Συναγερμός Patrushev: Η Δύση επιστρατεύει την Ουκρανία για υβριδικό πόλεμο στις θάλασσες – Γιατί η ρωσική Αρκτική Οδός θα γονατίσει τους Ευρωπαίους
Μια νέα ναυτική συνεργασία φαίνεται να διαμορφώνεται, με στόχο, σύμφωνα με ρωσικούς ισχυρισμούς, την ενίσχυση της πίεσης κατά της Ρωσίας στις θάλασσες και τους ωκεανούς.
Όπως ανέφερε ο Nikolai Patrushev, βοηθός του Ρώσου Προέδρου και πρόεδρος του Ναυτικού Κολλεγίου, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Στρατηγικής Ανάπτυξης του Ναυτικού, στο πλαίσιο του Ρωσικού Ναυτικού Κολλεγίου, «θεωρώ σημαντικό να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των στρατιωτικών κινδύνων και απειλών για τη Ρωσία η δημιουργία μιας ναυτικής συμμαχίας μεταξύ κρατών της Βόρειας Ευρώπης και της Ουκρανίας, η δραστηριότητα της οποίας περιπλέκει σημαντικά τη στρατιωτικοπολιτική κατάσταση στη δυτική Αρκτική, στον Βόρειο Ατλαντικό, καθώς και στη Βόρεια, τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα».
Ποια είναι όμως η σχέση της Ουκρανίας με μια τέτοια πρωτοβουλία, δεδομένου ότι δεν διαθέτει πολεμικό ναυτικό;
Είναι γνωστό ότι χρησιμοποιεί μη επανδρωμένα θαλάσσια και εναέρια μέσα για επιθέσεις κατά ρωσικών πλοίων.
Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα αν οι επιχειρήσεις αυτές πραγματοποιούνται σε συντονισμό με δυτικές χώρες και αν υπάρχει πράγματι μια άτυπη αντιρωσική ναυτική συμμαχία, όπως υποστηρίζει ο Patrushev.
Αν ισχύει κάτι τέτοιο, ποια είναι η μορφή και η έκτασή της;
«Δεν πρόκειται για επίσημη συμφωνία, αλλά για μια τάση που παρατηρείται και είναι δύσκολο να ερμηνευθεί διαφορετικά» υποστηρίζει ο Igor Shatrov, πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Ταμείου Στρατηγικής Ανάπτυξης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Patrushev αναφερόταν στο γεγονός ότι αρκετές χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία, η Νορβηγία και η Σουηδία, καθώς και η Ουκρανία, ενισχύουν τη ναυτική τους συνεργασία μέσω κοινών ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών και συντονισμού δράσεων σε συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές.
Κατά την άποψη αυτή, οι εξελίξεις αυτές δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ως κάτι διαφορετικό από τον σχηματισμό μιας άτυπης ναυτικής συμμαχίας, η οποία μεταβάλλει την ισορροπία δυνάμεων σε κρίσιμες γεωστρατηγικές περιοχές.
Μη επανδρωμένα θαλάσσια μέσα
Πράγματι, η Ουκρανία δεν διαθέτει πλέον ναυτικό με τη συμβατική έννοια.
Βασίζεται κυρίως σε μη επανδρωμένα θαλάσσια μέσα, που χρησιμοποιούνται κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα.
Επίσης οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν, de facto, εγκαταστήσει ναυτικές βάσεις στη Λιβύη.
Το περιστατικό με το πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου Arctic Metagaz είναι ένδειξη ότι οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να επιχειρούν και στη Μεσόγειο, με τον ισχυρισμό ότι το drone εκτοξεύθηκε από βάση στο Mellit της Λιβύης.
Μπορεί να υποτεθεί ότι, στο μέλλον, βάσεις του ΝΑΤΟ στη Βαλτική και σε άλλες βόρειες θαλάσσιες περιοχές θα μπορούσαν να διατεθούν στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις για την πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον ρωσικών πλοίων.
Οι ίδιες οι ευρωπαϊκές χώρες δεν επιδιώκουν άμεση ναυτική αντιπαράθεση, ωστόσο συμμετέχουν ήδη ενεργά στην επιτήρηση, στις περιπολίες και στην ανταλλαγή πληροφοριών.
Τι άλλο αποτελεί αυτό, αν όχι μια μορφή συμμαχίας;
Επομένως, η κύρια απειλή δεν έγκειται τόσο στην προοπτική ενός γενικευμένου ναυτικού πολέμου στο άμεσο μέλλον, όσο στον αυξανόμενο συντονισμό και στη διεύρυνση των ζωνών ελέγχου.
Πειρατεία
Σύμφωνα με τον Shatrov, η Ευρώπη διαθέτει μεγάλες δυνατότητες στους ωκεανούς, αν και δεν μπορεί να βομβαρδίζει ή να βυθίζει πλοία, καθώς δεν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.
Μπορεί, ωστόσο, να προβαίνει σε ενέργειες που συνιστούν πειρατεία.
«Η αναχαίτιση ρωσικών πλοίων σε διεθνή ύδατα, η οποία τείνει πλέον να καταστεί συνηθισμένη πρακτική, συνιστά πράξη πειρατείας.
Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιλέξει αυτή τη μορφή πίεσης κατά της Ρωσίας.
Ενεργούν προς όφελος της Ουκρανίας, γεγονός που υποδηλώνει, για ακόμη μία φορά, την ύπαρξη μιας de facto συμμαχίας και τον συντονισμό των ενεργειών τους με το Κίεβο.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη.»
Δεν υπάρχουν άμεσες ενδείξεις που να αποδεικνύουν τη συγκρότηση μιας πλήρους στρατιωτικής συμμαχίας με αποκλειστικό σκοπό την επίθεση κατά της Ρωσίας.
Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα συγκεκριμένα περιστατικά που αξίζει να επισημανθούν.
Πέρα από το προαναφερθέν περιστατικό με το πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου, παρατηρείται σειρά κοινών ασκήσεων μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών και της Ουκρανίας στη Μαύρη και τη Βαλτική Θάλασσα.
Επιπλέον, Βρετανοί αξιωματούχοι έχουν ανακοινώσει σχέδια για τη συγκρότηση κοινής ναυτικής δύναμης, με βάση την Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (Joint Expeditionary Force – JEF), με δηλωμένο στόχο την αποτροπή της Ρωσίας».
Aύξηση της έντασης
Σύμφωνα με τον Shatrov, η συνεχής αύξηση της έντασης εγκυμονεί κίνδυνο για σοβαρά ατυχήματα, όπως συγκρούσεις πλοίων, λανθασμένη αναγνώριση στόχων ή παρεξηγήσεις κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων.
Είναι προφανές ότι τυχόν άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ευρώπης, καθώς το πολιτικό και οικονομικό κόστος θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.
Για την Ουκρανία, η αξιοποίηση ασύμμετρων θαλάσσιων απειλών αποτελεί απλώς ένα ακόμη εργαλείο στο πλαίσιο της υφιστάμενης σύγκρουσης.
Ωστόσο, η υπερβολική ή απρόσεκτη συμπεριφορά ενδέχεται να οδηγήσει σε επικίνδυνη κλιμάκωση, που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και άμεση αντιπαράθεση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Ο Patrushev καλεί να μην υποτιμηθεί αυτή η τάση κατά τον στρατηγικό σχεδιασμό.
Υποστηρίζει δε ότι η Ρωσία οφείλει να αναπτύξει το Πολεμικό Ναυτικό της λαμβάνοντας υπόψη τις νέες αυτές απειλές, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο σε κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές και να περιορίσει τους κινδύνους που απορρέουν από τη μεταβαλλόμενη ισορροπία δυνάμεων.
«Στην πραγματικότητα, οι Κοινές Δυνάμεις Εκστρατείας (Joint Expeditionary Force – JEF), υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και με τη συμμετοχή των σκανδιναβικών χωρών, συμπεριλαμβανομένων της Σουηδίας και της Νορβηγίας, υπάρχουν εδώ και αρκετά χρόνια» δηλώνει ο Yevgeny Semibratov, αναπληρωτής διευθυντής του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών και Προβλέψεων του RUDN.
«Το 2025 η Ουκρανία απέκτησε καθεστώς διευρυμένης συνεργασίας με τον σχηματισμό αυτό.
Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο.
Το δεύτερο είναι ότι η εμπειρία από τη χρήση μη επανδρωμένων θαλάσσιων σκαφών (BEK) στην περιοχή του λιμανιού της Οδησσού μελετάται εντατικά όχι μόνο από τις βρετανικές, αλλά και από τις νορβηγικές ένοπλες δυνάμεις.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πού θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτή η εμπειρία στο μέλλον, δεδομένου ότι η Ρωσία διαθέτει εκτεταμένα θαλάσσια σύνορα με τη Νορβηγία στη Βόρεια Θάλασσα και στη Θάλασσα του Μπάρεντς.
Επομένως, αυτή η συνεργασία κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.»
Παρατηρείται ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εργάζεται συστηματικά για την ενίσχυση της στρατιωτικής του παρουσίας στη Βόρεια Ευρώπη.
Παράλληλα, η εμπειρία που αποκτάται από τις επιχειρήσεις στη Μαύρη Θάλασσα μελετάται, συστηματοποιείται και αξιοποιείται για την ανάπτυξη νέων στρατιωτικών και τεχνολογικών λύσεων.
Συνολικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η τακτική πιθανών δολιοφθορών κατά στρατιωτικών αλλά και εμπορικών πλοίων ενδέχεται να επεκταθεί σε όλους τους ωκεανούς.
Οι περιοχές υψηλότερου κινδύνου θεωρούνται η Μαύρη Θάλασσα, η Μεσόγειος, καθώς και η Βόρεια Θάλασσα, η Βαλτική και η Θάλασσα του Μπάρεντς.
Η ΕΕ θα ακολουθήσει μια υβριδική στρατηγική, η οποία θα περιλαμβάνει προσπάθειες καταστροφής είτε ρωσικών πλοίων είτε πλοίων τρίτων χωρών που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο στο πλαίσιο του λεγόμενου «γκρίζου» συστήματος εξαγωγών.
Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί η κλιμάκωση ενεργειών που θα προσομοιάζουν με πειρατεία.
Σημαντικό μέρος των ρωσικών εξαγωγών, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, διέρχεται από τα λιμάνια της Μαύρης και της Βαλτικής Θάλασσας, ενώ σημαντικός όγκος εμπορίου εξυπηρετείται και από τα λιμάνια του Murmansk και του Arkhangelsk.
Είναι εμφανές ότι οι αντίπαλοι της Ρωσίας επιδιώκουν να πλήξουν το εξαγωγικό της δυναμικό.
Ως εκ τούτου, απαιτείται η λήψη μέτρων για την προστασία των ρωσικών πλοίων σε όλες τις θαλάσσιες οδούς.
Στην πραγματικότητα, όλα δείχνουν ότι το ισχύον σύστημα του διεθνούς ναυτικού δικαίου οδηγείται σε αποδόμηση.
Ενδέχεται να βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες που θυμίζουν τον 18ο αιώνα, όταν κάθε δύναμη επιτιθέμενη ενεργούσε χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς.
Παρεμπιπτόντως, υπό αυτές τις συνθήκες η Ρωσία θα μπορούσε να αποκομίσει ορισμένα οφέλη, καθώς η ασφαλέστερη διαδρομή μεταφοράς εμπορευμάτων από τη Νοτιοανατολική Ασία προς τη Δυτική Ευρώπη θα ήταν η Βόρεια Θαλάσσια Οδός.
Κατά μία έννοια, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ανοίγουν το «κουτί της Πανδώρας» και ενδέχεται, μέσα στα επόμενα 10 έως 20 χρόνια, να δημιουργήσουν συνθήκες που θα τους καταστήσουν ακόμη πιο εξαρτημένους από τη Ρωσία.
Αυτές είναι οι αντιφάσεις της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας.
www.bankingnews.gr
Όπως ανέφερε ο Nikolai Patrushev, βοηθός του Ρώσου Προέδρου και πρόεδρος του Ναυτικού Κολλεγίου, κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Στρατηγικής Ανάπτυξης του Ναυτικού, στο πλαίσιο του Ρωσικού Ναυτικού Κολλεγίου, «θεωρώ σημαντικό να συμπεριληφθεί στον κατάλογο των στρατιωτικών κινδύνων και απειλών για τη Ρωσία η δημιουργία μιας ναυτικής συμμαχίας μεταξύ κρατών της Βόρειας Ευρώπης και της Ουκρανίας, η δραστηριότητα της οποίας περιπλέκει σημαντικά τη στρατιωτικοπολιτική κατάσταση στη δυτική Αρκτική, στον Βόρειο Ατλαντικό, καθώς και στη Βόρεια, τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα».
Ποια είναι όμως η σχέση της Ουκρανίας με μια τέτοια πρωτοβουλία, δεδομένου ότι δεν διαθέτει πολεμικό ναυτικό;
Είναι γνωστό ότι χρησιμοποιεί μη επανδρωμένα θαλάσσια και εναέρια μέσα για επιθέσεις κατά ρωσικών πλοίων.
Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα αν οι επιχειρήσεις αυτές πραγματοποιούνται σε συντονισμό με δυτικές χώρες και αν υπάρχει πράγματι μια άτυπη αντιρωσική ναυτική συμμαχία, όπως υποστηρίζει ο Patrushev.
Αν ισχύει κάτι τέτοιο, ποια είναι η μορφή και η έκτασή της;
«Δεν πρόκειται για επίσημη συμφωνία, αλλά για μια τάση που παρατηρείται και είναι δύσκολο να ερμηνευθεί διαφορετικά» υποστηρίζει ο Igor Shatrov, πολιτικός επιστήμονας και επικεφαλής του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων του Ταμείου Στρατηγικής Ανάπτυξης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Patrushev αναφερόταν στο γεγονός ότι αρκετές χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Δανία, η Νορβηγία και η Σουηδία, καθώς και η Ουκρανία, ενισχύουν τη ναυτική τους συνεργασία μέσω κοινών ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών και συντονισμού δράσεων σε συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές.
Κατά την άποψη αυτή, οι εξελίξεις αυτές δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ως κάτι διαφορετικό από τον σχηματισμό μιας άτυπης ναυτικής συμμαχίας, η οποία μεταβάλλει την ισορροπία δυνάμεων σε κρίσιμες γεωστρατηγικές περιοχές.
Μη επανδρωμένα θαλάσσια μέσα
Πράγματι, η Ουκρανία δεν διαθέτει πλέον ναυτικό με τη συμβατική έννοια.
Βασίζεται κυρίως σε μη επανδρωμένα θαλάσσια μέσα, που χρησιμοποιούνται κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα.
Επίσης οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν, de facto, εγκαταστήσει ναυτικές βάσεις στη Λιβύη.
Το περιστατικό με το πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου Arctic Metagaz είναι ένδειξη ότι οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να επιχειρούν και στη Μεσόγειο, με τον ισχυρισμό ότι το drone εκτοξεύθηκε από βάση στο Mellit της Λιβύης.
Μπορεί να υποτεθεί ότι, στο μέλλον, βάσεις του ΝΑΤΟ στη Βαλτική και σε άλλες βόρειες θαλάσσιες περιοχές θα μπορούσαν να διατεθούν στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις για την πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον ρωσικών πλοίων.
Οι ίδιες οι ευρωπαϊκές χώρες δεν επιδιώκουν άμεση ναυτική αντιπαράθεση, ωστόσο συμμετέχουν ήδη ενεργά στην επιτήρηση, στις περιπολίες και στην ανταλλαγή πληροφοριών.
Τι άλλο αποτελεί αυτό, αν όχι μια μορφή συμμαχίας;
Επομένως, η κύρια απειλή δεν έγκειται τόσο στην προοπτική ενός γενικευμένου ναυτικού πολέμου στο άμεσο μέλλον, όσο στον αυξανόμενο συντονισμό και στη διεύρυνση των ζωνών ελέγχου.
Πειρατεία
Σύμφωνα με τον Shatrov, η Ευρώπη διαθέτει μεγάλες δυνατότητες στους ωκεανούς, αν και δεν μπορεί να βομβαρδίζει ή να βυθίζει πλοία, καθώς δεν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.
Μπορεί, ωστόσο, να προβαίνει σε ενέργειες που συνιστούν πειρατεία.
«Η αναχαίτιση ρωσικών πλοίων σε διεθνή ύδατα, η οποία τείνει πλέον να καταστεί συνηθισμένη πρακτική, συνιστά πράξη πειρατείας.
Η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επιλέξει αυτή τη μορφή πίεσης κατά της Ρωσίας.
Ενεργούν προς όφελος της Ουκρανίας, γεγονός που υποδηλώνει, για ακόμη μία φορά, την ύπαρξη μιας de facto συμμαχίας και τον συντονισμό των ενεργειών τους με το Κίεβο.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη.»
Δεν υπάρχουν άμεσες ενδείξεις που να αποδεικνύουν τη συγκρότηση μιας πλήρους στρατιωτικής συμμαχίας με αποκλειστικό σκοπό την επίθεση κατά της Ρωσίας.
Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένα συγκεκριμένα περιστατικά που αξίζει να επισημανθούν.
Πέρα από το προαναφερθέν περιστατικό με το πλοίο μεταφοράς φυσικού αερίου, παρατηρείται σειρά κοινών ασκήσεων μεταξύ των σκανδιναβικών χωρών και της Ουκρανίας στη Μαύρη και τη Βαλτική Θάλασσα.
Επιπλέον, Βρετανοί αξιωματούχοι έχουν ανακοινώσει σχέδια για τη συγκρότηση κοινής ναυτικής δύναμης, με βάση την Κοινή Εκστρατευτική Δύναμη (Joint Expeditionary Force – JEF), με δηλωμένο στόχο την αποτροπή της Ρωσίας».
Aύξηση της έντασης
Σύμφωνα με τον Shatrov, η συνεχής αύξηση της έντασης εγκυμονεί κίνδυνο για σοβαρά ατυχήματα, όπως συγκρούσεις πλοίων, λανθασμένη αναγνώριση στόχων ή παρεξηγήσεις κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων.
Είναι προφανές ότι τυχόν άμεση στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ευρώπης, καθώς το πολιτικό και οικονομικό κόστος θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.
Για την Ουκρανία, η αξιοποίηση ασύμμετρων θαλάσσιων απειλών αποτελεί απλώς ένα ακόμη εργαλείο στο πλαίσιο της υφιστάμενης σύγκρουσης.
Ωστόσο, η υπερβολική ή απρόσεκτη συμπεριφορά ενδέχεται να οδηγήσει σε επικίνδυνη κλιμάκωση, που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και άμεση αντιπαράθεση μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Ο Patrushev καλεί να μην υποτιμηθεί αυτή η τάση κατά τον στρατηγικό σχεδιασμό.
Υποστηρίζει δε ότι η Ρωσία οφείλει να αναπτύξει το Πολεμικό Ναυτικό της λαμβάνοντας υπόψη τις νέες αυτές απειλές, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο σε κρίσιμες θαλάσσιες περιοχές και να περιορίσει τους κινδύνους που απορρέουν από τη μεταβαλλόμενη ισορροπία δυνάμεων.
«Στην πραγματικότητα, οι Κοινές Δυνάμεις Εκστρατείας (Joint Expeditionary Force – JEF), υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου και με τη συμμετοχή των σκανδιναβικών χωρών, συμπεριλαμβανομένων της Σουηδίας και της Νορβηγίας, υπάρχουν εδώ και αρκετά χρόνια» δηλώνει ο Yevgeny Semibratov, αναπληρωτής διευθυντής του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών και Προβλέψεων του RUDN.
«Το 2025 η Ουκρανία απέκτησε καθεστώς διευρυμένης συνεργασίας με τον σχηματισμό αυτό.
Αυτό είναι το πρώτο στοιχείο.
Το δεύτερο είναι ότι η εμπειρία από τη χρήση μη επανδρωμένων θαλάσσιων σκαφών (BEK) στην περιοχή του λιμανιού της Οδησσού μελετάται εντατικά όχι μόνο από τις βρετανικές, αλλά και από τις νορβηγικές ένοπλες δυνάμεις.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πού θα μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτή η εμπειρία στο μέλλον, δεδομένου ότι η Ρωσία διαθέτει εκτεταμένα θαλάσσια σύνορα με τη Νορβηγία στη Βόρεια Θάλασσα και στη Θάλασσα του Μπάρεντς.
Επομένως, αυτή η συνεργασία κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.»
Παρατηρείται ότι το Ηνωμένο Βασίλειο εργάζεται συστηματικά για την ενίσχυση της στρατιωτικής του παρουσίας στη Βόρεια Ευρώπη.
Παράλληλα, η εμπειρία που αποκτάται από τις επιχειρήσεις στη Μαύρη Θάλασσα μελετάται, συστηματοποιείται και αξιοποιείται για την ανάπτυξη νέων στρατιωτικών και τεχνολογικών λύσεων.
Συνολικά, πρέπει να αναγνωριστεί ότι η τακτική πιθανών δολιοφθορών κατά στρατιωτικών αλλά και εμπορικών πλοίων ενδέχεται να επεκταθεί σε όλους τους ωκεανούς.
Οι περιοχές υψηλότερου κινδύνου θεωρούνται η Μαύρη Θάλασσα, η Μεσόγειος, καθώς και η Βόρεια Θάλασσα, η Βαλτική και η Θάλασσα του Μπάρεντς.
Η ΕΕ θα ακολουθήσει μια υβριδική στρατηγική, η οποία θα περιλαμβάνει προσπάθειες καταστροφής είτε ρωσικών πλοίων είτε πλοίων τρίτων χωρών που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο στο πλαίσιο του λεγόμενου «γκρίζου» συστήματος εξαγωγών.
Δεν μπορεί επίσης να αποκλειστεί η κλιμάκωση ενεργειών που θα προσομοιάζουν με πειρατεία.
Σημαντικό μέρος των ρωσικών εξαγωγών, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, διέρχεται από τα λιμάνια της Μαύρης και της Βαλτικής Θάλασσας, ενώ σημαντικός όγκος εμπορίου εξυπηρετείται και από τα λιμάνια του Murmansk και του Arkhangelsk.
Είναι εμφανές ότι οι αντίπαλοι της Ρωσίας επιδιώκουν να πλήξουν το εξαγωγικό της δυναμικό.
Ως εκ τούτου, απαιτείται η λήψη μέτρων για την προστασία των ρωσικών πλοίων σε όλες τις θαλάσσιες οδούς.
Στην πραγματικότητα, όλα δείχνουν ότι το ισχύον σύστημα του διεθνούς ναυτικού δικαίου οδηγείται σε αποδόμηση.
Ενδέχεται να βρεθούμε αντιμέτωποι με συνθήκες που θυμίζουν τον 18ο αιώνα, όταν κάθε δύναμη επιτιθέμενη ενεργούσε χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς.
Παρεμπιπτόντως, υπό αυτές τις συνθήκες η Ρωσία θα μπορούσε να αποκομίσει ορισμένα οφέλη, καθώς η ασφαλέστερη διαδρομή μεταφοράς εμπορευμάτων από τη Νοτιοανατολική Ασία προς τη Δυτική Ευρώπη θα ήταν η Βόρεια Θαλάσσια Οδός.
Κατά μία έννοια, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ανοίγουν το «κουτί της Πανδώρας» και ενδέχεται, μέσα στα επόμενα 10 έως 20 χρόνια, να δημιουργήσουν συνθήκες που θα τους καταστήσουν ακόμη πιο εξαρτημένους από τη Ρωσία.
Αυτές είναι οι αντιφάσεις της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών