Γιατί η «ΕΛΑΣ» έχει πετύχει ήδη - Γιατί δεν μπορούμε να διαπιστώσουμε το ίδιο για τον αρχηγό της...
Η επιλογή του ονόματος «ΕΛΑΣ» από τον Αλέξη Τσίπρα έφερε στην επιφάνεια σωρεία αναλύσεων, ορισμένων εύστοχων και ορισμένων πιο άτοπων, ωστόσο η πλειονότητα των προσεγγίσεων υπέπεσε στην ευκολία της κριτικής με αναλυτικά εργαλεία του περασμένου αιώνα.
Πράγματι, ο τίτλος ΕΛΑΣ εν έτει 2026 μπορεί να παραγάγει αρνητικές συσχετίσεις σε πολλαπλά επίπεδα.
Στους αριστερούς επειδή θεωρείται συμβολική οικειοποίηση της μεγαλειώδους οργάνωσης της Εθνικής Αντίστασης από ένα πολιτικό προσωπικό που ελάχιστη σχέση έχει, πλέον, με την Αριστερά.
Στους δεξιούς, επειδή ξυπνά τα ενοχλητικά φαντάσματα του παρελθόντος.
Στο αμφιταλαντευόμενο εκλογικό σώμα, λόγω της αυθαίρετης εισβολής του στα ιερά και τα όσια ενός «πανεθνικού» λεξιλογίου.
Από όπου και να πιάσει κανείς το όνομα του νέου κόμματος, θα διαπιστώσει, ότι σε επίπεδο συμβολισμών, εγκλωβίζεται σε αρνητικές συνδηλώσεις, ενώ συνάμα αδυνατεί να γεννήσει θετικές ταυτίσεις - ιδίως στο ακροατήριο στο οποίο αξιώνει να απευθυνθεί προνομιακά (κεντροαριστεροί/ες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξαν τη στρατηγική επιλογή των Μνημονίων, μεσήλικες).
Άρα είναι εύλογο να προεξοφλήσουμε τον τίτλο του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα ως αποτυχημένο;
Η πολιτική ως content και η επιτυχία της «ΕΛΑΣ»
Στη μεταμοντέρνα πολιτική επικοινωνία του 21ου αιώνα το πολιτικό μήνυμα κρίνεται περισσότερα ως προς την καταναλωσιμότητά του, και λιγότερο ως προς τη συνέπεια μεταξύ του συμβόλου και της ιδέας που αυτό υπηρετεί.
Για την ακρίβεια, η «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα κάνει γκελ επειδή φέρει τόσες πολλές αρνητικές συνδηλώσεις: μία, δύο, τρεις, πολλαπλές αναγνώσεις, όλες ανολοκλήρωτες, όλες στο επίπεδο του φθηνού, ίσως και ειρωνικού, εντυπωσιασμού.
Διότι στην εποχή της λεγόμενης «αισθητικοποίησης» του πολιτικού, στην οποία επικρατεί η ταχύτατη κατανάλωση του πολιτικού content, το κοινό δίνει έμφαση στη μορφή ενώ αγνοεί το περιεχόμενο.
Το «ΕΛΑΣ», κατά συνέπεια, δεν αποσκοπεί σε κάποιος είδους μεταπολιτευτική ταύτιση των μαζών με το πολιτικό σημαίνον.
Το ζήτημα είναι να κάνει ντόρο στο TikTok, να «γράψει» σχόλια στο Twitter, να προκαλέσει φωνές στα τηλεπαράθυρα, να παραμείνει στην επιφάνεια (σοσιαλ)μιντιακής επικαιρότητας όσο περισσότερο γίνεται, ακόμη και με αρνητικό πρόσημο.
Υπό αυτή την έννοια, η «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα κρίνεται ήδη ως επιτυχημένη.
To (πολιτικο)επικοινωνιακό πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας
Παρά ταύτα, σε αυτό ακριβώς το σημείο ανακύπτουν και τα εγγενή όρια του εγχειρήματος.
Διότι μπορεί το «ΕΛΑΣ» ως όνομα να λειτουργεί αποτελεσματικά ως πολιτικό content εντός των ρυθμών της ψηφιακής υπερκατανάλωσης, εντούτοις, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δύσκολα μπορεί να υπηρετήσει πειστικά μία τέτοια λογική.
Η σχέση του ίδιου (εικάζουμε και του νέου του επιτελείου) με τη Gen Z παραμένει κατά βάσιν εξωτερική και επιφανειακή, παρά ένα προϊόν ουσιώδους και οργανικής πολιτικής σύνδεσης.
Η φρασεολογία, οι αναφορές και το πολιτικό του λεξιλόγιο εξακολουθούν να απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα μεγαλύτερο ηλικιακά ακροατήριο, κάτι που φάνηκε χαρακτηριστικά και στο αμήχανο προεκλογικό σποτ του 2023 με το περιβόητο «μπρόεδρε»…
Επρόκειτο για μία απέλπιδα απόπειρα μίμησης νεανικών πολιτισμικών κωδίκων που περισσότερο παρήγαγε cringe παρά ταύτιση.
Kατάφερε, δε, το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα, ήτοι να αναδείξει ότι η πολιτική του φρασεολογία παραμένει βαθύτατα boomer, ακόμα και όταν επιχειρεί να αυτοσχεδιάσει.
Όμως το πιο σημαντικό στοιχείο έγκειται στη διαπίστωση, ότι η Πολιτική Επικοινωνία, στο τέλος της ημέρας, δεν παύει να είναι στον πυρήνα της Πολιτική.
Παραμένει ένα εργαλείο που ασκείται στο πεδίο της κοινωνικής εκπροσώπησης, των υλικών συμφερόντων και των πραγματικών σχέσεων με κοινωνικά ακροατήρια.
Κατ΄ επέκτασιν, το αν η «ΕΛΑΣ» θα αντέξει και πέραν του φρέσκου επικοινωνιακού ντόρου δεν θα κριθεί από τα trends και τα hashtags, αλλά από το κατά πόσο μπορεί να οικοδομήσει μία ειλικρινή σχέση εκπροσώπησης με μία κοινωνία που εδώ και χρόνια εμφανίζεται ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένη από το πολιτικό σύστημα συλλήβδην.
Ωστόσο, το ζήτημα ότι ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει χάσει αυτό το παιχνίδι ήδη από τον Αύγουστο του 2015.
Ποιος μπορεί, αλήθεια, να πειστεί ότι οποιαδήποτε «Συμπαράταξη» με αυτόν στην ηγεσία θα είναι πραγματικά… «Αριστερή»;
Ομ.Αρ.
www.bankingnews.gr
Πράγματι, ο τίτλος ΕΛΑΣ εν έτει 2026 μπορεί να παραγάγει αρνητικές συσχετίσεις σε πολλαπλά επίπεδα.
Στους αριστερούς επειδή θεωρείται συμβολική οικειοποίηση της μεγαλειώδους οργάνωσης της Εθνικής Αντίστασης από ένα πολιτικό προσωπικό που ελάχιστη σχέση έχει, πλέον, με την Αριστερά.
Στους δεξιούς, επειδή ξυπνά τα ενοχλητικά φαντάσματα του παρελθόντος.
Στο αμφιταλαντευόμενο εκλογικό σώμα, λόγω της αυθαίρετης εισβολής του στα ιερά και τα όσια ενός «πανεθνικού» λεξιλογίου.
Από όπου και να πιάσει κανείς το όνομα του νέου κόμματος, θα διαπιστώσει, ότι σε επίπεδο συμβολισμών, εγκλωβίζεται σε αρνητικές συνδηλώσεις, ενώ συνάμα αδυνατεί να γεννήσει θετικές ταυτίσεις - ιδίως στο ακροατήριο στο οποίο αξιώνει να απευθυνθεί προνομιακά (κεντροαριστεροί/ες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ που στήριξαν τη στρατηγική επιλογή των Μνημονίων, μεσήλικες).
Άρα είναι εύλογο να προεξοφλήσουμε τον τίτλο του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα ως αποτυχημένο;
Η πολιτική ως content και η επιτυχία της «ΕΛΑΣ»
Στη μεταμοντέρνα πολιτική επικοινωνία του 21ου αιώνα το πολιτικό μήνυμα κρίνεται περισσότερα ως προς την καταναλωσιμότητά του, και λιγότερο ως προς τη συνέπεια μεταξύ του συμβόλου και της ιδέας που αυτό υπηρετεί.
Για την ακρίβεια, η «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα κάνει γκελ επειδή φέρει τόσες πολλές αρνητικές συνδηλώσεις: μία, δύο, τρεις, πολλαπλές αναγνώσεις, όλες ανολοκλήρωτες, όλες στο επίπεδο του φθηνού, ίσως και ειρωνικού, εντυπωσιασμού.
Διότι στην εποχή της λεγόμενης «αισθητικοποίησης» του πολιτικού, στην οποία επικρατεί η ταχύτατη κατανάλωση του πολιτικού content, το κοινό δίνει έμφαση στη μορφή ενώ αγνοεί το περιεχόμενο.
Το «ΕΛΑΣ», κατά συνέπεια, δεν αποσκοπεί σε κάποιος είδους μεταπολιτευτική ταύτιση των μαζών με το πολιτικό σημαίνον.
Το ζήτημα είναι να κάνει ντόρο στο TikTok, να «γράψει» σχόλια στο Twitter, να προκαλέσει φωνές στα τηλεπαράθυρα, να παραμείνει στην επιφάνεια (σοσιαλ)μιντιακής επικαιρότητας όσο περισσότερο γίνεται, ακόμη και με αρνητικό πρόσημο.
Υπό αυτή την έννοια, η «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα κρίνεται ήδη ως επιτυχημένη.
To (πολιτικο)επικοινωνιακό πρόβλημα είναι ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας
Παρά ταύτα, σε αυτό ακριβώς το σημείο ανακύπτουν και τα εγγενή όρια του εγχειρήματος.
Διότι μπορεί το «ΕΛΑΣ» ως όνομα να λειτουργεί αποτελεσματικά ως πολιτικό content εντός των ρυθμών της ψηφιακής υπερκατανάλωσης, εντούτοις, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δύσκολα μπορεί να υπηρετήσει πειστικά μία τέτοια λογική.
Η σχέση του ίδιου (εικάζουμε και του νέου του επιτελείου) με τη Gen Z παραμένει κατά βάσιν εξωτερική και επιφανειακή, παρά ένα προϊόν ουσιώδους και οργανικής πολιτικής σύνδεσης.
Η φρασεολογία, οι αναφορές και το πολιτικό του λεξιλόγιο εξακολουθούν να απευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά σε ένα μεγαλύτερο ηλικιακά ακροατήριο, κάτι που φάνηκε χαρακτηριστικά και στο αμήχανο προεκλογικό σποτ του 2023 με το περιβόητο «μπρόεδρε»…
Επρόκειτο για μία απέλπιδα απόπειρα μίμησης νεανικών πολιτισμικών κωδίκων που περισσότερο παρήγαγε cringe παρά ταύτιση.
Kατάφερε, δε, το αντίθετο ακριβώς αποτέλεσμα, ήτοι να αναδείξει ότι η πολιτική του φρασεολογία παραμένει βαθύτατα boomer, ακόμα και όταν επιχειρεί να αυτοσχεδιάσει.
Όμως το πιο σημαντικό στοιχείο έγκειται στη διαπίστωση, ότι η Πολιτική Επικοινωνία, στο τέλος της ημέρας, δεν παύει να είναι στον πυρήνα της Πολιτική.
Παραμένει ένα εργαλείο που ασκείται στο πεδίο της κοινωνικής εκπροσώπησης, των υλικών συμφερόντων και των πραγματικών σχέσεων με κοινωνικά ακροατήρια.
Κατ΄ επέκτασιν, το αν η «ΕΛΑΣ» θα αντέξει και πέραν του φρέσκου επικοινωνιακού ντόρου δεν θα κριθεί από τα trends και τα hashtags, αλλά από το κατά πόσο μπορεί να οικοδομήσει μία ειλικρινή σχέση εκπροσώπησης με μία κοινωνία που εδώ και χρόνια εμφανίζεται ολοένα και πιο αποσυνδεδεμένη από το πολιτικό σύστημα συλλήβδην.
Ωστόσο, το ζήτημα ότι ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να έχει χάσει αυτό το παιχνίδι ήδη από τον Αύγουστο του 2015.
Ποιος μπορεί, αλήθεια, να πειστεί ότι οποιαδήποτε «Συμπαράταξη» με αυτόν στην ηγεσία θα είναι πραγματικά… «Αριστερή»;
Ομ.Αρ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών