Η απόσταση μέχρι την κατάρρευση της Ελλάδας σε ιστορική επικίνδυνη δίνη μικραίνει όλο και περισσότερο
Σε επικίνδυνα μονοπάτια φαίνεται ότι κινούνται στελέχη στις παρυφές της κυβέρνησης, υιοθετώντας μια ρητορική που όχι μόνο δεν υπερασπίζεται τα συμφέροντα της χώρας, αλλά μπορεί να την οδηγήσει σε πρωτοφανείς στιγμές της ιστορίας της, γυρνώντας της πολλές δεκαετίες πίσω.
Έτσι μετά τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κ. Λαπαβίτσα, ο οποίος υποστήριξε για ακόμη μία φορά ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η έξοδος από την ευρωζώνη, έρχεται ο αρθρογράφος και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Αλμπάνης να υποστηρίξει ότι το Grexit είναι προτιμότερο από ένα τρίτο Μνημόνιο.
Όπως ανέφερε ο κ. Λαπαβίτσας σε συνέντευξη του στο «Der Tagesspiegel» η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει μία πραγματική εναλλακτική διαδρομή, η οποία είναι να φύγει από αυτή την αποτυχημένη νομισματική ένωση.
Αυτός ήταν ξεκάθαρα ο μόνος δρόμος από την αρχή.
Αν πρόκειται να εφαρμοστεί ένα τέτοιο πρόγραμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακηρύξει, που δεν είναι ριζοσπαστικό – το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά μέτριος Κεϋνσιανισμός-, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά πώς θα έχουμε την ευκαιρία να βγούμε από τα όρια της Ευρωζώνης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λάβει εντολή θα εκπληρώσει το πρόγραμμά του.
Άμεσα ή έμμεσα έχει πάρει εντολή ότι θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, αλλά αυτή η ερώτηση δεν τέθηκε ποτέ ευθέως στους πολίτες», αναφέρει ο κ. Λαπαβίτσας.
Από τη μεριά του, ο κ. Αλμπάνης σε άρθρο του στο RedNote, αφού αναλύει με τη δική του ματιά την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με την Ελλάδα, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωπαϊκής συντήρησης θέλουν να συντρίψουν πολιτικά τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να δολοφονήσουν εν τη γενέσει του ένα εναλλακτικό πολιτικό παράδειγμα με πανευρωπαϊκή ακτινοβολία.
Χτυπάνε τον ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώσουν με το Podemos και το Sinn Fein.
Αν και η κυβέρνηση, σύμφωνα με τον ίδιο, έδειξε εντιμότητα και πολιτικό κριτήριο με στόχο να αρθεί το αδιέξοδο, αν τα πράγματα φτάσουν στο έσχατο σημείο, και το δίλημμα είναι «Τρίτο Μνημόνιο ή Grexit», η απάντηση μια κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας επουδενί μπορεί να είναι «Τρίτο Μνημόνιο».
Και αυτό όχι γιατί ο Grexit είναι η βασιλική οδός προς την ανάπτυξη, όπως αφελώς ορισμένο διατείνονται –κάθε άλλο: το Grexit θα σημάνει πτώση του ΑΕΠ και θα υπαγορεύσει περιοριστικές πολιτικές.
Ούτε μόνο γιατί πολιτικά αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να «σηκώσει» μνημονιακές πολιτικές –το διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικό από το όποιο (καλώς εννοούμενο) κομματικό συμφέρον.
Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που πρέπει να οδηγήσουν στην (πραγματικά επώδυνη) επιλογή του Grexit αν τα πράγματα εντέλει φτάσουν στο όριο.
Ο πρώτος είναι ότι τα όποια μνημονιακά υφεσιακά μέτρα αναγκαστεί να πάρει η κυβέρνηση, δεν θα είναι ούτε τα τελευταία ούτε θα ανοίξουν το δρόμο στην ανάκαμψη για τους πολλούς.
Αντιθέτως, η διατήρηση του μνημονιακού πλαισίου εγγυάται, από τη μια μεριά, τη διαρκή λήψη νέων μέτρων όταν δεν πιάνονται οι (άπιαστοι) στόχοι του προγράμματος, και από την άλλη, παγιώνει την οικονομική στασιμότητα (με ύφεση ή πολύ μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης), αφού δεν προβλέπει πολιτικές για την επανεκκίνηση της οικονομίας.
Το Grexit είναι πολύ επώδυνο (γι' αυτό και ορθά δεν ήταν η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά σε βάθος χρόνου μπορεί να ανοίξει προοπτικές που δεν υπάρχουν στο μνημονιακό πλαίσιο.
Ο βασικός όμως λόγος που αν τα πράγματα (με ευθύνη των Ευρωπαίων) φτάσουν στο όριο, δεν μπορεί να αποτελέσει επιλογή το τρίτο Μνημόνιο, δεν είναι αυστηρά οικονομικός.
Το τρίτο Μνημόνιο θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου ταπείνωση του λαού, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που οι εκλογές έχουν φέρει έναν άνεμο ελπίδας και ανάτασης.
Ένας λαός ταπεινωμένος όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά αξιοπρεπής μέσα στην Ευρώπη, αλλά ούτε και να φανεί δημιουργικός στο οικονομικό πεδίο –η ψυχολογία συνιστά βασική πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας.
Ο ταπεινωμένος λαός θα βυθιστεί στον κυνισμό και την απάθεια, με κίνδυνο να στραφεί στις δυνάμεις του φασιστικού σκότους.
Παράλληλα, η ταπείνωση του ελληνικού λαού θα ενταφιάσει την αριστερή ελπίδα σε όλη την Ευρώπη.
Αν λοιπόν τα πράγματα φτάσουν στο όριο, κι έχουμε να διαλέξουμε αυστηρά μεταξύ πολύ επώδυνων επιλογών, πρέπει να προτιμήσουμε τη λιγότερό κακή, αυτήν δηλαδή που δεν αποκλείει και την παραμικρή ακτίνα φωτός, καταλήγει ο κ. Αλμπάνης.
www.bankingnews.gr
Έτσι μετά τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κ. Λαπαβίτσα, ο οποίος υποστήριξε για ακόμη μία φορά ότι η μόνη λύση για την Ελλάδα είναι η έξοδος από την ευρωζώνη, έρχεται ο αρθρογράφος και μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Αλμπάνης να υποστηρίξει ότι το Grexit είναι προτιμότερο από ένα τρίτο Μνημόνιο.
Όπως ανέφερε ο κ. Λαπαβίτσας σε συνέντευξη του στο «Der Tagesspiegel» η Ελλάδα πρέπει να αναζητήσει μία πραγματική εναλλακτική διαδρομή, η οποία είναι να φύγει από αυτή την αποτυχημένη νομισματική ένωση.
Αυτός ήταν ξεκάθαρα ο μόνος δρόμος από την αρχή.
Αν πρόκειται να εφαρμοστεί ένα τέτοιο πρόγραμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακηρύξει, που δεν είναι ριζοσπαστικό – το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλά μέτριος Κεϋνσιανισμός-, θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά πώς θα έχουμε την ευκαιρία να βγούμε από τα όρια της Ευρωζώνης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει λάβει εντολή θα εκπληρώσει το πρόγραμμά του.
Άμεσα ή έμμεσα έχει πάρει εντολή ότι θα κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη, αλλά αυτή η ερώτηση δεν τέθηκε ποτέ ευθέως στους πολίτες», αναφέρει ο κ. Λαπαβίτσας.
Από τη μεριά του, ο κ. Αλμπάνης σε άρθρο του στο RedNote, αφού αναλύει με τη δική του ματιά την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με την Ελλάδα, υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό.
Οι κυρίαρχες δυνάμεις της ευρωπαϊκής συντήρησης θέλουν να συντρίψουν πολιτικά τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να δολοφονήσουν εν τη γενέσει του ένα εναλλακτικό πολιτικό παράδειγμα με πανευρωπαϊκή ακτινοβολία.
Χτυπάνε τον ΣΥΡΙΖΑ για να τελειώσουν με το Podemos και το Sinn Fein.
Αν και η κυβέρνηση, σύμφωνα με τον ίδιο, έδειξε εντιμότητα και πολιτικό κριτήριο με στόχο να αρθεί το αδιέξοδο, αν τα πράγματα φτάσουν στο έσχατο σημείο, και το δίλημμα είναι «Τρίτο Μνημόνιο ή Grexit», η απάντηση μια κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας επουδενί μπορεί να είναι «Τρίτο Μνημόνιο».
Και αυτό όχι γιατί ο Grexit είναι η βασιλική οδός προς την ανάπτυξη, όπως αφελώς ορισμένο διατείνονται –κάθε άλλο: το Grexit θα σημάνει πτώση του ΑΕΠ και θα υπαγορεύσει περιοριστικές πολιτικές.
Ούτε μόνο γιατί πολιτικά αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να «σηκώσει» μνημονιακές πολιτικές –το διακύβευμα αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικό από το όποιο (καλώς εννοούμενο) κομματικό συμφέρον.
Δύο είναι οι βασικοί λόγοι που πρέπει να οδηγήσουν στην (πραγματικά επώδυνη) επιλογή του Grexit αν τα πράγματα εντέλει φτάσουν στο όριο.
Ο πρώτος είναι ότι τα όποια μνημονιακά υφεσιακά μέτρα αναγκαστεί να πάρει η κυβέρνηση, δεν θα είναι ούτε τα τελευταία ούτε θα ανοίξουν το δρόμο στην ανάκαμψη για τους πολλούς.
Αντιθέτως, η διατήρηση του μνημονιακού πλαισίου εγγυάται, από τη μια μεριά, τη διαρκή λήψη νέων μέτρων όταν δεν πιάνονται οι (άπιαστοι) στόχοι του προγράμματος, και από την άλλη, παγιώνει την οικονομική στασιμότητα (με ύφεση ή πολύ μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης), αφού δεν προβλέπει πολιτικές για την επανεκκίνηση της οικονομίας.
Το Grexit είναι πολύ επώδυνο (γι' αυτό και ορθά δεν ήταν η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά σε βάθος χρόνου μπορεί να ανοίξει προοπτικές που δεν υπάρχουν στο μνημονιακό πλαίσιο.
Ο βασικός όμως λόγος που αν τα πράγματα (με ευθύνη των Ευρωπαίων) φτάσουν στο όριο, δεν μπορεί να αποτελέσει επιλογή το τρίτο Μνημόνιο, δεν είναι αυστηρά οικονομικός.
Το τρίτο Μνημόνιο θα σημάνει μια άνευ προηγουμένου ταπείνωση του λαού, ιδιαίτερα σε μια στιγμή που οι εκλογές έχουν φέρει έναν άνεμο ελπίδας και ανάτασης.
Ένας λαός ταπεινωμένος όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά αξιοπρεπής μέσα στην Ευρώπη, αλλά ούτε και να φανεί δημιουργικός στο οικονομικό πεδίο –η ψυχολογία συνιστά βασική πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας.
Ο ταπεινωμένος λαός θα βυθιστεί στον κυνισμό και την απάθεια, με κίνδυνο να στραφεί στις δυνάμεις του φασιστικού σκότους.
Παράλληλα, η ταπείνωση του ελληνικού λαού θα ενταφιάσει την αριστερή ελπίδα σε όλη την Ευρώπη.
Αν λοιπόν τα πράγματα φτάσουν στο όριο, κι έχουμε να διαλέξουμε αυστηρά μεταξύ πολύ επώδυνων επιλογών, πρέπει να προτιμήσουμε τη λιγότερό κακή, αυτήν δηλαδή που δεν αποκλείει και την παραμικρή ακτίνα φωτός, καταλήγει ο κ. Αλμπάνης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών