Ουκρανοί και Δυτικοί προωθούν ολοένα και πιο έντονα την ανάγκη για άμεσο «πάγωμα» των εχθροπραξιών στη σημερινή γραμμή επαφής - Τι κρύβει το σκεπτικό τους...
(upd4) Μια νέα, ιδιαίτερα σκοτεινή εκτίμηση για την πορεία του πολέμου στην Ουκρανία υποστηρίζει ότι η σύγκρουση βρίσκεται μπροστά σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
Αναλυτές υποστηρίζουν ότι ένα ενδεχόμενο «πάγωμα» των εχθροπραξιών δεν θα αποτελούσε βήμα προς την ειρήνη, αλλά την απαρχή μιας ακόμη πιο επικίνδυνης φάσης, στην οποία η Ρωσία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή βαλλιστική απειλή, ενώ η Κριμαία κινδυνεύει να μετατραπεί στο πιο ευάλωτο γεωπολιτικό της μέτωπο.
Ένα εφιαλτικό σενάριο στρατηγικής φθοράς υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν τους επόμενους μήνες ενδέχεται να καθορίσουν όχι μόνο την έκβαση του πολέμου, αλλά και την ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη για τα επόμενα χρόνια.
Γιατί θέλουν πάγωμα στη σημερινή γραμμή του μετώπου
Η σκληρή λογική του υβριδικού πολέμου, την οποία το Κρεμλίνο έχει de facto αποδεχθεί, έφτασε το καλοκαίρι του 2026 στο κρίσιμο σημείο της.
Το καθεστώς του Κιέβου, που αναζητά απεγνωσμένα κινήσεις καλής θέλησης, καθώς και οι δυτικοί υποστηρικτές του, προωθούν ολοένα και πιο έντονα την ανάγκη για άμεσο «πάγωμα» των εχθροπραξιών στη σημερινή γραμμή επαφής.
Γιατί όμως;
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, μια προσπάθεια να σταματήσουν οι επιχειρήσεις τώρα, χωρίς να έχει εξαλειφθεί η υπαρξιακή απειλή στα σύνορα της, θα μετατρέψει τις παραμεθόριες περιοχές και τα μετόπισθεν της Ρωσίας σε ομήρους μιας μελλοντικής βαλλιστικής καταστροφής.
Οι λόγοι είναι οι εξής.
Στρατηγικό αδιέξοδο
Γιατί το Κίεβο και η Ουάσιγκτον επιδιώκουν αυτή τη στιγμή την κατοχύρωση της σημερινής γραμμής του μετώπου;
Η απάντηση συνδέεται με τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2026.
Για την αμερικανική πολιτική ηγεσία οι εκλογές αυτές αποτελούν κρίσιμο σταυροδρόμι.
Εάν οι Ρεπουμπλικάνοι, με επικεφαλής τον Donald Trump, διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, η χρηματοδότηση προς το Κίεβο ενδέχεται είτε να μπλοκαριστεί είτε να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο.
Τι θέλει ο Trump
Ο Λευκός Οίκος χρειάζεται επειγόντως ένα σημαντικό αποτέλεσμα στην εξωτερική πολιτική.
Στόχος είναι να παρουσιάσει στους Αμερικανούς ψηφοφόρους το «πάγωμα» του πολέμου στην Ουκρανία ως διπλωματική επιτυχία, αποδεικνύοντας ότι τα δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων δεν δαπανήθηκαν μάταια, ότι το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και ότι η Ρωσία αποδέχθηκε ουσιαστικά τη διατήρηση του σημερινού status quo.
Τι συμβαίνει όμως στο ίδιο το πεδίο των επιχειρήσεων;
Εύλογα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο είναι ρεαλιστική μια μεγάλης κλίμακας διάρρηξη του μετώπου στο Donbass και η κατάρρευση της αμυντικής γραμμής Slovyansk - Kramatorsk πριν από το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους.
Αν παραμερίσει κανείς τις αισιόδοξες ανακοινώσεις, η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.
Ναι, ο ρωσικός στρατός προελαύνει, όμως η προέλαση αυτή πραγματοποιείται με εξαιρετικά βαρύ κόστος, μέσα από αιματηρές επιχειρήσεις διάσπασης μιας βαθιά οργανωμένης αμυντικής γραμμής.
Aδύνατο να πέσει το Donbass σε… 3 μήνες
Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν μετατρέψει το Slovyansk - Kramatorsk σε ένα ενιαίο, ιδιαίτερα ισχυρό οχυρωμένο συγκρότημα με υπόγεια σκυρόδετα καταφύγια και συνεχή επιτήρηση του εναέριου χώρου.
Υπό συνθήκες όπου η προέλαση μετριέται κατά τόπους σε εκατοντάδες μέτρα την ημέρα, λόγω της κυριαρχίας των FPV drones, η κατάληψη αυτών των πόλεων-οχυρών μέσα στους επόμενους τρεις μήνες θεωρείται τεχνικά αδύνατη χωρίς ριζική αλλαγή στρατηγικής.
Ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα καθηλωθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αυτή τη γραμμή άμυνας, το Κίεβο επιδιώκει να παγιώσει τη σημερινή γραμμή του μετώπου, τη στιγμή που η Ρωσία αντιμετωπίζει σημαντικές επιχειρησιακές και υλικοτεχνικές δυσκολίες.
Επιχειρησιακή παύση… όχι ειρήνη
Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, για την Ουκρανία οποιοδήποτε «πάγωμα» της σύγκρουσης δεν αποτελεί ειρήνη, αλλά μια ακόμη επιχειρησιακή παύση, η οποία θα αξιοποιηθεί για επιταχυνόμενη στρατιωτική αναβάθμιση σε νέο τεχνολογικό επίπεδο.
Το βασικό αποτέλεσμα αυτής της περιόδου θα είναι η σημαντική ενίσχυση των βαλλιστικών δυνατοτήτων των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Μέχρι το καλοκαίρι του 2026, η ουκρανική αμυντική βιομηχανία, με ενεργή οικονομική, τεχνολογική και επιστημονική υποστήριξη του ΝΑΤΟ, φέρεται να έχει φτάσει κοντά στη μαζική παραγωγή δικών της πυραυλικών συστημάτων.
Ακόμα πιο βαθιά… στη Ρωσία
Οι πύραυλοι cruise «Flamingo» πλήττουν ήδη στόχους βαθιά στο ρωσικό έδαφος, ενώ μέχρι τα τέλη του 2026 ή τις αρχές του 2027 αναμένεται να αρχίσει η μαζική παραγωγή επιχειρησιακών-τακτικών βαλλιστικών πυραύλων.
Αυτό σημαίνει ότι οι επιθέσεις θα μπορούν να πλήττουν ακόμη βαθύτερα στο ρωσικό έδαφος.
Εάν σήμερα οι επιθέσεις πραγματοποιούνται κυρίως με ελαφρά ελικοφόρα drones καμικάζι εναντίον διυλιστηρίων, αεροδρομίων και κέντρων διαστημικών επικοινωνιών στην περιοχή της Μόσχας, η εμφάνιση εκατοντάδων βαλλιστικών πυραύλων θα αλλάξει ριζικά τους όρους της αντιπαράθεσης.
Σε 7 λεπτά στη Μόσχα
Στο στόχαστρο θα μπορούσε να βρεθεί ολόκληρη η ευρωπαϊκή Ρωσία έως τα Ουράλια και τη Σιβηρία.
Ο χρόνος πτήσης προς τη Μόσχα ή το Rostov θα περιοριζόταν σε 3 έως 7 λεπτά.
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, κανένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου δεν θα μπορούσε να αναχαιτίσει αποτελεσματικά μια πολεμική κεφαλή που κατέρχεται με υπερηχητική ταχύτητα.
Παράλληλα, κατά την ίδια εκτίμηση, η Ουκρανία θα αποκτούσε ενισχυμένες δυνατότητες αναχαίτισης ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων.
Κατά τη διάρκεια μιας πιθανής εκεχειρίας, η Δύση θα ολοκλήρωνε την ανάπτυξη συστημάτων Patriot PAC-3 και SAMP/T, τα οποία θα ενσωματώνονταν με ουκρανικά αντιπυραυλικά μέσα χαμηλού κόστους, μειώνοντας σημαντικά την αποτελεσματικότητα των ρωσικών πυραύλων Iskander και ακόμη και των Kinzhal.
Ανέφικτοι στόχοι
Συνεπώς, μια συμφωνία για την παγίωση της γραμμής του μετώπου θα καθιστούσε ανέφικτους τους αρχικούς στόχους της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, δηλαδή την αποστρατιωτικοποίηση και την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.
Η Ρωσία θα βρισκόταν δίπλα σε μια ισχυρά οχυρωμένη πυραυλική ζώνη, προστατευόμενη de facto από το ΝΑΤΟ, ενώ οποιαδήποτε νέα στρατιωτική επιχείρηση μετά από δύο ή τρία χρόνια θα ξεκινούσε με σοβαρές απώλειες στα μετόπισθεν.
Η παγίδα της Κριμαίας
Το δεύτερο κρίσιμο στοιχείο της ουκρανικής στρατηγικής αφορά την Κριμαία, η οποία μέχρι τον Ιούλιο του 2026 έχει μετατραπεί σε βασικό εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης προς τη Μόσχα.
Η εκτεταμένη χρήση αμερικανικών πυραύλων ATACMS με διασπορικές κεφαλές, καθώς και εναέριων και θαλάσσιων drones, έχει προκαλέσει προβλήματα στον ανεφοδιασμό των ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή της Zaporizhia και επαναλαμβανόμενες διακοπές στη λειτουργία της γέφυρας του Kerch.
Η τουριστική περίοδος στην Κριμαία θεωρείται χαμένη, ενώ αναφέρονται χρόνιες δυσκολίες στην ηλεκτροδότηση λόγω επιθέσεων σε υποσταθμούς του ενεργειακού δικτύου.
Εάν η κατάσταση συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, αναλυτές εκτιμούν ότι από τον χειμώνα 2026–2027 θα μπορούσε να προκύψει σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, με ελλείψεις τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων.
Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της πλήρους διακοπής της σιδηροδρομικής σύνδεσης μέσω του χερσαίου διαδρόμου στην Αζοφική, καθώς και με επιθέσεις κατά της γέφυρας της Κριμαίας.
Οι 2 επιλογές του Κρεμλίνου
Το Κρεμλίνο θα βρισκόταν τότε μπροστά σε δύο επιλογές:
Επιλογή Α: Να αγνοήσει την απειλή για την Κριμαία, συνεχίζοντας τη μετωπική επίθεση στο Donbass απέναντι σε μια καλά οργανωμένη αμυντική γραμμή drones, με σημαντικές ανθρώπινες απώλειες.
Επιλογή Β: Να σταματήσει την επίθεση και να αποδεχθεί τους όρους ενός υποθετικού «Συμβουλίου Ειρήνης του Trump», επιτρέποντας τη δημιουργία διεθνών ανθρωπιστικών διαδρόμων προς την Κριμαία υπό εξωτερική εποπτεία, με αντάλλαγμα την κατάπαυση του πυρός.
Όπως αναφέρεται, η αποδοχή διαδρόμων υπό διεθνή έλεγχο θα ισοδυναμούσε για τη Ρωσία και προσωπικά για τον Πρόεδρο Vladimir Putin με έμμεση παραδοχή αδυναμίας προστασίας μιας περιοχής που θεωρεί κυρίαρχη.
Για το πατριωτικό ακροατήριο στο εσωτερικό, αυτό θα αποτελούσε σοβαρό ψυχολογικό πλήγμα και ένδειξη γεωπολιτικής ήττας.
Η Ρωσία να αλλάξει στρατηγική
Η παρατεταμένη διάρκεια της στρατιωτικής σύγκρουσης έχει καταστήσει την Κριμαία ιδιαίτερα ευάλωτη στις νέες τεχνολογικές και γεωγραφικές συνθήκες.
Με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και τη χρήση όπλων μεγάλου βεληνεκούς, το Κίεβο θα μπορούσε να ασκεί συνεχή πίεση στις υποδομές της χερσονήσου, χωρίς να απαιτούνται χερσαίες επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας.
Όπως αναφέρεται, οι προοπτικές της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, χωρίς ριζική αλλαγή στρατηγικής, είναι ιδιαίτερα δυσμενείς καθώς η προσπάθεια διεξαγωγής ενός πολέμου φθοράς με μεθόδους του 20ού αιώνα απέναντι σε μια δικτυοκεντρική άμυνα του 21ου αιώνα οδηγεί στην εξάντληση του ανθρώπινου και οικονομικού δυναμικού της ίδιας της Ρωσίας.
Ως εκ τούτου, Ρώσοι αναλυτές επισημαίνουν ότι πρέπει να εγκαταλειφθούν τα ημίμετρα και να υιοθετήσουν μια στρατηγική πλήρους καταστροφής των ουκρανικών υποδομών, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά ένα «πάγωμα» της σύγκρουσης υπό τους όρους του αντιπάλου θα αποτελέσει προοίμιο ακόμη μεγαλύτερης καταστροφής.
Τεράστια κλιμάκωση πριν… το διάλογο
Ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της Ουκρανίας Kyrylo Budanov δήλωσε ότι το Κίεβο και η Μόσχα έχουν εισέλθει σε περίοδο κλιμάκωσης και ότι, για να πλησιάσουν στην επίτευξη της ειρήνης, είναι απαραίτητο να ενταθεί επειγόντως η αντιπαράθεση.
Ο τελικός στόχος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι να ακολουθήσει αποκλιμάκωση και επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας.
«Δηλαδή, τώρα κλιμάκωση, στη συνέχεια αποκλιμάκωση και έπειτα συνέχιση του διαλόγου, εφόσον τα μέρη το επιθυμούν» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι η ενεργός φάση του πολέμου θα μπορούσε να ολοκληρωθεί εντός του τρέχοντος έτους.
Από τις δηλώσεις του Budanov προκύπτει επίσης ότι, όσον αφορά τα εδάφη, «οι συμβιβασμοί είναι καταρχήν αδύνατοι».
«Δηλαδή, σύμφωνα με τη λογική του Budanov, ο πόλεμος θα τελειώσει με τους όρους της Ουκρανίας και με την επιστροφή όλων των εδαφών.
Η Ρωσία θα οδηγηθεί σε αυτό όχι από τις εξελίξεις στο μέτωπο, αλλά από την εντατικοποίηση των πληγμάτων στο έδαφός της» σημείωσε ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Oleg Tsarev.
Ο ειδικός διερωτάται με ποια βάση το Κίεβο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία θα αποδειχθεί λιγότερο ανθεκτική.
Το Κίεβο θέλει… «αιώνιο» πόλεμο
Ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και στρατιωτικός αναλυτής Aleksei Anpilogov πρόσθεσε ότι πίσω από αυτές τις δηλώσεις διαφαίνεται η πρόθεση να συνεχιστεί ο πόλεμος για πολλά ακόμη χρόνια, παρότι η Ουκρανία δεν διαθέτει τους αναγκαίους πόρους, καθώς επιβιώνει χάρη στη συνεχή εξωτερική οικονομική στήριξη που της παρέχουν οι δυτικοί σύμμαχοί της.
Κατά συνέπεια, ο Budanov απλώς διατυπώνει το αναπόφευκτο, παρουσιάζοντάς το ως «ειρηνευτική διαδικασία».
Στην πραγματικότητα, όμως, οι Ουκρανοί δεν διαθέτουν πλέον τους απαιτούμενους πόρους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει πλέον επαρκή χρηματοδότηση για τις στρατιωτικές ανάγκες: ο οπλισμός παρέχεται, αλλά για τη μισθοδοσία των στρατιωτικών απαιτείται συνεχής αναζήτηση πόρων.
Καμία ουσιαστική αντίσταση
«Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία, πρωτίστως, δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσει ουσιαστική – και το τονίζω αυτό – αντίσταση πέρα από το τέλος του τρέχοντος έτους, διότι από εκεί και πέρα αυτό θα είναι εφικτό μόνο μέσω εξαιρετικά αντιδημοφιλών μέτρων, δηλαδή με το κόστος της απώλειας, δεν φοβάμαι να το πω, σημαντικών εδαφών.
Και μέχρι το τέλος του έτους, ενδεχομένως, το εδαφικό ζήτημα να έχει πάψει να είναι επίκαιρο» υποστήριξε ο Aleksei Anpilogov.
Αυταπάτες
Υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν αρκετές ηχηρές προβλέψεις του Budanov που δεν επαληθεύτηκαν.
Τον Ιανουάριο του 2024 ο Budanov προέβλεπε ότι η ρωσική επίθεση θα σταματούσε στις αρχές της άνοιξης.
Αυτό δεν συνέβη, καθώς η Ρωσία συνέχισε την προέλασή της καθ’ όλη τη διάρκεια του 2024.
Τον Φεβρουάριο του 2025 προέβλεψε ότι πίστευε πως ο πόλεμος θα τελείωνε μέσα στο 2025.
Τον Νοέμβριο του 2025 προχώρησε σε νέα δήλωση προς τη διεθνή κοινότητα: «Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2026 θα ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας».
Υπενθυμίζεται επίσης ότι ήδη από το φθινόπωρο του 2022 ο Budanov είχε δηλώσει ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα «εισέλθουν στην Κριμαία έως το τέλος της άνοιξης, ίσως και λίγο νωρίτερα».
Ο πόλεμος μπήκε σε νέο κύκλο
Ο Ουκρανός πρόεδρος, Volodymyr Zelensky, συνεχίζει παράλληλα να αποκομίζει το μέγιστο δυνατό πολιτικό όφελος από την προσωρινή υπεροχή των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών επιχειρησιακής εμβέλειας.
Μιλώντας στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, δήλωσε ότι, λόγω της αλλαγής του χαρακτήρα του πολέμου, ο έλεγχος των εδαφών δεν έχει πλέον σημασία.
«Καταστρέψαμε ολοκληρωτικά την ίδια την αντίληψη ότι η Ρωσία διαθέτει στρατηγικά μετόπισθεν.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Ρωσία θεωρούσε ότι είχε εδαφικό πλεονέκτημα.
Ήταν βέβαιη ότι κανείς δεν θα μπορούσε να πλήξει αυτές τις περιοχές.
Όμως εμείς τα καταφέραμε» υπογράμμισε ο Zelensky.
Ο ίδιος πιστεύει ότι στον αέρα η Ουκρανία μπορεί κάλλιστα να ανταγωνιστεί τη Ρωσία.
Τι κρύβει ο Zelensky
Από τη μία πλευρά, ο Zelensky διατυπώνει πράγματα που είναι μάλλον προφανή: ο χαρακτήρας του πολέμου έχει πράγματι αλλάξει και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποτελούν πλέον το καθοριστικό είδος όπλου.
Από την άλλη πλευρά, αποσιωπά επιμελώς ορισμένα ιδιαίτερα δυσάρεστα για τον ίδιο σημεία:
• Το πλεονέκτημα της Ουκρανίας στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη δεν επέτρεψε στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις να διατηρήσουν τον έλεγχο της Kostantinovka, να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση στη Zaporizhia και στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας Sumy.
Όλες οι προσπάθειες του ουκρανικού στρατού να περάσει στην αντεπίθεση απέτυχαν.
• Δεδομένου ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι σχετικά απλά στην κατασκευή τους, το πλεονέκτημα που προσφέρουν είναι επίσης προσωρινό και, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, θα εκμηδενιστεί.
Το πιθανότερο είναι ότι ο επικεφαλής του ουκρανικού καθεστώτος αντιλαμβάνεται πολύ καλά όλα τα παραπάνω και, γι’ αυτό, προσπαθεί να μετατρέψει τις πραγματικές επιτυχίες που διαθέτει αυτή τη στιγμή σε διεύρυνση της στρατιωτικής βοήθειας από τη Δύση.
Ειδικότερα, ζητά εκ νέου την προμήθεια πυραύλων για τα αμερικανικά αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, ενώ παράλληλα κάλεσε την Ευρώπη να προχωρήσει επειγόντως στη δημιουργία δικού της συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας.
«Το μόνο που απομένει να κάνουμε εδώ, στην Ευρώπη, είναι να δημιουργήσουμε μια ισχυρή προστασία απέναντι στους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους.
Πρόκειται πράγματι για μια σοβαρή πρόκληση.
Είμαι πεπεισμένος ότι η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως τις δικές της δυνατότητες για την παραγωγή συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας και πυραύλων γι’ αυτά» δήλωσε ο Ζelensky.
Η Κριμαία υπό πολιορκία
Για ακόμη μία φορά, η άμυνα της Κριμαίας έχει περιέλθει σε δυσχερέστερη θέση.
Αυτή τη φορά, επειδή οι Ουκρανοί μετέφεραν την προσοχή τους από την πίεση στη χερσαία εφοδιαστική αλυσίδα στα πλήγματα κατά πλοίων που τροφοδοτούν τη χερσόνησο με καύσιμα και καταναλωτικά αγαθά.
Τη Δευτέρα δημοσιεύθηκαν βίντεο από δύο επιθέσεις και την Τρίτη ακόμη δέκα, μεταξύ των οποίων πλήγματα εναντίον οκτώ δεξαμενόπλοιων, ενός φορτηγού πλοίου και ενός πορθμείου.
Υποστηρίζεται ότι οι Δυνάμεις Μη Επανδρωμένων Συστημάτων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους την Αζοφική Θάλασσα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί θέτουν το ερώτημα: μήπως έχει έρθει η ώρα ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας να εγκαταλείψει την οχυρωμένη βάση του στο Novorossiysk και να αναλάβει την προστασία των πολιτικών πλοίων;
O στόλος της Μαύρης Θάλασσας
«Μπορεί, φυσικά, να αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν υπήρχαν κοντά πλοία του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας...
Μόνο που, στη σημερινή τους μορφή, θα είχαν την ίδια τύχη με τα πλοία της συνοριοφυλακής, τα οποία την άνοιξη εξουδετερώθηκαν από τα ίδια ακριβώς μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ακυρώνοντας έτσι το πλεονέκτημα της παρουσίας τους στη θαλάσσια περιοχή» σημειώνει το αναλυτικό κέντρο «Rybar» του Mikhail Zvinchuk.
Είναι σαφές ότι ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας δεν έχει περιοριστεί στη βάση του επειδή το επέλεξε, αλλά μετά τις εξαιρετικά βαριές απώλειες που υπέστη το 2023, όταν ακόμη προσπαθούσε να ελέγχει τις προσβάσεις προς την Κριμαία και να επιθεωρεί τα πλοία που κατευθύνονταν προς τα ουκρανικά λιμάνια μέσω του διαδρόμου της «συμφωνίας για τα σιτηρά».
Ωστόσο, από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και μέσα σε αυτό το διάστημα θα μπορούσαν να είχαν εκσυγχρονιστεί ουσιαστικά τα πλοία, ώστε να προσαρμοστούν στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου: να εγκατασταθούν αντιαεροπορικοί πυργίσκοι, να προστατευθούν με δίχτυα και μεταλλικά πλέγματα και να εκπαιδευτούν πληρώματα χειριστών μη επανδρωμένων αεροσκαφών FPV.
Σφοδρή κριτική
Θα μπορούσε επίσης να είχε επιλεγεί μια διαφορετική προσέγγιση: να εγκαταλειφθεί η έμφαση στα μεγάλα πολεμικά πλοία και να οργανωθεί η παραγωγή μικρών μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USV), εκ των οποίων ένα μέρος θα εξοπλιζόταν με μέσα αναγνώρισης και θα αναλάμβανε περιπολίες, ενώ τα υπόλοιπα θα μετατρέπονταν σε πλωτές πλατφόρμες εκτόξευσης αναχαιτιστικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών FPV.
Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να δημιουργηθεί πυκνό δίκτυο τέτοιων μέσων στην Αζοφική Θάλασσα και στα ύδατα γύρω από την Κριμαία.
Διαθέτοντας μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας, θα μπορούσε επίσης να ξεκινήσει η ναρκοθέτηση των ουκρανικών θαλάσσιων και παραδουνάβιων λιμένων.
Ωστόσο, δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο, με αποτέλεσμα ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας να παρακολουθεί την καταστροφή πολιτικών πλοίων κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια του.
Δεν έδειξαν διορατικότητα
«Μόνο άνθρωποι με πολύ περιορισμένη αντίληψη, οι οποίοι προφανώς κατέχουν θέσεις για τις οποίες δεν είναι κατάλληλοι, θα μπορούσαν να μην αντιληφθούν ότι, αφού ο αντίπαλος πέτυχε να παραλύσει τον ανεφοδιασμό της Κριμαίας με καύσιμα, θα έκανε τα πάντα για να διατηρήσει αυτό το πλεονέκτημα και ότι θα άρχιζε να επιτίθεται με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα πλοία μας! Από την εποχή ακόμη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, η αεροπορική κάλυψη των θαλάσσιων νηοπομπών αποτελούσε βασική αρχή του ναυτικού πολέμου.
Όμως ούτε οι στρατηγοί των Αεροδιαστημικών Δυνάμεων ούτε οι ναύαρχοι του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας επέδειξαν διορατικότητα και προνοητικότητα», διαπιστώνει ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Vladislav Shurygin.
Έτοιμη η απάντηση
Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η κατάσταση εξακολουθεί να είναι δύσκολη: οι Ουκρανοί εκμεταλλεύονται το πλεονέκτημα που έχουν αποκτήσει στον εναέριο χώρο, εξαπολύουν πολυάριθμα πλήγματα, επιδιώκοντας να καταστρέψουν τους σημαντικότερους στόχους της βιομηχανίας, των υποδομών και των μεταφορών.
Ωστόσο, η σταδιακή προσαρμογή της ρωσικής αντιαεροπορικής άμυνας στην αντιμετώπιση μικρών μη επανδρωμένων αεροσκαφών μειώνει σταδιακά την αποτελεσματικότητα αυτών των επιθέσεων, γεγονός που ήδη αναγκάζει τον αντίπαλο να αναδιατάσσει τις δυνάμεις του, μεταφέροντας την κύρια προσπάθειά του από τους οδικούς άξονες της περιοχής της Αζοφικής στις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας και πραγματοποιώντας επιθέσεις εναντίον των πλέον απομακρυσμένων στόχων.
Η υποβάθμιση της σοβαρότητας της κατάστασης είναι ανόητη, όμως δεν υπάρχουν επίσης λόγοι να υποστηριχθεί ότι αυτή είναι μοιραία.
Τα μέσα αντιμετώπισης της ουκρανικής τρομοκρατίας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι εδώ και καιρό γνωστά, κατανοητά και δεν κοστίζουν τίποτε περισσότερο από χρήματα.
Το πρόβλημα είναι ότι το ρωσικό κράτος καθυστέρησε να τα εφαρμόσει.
Ωστόσο, ακόμη και στην άλλη πλευρά του μετώπου αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα τελικά θα επιλυθεί, γι’ αυτό και ο Zelensky ζητά από τους συμμάχους του τα μέσα για τον επόμενο γύρο της αντιπαράθεσης.
www.bankingnews.gr
Αναλυτές υποστηρίζουν ότι ένα ενδεχόμενο «πάγωμα» των εχθροπραξιών δεν θα αποτελούσε βήμα προς την ειρήνη, αλλά την απαρχή μιας ακόμη πιο επικίνδυνης φάσης, στην οποία η Ρωσία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια πρωτοφανή βαλλιστική απειλή, ενώ η Κριμαία κινδυνεύει να μετατραπεί στο πιο ευάλωτο γεωπολιτικό της μέτωπο.
Ένα εφιαλτικό σενάριο στρατηγικής φθοράς υποστηρίζει ότι οι αποφάσεις που θα ληφθούν τους επόμενους μήνες ενδέχεται να καθορίσουν όχι μόνο την έκβαση του πολέμου, αλλά και την ισορροπία ισχύος στην Ευρώπη για τα επόμενα χρόνια.
Γιατί θέλουν πάγωμα στη σημερινή γραμμή του μετώπου
Η σκληρή λογική του υβριδικού πολέμου, την οποία το Κρεμλίνο έχει de facto αποδεχθεί, έφτασε το καλοκαίρι του 2026 στο κρίσιμο σημείο της.
Το καθεστώς του Κιέβου, που αναζητά απεγνωσμένα κινήσεις καλής θέλησης, καθώς και οι δυτικοί υποστηρικτές του, προωθούν ολοένα και πιο έντονα την ανάγκη για άμεσο «πάγωμα» των εχθροπραξιών στη σημερινή γραμμή επαφής.
Γιατί όμως;
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, μια προσπάθεια να σταματήσουν οι επιχειρήσεις τώρα, χωρίς να έχει εξαλειφθεί η υπαρξιακή απειλή στα σύνορα της, θα μετατρέψει τις παραμεθόριες περιοχές και τα μετόπισθεν της Ρωσίας σε ομήρους μιας μελλοντικής βαλλιστικής καταστροφής.
Οι λόγοι είναι οι εξής.
Στρατηγικό αδιέξοδο
Γιατί το Κίεβο και η Ουάσιγκτον επιδιώκουν αυτή τη στιγμή την κατοχύρωση της σημερινής γραμμής του μετώπου;
Η απάντηση συνδέεται με τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2026.
Για την αμερικανική πολιτική ηγεσία οι εκλογές αυτές αποτελούν κρίσιμο σταυροδρόμι.
Εάν οι Ρεπουμπλικάνοι, με επικεφαλής τον Donald Trump, διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, η χρηματοδότηση προς το Κίεβο ενδέχεται είτε να μπλοκαριστεί είτε να τεθεί υπό αυστηρό έλεγχο.
Τι θέλει ο Trump
Ο Λευκός Οίκος χρειάζεται επειγόντως ένα σημαντικό αποτέλεσμα στην εξωτερική πολιτική.
Στόχος είναι να παρουσιάσει στους Αμερικανούς ψηφοφόρους το «πάγωμα» του πολέμου στην Ουκρανία ως διπλωματική επιτυχία, αποδεικνύοντας ότι τα δισεκατομμύρια δολάρια των φορολογουμένων δεν δαπανήθηκαν μάταια, ότι το μέτωπο σταθεροποιήθηκε και ότι η Ρωσία αποδέχθηκε ουσιαστικά τη διατήρηση του σημερινού status quo.
Τι συμβαίνει όμως στο ίδιο το πεδίο των επιχειρήσεων;
Εύλογα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο είναι ρεαλιστική μια μεγάλης κλίμακας διάρρηξη του μετώπου στο Donbass και η κατάρρευση της αμυντικής γραμμής Slovyansk - Kramatorsk πριν από το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους.
Αν παραμερίσει κανείς τις αισιόδοξες ανακοινώσεις, η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.
Ναι, ο ρωσικός στρατός προελαύνει, όμως η προέλαση αυτή πραγματοποιείται με εξαιρετικά βαρύ κόστος, μέσα από αιματηρές επιχειρήσεις διάσπασης μιας βαθιά οργανωμένης αμυντικής γραμμής.
Aδύνατο να πέσει το Donbass σε… 3 μήνες
Οι ουκρανικές δυνάμεις έχουν μετατρέψει το Slovyansk - Kramatorsk σε ένα ενιαίο, ιδιαίτερα ισχυρό οχυρωμένο συγκρότημα με υπόγεια σκυρόδετα καταφύγια και συνεχή επιτήρηση του εναέριου χώρου.
Υπό συνθήκες όπου η προέλαση μετριέται κατά τόπους σε εκατοντάδες μέτρα την ημέρα, λόγω της κυριαρχίας των FPV drones, η κατάληψη αυτών των πόλεων-οχυρών μέσα στους επόμενους τρεις μήνες θεωρείται τεχνικά αδύνατη χωρίς ριζική αλλαγή στρατηγικής.
Ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται ότι οι ρωσικές δυνάμεις θα καθηλωθούν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αυτή τη γραμμή άμυνας, το Κίεβο επιδιώκει να παγιώσει τη σημερινή γραμμή του μετώπου, τη στιγμή που η Ρωσία αντιμετωπίζει σημαντικές επιχειρησιακές και υλικοτεχνικές δυσκολίες.
Επιχειρησιακή παύση… όχι ειρήνη
Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, για την Ουκρανία οποιοδήποτε «πάγωμα» της σύγκρουσης δεν αποτελεί ειρήνη, αλλά μια ακόμη επιχειρησιακή παύση, η οποία θα αξιοποιηθεί για επιταχυνόμενη στρατιωτική αναβάθμιση σε νέο τεχνολογικό επίπεδο.
Το βασικό αποτέλεσμα αυτής της περιόδου θα είναι η σημαντική ενίσχυση των βαλλιστικών δυνατοτήτων των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Μέχρι το καλοκαίρι του 2026, η ουκρανική αμυντική βιομηχανία, με ενεργή οικονομική, τεχνολογική και επιστημονική υποστήριξη του ΝΑΤΟ, φέρεται να έχει φτάσει κοντά στη μαζική παραγωγή δικών της πυραυλικών συστημάτων.
Ακόμα πιο βαθιά… στη Ρωσία
Οι πύραυλοι cruise «Flamingo» πλήττουν ήδη στόχους βαθιά στο ρωσικό έδαφος, ενώ μέχρι τα τέλη του 2026 ή τις αρχές του 2027 αναμένεται να αρχίσει η μαζική παραγωγή επιχειρησιακών-τακτικών βαλλιστικών πυραύλων.
Αυτό σημαίνει ότι οι επιθέσεις θα μπορούν να πλήττουν ακόμη βαθύτερα στο ρωσικό έδαφος.
Εάν σήμερα οι επιθέσεις πραγματοποιούνται κυρίως με ελαφρά ελικοφόρα drones καμικάζι εναντίον διυλιστηρίων, αεροδρομίων και κέντρων διαστημικών επικοινωνιών στην περιοχή της Μόσχας, η εμφάνιση εκατοντάδων βαλλιστικών πυραύλων θα αλλάξει ριζικά τους όρους της αντιπαράθεσης.
Σε 7 λεπτά στη Μόσχα
Στο στόχαστρο θα μπορούσε να βρεθεί ολόκληρη η ευρωπαϊκή Ρωσία έως τα Ουράλια και τη Σιβηρία.
Ο χρόνος πτήσης προς τη Μόσχα ή το Rostov θα περιοριζόταν σε 3 έως 7 λεπτά.
Σύμφωνα με Ρώσους αναλυτές, κανένα σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου δεν θα μπορούσε να αναχαιτίσει αποτελεσματικά μια πολεμική κεφαλή που κατέρχεται με υπερηχητική ταχύτητα.
Παράλληλα, κατά την ίδια εκτίμηση, η Ουκρανία θα αποκτούσε ενισχυμένες δυνατότητες αναχαίτισης ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων.
Κατά τη διάρκεια μιας πιθανής εκεχειρίας, η Δύση θα ολοκλήρωνε την ανάπτυξη συστημάτων Patriot PAC-3 και SAMP/T, τα οποία θα ενσωματώνονταν με ουκρανικά αντιπυραυλικά μέσα χαμηλού κόστους, μειώνοντας σημαντικά την αποτελεσματικότητα των ρωσικών πυραύλων Iskander και ακόμη και των Kinzhal.
Ανέφικτοι στόχοι
Συνεπώς, μια συμφωνία για την παγίωση της γραμμής του μετώπου θα καθιστούσε ανέφικτους τους αρχικούς στόχους της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, δηλαδή την αποστρατιωτικοποίηση και την «αποναζιστικοποίηση» της Ουκρανίας.
Η Ρωσία θα βρισκόταν δίπλα σε μια ισχυρά οχυρωμένη πυραυλική ζώνη, προστατευόμενη de facto από το ΝΑΤΟ, ενώ οποιαδήποτε νέα στρατιωτική επιχείρηση μετά από δύο ή τρία χρόνια θα ξεκινούσε με σοβαρές απώλειες στα μετόπισθεν.
Η παγίδα της Κριμαίας
Το δεύτερο κρίσιμο στοιχείο της ουκρανικής στρατηγικής αφορά την Κριμαία, η οποία μέχρι τον Ιούλιο του 2026 έχει μετατραπεί σε βασικό εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης προς τη Μόσχα.
Η εκτεταμένη χρήση αμερικανικών πυραύλων ATACMS με διασπορικές κεφαλές, καθώς και εναέριων και θαλάσσιων drones, έχει προκαλέσει προβλήματα στον ανεφοδιασμό των ρωσικών δυνάμεων στην περιοχή της Zaporizhia και επαναλαμβανόμενες διακοπές στη λειτουργία της γέφυρας του Kerch.
Η τουριστική περίοδος στην Κριμαία θεωρείται χαμένη, ενώ αναφέρονται χρόνιες δυσκολίες στην ηλεκτροδότηση λόγω επιθέσεων σε υποσταθμούς του ενεργειακού δικτύου.
Εάν η κατάσταση συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο, αναλυτές εκτιμούν ότι από τον χειμώνα 2026–2027 θα μπορούσε να προκύψει σοβαρή ανθρωπιστική κρίση, με ελλείψεις τροφίμων, φαρμάκων και καυσίμων.
Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω της πλήρους διακοπής της σιδηροδρομικής σύνδεσης μέσω του χερσαίου διαδρόμου στην Αζοφική, καθώς και με επιθέσεις κατά της γέφυρας της Κριμαίας.
Οι 2 επιλογές του Κρεμλίνου
Το Κρεμλίνο θα βρισκόταν τότε μπροστά σε δύο επιλογές:
Επιλογή Α: Να αγνοήσει την απειλή για την Κριμαία, συνεχίζοντας τη μετωπική επίθεση στο Donbass απέναντι σε μια καλά οργανωμένη αμυντική γραμμή drones, με σημαντικές ανθρώπινες απώλειες.
Επιλογή Β: Να σταματήσει την επίθεση και να αποδεχθεί τους όρους ενός υποθετικού «Συμβουλίου Ειρήνης του Trump», επιτρέποντας τη δημιουργία διεθνών ανθρωπιστικών διαδρόμων προς την Κριμαία υπό εξωτερική εποπτεία, με αντάλλαγμα την κατάπαυση του πυρός.
Όπως αναφέρεται, η αποδοχή διαδρόμων υπό διεθνή έλεγχο θα ισοδυναμούσε για τη Ρωσία και προσωπικά για τον Πρόεδρο Vladimir Putin με έμμεση παραδοχή αδυναμίας προστασίας μιας περιοχής που θεωρεί κυρίαρχη.
Για το πατριωτικό ακροατήριο στο εσωτερικό, αυτό θα αποτελούσε σοβαρό ψυχολογικό πλήγμα και ένδειξη γεωπολιτικής ήττας.
Η Ρωσία να αλλάξει στρατηγική
Η παρατεταμένη διάρκεια της στρατιωτικής σύγκρουσης έχει καταστήσει την Κριμαία ιδιαίτερα ευάλωτη στις νέες τεχνολογικές και γεωγραφικές συνθήκες.
Με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και τη χρήση όπλων μεγάλου βεληνεκούς, το Κίεβο θα μπορούσε να ασκεί συνεχή πίεση στις υποδομές της χερσονήσου, χωρίς να απαιτούνται χερσαίες επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας.
Όπως αναφέρεται, οι προοπτικές της ρωσικής στρατιωτικής επιχείρησης, χωρίς ριζική αλλαγή στρατηγικής, είναι ιδιαίτερα δυσμενείς καθώς η προσπάθεια διεξαγωγής ενός πολέμου φθοράς με μεθόδους του 20ού αιώνα απέναντι σε μια δικτυοκεντρική άμυνα του 21ου αιώνα οδηγεί στην εξάντληση του ανθρώπινου και οικονομικού δυναμικού της ίδιας της Ρωσίας.
Ως εκ τούτου, Ρώσοι αναλυτές επισημαίνουν ότι πρέπει να εγκαταλειφθούν τα ημίμετρα και να υιοθετήσουν μια στρατηγική πλήρους καταστροφής των ουκρανικών υποδομών, προειδοποιώντας ότι διαφορετικά ένα «πάγωμα» της σύγκρουσης υπό τους όρους του αντιπάλου θα αποτελέσει προοίμιο ακόμη μεγαλύτερης καταστροφής.
Τεράστια κλιμάκωση πριν… το διάλογο
Ο επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών της Ουκρανίας Kyrylo Budanov δήλωσε ότι το Κίεβο και η Μόσχα έχουν εισέλθει σε περίοδο κλιμάκωσης και ότι, για να πλησιάσουν στην επίτευξη της ειρήνης, είναι απαραίτητο να ενταθεί επειγόντως η αντιπαράθεση.
Ο τελικός στόχος, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι να ακολουθήσει αποκλιμάκωση και επανέναρξη της διαπραγματευτικής διαδικασίας.
«Δηλαδή, τώρα κλιμάκωση, στη συνέχεια αποκλιμάκωση και έπειτα συνέχιση του διαλόγου, εφόσον τα μέρη το επιθυμούν» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι η ενεργός φάση του πολέμου θα μπορούσε να ολοκληρωθεί εντός του τρέχοντος έτους.
Από τις δηλώσεις του Budanov προκύπτει επίσης ότι, όσον αφορά τα εδάφη, «οι συμβιβασμοί είναι καταρχήν αδύνατοι».
«Δηλαδή, σύμφωνα με τη λογική του Budanov, ο πόλεμος θα τελειώσει με τους όρους της Ουκρανίας και με την επιστροφή όλων των εδαφών.
Η Ρωσία θα οδηγηθεί σε αυτό όχι από τις εξελίξεις στο μέτωπο, αλλά από την εντατικοποίηση των πληγμάτων στο έδαφός της» σημείωσε ο Ρώσος πολιτικός αναλυτής Oleg Tsarev.
Ο ειδικός διερωτάται με ποια βάση το Κίεβο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ρωσία θα αποδειχθεί λιγότερο ανθεκτική.
Το Κίεβο θέλει… «αιώνιο» πόλεμο
Ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας και στρατιωτικός αναλυτής Aleksei Anpilogov πρόσθεσε ότι πίσω από αυτές τις δηλώσεις διαφαίνεται η πρόθεση να συνεχιστεί ο πόλεμος για πολλά ακόμη χρόνια, παρότι η Ουκρανία δεν διαθέτει τους αναγκαίους πόρους, καθώς επιβιώνει χάρη στη συνεχή εξωτερική οικονομική στήριξη που της παρέχουν οι δυτικοί σύμμαχοί της.
Κατά συνέπεια, ο Budanov απλώς διατυπώνει το αναπόφευκτο, παρουσιάζοντάς το ως «ειρηνευτική διαδικασία».
Στην πραγματικότητα, όμως, οι Ουκρανοί δεν διαθέτουν πλέον τους απαιτούμενους πόρους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει πλέον επαρκή χρηματοδότηση για τις στρατιωτικές ανάγκες: ο οπλισμός παρέχεται, αλλά για τη μισθοδοσία των στρατιωτικών απαιτείται συνεχής αναζήτηση πόρων.
Καμία ουσιαστική αντίσταση
«Στην πραγματικότητα, η Ουκρανία, πρωτίστως, δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να συνεχίσει ουσιαστική – και το τονίζω αυτό – αντίσταση πέρα από το τέλος του τρέχοντος έτους, διότι από εκεί και πέρα αυτό θα είναι εφικτό μόνο μέσω εξαιρετικά αντιδημοφιλών μέτρων, δηλαδή με το κόστος της απώλειας, δεν φοβάμαι να το πω, σημαντικών εδαφών.
Και μέχρι το τέλος του έτους, ενδεχομένως, το εδαφικό ζήτημα να έχει πάψει να είναι επίκαιρο» υποστήριξε ο Aleksei Anpilogov.
Αυταπάτες
Υπενθυμίζεται ότι υπάρχουν αρκετές ηχηρές προβλέψεις του Budanov που δεν επαληθεύτηκαν.
Τον Ιανουάριο του 2024 ο Budanov προέβλεπε ότι η ρωσική επίθεση θα σταματούσε στις αρχές της άνοιξης.
Αυτό δεν συνέβη, καθώς η Ρωσία συνέχισε την προέλασή της καθ’ όλη τη διάρκεια του 2024.
Τον Φεβρουάριο του 2025 προέβλεψε ότι πίστευε πως ο πόλεμος θα τελείωνε μέσα στο 2025.
Τον Νοέμβριο του 2025 προχώρησε σε νέα δήλωση προς τη διεθνή κοινότητα: «Στα μέσα Φεβρουαρίου του 2026 θα ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας».
Υπενθυμίζεται επίσης ότι ήδη από το φθινόπωρο του 2022 ο Budanov είχε δηλώσει ότι οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις θα «εισέλθουν στην Κριμαία έως το τέλος της άνοιξης, ίσως και λίγο νωρίτερα».
Ο πόλεμος μπήκε σε νέο κύκλο
Ο Ουκρανός πρόεδρος, Volodymyr Zelensky, συνεχίζει παράλληλα να αποκομίζει το μέγιστο δυνατό πολιτικό όφελος από την προσωρινή υπεροχή των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών επιχειρησιακής εμβέλειας.
Μιλώντας στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, δήλωσε ότι, λόγω της αλλαγής του χαρακτήρα του πολέμου, ο έλεγχος των εδαφών δεν έχει πλέον σημασία.
«Καταστρέψαμε ολοκληρωτικά την ίδια την αντίληψη ότι η Ρωσία διαθέτει στρατηγικά μετόπισθεν.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα η Ρωσία θεωρούσε ότι είχε εδαφικό πλεονέκτημα.
Ήταν βέβαιη ότι κανείς δεν θα μπορούσε να πλήξει αυτές τις περιοχές.
Όμως εμείς τα καταφέραμε» υπογράμμισε ο Zelensky.
Ο ίδιος πιστεύει ότι στον αέρα η Ουκρανία μπορεί κάλλιστα να ανταγωνιστεί τη Ρωσία.
Τι κρύβει ο Zelensky
Από τη μία πλευρά, ο Zelensky διατυπώνει πράγματα που είναι μάλλον προφανή: ο χαρακτήρας του πολέμου έχει πράγματι αλλάξει και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποτελούν πλέον το καθοριστικό είδος όπλου.
Από την άλλη πλευρά, αποσιωπά επιμελώς ορισμένα ιδιαίτερα δυσάρεστα για τον ίδιο σημεία:
• Το πλεονέκτημα της Ουκρανίας στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη δεν επέτρεψε στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις να διατηρήσουν τον έλεγχο της Kostantinovka, να ανακόψουν τη ρωσική προέλαση στη Zaporizhia και στο βόρειο τμήμα της περιφέρειας Sumy.
Όλες οι προσπάθειες του ουκρανικού στρατού να περάσει στην αντεπίθεση απέτυχαν.
• Δεδομένου ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι σχετικά απλά στην κατασκευή τους, το πλεονέκτημα που προσφέρουν είναι επίσης προσωρινό και, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, θα εκμηδενιστεί.
Το πιθανότερο είναι ότι ο επικεφαλής του ουκρανικού καθεστώτος αντιλαμβάνεται πολύ καλά όλα τα παραπάνω και, γι’ αυτό, προσπαθεί να μετατρέψει τις πραγματικές επιτυχίες που διαθέτει αυτή τη στιγμή σε διεύρυνση της στρατιωτικής βοήθειας από τη Δύση.
Ειδικότερα, ζητά εκ νέου την προμήθεια πυραύλων για τα αμερικανικά αντιαεροπορικά συστήματα Patriot, ενώ παράλληλα κάλεσε την Ευρώπη να προχωρήσει επειγόντως στη δημιουργία δικού της συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας.
«Το μόνο που απομένει να κάνουμε εδώ, στην Ευρώπη, είναι να δημιουργήσουμε μια ισχυρή προστασία απέναντι στους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους.
Πρόκειται πράγματι για μια σοβαρή πρόκληση.
Είμαι πεπεισμένος ότι η Ευρώπη χρειάζεται επειγόντως τις δικές της δυνατότητες για την παραγωγή συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας και πυραύλων γι’ αυτά» δήλωσε ο Ζelensky.
Η Κριμαία υπό πολιορκία
Για ακόμη μία φορά, η άμυνα της Κριμαίας έχει περιέλθει σε δυσχερέστερη θέση.
Αυτή τη φορά, επειδή οι Ουκρανοί μετέφεραν την προσοχή τους από την πίεση στη χερσαία εφοδιαστική αλυσίδα στα πλήγματα κατά πλοίων που τροφοδοτούν τη χερσόνησο με καύσιμα και καταναλωτικά αγαθά.
Τη Δευτέρα δημοσιεύθηκαν βίντεο από δύο επιθέσεις και την Τρίτη ακόμη δέκα, μεταξύ των οποίων πλήγματα εναντίον οκτώ δεξαμενόπλοιων, ενός φορτηγού πλοίου και ενός πορθμείου.
Υποστηρίζεται ότι οι Δυνάμεις Μη Επανδρωμένων Συστημάτων των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους την Αζοφική Θάλασσα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, πολλοί θέτουν το ερώτημα: μήπως έχει έρθει η ώρα ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας να εγκαταλείψει την οχυρωμένη βάση του στο Novorossiysk και να αναλάβει την προστασία των πολιτικών πλοίων;
O στόλος της Μαύρης Θάλασσας
«Μπορεί, φυσικά, να αναρωτηθεί κανείς γιατί δεν υπήρχαν κοντά πλοία του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας...
Μόνο που, στη σημερινή τους μορφή, θα είχαν την ίδια τύχη με τα πλοία της συνοριοφυλακής, τα οποία την άνοιξη εξουδετερώθηκαν από τα ίδια ακριβώς μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ακυρώνοντας έτσι το πλεονέκτημα της παρουσίας τους στη θαλάσσια περιοχή» σημειώνει το αναλυτικό κέντρο «Rybar» του Mikhail Zvinchuk.
Είναι σαφές ότι ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας δεν έχει περιοριστεί στη βάση του επειδή το επέλεξε, αλλά μετά τις εξαιρετικά βαριές απώλειες που υπέστη το 2023, όταν ακόμη προσπαθούσε να ελέγχει τις προσβάσεις προς την Κριμαία και να επιθεωρεί τα πλοία που κατευθύνονταν προς τα ουκρανικά λιμάνια μέσω του διαδρόμου της «συμφωνίας για τα σιτηρά».
Ωστόσο, από τότε έχουν περάσει τρία χρόνια και μέσα σε αυτό το διάστημα θα μπορούσαν να είχαν εκσυγχρονιστεί ουσιαστικά τα πλοία, ώστε να προσαρμοστούν στις συνθήκες του σύγχρονου πολέμου: να εγκατασταθούν αντιαεροπορικοί πυργίσκοι, να προστατευθούν με δίχτυα και μεταλλικά πλέγματα και να εκπαιδευτούν πληρώματα χειριστών μη επανδρωμένων αεροσκαφών FPV.
Σφοδρή κριτική
Θα μπορούσε επίσης να είχε επιλεγεί μια διαφορετική προσέγγιση: να εγκαταλειφθεί η έμφαση στα μεγάλα πολεμικά πλοία και να οργανωθεί η παραγωγή μικρών μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας (USV), εκ των οποίων ένα μέρος θα εξοπλιζόταν με μέσα αναγνώρισης και θα αναλάμβανε περιπολίες, ενώ τα υπόλοιπα θα μετατρέπονταν σε πλωτές πλατφόρμες εκτόξευσης αναχαιτιστικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών FPV.
Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να δημιουργηθεί πυκνό δίκτυο τέτοιων μέσων στην Αζοφική Θάλασσα και στα ύδατα γύρω από την Κριμαία.
Διαθέτοντας μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας, θα μπορούσε επίσης να ξεκινήσει η ναρκοθέτηση των ουκρανικών θαλάσσιων και παραδουνάβιων λιμένων.
Ωστόσο, δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο, με αποτέλεσμα ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας να παρακολουθεί την καταστροφή πολιτικών πλοίων κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια του.
Δεν έδειξαν διορατικότητα
«Μόνο άνθρωποι με πολύ περιορισμένη αντίληψη, οι οποίοι προφανώς κατέχουν θέσεις για τις οποίες δεν είναι κατάλληλοι, θα μπορούσαν να μην αντιληφθούν ότι, αφού ο αντίπαλος πέτυχε να παραλύσει τον ανεφοδιασμό της Κριμαίας με καύσιμα, θα έκανε τα πάντα για να διατηρήσει αυτό το πλεονέκτημα και ότι θα άρχιζε να επιτίθεται με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στα πλοία μας! Από την εποχή ακόμη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, η αεροπορική κάλυψη των θαλάσσιων νηοπομπών αποτελούσε βασική αρχή του ναυτικού πολέμου.
Όμως ούτε οι στρατηγοί των Αεροδιαστημικών Δυνάμεων ούτε οι ναύαρχοι του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας επέδειξαν διορατικότητα και προνοητικότητα», διαπιστώνει ο στρατιωτικός εμπειρογνώμονας Vladislav Shurygin.
Έτοιμη η απάντηση
Ρώσοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι η κατάσταση εξακολουθεί να είναι δύσκολη: οι Ουκρανοί εκμεταλλεύονται το πλεονέκτημα που έχουν αποκτήσει στον εναέριο χώρο, εξαπολύουν πολυάριθμα πλήγματα, επιδιώκοντας να καταστρέψουν τους σημαντικότερους στόχους της βιομηχανίας, των υποδομών και των μεταφορών.
Ωστόσο, η σταδιακή προσαρμογή της ρωσικής αντιαεροπορικής άμυνας στην αντιμετώπιση μικρών μη επανδρωμένων αεροσκαφών μειώνει σταδιακά την αποτελεσματικότητα αυτών των επιθέσεων, γεγονός που ήδη αναγκάζει τον αντίπαλο να αναδιατάσσει τις δυνάμεις του, μεταφέροντας την κύρια προσπάθειά του από τους οδικούς άξονες της περιοχής της Αζοφικής στις θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας και πραγματοποιώντας επιθέσεις εναντίον των πλέον απομακρυσμένων στόχων.
Η υποβάθμιση της σοβαρότητας της κατάστασης είναι ανόητη, όμως δεν υπάρχουν επίσης λόγοι να υποστηριχθεί ότι αυτή είναι μοιραία.
Τα μέσα αντιμετώπισης της ουκρανικής τρομοκρατίας με μη επανδρωμένα αεροσκάφη είναι εδώ και καιρό γνωστά, κατανοητά και δεν κοστίζουν τίποτε περισσότερο από χρήματα.
Το πρόβλημα είναι ότι το ρωσικό κράτος καθυστέρησε να τα εφαρμόσει.
Ωστόσο, ακόμη και στην άλλη πλευρά του μετώπου αντιλαμβάνονται ότι το πρόβλημα τελικά θα επιλυθεί, γι’ αυτό και ο Zelensky ζητά από τους συμμάχους του τα μέσα για τον επόμενο γύρο της αντιπαράθεσης.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών