Οι οι δημόσιες παρεμβάσεις για την υπόθεση της Κεντροαριστεράς διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ στο παρασκήνιο συζητείται ακόμη και ένα πλαίσιο προγραμματικής συμφωνίας δέκα σημείων
Μια εβδομάδα ήταν αρκετή για να βγουν στην επιφάνεια οι «λαγοί» της προοδευτικής συνεννόησης και να αρχίσει να ξετυλίγεται το σενάριο της μεγάλης αναδιάταξης στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Από τον Απόστολο Πάνα στον Γιάννη Δραγασάκη, από τον Γιώργο Σιακαντάρη στον Αλέξανδρο Αυλωνίτη, οι δημόσιες παρεμβάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ στο παρασκήνιο συζητείται ακόμη και ένα πλαίσιο προγραμματικής συμφωνίας δέκα σημείων.
Το πήγαινε-έλα
Το ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν κάθε φορά που κάποιος ανοίγει την πόρτα της συνεργασίας, ακολουθεί μια δεύτερη δήλωση που την κλείνει λίγο πιο προσεκτικά.
Κι έτσι δημιουργείται ένα πολιτικό «πήγαινε-έλα»: άλλος μιλά για συγκλίσεις, άλλος για διάλογο, άλλος για συνασπισμό και, όταν έρθει η ώρα της κομματικής αντίδρασης, όλοι επιστρέφουν στην ασφάλεια της πολιτικής αυτονομίας.
Η αρχή έγινε με τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Απόστολο Πάνα, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, χαρακτηρίζοντάς την δύναμη που κινείται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.
Η Χαριλάου Τρικούπη έσπευσε να πάρει αποστάσεις, αποδίδοντας τη συγκεκριμένη τοποθέτηση σε προσωπική άποψη.
Μόνο που η υπόθεση δεν σταμάτησε εκεί.
Από τον Πάνα στον Δραγασάκη
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Γιάννης Δραγασάκης έβαλε τη συζήτηση σε διαφορετικό επίπεδο, μιλώντας ανοιχτά για «συγκλίσεις» και «κοινούς τόπους» μεταξύ ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑΣΟΚ, αλλά και με άλλες δυνάμεις αριστερά του Κέντρου. Παράλληλα, έθεσε ως ζητούμενο έναν διάλογο των προοδευτικών δυνάμεων και τη διαμόρφωση συγκεκριμένου οδικού χάρτη.
Και πριν προλάβει να καταλαγιάσει η παρέμβαση, εμφανίστηκε ο Γιώργος Σιακαντάρης, συγγραφέας του «Μανιφέστου» του Ινστιτούτου Τσίπρα, προσθέτοντας στο κάδρο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο επιμένων Σιακαντάρης
Ο Σιακαντάρης μίλησε για διάλογο μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, και έβαλε στο τραπέζι ακόμη και την ιδέα ενός «Συνασπισμού κομμάτων» ή ενός εντελώς νέου πολιτικού σχηματισμού, παραπέμποντας στο «big bang» ή στο ελληνικό «Επινέ».
Εδώ πλέον η συζήτηση παύει να αφορά απλώς μια πιθανή συνεννόηση δύο κομμάτων.
Αρχίζει να αφορά την αρχιτεκτονική ολόκληρου του προοδευτικού χώρου.
Ο Αυλωνίτης άνοιξε το θέμα και μετά έκανε πίσω
Το τελευταίο κτύπημα
Το πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο ήρθε με τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη.
Ο νεοενταχθείς στο ΠΑΣΟΚ βουλευτής μίλησε για την ανάγκη να μπουν στην άκρη «εγωισμοί», «αυτονομίες» και «αυτοτέλειες», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο συζητήσεων με ΕΛ.Α.Σ., ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας, υπό τις προϋποθέσεις που έθεσε.
Η αντίδραση ήταν άμεση και η αναδίπλωση ήρθε μέσα σε λίγες ώρες.
Ο Αυλωνίτης διευκρίνισε ότι η πολιτική αλλαγή, όπως την αντιλαμβάνεται, προϋποθέτει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ και επανέφερε στο προσκήνιο την έννοια της πολιτικής αυτονομίας.
Το επεισόδιο είναι αποκαλυπτικό για το πολιτικό πρόβλημα της συζήτησης: άλλο ο προγραμματικός διάλογος και άλλο η εγκατάλειψη της κομματικής αυτονομίας.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο φαίνεται να σταματά σήμερα η Χαριλάου Τρικούπη.
Το «κρυφό» χαρτί των 10 σημείων
Στο παρασκήνιο, ωστόσο, η συζήτηση έχει αρχίσει να αποκτά πιο συγκεκριμένη μορφή.
Δεν έχει ανακοινωθεί κάποια συμφωνία ούτε έχει υπάρξει επίσημη απόφαση για κοινό σχήμα.
Υπάρχει όμως συζήτηση μεταξύ στελεχών για το εάν θα μπορούσε να υπάρξει ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο δέκα σημείων.
Η λογική είναι σχετικά απλή: πρώτα να αναζητηθούν οι κοινές θέσεις και μετά να συζητηθεί το πολιτικό σχήμα.
Όχι απαραίτητα συγχώνευση κομμάτων, αλλά μια συμφωνία πάνω σε συγκεκριμένες πολιτικές προτεραιότητες, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ευρύτερη συνεννόηση.
Το ζήτημα του αρχηγού, του ονόματος ή της οργανωτικής μορφής ενός τέτοιου εγχειρήματος δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν θέλει να χρεωθεί σήμερα ότι επιχειρεί να ακυρώσει την αυτονομία του δικού του χώρου.
Οι φόβοι Ανδρουλάκη
Η επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ παραμένει η αυτονομία.
Οι δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών, όμως, δείχνουν ότι στο εσωτερικό του ευρύτερου χώρου έχει ανοίξει συζήτηση για το τι μπορεί να συμβεί μετά τις εκλογές.
Και εδώ βρίσκεται η αντίφαση: η ηγεσία κρατά αποστάσεις από τα σενάρια συνεργασιών, την ώρα που πρόσωπα από διαφορετικές αφετηρίες τα επαναφέρουν με διαφορετικές διατυπώσεις.
Στο παρασκήνιο, τα Χριστούγεννα εμφανίζονται ως ένα άτυπο χρονικό ορόσημο για το εάν αυτή η συζήτηση θα αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική πυκνότητα.
Μέχρι τότε θα έχει φανεί εάν οι διαφορετικές πλευρές μπορούν να περάσουν από τις γενικές διακηρύξεις περί «κοινών τόπων» σε συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο.
Το… Big bang
Μέχρι τότε, πάντως, οι «λαγοί» θα συνεχίσουν να βγαίνουν.
Άλλος θα μιλά για συνεργασία. Άλλος για διάλογο. Άλλος για συνασπισμό.
Άλλος για «big bang». Και κάποιος άλλος, μόλις ανάψει το κόκκινο φως από την κομματική ηγεσία, θα σπεύδει να διευκρινίζει ότι όλα αυτά προϋποθέτουν την πολιτική αυτονομία του κόμματός του.
Η προοδευτική πολυκατοικία, λοιπόν, μπορεί να μην έχει ακόμη ιδιοκτήτη, όνομα ή κοινή διοίκηση. Έχει όμως ήδη αρχίσει να συζητά για το σχέδιο οικοδομής. Και το σχέδιο των δέκα σημείων είναι, για την ώρα, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της ιστορίας, που για να έχει αντίκρισμα πρέπει να βοηθήσει η κάλπη. Κάτι που για την ώρα δεν φαίνεται…
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Από τον Απόστολο Πάνα στον Γιάννη Δραγασάκη, από τον Γιώργο Σιακαντάρη στον Αλέξανδρο Αυλωνίτη, οι δημόσιες παρεμβάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ στο παρασκήνιο συζητείται ακόμη και ένα πλαίσιο προγραμματικής συμφωνίας δέκα σημείων.
Το πήγαινε-έλα
Το ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν κάθε φορά που κάποιος ανοίγει την πόρτα της συνεργασίας, ακολουθεί μια δεύτερη δήλωση που την κλείνει λίγο πιο προσεκτικά.
Κι έτσι δημιουργείται ένα πολιτικό «πήγαινε-έλα»: άλλος μιλά για συγκλίσεις, άλλος για διάλογο, άλλος για συνασπισμό και, όταν έρθει η ώρα της κομματικής αντίδρασης, όλοι επιστρέφουν στην ασφάλεια της πολιτικής αυτονομίας.
Η αρχή έγινε με τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Απόστολο Πάνα, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, χαρακτηρίζοντάς την δύναμη που κινείται στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας.
Η Χαριλάου Τρικούπη έσπευσε να πάρει αποστάσεις, αποδίδοντας τη συγκεκριμένη τοποθέτηση σε προσωπική άποψη.
Μόνο που η υπόθεση δεν σταμάτησε εκεί.
Από τον Πάνα στον Δραγασάκη
Λίγες ημέρες αργότερα, ο Γιάννης Δραγασάκης έβαλε τη συζήτηση σε διαφορετικό επίπεδο, μιλώντας ανοιχτά για «συγκλίσεις» και «κοινούς τόπους» μεταξύ ΕΛ.Α.Σ. και ΠΑΣΟΚ, αλλά και με άλλες δυνάμεις αριστερά του Κέντρου. Παράλληλα, έθεσε ως ζητούμενο έναν διάλογο των προοδευτικών δυνάμεων και τη διαμόρφωση συγκεκριμένου οδικού χάρτη.
Και πριν προλάβει να καταλαγιάσει η παρέμβαση, εμφανίστηκε ο Γιώργος Σιακαντάρης, συγγραφέας του «Μανιφέστου» του Ινστιτούτου Τσίπρα, προσθέτοντας στο κάδρο και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο επιμένων Σιακαντάρης
Ο Σιακαντάρης μίλησε για διάλογο μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, και έβαλε στο τραπέζι ακόμη και την ιδέα ενός «Συνασπισμού κομμάτων» ή ενός εντελώς νέου πολιτικού σχηματισμού, παραπέμποντας στο «big bang» ή στο ελληνικό «Επινέ».
Εδώ πλέον η συζήτηση παύει να αφορά απλώς μια πιθανή συνεννόηση δύο κομμάτων.
Αρχίζει να αφορά την αρχιτεκτονική ολόκληρου του προοδευτικού χώρου.
Ο Αυλωνίτης άνοιξε το θέμα και μετά έκανε πίσω
Το τελευταίο κτύπημα
Το πιο χαρακτηριστικό επεισόδιο ήρθε με τον Αλέξανδρο Αυλωνίτη.
Ο νεοενταχθείς στο ΠΑΣΟΚ βουλευτής μίλησε για την ανάγκη να μπουν στην άκρη «εγωισμοί», «αυτονομίες» και «αυτοτέλειες», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο συζητήσεων με ΕΛ.Α.Σ., ΣΥΡΙΖΑ και Πλεύση Ελευθερίας, υπό τις προϋποθέσεις που έθεσε.
Η αντίδραση ήταν άμεση και η αναδίπλωση ήρθε μέσα σε λίγες ώρες.
Ο Αυλωνίτης διευκρίνισε ότι η πολιτική αλλαγή, όπως την αντιλαμβάνεται, προϋποθέτει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ και επανέφερε στο προσκήνιο την έννοια της πολιτικής αυτονομίας.
Το επεισόδιο είναι αποκαλυπτικό για το πολιτικό πρόβλημα της συζήτησης: άλλο ο προγραμματικός διάλογος και άλλο η εγκατάλειψη της κομματικής αυτονομίας.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο φαίνεται να σταματά σήμερα η Χαριλάου Τρικούπη.
Το «κρυφό» χαρτί των 10 σημείων
Στο παρασκήνιο, ωστόσο, η συζήτηση έχει αρχίσει να αποκτά πιο συγκεκριμένη μορφή.
Δεν έχει ανακοινωθεί κάποια συμφωνία ούτε έχει υπάρξει επίσημη απόφαση για κοινό σχήμα.
Υπάρχει όμως συζήτηση μεταξύ στελεχών για το εάν θα μπορούσε να υπάρξει ένα κοινό προγραμματικό πλαίσιο δέκα σημείων.
Η λογική είναι σχετικά απλή: πρώτα να αναζητηθούν οι κοινές θέσεις και μετά να συζητηθεί το πολιτικό σχήμα.
Όχι απαραίτητα συγχώνευση κομμάτων, αλλά μια συμφωνία πάνω σε συγκεκριμένες πολιτικές προτεραιότητες, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για ευρύτερη συνεννόηση.
Το ζήτημα του αρχηγού, του ονόματος ή της οργανωτικής μορφής ενός τέτοιου εγχειρήματος δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει συγκεκριμένη μορφή.
Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν θέλει να χρεωθεί σήμερα ότι επιχειρεί να ακυρώσει την αυτονομία του δικού του χώρου.
Οι φόβοι Ανδρουλάκη
Η επίσημη γραμμή του ΠΑΣΟΚ παραμένει η αυτονομία.
Οι δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών, όμως, δείχνουν ότι στο εσωτερικό του ευρύτερου χώρου έχει ανοίξει συζήτηση για το τι μπορεί να συμβεί μετά τις εκλογές.
Και εδώ βρίσκεται η αντίφαση: η ηγεσία κρατά αποστάσεις από τα σενάρια συνεργασιών, την ώρα που πρόσωπα από διαφορετικές αφετηρίες τα επαναφέρουν με διαφορετικές διατυπώσεις.
Στο παρασκήνιο, τα Χριστούγεννα εμφανίζονται ως ένα άτυπο χρονικό ορόσημο για το εάν αυτή η συζήτηση θα αποκτήσει μεγαλύτερη πολιτική πυκνότητα.
Μέχρι τότε θα έχει φανεί εάν οι διαφορετικές πλευρές μπορούν να περάσουν από τις γενικές διακηρύξεις περί «κοινών τόπων» σε συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο.
Το… Big bang
Μέχρι τότε, πάντως, οι «λαγοί» θα συνεχίσουν να βγαίνουν.
Άλλος θα μιλά για συνεργασία. Άλλος για διάλογο. Άλλος για συνασπισμό.
Άλλος για «big bang». Και κάποιος άλλος, μόλις ανάψει το κόκκινο φως από την κομματική ηγεσία, θα σπεύδει να διευκρινίζει ότι όλα αυτά προϋποθέτουν την πολιτική αυτονομία του κόμματός του.
Η προοδευτική πολυκατοικία, λοιπόν, μπορεί να μην έχει ακόμη ιδιοκτήτη, όνομα ή κοινή διοίκηση. Έχει όμως ήδη αρχίσει να συζητά για το σχέδιο οικοδομής. Και το σχέδιο των δέκα σημείων είναι, για την ώρα, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτής της ιστορίας, που για να έχει αντίκρισμα πρέπει να βοηθήσει η κάλπη. Κάτι που για την ώρα δεν φαίνεται…
Ο Πειραιάρχης
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών