!!!
Το δημοσίευμα αναφέρεται σε άλλο δημοσίευμα των New York Times στο οποίο πρώην τραπεζίτης της G.S. αναφέρει ότι ο Μ. Ντράγκι ήταν επιφορτισμένος με τις πωλήσεις σε όλη την Ευρώπη τέτοιων χρηματοπιστωτικών προϊόντων Swap ώστε να αποκρύπτεται μέρος του δημοσίου χρέους!!!
Συνεχίζοντας, το δημοσίευμα αναφέρει ότι «κατά τη διάρκεια της ακρόασής του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 14 Ιουνίου ο Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας διέψευσε σύγκρουση συμφερόντων και διαβεβαίωσε ότι ουδέποτε συμβούλεψε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για τη διαχείριση των χρεών τους.
Παράλληλα τονίζεται ότι αυτό που βοήθησε τον Μ. Ντράγκι να πωλήσει το χρηματοπιστωτικό προϊόν στην Ελλάδα ήταν η αποδιοργάνωση της Eurostat δεδομένου ότι την εποχή εκείνη βρισκόταν στο μάτι του κυκλώνα λόγω ενός εσωτερικού σκανδάλου πράγμα που την οδήγησε σε παράλυση κατά την εισαγωγή του ευρώ και μέχρι και το 2005.
Ο συντάκτης αναρωτιέται τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν εκλεκτό σαν τον Μ. Ντράγκι να αναζητήσει την περιπέτεια στην G.S, «τα χρήματα, η ξεχωριστή φύση αυτής της τράπεζας, ο θαυμασμός για τις ΗΠΑ;»
Επιπλέον ο συντάκτης θεωρεί ότι οι δεσμοί μεταξύ Ντράγκι και G.S. φτάνουν και στις ιδιωτικοποιήσεις ιταλικών επιχειρήσεων στις αρχές του ’90 όταν ήταν διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών και αναφέρει ότι μεταξύ των ξένων τραπεζών, η G.S. που αγωνιζόταν να πάρει θέση στη Γηραιά Ήπειρο, είχε πάρει τη μερίδα του λέοντος σε εκείνο το γιγάντιο πρόγραμμα. Επίσης αναφέρει ότι η G.S. είχε πάρει την εντολή για εκχώρηση του γίγαντα των υδρογονανθράκων ΕΝΙ.
Καταλήγοντας το δημοσίευμα σημειώνει ότι « Μερικοί στη Ρώμη μεταξύ των οποίων ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Φραντσέσκο Κοσίγκα κατηγόρησαν τον Μ. Ντράγκι ότι είχαν ευνοήσει τον μελλοντικό τους εργοδότη παραχωρώντας του συμβόλαια απεθνικοποιήσεων κάτι το οποίο ο κ. Ντράγκι απέρριπτε πάντοτε.
Το 2006 ο Luca Montezemelo, πρώην πρόεδρος της FIAT και ένας από τους παλιούς συμφοιτητές στο Πανεπιστήμιο, αποκάλυψε ότι η οικογένεια Ντράγκι περνούσε τις διακοπές της στον ιταλικό νότο μαζί με τον Robert Rubin και τους δικούς του. Ο Robert Rubin πρώην υπουργός οικονομικών επί Κλίντον έκανε όλη του την καρριέρα στην G.S. μέχρι που διετέλεσε συνπρόεδρος στην τράπεζα μεταξύ 1990 και 1992».
Κλειώ Νικολάου
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών