O Ν. Κακογιάννης είναι διδάκτορας ΕΜΠ
Αγαπητέ Συνέλληνα,
Είμαι 32 ετών.
Κατάγομαι από μία μικροαστική οικογένεια με δύο συνταξιούχους γονείς του Δημοσίου.
Εργάζομαι ήδη δέκα ολόκληρα χρόνια, ενώ τα τελευταία πέντε, έχω ιδρύσει δύο εταιρείες, οι οποίες δημιούργησαν αντίστοιχα αξιόλογες θέσεις εργασίας, δίνοντας τη δυνατότητα τόσο σε εμένα, όσο και στους συνεργάτες μου, να συντηρούμαστε και να αναπτυσσόμαστε, κατά το δυνατόν πάντα λόγω της άσχημης συγκυρίας, εργαζόμενοι πάνω σε αυτά που με κόπο σπουδάσαμε.
Δε φοβάμαι να σου παραδεχτώ ότι την τελευταία αυτή πενταετία συνεχώς αγωνιώ.
Αγωνιώ για τις επιλογές και τις αποφάσεις που καλούμαι να πάρω καθημερινά και θα επηρεάσουν την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που έχουμε ανέβει στο ίδιο καράβι και πλέουμε κόντρα στη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, την τεμπελιά και τον ωχαδερφισμό.
Όμως, την τελευταία αυτή εβδομάδα δεν αγωνιώ απλώς.
Τρέμω!
Τρέμω και δεν κοιμάμαι.
Από φόβο και από απόγνωση.
Από αδυναμία να κατανοήσω όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση και κυρίως και πάνω από όλα, από την αδυναμία μου να κατανοήσω εσένα Συνέλληνα, αδερφέ, φίλε, συνεργάτη.
Από το 2010 και μέχρι σήμερα, όλοι μας χάσαμε πολλά.
Πάρα πολλά!
Εισοδήματα και συντάξεις που υπολογίζονται οικονομικά, αλλά ενίοτε και κυρίως, την αισιοδοξία μας και την ελπίδα.
Και πάλι όμως βρήκαμε το κουράγιο να συνεχίσουμε.
Για να μιλήσω προσωπικά, μιας και δεν είμαι βολεμένος για να το αποφύγω, εγώ και η οικογένειά μου, χάσαμε το 2012 το ½ των αποταμιεύσεων μιας ζωής, λόγω του κουρέματος των ομολόγων (PSI), ώστε να ελαφρυνθεί το χρέος όλων μας!
Δεν ανήκω λοιπόν σ’ αυτούς που έπαιξαν χρηματιστήριο και τζόγαραν, για να αποδεχθώ εύκολα, ως μέρος του παιχνιδιού και τη «χασούρα».
Αντιθέτως, επένδυσα και δάνεισα στο Ελληνικό Δημόσιο!
Και εν τέλει έχασα και ξανάρχισα σχεδόν απ’ την αρχή!
Ας εξετάσουμε όμως το σήμερα.
Τι έχουμε για να πορευτούμε από δω και πέρα;
Ποιές εγγυήσεις, ποιό πλαίσιο, ποιός μπορεί να μας πείσει ότι έχουμε την ευκαιρία να ξαναρχίσουμε;
Ο πρωθυπουργός μας;
Ο ίδιος αυτός Πρωθυπουργός που με οργανωμένο, απ’ ό,τι φαίνεται, σχέδιο μας αποσπά από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας μια δημοκρατική διαδικασία όπως το δημοψήφισμα για δεκανίκι; Διχάζοντας έναν λαό που έχει ήδη ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ;
Τάζοντας ανεδαφικά ουρί και πιλάφια;
Η περίφημη ρήση του Βίσμαρκ λέει ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», εκφράζει δηλαδή την πεποίθηση ότι η φιλοδοξία πρέπει να μετριάζεται και ότι ο καλός πολιτικός εν τέλει κρίνεται από την επάρκεια και την ικανότητά του να αποτιμά ρεαλιστικά τις κρίσιμες καταστάσεις.
Ποιός ρεαλισμός διαπνέει τις εξαγγελίες του κυρίου αυτού;
Και αλήθεια, έχει ο τελευταίος δουλέψει ποτέ στη ζωή του ώστε τα επιχειρήματά του να είναι εφαρμόσιμα σε μια κοινωνία και μια αγορά που καταστρέφεται;
Και ποιός ήταν ο ρόλος του όταν «σπούδαζε;».
Εγώ, επειδή σίγουρα από τους «άλλους», τους «άλλους» που δεν ανέχονται τη Χούντα των ΜΜΕ, αλλά στομώνουν μέχρι και το σκίτσο ως μέσο διαχρονικού πολιτικού λόγου, θα χαρακτηριστώ «Γερμανοτσολιάς», αφήνω σε σένα Έλληνα τα συμπεράσματα.
Αγαπητέ φίλε και συνοδοιπόρε στην κρίση, έχεις άραγε αναρωτηθεί τι εξυπηρετεί η κυβέρνηση που στηρίζεις με το ΟΧΙ στην αυριανή κατάφωρα παράνομη και διχαστική διαδικασία;
Με το ΟΧΙ, εσύ κατανοείς τί ακριβώς εξυπηρετείς;
-Με το ΟΧΙ, συνηγορείς να συνεχίσει να υπάρχει ένας αναχρονιστικός και διογκωμένος δημόσιος τομέας, ο οποίος ζει εις βάρος των μικρομεσαίων και των άνεργων,
-Με το ΟΧΙ, απολύεις χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους (και τους δικούς μου), άλλωστε αυτοί, μάλλον είναι υπάλληλοι ενός κατώτερου Θεού, αφού κανείς δεν τους εγγυάται την εργασία και το μισθό τους,
-Με το ΟΧΙ, επιβεβαιώνεις το σύνδρομο του μέτριου μέσο Έλληνα που δεν τα κατάφερε, να σύρει στην καταστροφή μαζί του και όλους τους υπολοίπους, ισορροπώντας μια τραμπάλα που μέχρι τώρα σε κάθιζε στη θέση πάνω από τη γη,
-Με το ΟΧΙ, βοηθάς τα άκρα να επικρατήσουν,
-Με το ΟΧΙ, μας διώχνεις από την Ευρώπη, από την κοιτίδα του πολιτισμού και της ανάπτυξης,
-Με το ΟΧΙ, αλβανοποιείς μια χώρα που για δεκαετίες σου έδωσε την ευκαιρία να ζήσεις (και ζούσες) σε επίπεδο ανώτερο από αυτό για το οποίο είχες πραγματικά κοπιάσει,
-Με το ΟΧΙ, μηδενίζεις τις καταθέσεις των φτωχών. Μην αυταπατάσαι, οι εύποροι, τα έχουν ήδη αποσύρει στο εξωτερικό.
-Με το ΟΧΙ, τοποθετείς τη Χώρα σου εκτός του Ευρωπαϊκού τόξου. Βάζεις ρότα για την Ανατολή, όπου δεν σε περιμένουν σύμμαχοι και ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου για γεωπολιτικές εξελίξεις.
Τα παραπάνω δεν είναι προπαγάνδα.
Δεν σου τα λέει ένας πληρωμένος δημοσιογράφος που εξυπηρετεί συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών, δεν σου τα γράφει ένας λομπίστας, ένας κληρονόμος εκατομμυρίων, ένας τακτοποιημένος πολιτικός που φοβάται μη χάσει την έδρα του στη Βουλή ή το Υπουργείο.
Σου τα λέει ένας πολίτης που στην πιο παραγωγική του ηλικία, βλέπει τα ψεύδη να ντύνονται επιχειρήματα, την άγνοια να τον οδηγεί σε αχαρτογράφητα νερά, τους κόπους για μια αξιοπρεπή ζωή να θυσιάζονται στο βωμό μιας δήθεν διαπραγμάτευσης.
Σου τα λέω εγώ γιατί οι ψεύτες πολιτικοί σου δε σου τα λένε, «ευκολόπιστε λαέ και πάντα προδομένε!» που έλεγε και ο Ελύτης.
Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΟΧΙ, στη δημοκρατία που υποτίθεται ότι δεν εκβιάζεται, είσαι ελεύθερος να ψηφίσεις ό,τι επιθυμείς.
Εγώ όμως, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σε συγχωρήσω που εξαιτίας της Κυβέρνησής σου, ικανοί άνθρωποι κλαίνε και φοβούνται για το μέλλον τους.
Το δικό τους και των παιδιών τους.
Που ηλικιωμένοι στοιβάζονται και λιποθυμούν για 120 και 60 Ευρώ.
Αυτό, εγώ προσωπικά, δεν ξέρω αν θα στο συγχωρήσω.
Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΟΧΙ, κανείς μας δε θέλει τη λιτότητα.
Κανείς μας δεν αγαπάει τον Σόιμπλε.
Επιθυμούμε όμως, την ανάπτυξη μέσα στην ευρωπαϊκή μας οικογένεια.
Γιατί πρέπει να είναι κακό αυτό;
Επιθυμούμε τα δισεκατομμύρια του ΕΣΠΑ για έργα υποδομών, για την επιχειρηματικότητα και για τους αγρότες.
Γιατί αυτό στα μάτια σου είναι φαντάζει προδοτικό; Επιθυμούμε, να μπορούμε να ζούμε σε ένα διαδραστικό περιβάλλον με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους Πολίτες, να τους μεταλαμπαδεύουμε εμπειρίες και καινοτόμες ιδέες και αντίστροφα.
Όχι να ζούμε αποκομμένοι στο επικίνδυνο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης.
Γιατί δεν είναι όμορφο αυτό για σένα;
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ.
Ο πρώτος που θα υποφέρει θα είσαι εσύ, εγώ και οι ερχόμενες τρεις γενιές Ελλήνων που ακολουθούν, χωρίς να μπορώ να εγγυηθώ ότι πότε όλη αυτή η ολίσθηση θα σταματήσει.
Με τη ψήφο σου ανοίγεις το δρόμο στους άσπονδους γείτονες φίλους μας (βλ. Τουρκία και Αλβανία) να υλοποιήσουν ό,τι δε μπορούσαν τόσα χρόνια, επειδή τα σύνορά μας, ήταν σύνορα της μεγάλης Ευρωπαϊκής Οικογένειας.
Μένοντας έξω από αυτά, πώς θα τα καταφέρεις;
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ, δε σου ζητάω να αρχίσεις να είσαι παραγωγικός και μεταρρυθμιστικός.
Δεν γίνεται άλλωστε από τη μια στιγμή στην άλλη.
Σου ζητάω, όπως ο Σωκράτης, να αποδεχθείς τις αδυναμίες σου και να αφήσεις όσους είχαν δουλειά να συνεχίσουν να την έχουν, για να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις για την μείωση των οποίων διαδηλώνεις. Σου ζητάω να μην διακηρύττεις το φρούδο «δεν έχω να χάσω κάτι», γιατί έχεις να χάσεις την αξιοπρέπεια σου.
Και αυτή την φορά θα την χάσεις πραγματικά.
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ, δε θα σου χαϊδέψω τα αυτιά όπως κάνουν οι σημερινοί Κυβερνώντες.
Η αλήθεια είναι πικρή.
Με έχεις ανάγκη εμένα και τους ομοίους μου, ώστε να μη φύγουμε στο εξωτερικό.
Χάρη στο μόχθο μας, ζεις έστω και δύσκολα τώρα.
Δείξε μας εμπιστοσύνη ότι, μέσα στο Ευρώ, θα προσπαθήσουμε να πάμε τη Χώρα και πάλι μπροστά, αλλιώς όλοι θα συμπληρώνουμε δελτίο ελπίδος όχι στον ΟΠΑΠ, αλλά στον φούρνο της γειτονιάς μας και τότε «ο πόνος, ο απέραντος ανθρώπινος πόνος» δεν ξέρω αν θα μπορεί «να μας ανασηκώσει πάνω από τους εαυτούς μας», όπως γράφει ο Λειβαδίτης.
Καλή δύναμη σε όλους μας!
Με συντροφικούς χαιρετισμούς,
Dr. Νικόλας Κακογιάννης"
Σημειώνεται ότι ο Ν.Κ. είναι διδάκτορας ΕΜΠ, MsC Economics, Πρόεδρος ABEC Group, Visitor Researcher σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού
www.bankingnews.gr
Είμαι 32 ετών.
Κατάγομαι από μία μικροαστική οικογένεια με δύο συνταξιούχους γονείς του Δημοσίου.
Εργάζομαι ήδη δέκα ολόκληρα χρόνια, ενώ τα τελευταία πέντε, έχω ιδρύσει δύο εταιρείες, οι οποίες δημιούργησαν αντίστοιχα αξιόλογες θέσεις εργασίας, δίνοντας τη δυνατότητα τόσο σε εμένα, όσο και στους συνεργάτες μου, να συντηρούμαστε και να αναπτυσσόμαστε, κατά το δυνατόν πάντα λόγω της άσχημης συγκυρίας, εργαζόμενοι πάνω σε αυτά που με κόπο σπουδάσαμε.
Δε φοβάμαι να σου παραδεχτώ ότι την τελευταία αυτή πενταετία συνεχώς αγωνιώ.
Αγωνιώ για τις επιλογές και τις αποφάσεις που καλούμαι να πάρω καθημερινά και θα επηρεάσουν την οικογένειά μου και τους ανθρώπους που έχουμε ανέβει στο ίδιο καράβι και πλέουμε κόντρα στη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, την τεμπελιά και τον ωχαδερφισμό.
Όμως, την τελευταία αυτή εβδομάδα δεν αγωνιώ απλώς.
Τρέμω!
Τρέμω και δεν κοιμάμαι.
Από φόβο και από απόγνωση.
Από αδυναμία να κατανοήσω όλη αυτή την πρωτόγνωρη κατάσταση και κυρίως και πάνω από όλα, από την αδυναμία μου να κατανοήσω εσένα Συνέλληνα, αδερφέ, φίλε, συνεργάτη.
Από το 2010 και μέχρι σήμερα, όλοι μας χάσαμε πολλά.
Πάρα πολλά!
Εισοδήματα και συντάξεις που υπολογίζονται οικονομικά, αλλά ενίοτε και κυρίως, την αισιοδοξία μας και την ελπίδα.
Και πάλι όμως βρήκαμε το κουράγιο να συνεχίσουμε.
Για να μιλήσω προσωπικά, μιας και δεν είμαι βολεμένος για να το αποφύγω, εγώ και η οικογένειά μου, χάσαμε το 2012 το ½ των αποταμιεύσεων μιας ζωής, λόγω του κουρέματος των ομολόγων (PSI), ώστε να ελαφρυνθεί το χρέος όλων μας!
Δεν ανήκω λοιπόν σ’ αυτούς που έπαιξαν χρηματιστήριο και τζόγαραν, για να αποδεχθώ εύκολα, ως μέρος του παιχνιδιού και τη «χασούρα».
Αντιθέτως, επένδυσα και δάνεισα στο Ελληνικό Δημόσιο!
Και εν τέλει έχασα και ξανάρχισα σχεδόν απ’ την αρχή!
Ας εξετάσουμε όμως το σήμερα.
Τι έχουμε για να πορευτούμε από δω και πέρα;
Ποιές εγγυήσεις, ποιό πλαίσιο, ποιός μπορεί να μας πείσει ότι έχουμε την ευκαιρία να ξαναρχίσουμε;
Ο πρωθυπουργός μας;
Ο ίδιος αυτός Πρωθυπουργός που με οργανωμένο, απ’ ό,τι φαίνεται, σχέδιο μας αποσπά από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρησιμοποιώντας μια δημοκρατική διαδικασία όπως το δημοψήφισμα για δεκανίκι; Διχάζοντας έναν λαό που έχει ήδη ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ;
Τάζοντας ανεδαφικά ουρί και πιλάφια;
Η περίφημη ρήση του Βίσμαρκ λέει ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού», εκφράζει δηλαδή την πεποίθηση ότι η φιλοδοξία πρέπει να μετριάζεται και ότι ο καλός πολιτικός εν τέλει κρίνεται από την επάρκεια και την ικανότητά του να αποτιμά ρεαλιστικά τις κρίσιμες καταστάσεις.
Ποιός ρεαλισμός διαπνέει τις εξαγγελίες του κυρίου αυτού;
Και αλήθεια, έχει ο τελευταίος δουλέψει ποτέ στη ζωή του ώστε τα επιχειρήματά του να είναι εφαρμόσιμα σε μια κοινωνία και μια αγορά που καταστρέφεται;
Και ποιός ήταν ο ρόλος του όταν «σπούδαζε;».
Εγώ, επειδή σίγουρα από τους «άλλους», τους «άλλους» που δεν ανέχονται τη Χούντα των ΜΜΕ, αλλά στομώνουν μέχρι και το σκίτσο ως μέσο διαχρονικού πολιτικού λόγου, θα χαρακτηριστώ «Γερμανοτσολιάς», αφήνω σε σένα Έλληνα τα συμπεράσματα.
Αγαπητέ φίλε και συνοδοιπόρε στην κρίση, έχεις άραγε αναρωτηθεί τι εξυπηρετεί η κυβέρνηση που στηρίζεις με το ΟΧΙ στην αυριανή κατάφωρα παράνομη και διχαστική διαδικασία;
Με το ΟΧΙ, εσύ κατανοείς τί ακριβώς εξυπηρετείς;
-Με το ΟΧΙ, συνηγορείς να συνεχίσει να υπάρχει ένας αναχρονιστικός και διογκωμένος δημόσιος τομέας, ο οποίος ζει εις βάρος των μικρομεσαίων και των άνεργων,
-Με το ΟΧΙ, απολύεις χιλιάδες ιδιωτικούς υπαλλήλους (και τους δικούς μου), άλλωστε αυτοί, μάλλον είναι υπάλληλοι ενός κατώτερου Θεού, αφού κανείς δεν τους εγγυάται την εργασία και το μισθό τους,
-Με το ΟΧΙ, επιβεβαιώνεις το σύνδρομο του μέτριου μέσο Έλληνα που δεν τα κατάφερε, να σύρει στην καταστροφή μαζί του και όλους τους υπολοίπους, ισορροπώντας μια τραμπάλα που μέχρι τώρα σε κάθιζε στη θέση πάνω από τη γη,
-Με το ΟΧΙ, βοηθάς τα άκρα να επικρατήσουν,
-Με το ΟΧΙ, μας διώχνεις από την Ευρώπη, από την κοιτίδα του πολιτισμού και της ανάπτυξης,
-Με το ΟΧΙ, αλβανοποιείς μια χώρα που για δεκαετίες σου έδωσε την ευκαιρία να ζήσεις (και ζούσες) σε επίπεδο ανώτερο από αυτό για το οποίο είχες πραγματικά κοπιάσει,
-Με το ΟΧΙ, μηδενίζεις τις καταθέσεις των φτωχών. Μην αυταπατάσαι, οι εύποροι, τα έχουν ήδη αποσύρει στο εξωτερικό.
-Με το ΟΧΙ, τοποθετείς τη Χώρα σου εκτός του Ευρωπαϊκού τόξου. Βάζεις ρότα για την Ανατολή, όπου δεν σε περιμένουν σύμμαχοι και ανοίγεις τον ασκό του Αιόλου για γεωπολιτικές εξελίξεις.
Τα παραπάνω δεν είναι προπαγάνδα.
Δεν σου τα λέει ένας πληρωμένος δημοσιογράφος που εξυπηρετεί συμφέροντα μεγαλοεπιχειρηματιών, δεν σου τα γράφει ένας λομπίστας, ένας κληρονόμος εκατομμυρίων, ένας τακτοποιημένος πολιτικός που φοβάται μη χάσει την έδρα του στη Βουλή ή το Υπουργείο.
Σου τα λέει ένας πολίτης που στην πιο παραγωγική του ηλικία, βλέπει τα ψεύδη να ντύνονται επιχειρήματα, την άγνοια να τον οδηγεί σε αχαρτογράφητα νερά, τους κόπους για μια αξιοπρεπή ζωή να θυσιάζονται στο βωμό μιας δήθεν διαπραγμάτευσης.
Σου τα λέω εγώ γιατί οι ψεύτες πολιτικοί σου δε σου τα λένε, «ευκολόπιστε λαέ και πάντα προδομένε!» που έλεγε και ο Ελύτης.
Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΟΧΙ, στη δημοκρατία που υποτίθεται ότι δεν εκβιάζεται, είσαι ελεύθερος να ψηφίσεις ό,τι επιθυμείς.
Εγώ όμως, δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σε συγχωρήσω που εξαιτίας της Κυβέρνησής σου, ικανοί άνθρωποι κλαίνε και φοβούνται για το μέλλον τους.
Το δικό τους και των παιδιών τους.
Που ηλικιωμένοι στοιβάζονται και λιποθυμούν για 120 και 60 Ευρώ.
Αυτό, εγώ προσωπικά, δεν ξέρω αν θα στο συγχωρήσω.
Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΟΧΙ, κανείς μας δε θέλει τη λιτότητα.
Κανείς μας δεν αγαπάει τον Σόιμπλε.
Επιθυμούμε όμως, την ανάπτυξη μέσα στην ευρωπαϊκή μας οικογένεια.
Γιατί πρέπει να είναι κακό αυτό;
Επιθυμούμε τα δισεκατομμύρια του ΕΣΠΑ για έργα υποδομών, για την επιχειρηματικότητα και για τους αγρότες.
Γιατί αυτό στα μάτια σου είναι φαντάζει προδοτικό; Επιθυμούμε, να μπορούμε να ζούμε σε ένα διαδραστικό περιβάλλον με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους Πολίτες, να τους μεταλαμπαδεύουμε εμπειρίες και καινοτόμες ιδέες και αντίστροφα.
Όχι να ζούμε αποκομμένοι στο επικίνδυνο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης.
Γιατί δεν είναι όμορφο αυτό για σένα;
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ.
Ο πρώτος που θα υποφέρει θα είσαι εσύ, εγώ και οι ερχόμενες τρεις γενιές Ελλήνων που ακολουθούν, χωρίς να μπορώ να εγγυηθώ ότι πότε όλη αυτή η ολίσθηση θα σταματήσει.
Με τη ψήφο σου ανοίγεις το δρόμο στους άσπονδους γείτονες φίλους μας (βλ. Τουρκία και Αλβανία) να υλοποιήσουν ό,τι δε μπορούσαν τόσα χρόνια, επειδή τα σύνορά μας, ήταν σύνορα της μεγάλης Ευρωπαϊκής Οικογένειας.
Μένοντας έξω από αυτά, πώς θα τα καταφέρεις;
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ, δε σου ζητάω να αρχίσεις να είσαι παραγωγικός και μεταρρυθμιστικός.
Δεν γίνεται άλλωστε από τη μια στιγμή στην άλλη.
Σου ζητάω, όπως ο Σωκράτης, να αποδεχθείς τις αδυναμίες σου και να αφήσεις όσους είχαν δουλειά να συνεχίσουν να την έχουν, για να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις για την μείωση των οποίων διαδηλώνεις. Σου ζητάω να μην διακηρύττεις το φρούδο «δεν έχω να χάσω κάτι», γιατί έχεις να χάσεις την αξιοπρέπεια σου.
Και αυτή την φορά θα την χάσεις πραγματικά.
Αγαπητέ Συνέλληνα του ΟΧΙ, δε θα σου χαϊδέψω τα αυτιά όπως κάνουν οι σημερινοί Κυβερνώντες.
Η αλήθεια είναι πικρή.
Με έχεις ανάγκη εμένα και τους ομοίους μου, ώστε να μη φύγουμε στο εξωτερικό.
Χάρη στο μόχθο μας, ζεις έστω και δύσκολα τώρα.
Δείξε μας εμπιστοσύνη ότι, μέσα στο Ευρώ, θα προσπαθήσουμε να πάμε τη Χώρα και πάλι μπροστά, αλλιώς όλοι θα συμπληρώνουμε δελτίο ελπίδος όχι στον ΟΠΑΠ, αλλά στον φούρνο της γειτονιάς μας και τότε «ο πόνος, ο απέραντος ανθρώπινος πόνος» δεν ξέρω αν θα μπορεί «να μας ανασηκώσει πάνω από τους εαυτούς μας», όπως γράφει ο Λειβαδίτης.
Καλή δύναμη σε όλους μας!
Με συντροφικούς χαιρετισμούς,
Dr. Νικόλας Κακογιάννης"
Σημειώνεται ότι ο Ν.Κ. είναι διδάκτορας ΕΜΠ, MsC Economics, Πρόεδρος ABEC Group, Visitor Researcher σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών