Να σβήσουν μια ακόμα ενδοκυβερνητική εστία έντασης θα επιχειρήσουν κατά τη σημερινή συνάντηση τους Σαμαράς και Βενιζέλος
Η νέα κόντρα που ξέσπασε στο εσωτερικό της κυβέρνησης με αφορμή τη διαδικασία της αξιολόγησης και τις 6.500 απολύσεις στο Δημόσιο είναι ενδεικτική της προβληματικής λειτουργίας της.
Παρά το γεγονός ότι Σαμαράς και Βενιζέλος κατά τη σημερινή τους συνάντηση θα βρουν κατά πάσα πιθανότητα μια κοινή γραμμή, μια λύση στη νέα διχογνωμία.
Δεν είναι μόνο ότι το ΠΑΣΟΚ το τελευταίο διάστημα επιχειρεί ολοένα και πιο έντονα για τις δικές του πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις να καταστήσει σαφείς τις διαφοροποιήσεις του από τη γραμμή που χαράσσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Είναι κυρίως το ύφος της πολιτικής ρητορικής και αντιπαράθεσης που αναπτύσσεται πλέον μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων.
Η κόντρα του κ. Μητσοτάκη με το ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστική.
Ο κ. Μητσοτάκης στην προσπάθεια του να ενισχύσει το επιχείρημα του περί της αναγκαιότητας της τήρησης των δεσμεύσεων της κυβέρνησης (αναφερόμενος στην αξιολόγηση και στις απολύσεις από το Δημόσιο), υπογράμμισε ότι όσες φορές η κυβέρνηση επιχείρησε να επαναδιαπραγματευτεί συμφωνημένους στόχους με την τρόικα έσπασε τα μούτρα της.
Και ως παράδειγμα ανέφερε το «χαράτσι» στα ακίνητα, φωτογραφίζοντας τον εμπνευστή του μέτρου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ήταν άμεση και κυρίως ενδεικτική των διαθέσεων του.
Αφού κάλεσε τον υπουργό Κ. Μητσοτάκη να «μην κουνά το δάκτυλο του στο ΠΑΣΟΚ» εξαπέλυσε τα πυρά του τόσο κατά της ΝΔ όσο και κατά του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Διότι στην απάντηση του στον «όψιμο διαπραγματευτή», όπως χαρακτήρισε τον Κ.Μητσοτάκη, αναφέρει εν πολλοίς πως το 2011 που ο κ.Βενιζέλος «μάτωνε» για την Ελλάδα και την ελληνική οικονομία «το κόμμα του κ. Μητσοτάκη περνούσε τη φάση της τζάμπα μαγκιάς και σχεδίαζε Ζάππεια».
Η αντιπαράθεση αυτή, η οποία μάλιστα αφορά ένα μείζον ζήτημα που πλήττει τον σκληρό πυρήνα του κράτους – το άλλοτε κραταιό πελατειακό κράτος και πεδίο άσκησης ευρείας «κοινωνικής πολιτικής» από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – αναδεικνύει την προβληματική εικόνα μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης.
Διότι αποδεικνύει πως τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης – τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής – είναι έτοιμα με την πρώτη ευκαιρία να εγκαταλείψουν τα προσχήματα της αναγκαίας συγκατοίκησης για το «καλό της χώρας» και να θυμηθούν τον παλιό, καλό εαυτό τους.
Και εάν και διατυπώνεται το επιχείρημα περί αντιπαράθεσης επικοινωνιακού χαρακτήρα μια και έχουμε χορτάσει στο παρελθόν από τέτοιου είδους κόντρες, είναι προφανές πως η κυβέρνηση με αυτή την πολιτική διάθεση των εταίρων της θα δυσκολευθεί ιδιαίτερα να πορευτεί με μια σχετική συνοχή για τα κρίσιμα ζητήματα που ακολουθούν (ενιαίο μισθολόγιο, αλλαγές στην εργασία, ασφαλιστικό, κοκ).
Διότι όταν η πίεση από την κοινωνία και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενταθεί λόγω των νέων, αναγκαίων μέτρων και των επικείμενων αλλαγών, οι κυβερνητικοί εταίροι θα πρέπει να έχουν μια ενιαία γραμμή υπεράσπισης της πολιτικής και του έργου τους.
Εφόσον, όπως υποστηρίζουν, επιθυμούν να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου αυτή η κυβέρνηση να εξαντλήσει την θητεία της για να μην «πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού».
Διαφορετικά η κυβερνητική συγκατοίκηση των παραδοσιακά πολιτικών εχθρών θα αποτελέσει αναγκαστικά παρελθόν.
Σπύρος Χριστόπουλος
www.bankingnews.gr
Παρά το γεγονός ότι Σαμαράς και Βενιζέλος κατά τη σημερινή τους συνάντηση θα βρουν κατά πάσα πιθανότητα μια κοινή γραμμή, μια λύση στη νέα διχογνωμία.
Δεν είναι μόνο ότι το ΠΑΣΟΚ το τελευταίο διάστημα επιχειρεί ολοένα και πιο έντονα για τις δικές του πολιτικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις να καταστήσει σαφείς τις διαφοροποιήσεις του από τη γραμμή που χαράσσει το Μέγαρο Μαξίμου.
Είναι κυρίως το ύφος της πολιτικής ρητορικής και αντιπαράθεσης που αναπτύσσεται πλέον μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων.
Η κόντρα του κ. Μητσοτάκη με το ΠΑΣΟΚ είναι χαρακτηριστική.
Ο κ. Μητσοτάκης στην προσπάθεια του να ενισχύσει το επιχείρημα του περί της αναγκαιότητας της τήρησης των δεσμεύσεων της κυβέρνησης (αναφερόμενος στην αξιολόγηση και στις απολύσεις από το Δημόσιο), υπογράμμισε ότι όσες φορές η κυβέρνηση επιχείρησε να επαναδιαπραγματευτεί συμφωνημένους στόχους με την τρόικα έσπασε τα μούτρα της.
Και ως παράδειγμα ανέφερε το «χαράτσι» στα ακίνητα, φωτογραφίζοντας τον εμπνευστή του μέτρου, τον Ευάγγελο Βενιζέλο.
Η απάντηση του ΠΑΣΟΚ ήταν άμεση και κυρίως ενδεικτική των διαθέσεων του.
Αφού κάλεσε τον υπουργό Κ. Μητσοτάκη να «μην κουνά το δάκτυλο του στο ΠΑΣΟΚ» εξαπέλυσε τα πυρά του τόσο κατά της ΝΔ όσο και κατά του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Διότι στην απάντηση του στον «όψιμο διαπραγματευτή», όπως χαρακτήρισε τον Κ.Μητσοτάκη, αναφέρει εν πολλοίς πως το 2011 που ο κ.Βενιζέλος «μάτωνε» για την Ελλάδα και την ελληνική οικονομία «το κόμμα του κ. Μητσοτάκη περνούσε τη φάση της τζάμπα μαγκιάς και σχεδίαζε Ζάππεια».
Η αντιπαράθεση αυτή, η οποία μάλιστα αφορά ένα μείζον ζήτημα που πλήττει τον σκληρό πυρήνα του κράτους – το άλλοτε κραταιό πελατειακό κράτος και πεδίο άσκησης ευρείας «κοινωνικής πολιτικής» από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ – αναδεικνύει την προβληματική εικόνα μεταξύ των κομμάτων της συγκυβέρνησης.
Διότι αποδεικνύει πως τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης – τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής – είναι έτοιμα με την πρώτη ευκαιρία να εγκαταλείψουν τα προσχήματα της αναγκαίας συγκατοίκησης για το «καλό της χώρας» και να θυμηθούν τον παλιό, καλό εαυτό τους.
Και εάν και διατυπώνεται το επιχείρημα περί αντιπαράθεσης επικοινωνιακού χαρακτήρα μια και έχουμε χορτάσει στο παρελθόν από τέτοιου είδους κόντρες, είναι προφανές πως η κυβέρνηση με αυτή την πολιτική διάθεση των εταίρων της θα δυσκολευθεί ιδιαίτερα να πορευτεί με μια σχετική συνοχή για τα κρίσιμα ζητήματα που ακολουθούν (ενιαίο μισθολόγιο, αλλαγές στην εργασία, ασφαλιστικό, κοκ).
Διότι όταν η πίεση από την κοινωνία και τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενταθεί λόγω των νέων, αναγκαίων μέτρων και των επικείμενων αλλαγών, οι κυβερνητικοί εταίροι θα πρέπει να έχουν μια ενιαία γραμμή υπεράσπισης της πολιτικής και του έργου τους.
Εφόσον, όπως υποστηρίζουν, επιθυμούν να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου αυτή η κυβέρνηση να εξαντλήσει την θητεία της για να μην «πάνε χαμένες οι θυσίες του λαού».
Διαφορετικά η κυβερνητική συγκατοίκηση των παραδοσιακά πολιτικών εχθρών θα αποτελέσει αναγκαστικά παρελθόν.
Σπύρος Χριστόπουλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών