Η γεωγραφία δίνει στος Houthi τη δυνατότητα να επηρεάζουν ένα κρίσιμο σημείο της παγκόσμιας ενεργειακής αλυσίδας: το Bab el-Mandeb, τη θαλάσσια πύλη ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Aden
Οι Houthis δεν χρειάζεται να καταστρέψουν το δολάριο για να πλήξουν το πετροδολάριο και τον σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή του Περσικού Κόλπου.
Αρκεί να κάνουν ακριβότερη, δυσκολότερη και πιο επισφαλή τη διαδικασία που επιτρέπει στο πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου να φτάνει στις παγκόσμιες αγορές.
Αυτό είναι το ουσιαστικό οικονομικό διακύβευμα πίσω από τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και την απειλή για τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή.
Το πετροδολάριο δεν είναι απλώς η τιμολόγηση του πετρελαίου σε δολάρια.
Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που συνδέει την παραγωγή πετρελαίου του Περσικού, τις θαλάσσιες μεταφορές, την ασφάλιση, τη χρηματοδότηση, τις αγορές συναλλάγματος και, τελικά, την αμερικανική στρατιωτική προστασία των βασικών εμπορικών διαδρομών.
Αν το κόστος αυτής της αλυσίδας αυξάνεται, αυξάνεται και το κόστος του ίδιου του συστήματος.
Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο αυτής της εξίσωσης - είναι ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει στηρίζει την αμερικανική ηγεμονία με το δολάριο και την αγορά αμερικανικών ομολόγων με αντάλλαγμα την ασπίδα ασφαλείας που πλέον μοιάζει με ανέκδοτο.
Το οικονομικό της μοντέλο εξακολουθεί να στηρίζεται σε τεράστιες πετρελαϊκές ταμειακές ροές, την ώρα που η κυβέρνηση χρηματοδοτεί ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα οικονομικού μετασχηματισμού στον κόσμο μέσω του Vision 2030. Ο προϋπολογισμός του 2026 προβλέπει δαπάνες 1,313 τρισ. riyals έναντι εσόδων 1,147 τρισ., δημιουργώντας δημοσιονομικό έλλειμμα 165 δισ. riyals, περίπου 3,3% του ΑΕΠ.
Αυτό σημαίνει ότι το Ριάντ χρειάζεται υψηλές και σχετικά σταθερές πετρελαϊκές εισπράξεις για να διατηρεί ταυτόχρονα κοινωνικές δαπάνες, κρατικές επενδύσεις, υποδομές και τα μεγάλα projects του Vision 2030.
Όσο αυξάνεται η γεωπολιτική αβεβαιότητα, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στην ονομαστική αξία του πετρελαίου και στο πραγματικό κόστος για να παραχθεί, μεταφερθεί και πουληθεί.
Η Aramco παραμένει ο βασικός χρηματοδοτικός μηχανισμός αυτής της οικονομικής αρχιτεκτονικής.
Το 2025 κατέγραψε προσαρμοσμένα καθαρά κέρδη 104,7 δισ. δολαρίων, ελεύθερες ταμειακές ροές 85,4 δισ. και συνολικές διανομές προς τους μετόχους 85,5 δισ. δολάρια, ενώ οι κεφαλαιουχικές δαπάνες ανήλθαν σε 52,2 δισ. δολάρια.
Η μέση πραγματοποιηθείσα τιμή του αργού της ήταν 69,2 δολάρια ανά βαρέλι.
Τα μεγέθη αυτά δείχνουν γιατί η ασφάλεια της εξαγωγικής αλυσίδας δεν είναι δευτερεύον ζήτημα για το Ριάντ.
Ακόμη και μια μικρή αύξηση του κόστους μεταφοράς σε έναν όγκο εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως μπορεί να μετατραπεί σε τεράστια οικονομική επιβάρυνση.
Η σημασία της επίθεσης των Houthis
Η γεωγραφία τους δίνει τη δυνατότητα να επηρεάζουν ένα κρίσιμο σημείο της παγκόσμιας ενεργειακής αλυσίδας: το Bab el-Mandeb, τη θαλάσσια πύλη ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Aden. Όταν οι ναυτιλιακές εταιρείες θεωρούν ότι η διέλευση από την περιοχή είναι υπερβολικά επικίνδυνη, τα πλοία μπορούν να επιλέξουν την παράκαμψη της Αφρικής μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
Το αποτέλεσμα είναι δραματικό για τα οικονομικά της μεταφοράς: πρόσφατες εκτιμήσεις δείχνουν ότι ένα ταξίδι μπορεί να αυξηθεί από περίπου 19 σε 48 ημέρες, ενώ μόνο το κόστος καυσίμων μπορεί να αυξηθεί από 1,26 εκατ. σε 2,87 εκατ. δολάρια ανά ταξίδι.
Παράλληλα, η διέλευση από τη Διώρυγα του Suez κοστίζει περίπου 1 εκατ. δολάρια, γεγονός που μετατρέπει την επιλογή της διαδρομής σε καθαρά οικονομικό υπολογισμό.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο χρόνος ή το καύσιμο.
Είναι η ασφάλιση, η διαθεσιμότητα των δεξαμενόπλοιων και το κόστος του κεφαλαίου. Τον Σεπτέμβριο του 2026, οι μεταφορτώσεις πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο κοντά στο Ομάν έφτασαν περίπου τα 2,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, έναντι 1,4 εκατ. τον Αύγουστο, ενώ το κόστος ναύλωσης πολύ μεγάλων δεξαμενόπλοιων ξεπέρασε σε ορισμένες περιπτώσεις τα 30 δολάρια ανά βαρέλι.
Οι παραγωγοί αναγκάζονται έτσι να απορροφήσουν μέρος του αυξημένου κόστους μεταφοράς, ενώ η περιορισμένη διαθεσιμότητα πλοίων και η ανάγκη για στρατιωτική συνοδεία δημιουργούν επιπλέον πιέσεις.
Το πετρέλαιο μπορεί να εξακολουθεί να πωλείται σε δολάρια, αλλά το κόστος για να φτάσει στον αγοραστή έχει ήδη αλλάξει.
Η Σαουδική Αραβία έχει βέβαια ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: μπορεί να παρακάμπτει εν μέρει τα στενά σημεία μέσω χερσαίων υποδομών.
Ο αγωγός East-West μπορεί ονομαστικά να μεταφέρει έως 7 εκατ. βαρέλια ημερησίως προς τη Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα.
Όμως και αυτή η υποδομή δεν είναι άτρωτη.
Μετά από επίθεση στις 11 Σεπτεμβρίου, η Saudi Aramco χρειάστηκε να ανακατευθύνει περίπου 4 εκατ. βαρέλια ημερησίως προς τη Yanbu, ενώ τρεις σταθμοί άντλησης υπέστησαν ζημιές και η πλήρης αποκατάσταση εκτιμήθηκε σε έξι έως οκτώ εβδομάδες.
Η εικόνα αυτή δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον απλώς «ποιο στενό θα χρησιμοποιήσει το δεξαμενόπλοιο», αλλά πόσες εναλλακτικές διαδρομές και υποδομές διαθέτει συνολικά το σύστημα όταν πολλαπλά σημεία της περιοχής δέχονται πιέσεις.
Και εδώ πρέπει να γίνει μια κρίσιμη διάκριση.
Δεν οφείλονται όλες οι σημερινές διαταραχές στην αγορά πετρελαίου στους Houthis. Η ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση έχει επηρεάσει ταυτόχρονα τα Στενά του Hormuz, τις εξαγωγές του Κόλπου, τις ασφαλιστικές αγορές και τις θαλάσσιες μεταφορές.
Το ΔΝΤ εκτιμά ότι η σύγκρουση έχει ήδη διαταράξει το εμπόριο, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εξαγωγών, και έχει επηρεάσει την οικονομική δραστηριότητα και την εμπιστοσύνη, ενώ οι υψηλότερες τιμές πετρελαίου μπορούν να αντισταθμίσουν μέρος της απώλειας εξαγόμενων όγκων.
Οι Houthis, επομένως συμβάλλουν στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου η ασφάλεια της ενεργειακής εφοδιαστικής αλυσίδας γίνεται ολοένα ακριβότερη.
Αυτό έχει και γεωοικονομική διάσταση.
Το πετροδολάριο λειτουργεί επειδή οι μεγάλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες μπορούν να εξάγουν τεράστιους όγκους ενέργειας σε σχετικά προβλέψιμες συνθήκες, ενώ οι αγοραστές και οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν εμπιστοσύνη στη ρευστότητα και στη σταθερότητα του δολαρίου.
Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο και στις θαλάσσιες οδούς αποτελεί μέρος αυτής της αρχιτεκτονικής ασφάλειας, όχι όμως ο μοναδικός παράγοντας που διατηρεί το δολάριο ως κυρίαρχο νόμισμα στις αγορές πετρελαίου.
Εάν οι διαδρομές γίνονται πιο επικίνδυνες, οι ασφάλειες ακριβότερες, τα ταξίδια μακρύτερα και οι εναλλακτικές υποδομές ανεπαρκείς, τότε το οικονομικό πλεονέκτημα της υφιστάμενης αρχιτεκτονικής μειώνεται.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη Σαουδική Αραβία.
Το Ριάντ χρειάζεται τα έσοδα από το πετρέλαιο για να χρηματοδοτήσει τη διαφοροποίηση που υποτίθεται ότι θα μειώσει τη μελλοντική εξάρτηση από το πετρέλαιο.
Πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση: για να γίνει λιγότερο εξαρτημένη από το πετρέλαιο, η Σαουδική Αραβία χρειάζεται σήμερα ένα εξαιρετικά αποδοτικό και ασφαλές πετρελαϊκό σύστημα.
Όσο αυξάνεται το κόστος προστασίας και μεταφοράς, τόσο περισσότερα κεφάλαια πρέπει να διοχετευθούν στην ίδια την ενεργειακή αλυσίδα αντί στις μη πετρελαϊκές επενδύσεις.
Καταστροφή της οικονομικής αρχιτεκτονικής
Τπ δολάριο δεν έχει πάψει να είναι το κυρίαρχο νόμισμα του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και η Σαουδική Αραβία δεν έχει εγκαταλείψει το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αυτό που πλήττεται είναι η οικονομική αποτελεσματικότητα της αρχιτεκτονικής πάνω στην οποία στηρίζεται το πετροδολάριο: φθηνή μεταφορά, ασφαλείς θαλάσσιες οδοί, προβλέψιμες εξαγωγές και χαμηλό κόστος ασφάλισης.
Οι Houthis, με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να «σκοτώσουν» το δολάριο.
Αρκεί να αυξάνουν το κόστος της αλυσίδας που συνδέει το σαουδαραβικό πετρέλαιο με τον Ασιάτη ή Ευρωπαίο αγοραστή.
Εάν αυτή η κατάσταση γίνει μόνιμη, το ζήτημα δεν θα είναι αν το πετροδολάριο κατέρρευσε, αλλά αν το οικονομικό μοντέλο που το έκανε τόσο αποτελεσματικό παραμένει εξίσου φθηνό και ασφαλές.
Και αυτή είναι ίσως η βαθύτερη οικονομική συνέπεια της κρίσης: οι Houthis μπορεί να μην σκοτώνουν το πετροδολάριο, αλλά μπορούν να κάνουν τον κόσμο να υπολογίσει για πρώτη φορά πόσο πραγματικά κοστίζει η προστασία του.
www.bankingnews.gr
Αρκεί να κάνουν ακριβότερη, δυσκολότερη και πιο επισφαλή τη διαδικασία που επιτρέπει στο πετρέλαιο του Περσικού Κόλπου να φτάνει στις παγκόσμιες αγορές.
Αυτό είναι το ουσιαστικό οικονομικό διακύβευμα πίσω από τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και την απειλή για τη ναυσιπλοΐα στην περιοχή.
Το πετροδολάριο δεν είναι απλώς η τιμολόγηση του πετρελαίου σε δολάρια.
Είναι ένα ολόκληρο σύστημα που συνδέει την παραγωγή πετρελαίου του Περσικού, τις θαλάσσιες μεταφορές, την ασφάλιση, τη χρηματοδότηση, τις αγορές συναλλάγματος και, τελικά, την αμερικανική στρατιωτική προστασία των βασικών εμπορικών διαδρομών.
Αν το κόστος αυτής της αλυσίδας αυξάνεται, αυξάνεται και το κόστος του ίδιου του συστήματος.
Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο αυτής της εξίσωσης - είναι ο κυριότερος σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει στηρίζει την αμερικανική ηγεμονία με το δολάριο και την αγορά αμερικανικών ομολόγων με αντάλλαγμα την ασπίδα ασφαλείας που πλέον μοιάζει με ανέκδοτο.
Το οικονομικό της μοντέλο εξακολουθεί να στηρίζεται σε τεράστιες πετρελαϊκές ταμειακές ροές, την ώρα που η κυβέρνηση χρηματοδοτεί ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα οικονομικού μετασχηματισμού στον κόσμο μέσω του Vision 2030. Ο προϋπολογισμός του 2026 προβλέπει δαπάνες 1,313 τρισ. riyals έναντι εσόδων 1,147 τρισ., δημιουργώντας δημοσιονομικό έλλειμμα 165 δισ. riyals, περίπου 3,3% του ΑΕΠ.
Αυτό σημαίνει ότι το Ριάντ χρειάζεται υψηλές και σχετικά σταθερές πετρελαϊκές εισπράξεις για να διατηρεί ταυτόχρονα κοινωνικές δαπάνες, κρατικές επενδύσεις, υποδομές και τα μεγάλα projects του Vision 2030.
Όσο αυξάνεται η γεωπολιτική αβεβαιότητα, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στην ονομαστική αξία του πετρελαίου και στο πραγματικό κόστος για να παραχθεί, μεταφερθεί και πουληθεί.
Η Aramco παραμένει ο βασικός χρηματοδοτικός μηχανισμός αυτής της οικονομικής αρχιτεκτονικής.
Το 2025 κατέγραψε προσαρμοσμένα καθαρά κέρδη 104,7 δισ. δολαρίων, ελεύθερες ταμειακές ροές 85,4 δισ. και συνολικές διανομές προς τους μετόχους 85,5 δισ. δολάρια, ενώ οι κεφαλαιουχικές δαπάνες ανήλθαν σε 52,2 δισ. δολάρια.
Η μέση πραγματοποιηθείσα τιμή του αργού της ήταν 69,2 δολάρια ανά βαρέλι.
Τα μεγέθη αυτά δείχνουν γιατί η ασφάλεια της εξαγωγικής αλυσίδας δεν είναι δευτερεύον ζήτημα για το Ριάντ.
Ακόμη και μια μικρή αύξηση του κόστους μεταφοράς σε έναν όγκο εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως μπορεί να μετατραπεί σε τεράστια οικονομική επιβάρυνση.
Η σημασία της επίθεσης των Houthis
Η γεωγραφία τους δίνει τη δυνατότητα να επηρεάζουν ένα κρίσιμο σημείο της παγκόσμιας ενεργειακής αλυσίδας: το Bab el-Mandeb, τη θαλάσσια πύλη ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Aden. Όταν οι ναυτιλιακές εταιρείες θεωρούν ότι η διέλευση από την περιοχή είναι υπερβολικά επικίνδυνη, τα πλοία μπορούν να επιλέξουν την παράκαμψη της Αφρικής μέσω του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας.
Το αποτέλεσμα είναι δραματικό για τα οικονομικά της μεταφοράς: πρόσφατες εκτιμήσεις δείχνουν ότι ένα ταξίδι μπορεί να αυξηθεί από περίπου 19 σε 48 ημέρες, ενώ μόνο το κόστος καυσίμων μπορεί να αυξηθεί από 1,26 εκατ. σε 2,87 εκατ. δολάρια ανά ταξίδι.
Παράλληλα, η διέλευση από τη Διώρυγα του Suez κοστίζει περίπου 1 εκατ. δολάρια, γεγονός που μετατρέπει την επιλογή της διαδρομής σε καθαρά οικονομικό υπολογισμό.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο χρόνος ή το καύσιμο.
Είναι η ασφάλιση, η διαθεσιμότητα των δεξαμενόπλοιων και το κόστος του κεφαλαίου. Τον Σεπτέμβριο του 2026, οι μεταφορτώσεις πετρελαίου από πλοίο σε πλοίο κοντά στο Ομάν έφτασαν περίπου τα 2,5 εκατ. βαρέλια ημερησίως, έναντι 1,4 εκατ. τον Αύγουστο, ενώ το κόστος ναύλωσης πολύ μεγάλων δεξαμενόπλοιων ξεπέρασε σε ορισμένες περιπτώσεις τα 30 δολάρια ανά βαρέλι.
Οι παραγωγοί αναγκάζονται έτσι να απορροφήσουν μέρος του αυξημένου κόστους μεταφοράς, ενώ η περιορισμένη διαθεσιμότητα πλοίων και η ανάγκη για στρατιωτική συνοδεία δημιουργούν επιπλέον πιέσεις.
Το πετρέλαιο μπορεί να εξακολουθεί να πωλείται σε δολάρια, αλλά το κόστος για να φτάσει στον αγοραστή έχει ήδη αλλάξει.
Η Σαουδική Αραβία έχει βέβαια ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: μπορεί να παρακάμπτει εν μέρει τα στενά σημεία μέσω χερσαίων υποδομών.
Ο αγωγός East-West μπορεί ονομαστικά να μεταφέρει έως 7 εκατ. βαρέλια ημερησίως προς τη Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα.
Όμως και αυτή η υποδομή δεν είναι άτρωτη.
Μετά από επίθεση στις 11 Σεπτεμβρίου, η Saudi Aramco χρειάστηκε να ανακατευθύνει περίπου 4 εκατ. βαρέλια ημερησίως προς τη Yanbu, ενώ τρεις σταθμοί άντλησης υπέστησαν ζημιές και η πλήρης αποκατάσταση εκτιμήθηκε σε έξι έως οκτώ εβδομάδες.
Η εικόνα αυτή δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι πλέον απλώς «ποιο στενό θα χρησιμοποιήσει το δεξαμενόπλοιο», αλλά πόσες εναλλακτικές διαδρομές και υποδομές διαθέτει συνολικά το σύστημα όταν πολλαπλά σημεία της περιοχής δέχονται πιέσεις.
Και εδώ πρέπει να γίνει μια κρίσιμη διάκριση.
Δεν οφείλονται όλες οι σημερινές διαταραχές στην αγορά πετρελαίου στους Houthis. Η ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση έχει επηρεάσει ταυτόχρονα τα Στενά του Hormuz, τις εξαγωγές του Κόλπου, τις ασφαλιστικές αγορές και τις θαλάσσιες μεταφορές.
Το ΔΝΤ εκτιμά ότι η σύγκρουση έχει ήδη διαταράξει το εμπόριο, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών εξαγωγών, και έχει επηρεάσει την οικονομική δραστηριότητα και την εμπιστοσύνη, ενώ οι υψηλότερες τιμές πετρελαίου μπορούν να αντισταθμίσουν μέρος της απώλειας εξαγόμενων όγκων.
Οι Houthis, επομένως συμβάλλουν στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου η ασφάλεια της ενεργειακής εφοδιαστικής αλυσίδας γίνεται ολοένα ακριβότερη.
Αυτό έχει και γεωοικονομική διάσταση.
Το πετροδολάριο λειτουργεί επειδή οι μεγάλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες μπορούν να εξάγουν τεράστιους όγκους ενέργειας σε σχετικά προβλέψιμες συνθήκες, ενώ οι αγοραστές και οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν εμπιστοσύνη στη ρευστότητα και στη σταθερότητα του δολαρίου.
Η στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο και στις θαλάσσιες οδούς αποτελεί μέρος αυτής της αρχιτεκτονικής ασφάλειας, όχι όμως ο μοναδικός παράγοντας που διατηρεί το δολάριο ως κυρίαρχο νόμισμα στις αγορές πετρελαίου.
Εάν οι διαδρομές γίνονται πιο επικίνδυνες, οι ασφάλειες ακριβότερες, τα ταξίδια μακρύτερα και οι εναλλακτικές υποδομές ανεπαρκείς, τότε το οικονομικό πλεονέκτημα της υφιστάμενης αρχιτεκτονικής μειώνεται.
Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τη Σαουδική Αραβία.
Το Ριάντ χρειάζεται τα έσοδα από το πετρέλαιο για να χρηματοδοτήσει τη διαφοροποίηση που υποτίθεται ότι θα μειώσει τη μελλοντική εξάρτηση από το πετρέλαιο.
Πρόκειται για μια παράδοξη κατάσταση: για να γίνει λιγότερο εξαρτημένη από το πετρέλαιο, η Σαουδική Αραβία χρειάζεται σήμερα ένα εξαιρετικά αποδοτικό και ασφαλές πετρελαϊκό σύστημα.
Όσο αυξάνεται το κόστος προστασίας και μεταφοράς, τόσο περισσότερα κεφάλαια πρέπει να διοχετευθούν στην ίδια την ενεργειακή αλυσίδα αντί στις μη πετρελαϊκές επενδύσεις.
Καταστροφή της οικονομικής αρχιτεκτονικής
Τπ δολάριο δεν έχει πάψει να είναι το κυρίαρχο νόμισμα του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου και η Σαουδική Αραβία δεν έχει εγκαταλείψει το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Αυτό που πλήττεται είναι η οικονομική αποτελεσματικότητα της αρχιτεκτονικής πάνω στην οποία στηρίζεται το πετροδολάριο: φθηνή μεταφορά, ασφαλείς θαλάσσιες οδοί, προβλέψιμες εξαγωγές και χαμηλό κόστος ασφάλισης.
Οι Houthis, με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται να «σκοτώσουν» το δολάριο.
Αρκεί να αυξάνουν το κόστος της αλυσίδας που συνδέει το σαουδαραβικό πετρέλαιο με τον Ασιάτη ή Ευρωπαίο αγοραστή.
Εάν αυτή η κατάσταση γίνει μόνιμη, το ζήτημα δεν θα είναι αν το πετροδολάριο κατέρρευσε, αλλά αν το οικονομικό μοντέλο που το έκανε τόσο αποτελεσματικό παραμένει εξίσου φθηνό και ασφαλές.
Και αυτή είναι ίσως η βαθύτερη οικονομική συνέπεια της κρίσης: οι Houthis μπορεί να μην σκοτώνουν το πετροδολάριο, αλλά μπορούν να κάνουν τον κόσμο να υπολογίσει για πρώτη φορά πόσο πραγματικά κοστίζει η προστασία του.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών