Το αιφνίδιο ταξίδι του Macron στη Δαμασκό αποτελεί κάτι περισσότερο από μια ένδειξη της επιστροφής της Γαλλίας στις γεωπολιτικές εξισώσεις της Δυτικής Ασίας.
Ο Emmanuel Macron ταξίδεψε στη Δαμασκό, αποτελώντας τον πρώτο υψηλόβαθμο δυτικό αξιωματούχο που επισκέπτεται τη χώρα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του προσωρινού Σύρου προέδρου Jalali στα τέλη του 2024.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, επιχείρησε να παρουσιάσει τη Γαλλία ως έναν «παλιό φίλο της Συρίας».
Στο πλαίσιο μιας έντονα συμβολικής και επικοινωνιακής προσέγγισης, επισκέφθηκε το Τζαμί των Ομεϋαδών και δείπνησε σε εστιατόριο της ιστορικής πόλης της Δαμασκού.
Ωστόσο, τα δεδομένα δείχνουν ότι το ταξίδι αυτό, αντί να αποτελεί απλώς μια κίνηση συνεργασίας και διπλωματικής προσέγγισης, συνδέεται άμεσα με τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Γαλλία, ιδιαίτερα με τη μειωμένη επιρροή της χώρας στις εξελίξεις της Δυτικής Ασίας.
Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Macron ενδέχεται να μην είναι σε θέση να υλοποιήσει πλήρως τις δεσμεύσεις που διατύπωσε προς τη νέα συριακή ηγεσία.
Οι Σύροι πρόσφυγες ως εκλογικό εργαλείο
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο Macron επιχείρησε να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των γαλλικών συμφερόντων, χωρίς ωστόσο να αναφερθεί στον ιστορικό ρόλο της Γαλλίας στις συριακές εξελίξεις, από τη Συμφωνία Sykes–Picot του 1916 έως τη σύγχρονη εποχή.
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που ανέδειξε στην ομιλία του ήταν το θέμα των Σύρων προσφύγων και η πιθανή επιστροφή τους από τη Γαλλία στη Συρία.
Η Γαλλία, ως ένας από τους βασικούς προορισμούς προσφύγων, ιδιαίτερα από την Αφρική και τη Δυτική Ασία, φιλοξενεί σημαντικό αριθμό Σύρων προσφύγων.
Παράλληλα, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εξτρεμιστικών κινημάτων στις δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχει μετατρέψει το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα σε ένα από τα βασικά πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης και προεκλογικής στρατηγικής.
Οι συνεργάτες του Macron στο κόμμα «La République En Marche» εισέρχονται επίσης σε μια πολιτική περίοδο κατά την οποία ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετωπίζει σοβαρές πιέσεις, καθώς δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει σημαντικές επιτυχίες στους τομείς της οικονομίας, της εσωτερικής πολιτικής και της διεθνούς θέσης της χώρας.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη λόγω της παρουσίας ισχυρών πολιτικών αντιπάλων, ιδιαίτερα μετά τις δικαστικές εξελίξεις που ενδέχεται να επιτρέψουν στην Marine Le Pen, μία από τις σημαντικότερες αντιπάλους του κυβερνώντος χώματος, να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα μέρος των στόχων του ταξιδιού του Macron μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια προβολής μιας αυστηρής και αποφασιστικής πολιτικής στάσης σχετικά με το καθεστώς των Σύρων προσφύγων.
Ένα ζήτημα που θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό πολιτικό εργαλείο για το κυβερνών κόμμα ενόψει των επόμενων εκλογών.
Μια προσπάθεια επιστροφής στην πραγματικότητα
Παρόλο που ο Emmanuel Macron επιχείρησε να υπενθυμίσει τον ιστορικό ρόλο της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της κληρονομιάς της Συμφωνίας Sykes–Picot, στις γεωπολιτικές εξισώσεις της Δυτικής Ασίας, ταξιδεύοντας στη Δαμασκό, η πραγματικότητα είναι ότι το Παρίσι δεν διαδραματίζει πλέον καθοριστικό ρόλο στις περιφερειακές εξελίξεις.
Ακόμη και στην περίπτωση του Λιβάνου, τόσο στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Δεκατεσσάρων Άρθρων μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών όσο και στις τριμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ, Λιβάνου και του σιωνιστικού καθεστώτος, τα ζητήματα της χώρας εξετάζονται χωρίς ουσιαστική γαλλική συμμετοχή.
Η Γαλλία έχει, στην πράξη, μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.
Στις εξελίξεις που αφορούν την Παλαιστίνη, τον Περσικό Κόλπο, τα Στενά του Hormuz, τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και σε άλλες κρίσιμες περιφερειακές υποθέσεις, η Γαλλία έχει μετατραπεί σε έναν περιφερειακό παράγοντα περιορισμένης επιρροής, παρόμοιο με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Λαμβάνοντας υπόψη την επικείμενη συνάντηση μεταξύ Donald Trump και Ahmed al-Sharaa (Jolani), η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει το τελευταίο πλήγμα στον παραδοσιακό ρόλο της Γαλλίας στην περιοχή, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Macron, πριν από τη συμμετοχή του στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, επιδίωξε μέσω της επίσκεψής του στη Δαμασκό να διατηρήσει έστω και μια ελάχιστη παρουσία της Γαλλίας στη Δυτική Ασία.
Ωστόσο, ο κατακερματισμός της Συρίας, η παρουσία και η επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών, της Τουρκίας και του σιωνιστικού καθεστώτος, καθώς και η γενικότερη αστάθεια της χώρας, έχουν ουσιαστικά περιορίσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα αυτής της επίσκεψης τόσο για το Παρίσι όσο και για τον ίδιο τον Macron.
Η σημασία του ταξιδιού αυτού για τον Γάλλο πρόεδρο γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν ληφθεί υπόψη ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει δυσμενείς εξελίξεις ακόμη και στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της, την Αφρική.
Οι σχέσεις του Παρισιού με χώρες όπως η Burkina Faso έχουν επιδεινωθεί σημαντικά, ενώ η γαλλική παρουσία στην περιοχή βρίσκεται υπό έντονη αμφισβήτηση.
Μεγάλες υποσχέσεις, περιορισμένες δυνατότητες
Παρότι ο Macron επιχείρησε να ανταγωνιστεί παράγοντες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το σιωνιστικό καθεστώς, η Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και ορισμένες αραβικές χώρες, προβάλλοντας οικονομικές υποσχέσεις και επιδιώκοντας να παρουσιάσει τη Γαλλία ως δύναμη με επιρροή στη συριακή κοινωνία, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Από την άλλη πλευρά, ο Jolani προσπάθησε να εμφανιστεί ως ικανός ηγέτης που μπορεί να συμβάλει στην επίλυση των προβλημάτων της Συρίας και στην ενίσχυση της εύθραυστης εξουσίας του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομική ανάκαμψη, την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και τη διεκδίκηση συμφωνιών, όπως η πιθανή προμήθεια οκτώ γαλλικών αεροσκαφών Airbus.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι ο Macron δεν διαθέτει τα μέσα για να υλοποιήσει ούτε τις βασικές επιδιώξεις του Jolani ούτε τις υποτιθέμενες δεσμεύσεις που παρουσιάστηκαν.
Πρώτον, η κυβέρνηση που ασκεί εξουσία στη Συρία δεν διαθέτει πραγματική σταθερότητα ούτε πλήρη κυριαρχία.
Αντί να αποτελεί κυβέρνηση που ελέγχει ολόκληρη τη χώρα, θεωρείται ένας από τους πολλούς παράγοντες της Δαμασκού, καθώς αφενός σημαντικά τμήματα της Συρίας διοικούνται αυτόνομα και χωρίς ουσιαστική υπαγωγή στην κεντρική εξουσία και αφετέρου οι συγκρούσεις και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις συνεχίζονται.
Παράλληλα, οι υποθέσεις που σχετίζονται με τις εγκληματικές ενέργειες της Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) προκαλούν σοβαρά προβλήματα νομιμοποίησης και αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στις διεθνείς σχέσεις της συγκεκριμένης κυβέρνησης.
Δεύτερον, η Συρία παραμένει ουσιαστικά κατακερματισμένη, με την παρουσία και επιρροή δυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το σιωνιστικό καθεστώς, η Τουρκία και ορισμένες αραβικές χώρες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα της Γαλλίας να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο είναι εξαιρετικά περιορισμένη.
Τρίτον, το σημαντικότερο ζήτημα στη Συρία σήμερα αφορά την παρουσία του σιωνιστικού καθεστώτος στα συριακά εδάφη.
Ο Jolani φέρεται να ζήτησε από τον Macron να συμβάλει στην αποχώρησή του από τη Συρία.
Ωστόσο, η εξάρτηση της γαλλικής πολιτικής ηγεσίας από τις πιέσεις φιλοϊσραηλινών λόμπι έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε ουσιαστική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση.
Το γεγονός αυτό έγινε εμφανές και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, καθώς ο Macron απέφυγε οποιαδήποτε σαφή καταδίκη ή αποφασιστική τοποθέτηση σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί να υποστηριχθεί ότι το ταξίδι του Macron στη Δαμασκό αποτέλεσε, πάνω απ’ όλα, μια προσπάθεια επικοινωνιακής προβολής της συνέχισης του γαλλικού ρόλου στις εξισώσεις της Δυτικής Ασίας.
Στην πράξη, όμως, το Παρίσι, όπως και πολλές άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δεν διαθέτει πλέον αποφασιστική επιρροή, όχι μόνο στη Δυτική Ασία αλλά και σε ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις.
Η Γαλλία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τις συνέπειες της σταδιακής εγκατάλειψης της στρατηγικής της αυτονομίας και της αυξανόμενης εξάρτησής της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το σιωνιστικό καθεστώς.
www.bankingnews.gr
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, επιχείρησε να παρουσιάσει τη Γαλλία ως έναν «παλιό φίλο της Συρίας».
Στο πλαίσιο μιας έντονα συμβολικής και επικοινωνιακής προσέγγισης, επισκέφθηκε το Τζαμί των Ομεϋαδών και δείπνησε σε εστιατόριο της ιστορικής πόλης της Δαμασκού.
Ωστόσο, τα δεδομένα δείχνουν ότι το ταξίδι αυτό, αντί να αποτελεί απλώς μια κίνηση συνεργασίας και διπλωματικής προσέγγισης, συνδέεται άμεσα με τις εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Γαλλία, ιδιαίτερα με τη μειωμένη επιρροή της χώρας στις εξελίξεις της Δυτικής Ασίας.
Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Macron ενδέχεται να μην είναι σε θέση να υλοποιήσει πλήρως τις δεσμεύσεις που διατύπωσε προς τη νέα συριακή ηγεσία.
Οι Σύροι πρόσφυγες ως εκλογικό εργαλείο
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο Macron επιχείρησε να εμφανιστεί ως υπερασπιστής των γαλλικών συμφερόντων, χωρίς ωστόσο να αναφερθεί στον ιστορικό ρόλο της Γαλλίας στις συριακές εξελίξεις, από τη Συμφωνία Sykes–Picot του 1916 έως τη σύγχρονη εποχή.
Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που ανέδειξε στην ομιλία του ήταν το θέμα των Σύρων προσφύγων και η πιθανή επιστροφή τους από τη Γαλλία στη Συρία.
Η Γαλλία, ως ένας από τους βασικούς προορισμούς προσφύγων, ιδιαίτερα από την Αφρική και τη Δυτική Ασία, φιλοξενεί σημαντικό αριθμό Σύρων προσφύγων.
Παράλληλα, η ενίσχυση των ακροδεξιών και εξτρεμιστικών κινημάτων στις δυτικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχει μετατρέψει το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα σε ένα από τα βασικά πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης και προεκλογικής στρατηγικής.
Οι συνεργάτες του Macron στο κόμμα «La République En Marche» εισέρχονται επίσης σε μια πολιτική περίοδο κατά την οποία ο Γάλλος πρόεδρος αντιμετωπίζει σοβαρές πιέσεις, καθώς δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει σημαντικές επιτυχίες στους τομείς της οικονομίας, της εσωτερικής πολιτικής και της διεθνούς θέσης της χώρας.
Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο δύσκολη λόγω της παρουσίας ισχυρών πολιτικών αντιπάλων, ιδιαίτερα μετά τις δικαστικές εξελίξεις που ενδέχεται να επιτρέψουν στην Marine Le Pen, μία από τις σημαντικότερες αντιπάλους του κυβερνώντος χώματος, να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα μέρος των στόχων του ταξιδιού του Macron μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια προβολής μιας αυστηρής και αποφασιστικής πολιτικής στάσης σχετικά με το καθεστώς των Σύρων προσφύγων.
Ένα ζήτημα που θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό πολιτικό εργαλείο για το κυβερνών κόμμα ενόψει των επόμενων εκλογών.
Μια προσπάθεια επιστροφής στην πραγματικότητα
Παρόλο που ο Emmanuel Macron επιχείρησε να υπενθυμίσει τον ιστορικό ρόλο της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της κληρονομιάς της Συμφωνίας Sykes–Picot, στις γεωπολιτικές εξισώσεις της Δυτικής Ασίας, ταξιδεύοντας στη Δαμασκό, η πραγματικότητα είναι ότι το Παρίσι δεν διαδραματίζει πλέον καθοριστικό ρόλο στις περιφερειακές εξελίξεις.
Ακόμη και στην περίπτωση του Λιβάνου, τόσο στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Δεκατεσσάρων Άρθρων μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών όσο και στις τριμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ, Λιβάνου και του σιωνιστικού καθεστώτος, τα ζητήματα της χώρας εξετάζονται χωρίς ουσιαστική γαλλική συμμετοχή.
Η Γαλλία έχει, στην πράξη, μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.
Στις εξελίξεις που αφορούν την Παλαιστίνη, τον Περσικό Κόλπο, τα Στενά του Hormuz, τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και σε άλλες κρίσιμες περιφερειακές υποθέσεις, η Γαλλία έχει μετατραπεί σε έναν περιφερειακό παράγοντα περιορισμένης επιρροής, παρόμοιο με άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Λαμβάνοντας υπόψη την επικείμενη συνάντηση μεταξύ Donald Trump και Ahmed al-Sharaa (Jolani), η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει το τελευταίο πλήγμα στον παραδοσιακό ρόλο της Γαλλίας στην περιοχή, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο Macron, πριν από τη συμμετοχή του στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, επιδίωξε μέσω της επίσκεψής του στη Δαμασκό να διατηρήσει έστω και μια ελάχιστη παρουσία της Γαλλίας στη Δυτική Ασία.
Ωστόσο, ο κατακερματισμός της Συρίας, η παρουσία και η επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών, της Τουρκίας και του σιωνιστικού καθεστώτος, καθώς και η γενικότερη αστάθεια της χώρας, έχουν ουσιαστικά περιορίσει σημαντικά την αποτελεσματικότητα αυτής της επίσκεψης τόσο για το Παρίσι όσο και για τον ίδιο τον Macron.
Η σημασία του ταξιδιού αυτού για τον Γάλλο πρόεδρο γίνεται ακόμη πιο εμφανής αν ληφθεί υπόψη ότι η Γαλλία αντιμετωπίζει δυσμενείς εξελίξεις ακόμη και στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της, την Αφρική.
Οι σχέσεις του Παρισιού με χώρες όπως η Burkina Faso έχουν επιδεινωθεί σημαντικά, ενώ η γαλλική παρουσία στην περιοχή βρίσκεται υπό έντονη αμφισβήτηση.
Μεγάλες υποσχέσεις, περιορισμένες δυνατότητες
Παρότι ο Macron επιχείρησε να ανταγωνιστεί παράγοντες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το σιωνιστικό καθεστώς, η Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία και ορισμένες αραβικές χώρες, προβάλλοντας οικονομικές υποσχέσεις και επιδιώκοντας να παρουσιάσει τη Γαλλία ως δύναμη με επιρροή στη συριακή κοινωνία, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Από την άλλη πλευρά, ο Jolani προσπάθησε να εμφανιστεί ως ικανός ηγέτης που μπορεί να συμβάλει στην επίλυση των προβλημάτων της Συρίας και στην ενίσχυση της εύθραυστης εξουσίας του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην οικονομική ανάκαμψη, την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και τη διεκδίκηση συμφωνιών, όπως η πιθανή προμήθεια οκτώ γαλλικών αεροσκαφών Airbus.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι ότι ο Macron δεν διαθέτει τα μέσα για να υλοποιήσει ούτε τις βασικές επιδιώξεις του Jolani ούτε τις υποτιθέμενες δεσμεύσεις που παρουσιάστηκαν.
Πρώτον, η κυβέρνηση που ασκεί εξουσία στη Συρία δεν διαθέτει πραγματική σταθερότητα ούτε πλήρη κυριαρχία.
Αντί να αποτελεί κυβέρνηση που ελέγχει ολόκληρη τη χώρα, θεωρείται ένας από τους πολλούς παράγοντες της Δαμασκού, καθώς αφενός σημαντικά τμήματα της Συρίας διοικούνται αυτόνομα και χωρίς ουσιαστική υπαγωγή στην κεντρική εξουσία και αφετέρου οι συγκρούσεις και οι εσωτερικές αντιπαραθέσεις συνεχίζονται.
Παράλληλα, οι υποθέσεις που σχετίζονται με τις εγκληματικές ενέργειες της Hay’at Tahrir al-Sham (HTS) προκαλούν σοβαρά προβλήματα νομιμοποίησης και αποτελούν σημαντικό εμπόδιο στις διεθνείς σχέσεις της συγκεκριμένης κυβέρνησης.
Δεύτερον, η Συρία παραμένει ουσιαστικά κατακερματισμένη, με την παρουσία και επιρροή δυνάμεων όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το σιωνιστικό καθεστώς, η Τουρκία και ορισμένες αραβικές χώρες. Υπό αυτές τις συνθήκες, η δυνατότητα της Γαλλίας να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο είναι εξαιρετικά περιορισμένη.
Τρίτον, το σημαντικότερο ζήτημα στη Συρία σήμερα αφορά την παρουσία του σιωνιστικού καθεστώτος στα συριακά εδάφη.
Ο Jolani φέρεται να ζήτησε από τον Macron να συμβάλει στην αποχώρησή του από τη Συρία.
Ωστόσο, η εξάρτηση της γαλλικής πολιτικής ηγεσίας από τις πιέσεις φιλοϊσραηλινών λόμπι έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε ουσιαστική κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση.
Το γεγονός αυτό έγινε εμφανές και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, καθώς ο Macron απέφυγε οποιαδήποτε σαφή καταδίκη ή αποφασιστική τοποθέτηση σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί να υποστηριχθεί ότι το ταξίδι του Macron στη Δαμασκό αποτέλεσε, πάνω απ’ όλα, μια προσπάθεια επικοινωνιακής προβολής της συνέχισης του γαλλικού ρόλου στις εξισώσεις της Δυτικής Ασίας.
Στην πράξη, όμως, το Παρίσι, όπως και πολλές άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δεν διαθέτει πλέον αποφασιστική επιρροή, όχι μόνο στη Δυτική Ασία αλλά και σε ευρύτερες διεθνείς εξελίξεις.
Η Γαλλία βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τις συνέπειες της σταδιακής εγκατάλειψης της στρατηγικής της αυτονομίας και της αυξανόμενης εξάρτησής της από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το σιωνιστικό καθεστώς.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών