Η έκθεση της Τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών αμφισβητεί τη συνοχή του ΝΑΤΟ και προειδοποιεί ότι οι προσδοκίες της Άγκυρας παραμένουν ανεκπλήρωτες
Νέα έκθεση - σοκ της τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (MIT) φέρεται σύμφωνα με το Nordic Monitor να καταγράφει τις στρατηγικές προτεραιότητες της Άγκυρας, με ιδιαίτερη αναφορά στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Εύλογα, το περιεχόμενο της έκθεσης προκαλεί προβληματισμό, καθώς παρουσιάζει θέσεις που ερμηνεύονται ως αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ως εκ τούτου, οι αναφορές αυτές αναμένεται να τροφοδοτήσουν εκ νέου τη συζήτηση για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή.
Ειδικότερα, η Εθνική Ακαδημία Πληροφοριών της Τουρκίας υποστηρίζει ότι οι ανεπίλυτες ανησυχίες για την ασφάλεια και οι περιορισμοί που έχουν επιβάλει οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν ωθήσει την Άγκυρα στο να διευρύνει τη στρατηγική της αυτονομία.
Όπως υποστηρίζει, οι κυρώσεις, οι περιορισμοί στις εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού και οι πολιτικές προϋποθέσεις που συνδέονται με συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας δεν προκαλούν μόνο εντάσεις μεταξύ των συμμάχων, αλλά αποδυναμώνουν επίσης την ικανότητα του ΝΑΤΟ να αναπτύξει κοινές αμυντικές δυνατότητες.
Η έκθεση των 58 σελίδων, με τίτλο «Η Σύνοδος Κορυφής της Άγκυρας, οι συζητήσεις για το ΝΑΤΟ 3.0 και η Τουρκία», υποστηρίζει ότι όταν χώρες όπως η Τουρκία θεωρούν πως οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς ή ότι αποτελούν έμμεσο στόχο πολιτικών που υιοθετούνται από άλλους συμμάχους, ενθαρρύνονται να βασίζονται περισσότερο στις δικές τους δυνατότητες αντί να εξαρτώνται αποκλειστικά από τους μηχανισμούς της συμμαχίας.
Το έγγραφο υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα φάση, η οποία περιγράφεται ως «ΝΑΤΟ 3.0», όπου η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν επαρκεί πλέον για τη διασφάλιση της αποτροπής.
Σύμφωνα με την έκθεση, η ανθεκτικότητα, η αμυντική παραγωγή, η τεχνολογική ικανότητα, η συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών και η δυνατότητα αντιμετώπισης υβριδικών απειλών έχουν καταστεί βασικά στοιχεία της σύγχρονης συλλογικής άμυνας.
Η Ακαδημία υποστηρίζει ότι οι συγκρούσεις διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από κυβερνοεπιθέσεις, την τεχνητή νοημοσύνη, επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές και επιχειρήσεις πληροφόρησης, γεγονός που απαιτεί από τα μέλη του ΝΑΤΟ να αναπτύξουν όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και βιομηχανική και τεχνολογική ανεξαρτησία.
Κεντρικό επιχείρημα της έκθεσης είναι ότι η στρατηγική αυτονομία θα πρέπει να λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και όχι ανταγωνιστικά προς αυτήν.
Υποστηρίζει ότι οι σύμμαχοι με ισχυρότερες εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες και τεχνολογικές δυνατότητες μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικότερα στη συλλογική ασφάλεια, μειώνοντας τις ευπάθειες και αυξάνοντας τη συνολική ικανότητα της συμμαχίας.
Η έκθεση εστιάζει ειδικά στις ανησυχίες της Τουρκίας ότι ορισμένες από τις προτεραιότητές της στον τομέα της ασφάλειας δεν έχουν λάβει επαρκή προσοχή από τους εταίρους της στο ΝΑΤΟ.
Αν και η έκθεση δεν κατονομάζει συγκεκριμένες χώρες ή περιστατικά, οι αναφορές της φαίνεται να αντανακλούν αρκετές μακροχρόνιες διαφωνίες μεταξύ της Τουρκίας και άλλων μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των διαφωνιών σχετικά με την πολιτική στη Συρία, τους περιορισμούς στην αμυντική βιομηχανία και τη δυτική υποστήριξη προς κουρδικές ένοπλες οργανώσεις, τις οποίες η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατικές οργανώσεις.
Κριτική στους περιορισμούς
Η ακαδημία ασκεί επίσης κριτική στους περιορισμούς που σχετίζονται με την άμυνα, υποστηρίζοντας ότι τα εμπάργκο, οι έλεγχοι εξαγωγών και οι πολιτικές προϋποθέσεις που συνοδεύουν τις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας έχουν συνέπειες πέρα από τις διμερείς διαφωνίες.
«Τα εμπάργκο, οι περιορισμοί στις εξαγωγές και οι πολιτικές προϋποθέσεις δημιουργούν προβλήματα στις διμερείς σχέσεις, ενώ παράλληλα αποδυναμώνουν τον στόχο του ΝΑΤΟ για ανάπτυξη κοινών δυνατοτήτων», αναφέρει η έκθεση.
Η Τουρκία έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι οι περιορισμοί που επηρεάζουν την αμυντική της βιομηχανία περιορίζουν τη συνεργασία μεταξύ των συμμάχων και μειώνουν τη διαλειτουργικότητα εντός του ΝΑΤΟ.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι οι χώρες της συμμαχίας θα πρέπει να μπορούν να αναπτύσσουν και να αποκτούν αμυντικές τεχνολογίες χωρίς πολιτικά εμπόδια που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κοινά προγράμματα ή να περιορίσουν την επιχειρησιακή συνεργασία.
Η έκθεση παρουσιάζει την αναπτυσσόμενη τουρκική αμυντική βιομηχανία ως πιθανή συνεισφορά στο ΝΑΤΟ και όχι ως πρόκληση για την ενότητα της συμμαχίας.
Αναφέρει τις τουρκικές εξελίξεις σε μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα, ηλεκτρονικό πόλεμο, τεχνολογίες ραντάρ, συστήματα διοίκησης και ελέγχου, καθώς και παραγωγή πυρομαχικών, ως παραδείγματα δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αποτροπή του ΝΑΤΟ.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεν έχουν πανομοιότυπες αντιλήψεις για τις απειλές.
Ενώ οι ανατολικοί σύμμαχοι επικεντρώνονται κυρίως στη Ρωσία μετά την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, η Τουρκία και άλλα νότια μέλη δίνουν μεγαλύτερη σημασία στην τρομοκρατία, την αστάθεια στη Μέση Ανατολή, την παράτυπη μετανάστευση και την ενεργειακή ασφάλεια.
Η Τουρκία υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι οι απειλές που προέρχονται από τα νότια σύνορά της θα πρέπει να λαμβάνουν το ίδιο επίπεδο συλλογικής προσοχής που δίνει το ΝΑΤΟ στις ανησυχίες ασφαλείας στην ανατολική πτέρυγα της συμμαχίας.
Η έκθεση παρουσιάζει την Τουρκία ως χώρα με μοναδική θέση στο ΝΑΤΟ λόγω της γεωγραφίας και της στρατιωτικής της εμπειρίας.
Ωστόσο, το επιχείρημα που προβάλλει ο υποστηριζόμενος από το τουρκικό κράτος οργανισμός παρουσιάζει μόνο μία πλευρά μιας βαθιά περίπλοκης γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Ενώ η έκθεση εστιάζει έντονα στους τρόπους με τους οποίους οι εξωτερικοί περιορισμοί έχουν εμποδίσει τους κοινούς στόχους της συμμαχίας, σε μεγάλο βαθμό αγνοεί τις ενέργειες της Άγκυρας που ιστορικά προκάλεσαν αυτούς ακριβώς τους περιορισμούς και συνέβαλαν σε σημαντική αστάθεια εντός του οργανισμού.
Σοβαρές διαφωνίες
Μία από τις σοβαρότερες διαφωνίες αφορούσε την αγορά από την Τουρκία του ρωσικής κατασκευής συστήματος αεράμυνας S-400.
Η Άγκυρα υπερασπίστηκε την απόκτηση του συστήματος ως κυρίαρχη απόφαση που σχετιζόταν με την ασφάλειά της, μετά από ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις με δυτικούς προμηθευτές.
Η κίνηση αυτή οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να απομακρύνουν την Τουρκία από το πρόγραμμα του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter και να επιβάλουν κυρώσεις βάσει του νόμου Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA).
Η αγορά των S-400 προκάλεσε επίσης ανησυχίες μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ σχετικά με τη συμβατότητα του συστήματος με τα συστήματα της συμμαχίας και την πιθανή έκθεση ευαίσθητων στρατιωτικών τεχνολογιών.
Η καθυστέρηση της Τουρκίας στην έγκριση της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ δημιούργησε μια ακόμη σημαντική διαμάχη.
Η Άγκυρα υποστήριξε ότι η Στοκχόλμη έπρεπε να λάβει πιο ισχυρά μέτρα κατά ομάδων που η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις, προτού λάβει την τουρκική έγκριση.
Η Σουηδία τελικά εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, όμως η παρατεταμένη διαδικασία ανέδειξε τις πολιτικές προκλήσεις που δημιουργεί το σύστημα λήψης αποφάσεων της συμμαχίας, το οποίο βασίζεται στη συναίνεση.
Ελληνοτουρκικά
Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έχουν επίσης κατά περιόδους δοκιμάσει την ενότητα του ΝΑΤΟ.
Διαφωνίες σχετικά με θαλάσσια σύνορα, ενεργειακές έρευνες και στρατιωτικές δραστηριότητες στην ανατολική Μεσόγειο έχουν δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ δύο μελών της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Οι διαφωνίες αυτές δείχνουν ότι οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ έχουν πολλαπλές αιτίες.
Η Τουρκία υποστηρίζει ότι οι ανησυχίες της για την ασφάλεια δεν έχουν πάντα τύχει ισότιμης αναγνώρισης, ενώ άλλοι σύμμαχοι έχουν αμφισβητήσει τις αμυντικές αποφάσεις της Άγκυρας, τις περιφερειακές της πολιτικές και τη χρήση πολιτικής επιρροής εντός των θεσμών της συμμαχίας – και για αυτό έχει έρθει η ώρα για αυτόνομη δράση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακαδημία περιγράφει τη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας ως ευκαιρία για τον επαναπροσδιορισμό του μέλλοντος του ΝΑΤΟ, μέσω του συνδυασμού στρατηγικής αυτονομίας και συλλογικής άμυνας.
Υποστηρίζει ότι ισχυρότερες εθνικές δυνατότητες μπορούν να ενισχύσουν τη συμμαχία, εφόσον παραμένουν συμβατές με τον κοινό σχεδιασμό και τη διαλειτουργικότητα.
Το ευρύτερο ερώτημα που αντιμετωπίζει το ΝΑΤΟ είναι κατά πόσο η προσαρμογή στις ολοένα και πιο διαφορετικές εθνικές προτεραιότητες ασφάλειας θα ενισχύσει τη συλλογική άμυνα ή θα αναδείξει βαθύτερες πολιτικές διαιρέσεις.
Καθώς η συμμαχία αντιμετωπίζει προκλήσεις από τη Ρωσία, την αστάθεια κατά μήκος των νότιων συνόρων της, τον τεχνολογικό ανταγωνισμό και τον υβριδικό πόλεμο, η ισορροπία μεταξύ εθνικής αυτονομίας και ενότητας της συμμαχίας αναμένεται να παραμείνει μία από τις καθοριστικές συζητήσεις για το μέλλον του ΝΑΤΟ.
www.bankingnews.gr
Εύλογα, το περιεχόμενο της έκθεσης προκαλεί προβληματισμό, καθώς παρουσιάζει θέσεις που ερμηνεύονται ως αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Ως εκ τούτου, οι αναφορές αυτές αναμένεται να τροφοδοτήσουν εκ νέου τη συζήτηση για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή.
Ειδικότερα, η Εθνική Ακαδημία Πληροφοριών της Τουρκίας υποστηρίζει ότι οι ανεπίλυτες ανησυχίες για την ασφάλεια και οι περιορισμοί που έχουν επιβάλει οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ έχουν ωθήσει την Άγκυρα στο να διευρύνει τη στρατηγική της αυτονομία.
Όπως υποστηρίζει, οι κυρώσεις, οι περιορισμοί στις εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού και οι πολιτικές προϋποθέσεις που συνδέονται με συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας δεν προκαλούν μόνο εντάσεις μεταξύ των συμμάχων, αλλά αποδυναμώνουν επίσης την ικανότητα του ΝΑΤΟ να αναπτύξει κοινές αμυντικές δυνατότητες.
Η έκθεση των 58 σελίδων, με τίτλο «Η Σύνοδος Κορυφής της Άγκυρας, οι συζητήσεις για το ΝΑΤΟ 3.0 και η Τουρκία», υποστηρίζει ότι όταν χώρες όπως η Τουρκία θεωρούν πως οι ανησυχίες τους για την ασφάλεια δεν αντιμετωπίζονται επαρκώς ή ότι αποτελούν έμμεσο στόχο πολιτικών που υιοθετούνται από άλλους συμμάχους, ενθαρρύνονται να βασίζονται περισσότερο στις δικές τους δυνατότητες αντί να εξαρτώνται αποκλειστικά από τους μηχανισμούς της συμμαχίας.
Το έγγραφο υποστηρίζει ότι το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια νέα φάση, η οποία περιγράφεται ως «ΝΑΤΟ 3.0», όπου η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν επαρκεί πλέον για τη διασφάλιση της αποτροπής.
Σύμφωνα με την έκθεση, η ανθεκτικότητα, η αμυντική παραγωγή, η τεχνολογική ικανότητα, η συνεργασία στον τομέα των πληροφοριών και η δυνατότητα αντιμετώπισης υβριδικών απειλών έχουν καταστεί βασικά στοιχεία της σύγχρονης συλλογικής άμυνας.
Η Ακαδημία υποστηρίζει ότι οι συγκρούσεις διαμορφώνονται ολοένα και περισσότερο από κυβερνοεπιθέσεις, την τεχνητή νοημοσύνη, επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές και επιχειρήσεις πληροφόρησης, γεγονός που απαιτεί από τα μέλη του ΝΑΤΟ να αναπτύξουν όχι μόνο στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά και βιομηχανική και τεχνολογική ανεξαρτησία.
Κεντρικό επιχείρημα της έκθεσης είναι ότι η στρατηγική αυτονομία θα πρέπει να λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και όχι ανταγωνιστικά προς αυτήν.
Υποστηρίζει ότι οι σύμμαχοι με ισχυρότερες εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες και τεχνολογικές δυνατότητες μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικότερα στη συλλογική ασφάλεια, μειώνοντας τις ευπάθειες και αυξάνοντας τη συνολική ικανότητα της συμμαχίας.
Η έκθεση εστιάζει ειδικά στις ανησυχίες της Τουρκίας ότι ορισμένες από τις προτεραιότητές της στον τομέα της ασφάλειας δεν έχουν λάβει επαρκή προσοχή από τους εταίρους της στο ΝΑΤΟ.
Αν και η έκθεση δεν κατονομάζει συγκεκριμένες χώρες ή περιστατικά, οι αναφορές της φαίνεται να αντανακλούν αρκετές μακροχρόνιες διαφωνίες μεταξύ της Τουρκίας και άλλων μελών του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των διαφωνιών σχετικά με την πολιτική στη Συρία, τους περιορισμούς στην αμυντική βιομηχανία και τη δυτική υποστήριξη προς κουρδικές ένοπλες οργανώσεις, τις οποίες η Άγκυρα θεωρεί τρομοκρατικές οργανώσεις.
Κριτική στους περιορισμούς
Η ακαδημία ασκεί επίσης κριτική στους περιορισμούς που σχετίζονται με την άμυνα, υποστηρίζοντας ότι τα εμπάργκο, οι έλεγχοι εξαγωγών και οι πολιτικές προϋποθέσεις που συνοδεύουν τις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας έχουν συνέπειες πέρα από τις διμερείς διαφωνίες.
«Τα εμπάργκο, οι περιορισμοί στις εξαγωγές και οι πολιτικές προϋποθέσεις δημιουργούν προβλήματα στις διμερείς σχέσεις, ενώ παράλληλα αποδυναμώνουν τον στόχο του ΝΑΤΟ για ανάπτυξη κοινών δυνατοτήτων», αναφέρει η έκθεση.
Η Τουρκία έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι οι περιορισμοί που επηρεάζουν την αμυντική της βιομηχανία περιορίζουν τη συνεργασία μεταξύ των συμμάχων και μειώνουν τη διαλειτουργικότητα εντός του ΝΑΤΟ.
Η Άγκυρα υποστηρίζει ότι οι χώρες της συμμαχίας θα πρέπει να μπορούν να αναπτύσσουν και να αποκτούν αμυντικές τεχνολογίες χωρίς πολιτικά εμπόδια που θα μπορούσαν να αποτρέψουν κοινά προγράμματα ή να περιορίσουν την επιχειρησιακή συνεργασία.
Η έκθεση παρουσιάζει την αναπτυσσόμενη τουρκική αμυντική βιομηχανία ως πιθανή συνεισφορά στο ΝΑΤΟ και όχι ως πρόκληση για την ενότητα της συμμαχίας.
Αναφέρει τις τουρκικές εξελίξεις σε μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα, ηλεκτρονικό πόλεμο, τεχνολογίες ραντάρ, συστήματα διοίκησης και ελέγχου, καθώς και παραγωγή πυρομαχικών, ως παραδείγματα δυνατοτήτων που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αποτροπή του ΝΑΤΟ.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ δεν έχουν πανομοιότυπες αντιλήψεις για τις απειλές.
Ενώ οι ανατολικοί σύμμαχοι επικεντρώνονται κυρίως στη Ρωσία μετά την εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, η Τουρκία και άλλα νότια μέλη δίνουν μεγαλύτερη σημασία στην τρομοκρατία, την αστάθεια στη Μέση Ανατολή, την παράτυπη μετανάστευση και την ενεργειακή ασφάλεια.
Η Τουρκία υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι οι απειλές που προέρχονται από τα νότια σύνορά της θα πρέπει να λαμβάνουν το ίδιο επίπεδο συλλογικής προσοχής που δίνει το ΝΑΤΟ στις ανησυχίες ασφαλείας στην ανατολική πτέρυγα της συμμαχίας.
Η έκθεση παρουσιάζει την Τουρκία ως χώρα με μοναδική θέση στο ΝΑΤΟ λόγω της γεωγραφίας και της στρατιωτικής της εμπειρίας.
Ωστόσο, το επιχείρημα που προβάλλει ο υποστηριζόμενος από το τουρκικό κράτος οργανισμός παρουσιάζει μόνο μία πλευρά μιας βαθιά περίπλοκης γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Ενώ η έκθεση εστιάζει έντονα στους τρόπους με τους οποίους οι εξωτερικοί περιορισμοί έχουν εμποδίσει τους κοινούς στόχους της συμμαχίας, σε μεγάλο βαθμό αγνοεί τις ενέργειες της Άγκυρας που ιστορικά προκάλεσαν αυτούς ακριβώς τους περιορισμούς και συνέβαλαν σε σημαντική αστάθεια εντός του οργανισμού.
Σοβαρές διαφωνίες
Μία από τις σοβαρότερες διαφωνίες αφορούσε την αγορά από την Τουρκία του ρωσικής κατασκευής συστήματος αεράμυνας S-400.
Η Άγκυρα υπερασπίστηκε την απόκτηση του συστήματος ως κυρίαρχη απόφαση που σχετιζόταν με την ασφάλειά της, μετά από ανεπιτυχείς διαπραγματεύσεις με δυτικούς προμηθευτές.
Η κίνηση αυτή οδήγησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να απομακρύνουν την Τουρκία από το πρόγραμμα του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter και να επιβάλουν κυρώσεις βάσει του νόμου Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA).
Η αγορά των S-400 προκάλεσε επίσης ανησυχίες μεταξύ των μελών του ΝΑΤΟ σχετικά με τη συμβατότητα του συστήματος με τα συστήματα της συμμαχίας και την πιθανή έκθεση ευαίσθητων στρατιωτικών τεχνολογιών.
Η καθυστέρηση της Τουρκίας στην έγκριση της ένταξης της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ δημιούργησε μια ακόμη σημαντική διαμάχη.
Η Άγκυρα υποστήριξε ότι η Στοκχόλμη έπρεπε να λάβει πιο ισχυρά μέτρα κατά ομάδων που η Τουρκία χαρακτηρίζει τρομοκρατικές οργανώσεις, προτού λάβει την τουρκική έγκριση.
Η Σουηδία τελικά εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, όμως η παρατεταμένη διαδικασία ανέδειξε τις πολιτικές προκλήσεις που δημιουργεί το σύστημα λήψης αποφάσεων της συμμαχίας, το οποίο βασίζεται στη συναίνεση.
Ελληνοτουρκικά
Οι σχέσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας έχουν επίσης κατά περιόδους δοκιμάσει την ενότητα του ΝΑΤΟ.
Διαφωνίες σχετικά με θαλάσσια σύνορα, ενεργειακές έρευνες και στρατιωτικές δραστηριότητες στην ανατολική Μεσόγειο έχουν δημιουργήσει εντάσεις μεταξύ δύο μελών της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ.
Οι διαφωνίες αυτές δείχνουν ότι οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ έχουν πολλαπλές αιτίες.
Η Τουρκία υποστηρίζει ότι οι ανησυχίες της για την ασφάλεια δεν έχουν πάντα τύχει ισότιμης αναγνώρισης, ενώ άλλοι σύμμαχοι έχουν αμφισβητήσει τις αμυντικές αποφάσεις της Άγκυρας, τις περιφερειακές της πολιτικές και τη χρήση πολιτικής επιρροής εντός των θεσμών της συμμαχίας – και για αυτό έχει έρθει η ώρα για αυτόνομη δράση σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακαδημία περιγράφει τη σύνοδο κορυφής της Άγκυρας ως ευκαιρία για τον επαναπροσδιορισμό του μέλλοντος του ΝΑΤΟ, μέσω του συνδυασμού στρατηγικής αυτονομίας και συλλογικής άμυνας.
Υποστηρίζει ότι ισχυρότερες εθνικές δυνατότητες μπορούν να ενισχύσουν τη συμμαχία, εφόσον παραμένουν συμβατές με τον κοινό σχεδιασμό και τη διαλειτουργικότητα.
Το ευρύτερο ερώτημα που αντιμετωπίζει το ΝΑΤΟ είναι κατά πόσο η προσαρμογή στις ολοένα και πιο διαφορετικές εθνικές προτεραιότητες ασφάλειας θα ενισχύσει τη συλλογική άμυνα ή θα αναδείξει βαθύτερες πολιτικές διαιρέσεις.
Καθώς η συμμαχία αντιμετωπίζει προκλήσεις από τη Ρωσία, την αστάθεια κατά μήκος των νότιων συνόρων της, τον τεχνολογικό ανταγωνισμό και τον υβριδικό πόλεμο, η ισορροπία μεταξύ εθνικής αυτονομίας και ενότητας της συμμαχίας αναμένεται να παραμείνει μία από τις καθοριστικές συζητήσεις για το μέλλον του ΝΑΤΟ.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών