Συνέντευξη και κατάθεση ψυχής με αλήθειες από Αρμένιο Διοικητή στην Ουκρανία
Ο Hamlet Avagyan είναι Αρμένιος αξιωματικός που υπηρετεί στις ουκρανικές δυνάμεις από το 2015 και σήμερα διοικεί το RUG Assault Regiment, το οποίο ανήκει στο 2nd Khartiia Corps της National Guard of Ukraine.
Η μονάδα του αποτελείται κυρίως από ξένους εθελοντές από πολλές χώρες, ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι όλοι όσοι υπογράφουν συμβόλαιο υπηρετούν πλέον ως Ουκρανοί στρατιώτες, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
Ο Avagyan έφτασε στην Ουκρανία από την Αρμενία το 2015 για να συμμετάσχει στις μάχες στο Donetsk και το Luhansk κατά τη διάρκεια της Αντιτρομοκρατικής Επιχείρησης.
Αρχικά σκόπευε να παραμείνει για σύντομο χρονικό διάστημα, όμως η γνωριμία του με τον Ουκρανό διοικητή Dmytro "Da Vinci" Kotsiubailo άλλαξε την πορεία της ζωής του.
Όπως αναφέρει, μέσα από αυτή τη φιλία άρχισε να θεωρεί την Ουκρανία δεύτερη πατρίδα και αποφάσισε να συνεχίσει να πολεμά στο πλευρό των Ουκρανών.
Το 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με το 130th Reconnaissance Battalion των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και δημιούργησε μια μικρή ομάδα αναγνώρισης και εφόδου, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη μονάδα RUG (Reconnaissance Assault Group).
Από μια ομάδα 12 ανδρών εξελίχθηκε σταδιακά σε μεγαλύτερη δύναμη, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε τάγμα και τελικά σε σύνταγμα.
Κατά τα επόμενα χρόνια πολέμησε σε πολλές από τις σημαντικότερες μάχες του Ντονμπάς, μεταξύ άλλων στην Avdiivka, στο Butivka Mine, στο Svitlodarsk, στη Stanytsia Luhanska και σε άλλους τομείς του μετώπου.
Στη διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων τραυματίστηκε εννέα φορές, με δύο από τους τραυματισμούς του να θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαροί.
Ο ίδιος αποδίδει τη διάσωσή του στον φίλο του Dmytro "Da Vinci" Kotsiubailo, ο οποίος, όπως λέει, του έσωσε τη ζωή σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές.
Το 2018 μετακινήθηκε στο 503rd Marine Battalion, το οποίο διοικούσε τότε ο Vadym Sukharevskyi.
Ο Avagyan δηλώνει ότι εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Sukharevskyi και επιδίωξε συνειδητά να υπηρετήσει υπό τις διαταγές του.
Εκεί συνέχισε να συμμετέχει σε επιχειρήσεις υψηλής έντασης κατά μήκος της γραμμής του μετώπου.
Το 2019 εγκατέστησε την οικογένειά του στη Mariupol, όπου απέκτησε σπίτι, επιχείρηση και σχεδίαζε να χτίσει μια νέα ζωή.
Περιγράφει τη Μαριούπολη ως το πραγματικό του σπίτι, εξηγώντας ότι έχασε τα πάντα μετά τη ρωσική εισβολή του 2022, γεγονός που αποτελεί μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο προσωπικό του κίνητρο.
Με την έναρξη της πλήρους ρωσικής εισβολής στις 24 Φεβρουαρίου 2022, έστειλε αμέσως την οικογένειά του στο Uzhhorod και συμμετείχε στις μάχες γύρω από το Κίεβο, ιδιαίτερα στην περιοχή της Borodianka. Στη συνέχεια πολέμησε στις περιφέρειες Donetsk και Mykolaiv, ενώ υποστηρίζει ότι η μονάδα του συμμετείχε σε πολλές από τις επιτυχημένες ουκρανικές επιθέσεις στην περιοχή και ότι ήταν από τις πρώτες που εισήλθαν στην απελευθερωμένη Kherson.
Αργότερα η μονάδα του πολέμησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Ντονμπάς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην 47th Mechanized Brigade "Magura", όπου συμμετείχε στις επιχειρήσεις στην περιφέρεια Kursk της Ρωσίας.
Εκεί, σύμφωνα με τον Avagyan, στρατιώτες από την Κολομβία που υπηρετούσαν στη μονάδα του πολέμησαν εναντίον Βορειοκορεατών στρατιωτών που είχαν αναπτυχθεί στο πλευρό της Ρωσίας.
Ο Avagyan θεωρεί ότι η δημιουργία μιας μεγάλης δύναμης ξένων εθελοντών ήταν απαραίτητη ώστε οι Ουκρανοί στρατιώτες να αναλαμβάνουν κυρίως ρόλους διοίκησης και εξειδικευμένες αποστολές.
Αναφέρει ότι έχει στρατολογήσει εκατοντάδες εθελοντές από χώρες όπως τη Κολομβία, την Βραζιλία, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Μεξικό, τη Χιλή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ελβετία και το Ισραήλ, οι οποίοι υπηρετούν στις τάξεις του RUG.
Υποστηρίζει ότι, αν και πολλοί έρχονται αρχικά για οικονομικούς λόγους ή για να αποκτήσουν πολεμική εμπειρία, στη συνέχεια αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με την Ουκρανία και συνεχίζουν να υπηρετούν για αρκετά χρόνια.
Το 2025 η μονάδα του εντάχθηκε στο Khartiia Corps της National Guard of Ukraine.
Ο Avagyan αναφέρει ότι το RUG είχε μόλις έναν μήνα για να προετοιμαστεί πριν αναπτυχθεί στην επιχείρηση για το Kupiansk.
Εξηγεί ότι η εκπαίδευση επικεντρώθηκε στον αστικό πόλεμο, τον οποίο χαρακτηρίζει ως την πιο απαιτητική μορφή μάχης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δυνάμεις του πραγματοποίησαν συνεχείς αναγνωρίσεις, εντόπισαν τα αδύνατα σημεία των ρωσικών αμυνών και εκμεταλλεύθηκαν το στοιχείο του αιφνιδιασμού για να προχωρήσουν μέσα στην πόλη.
Ο Avagyan περιγράφει την επιχείρηση στο Kupiansk ως σημαντική επιτυχία, υποστηρίζοντας ότι διέψευσε τους ισχυρισμούς της Ρωσίας περί πλήρους ελέγχου της πόλης.
Αναφέρει επίσης ότι οι μονάδες του εκπαιδεύονται ειδικά για να αντιμετωπίζουν επιθέσεις από ρωσικά FPV drones μέσω γρήγορων ελιγμών και άμεσων αντιδράσεων.
Μετά το Kupiansk, το RUG συμμετείχε και σε επιχειρήσεις στην περιοχή του Vovchansk, όπου, σύμφωνα με τον Avagyan, πραγματοποίησε επιθέσεις εναντίον ρωσικών θέσεων χωρίς να διατηρήσει μόνιμα το έδαφος, αλλά με στόχο την καταστροφή των αντίπαλων δυνάμεων και την πρόκληση απωλειών.
Τον Μάρτιο η μονάδα αναβαθμίστηκε από τάγμα σε σύνταγμα.
Ο ίδιος πλέον διοικεί πολύ μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών και αφιερώνει σημαντικό μέρος του χρόνου του στην οργάνωση νέων μονάδων και στη διοίκηση από το αρχηγείο, αν και παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να μην βρίσκεται ο ίδιος στην πρώτη γραμμή.
Παρά τα χρόνια πολέμου, δηλώνει ότι δεν αισθάνεται πως έχει αλλάξει ως άνθρωπος και ότι συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους στρατιώτες του με τον ίδιο τρόπο όπως όταν ήταν απλός μαχητής.
Υποστηρίζει ότι ο σημαντικότερος ρόλος ενός διοικητή είναι να προστατεύει το προσωπικό του και να περιορίζει όσο γίνεται τις απώλειες.
Ο μεγαλύτερος προσωπικός του στόχος παραμένει η επιστροφή στη Μαριούπολη, την οποία θεωρεί το πραγματικό του σπίτι.
Αναφέρει ότι έχασε το σπίτι, την επιχείρηση και όσα είχε δημιουργήσει εκεί μετά τη ρωσική κατοχή της πόλης και δηλώνει αποφασισμένος να επιστρέψει κάποια ημέρα.
Υποστηρίζει επίσης ότι είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να στρατολογεί ξένους εθελοντές όσο χρειαστεί για να ενισχυθεί η ουκρανική πολεμική προσπάθεια.
Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο Avagyan δηλώνει ότι μετά τον πόλεμο σκοπεύει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του, καθώς η σύζυγός του τον περιμένει όλα αυτά τα χρόνια.
Παράλληλα αναφέρει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Αρμενία, αλλά θεωρεί πλέον την Ουκρανία ως τη χώρα για την οποία έχει αφιερώσει τη ζωή του.
www.bankingnews.gr
Η μονάδα του αποτελείται κυρίως από ξένους εθελοντές από πολλές χώρες, ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι όλοι όσοι υπογράφουν συμβόλαιο υπηρετούν πλέον ως Ουκρανοί στρατιώτες, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους.
Ο Avagyan έφτασε στην Ουκρανία από την Αρμενία το 2015 για να συμμετάσχει στις μάχες στο Donetsk και το Luhansk κατά τη διάρκεια της Αντιτρομοκρατικής Επιχείρησης.
Αρχικά σκόπευε να παραμείνει για σύντομο χρονικό διάστημα, όμως η γνωριμία του με τον Ουκρανό διοικητή Dmytro "Da Vinci" Kotsiubailo άλλαξε την πορεία της ζωής του.
Όπως αναφέρει, μέσα από αυτή τη φιλία άρχισε να θεωρεί την Ουκρανία δεύτερη πατρίδα και αποφάσισε να συνεχίσει να πολεμά στο πλευρό των Ουκρανών.
Το 2016 υπέγραψε συμβόλαιο με το 130th Reconnaissance Battalion των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων και δημιούργησε μια μικρή ομάδα αναγνώρισης και εφόδου, η οποία αργότερα εξελίχθηκε στη μονάδα RUG (Reconnaissance Assault Group).
Από μια ομάδα 12 ανδρών εξελίχθηκε σταδιακά σε μεγαλύτερη δύναμη, η οποία στη συνέχεια μετατράπηκε σε τάγμα και τελικά σε σύνταγμα.
Κατά τα επόμενα χρόνια πολέμησε σε πολλές από τις σημαντικότερες μάχες του Ντονμπάς, μεταξύ άλλων στην Avdiivka, στο Butivka Mine, στο Svitlodarsk, στη Stanytsia Luhanska και σε άλλους τομείς του μετώπου.
Στη διάρκεια αυτών των επιχειρήσεων τραυματίστηκε εννέα φορές, με δύο από τους τραυματισμούς του να θεωρούνται ιδιαίτερα σοβαροί.
Ο ίδιος αποδίδει τη διάσωσή του στον φίλο του Dmytro "Da Vinci" Kotsiubailo, ο οποίος, όπως λέει, του έσωσε τη ζωή σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές.
Το 2018 μετακινήθηκε στο 503rd Marine Battalion, το οποίο διοικούσε τότε ο Vadym Sukharevskyi.
Ο Avagyan δηλώνει ότι εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Sukharevskyi και επιδίωξε συνειδητά να υπηρετήσει υπό τις διαταγές του.
Εκεί συνέχισε να συμμετέχει σε επιχειρήσεις υψηλής έντασης κατά μήκος της γραμμής του μετώπου.
Το 2019 εγκατέστησε την οικογένειά του στη Mariupol, όπου απέκτησε σπίτι, επιχείρηση και σχεδίαζε να χτίσει μια νέα ζωή.
Περιγράφει τη Μαριούπολη ως το πραγματικό του σπίτι, εξηγώντας ότι έχασε τα πάντα μετά τη ρωσική εισβολή του 2022, γεγονός που αποτελεί μέχρι σήμερα το μεγαλύτερο προσωπικό του κίνητρο.
Με την έναρξη της πλήρους ρωσικής εισβολής στις 24 Φεβρουαρίου 2022, έστειλε αμέσως την οικογένειά του στο Uzhhorod και συμμετείχε στις μάχες γύρω από το Κίεβο, ιδιαίτερα στην περιοχή της Borodianka. Στη συνέχεια πολέμησε στις περιφέρειες Donetsk και Mykolaiv, ενώ υποστηρίζει ότι η μονάδα του συμμετείχε σε πολλές από τις επιτυχημένες ουκρανικές επιθέσεις στην περιοχή και ότι ήταν από τις πρώτες που εισήλθαν στην απελευθερωμένη Kherson.
Αργότερα η μονάδα του πολέμησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο Ντονμπάς και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην 47th Mechanized Brigade "Magura", όπου συμμετείχε στις επιχειρήσεις στην περιφέρεια Kursk της Ρωσίας.
Εκεί, σύμφωνα με τον Avagyan, στρατιώτες από την Κολομβία που υπηρετούσαν στη μονάδα του πολέμησαν εναντίον Βορειοκορεατών στρατιωτών που είχαν αναπτυχθεί στο πλευρό της Ρωσίας.
Ο Avagyan θεωρεί ότι η δημιουργία μιας μεγάλης δύναμης ξένων εθελοντών ήταν απαραίτητη ώστε οι Ουκρανοί στρατιώτες να αναλαμβάνουν κυρίως ρόλους διοίκησης και εξειδικευμένες αποστολές.
Αναφέρει ότι έχει στρατολογήσει εκατοντάδες εθελοντές από χώρες όπως τη Κολομβία, την Βραζιλία, την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, το Μεξικό, τη Χιλή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ελβετία και το Ισραήλ, οι οποίοι υπηρετούν στις τάξεις του RUG.
Υποστηρίζει ότι, αν και πολλοί έρχονται αρχικά για οικονομικούς λόγους ή για να αποκτήσουν πολεμική εμπειρία, στη συνέχεια αναπτύσσουν ισχυρούς δεσμούς με την Ουκρανία και συνεχίζουν να υπηρετούν για αρκετά χρόνια.
Το 2025 η μονάδα του εντάχθηκε στο Khartiia Corps της National Guard of Ukraine.
Ο Avagyan αναφέρει ότι το RUG είχε μόλις έναν μήνα για να προετοιμαστεί πριν αναπτυχθεί στην επιχείρηση για το Kupiansk.
Εξηγεί ότι η εκπαίδευση επικεντρώθηκε στον αστικό πόλεμο, τον οποίο χαρακτηρίζει ως την πιο απαιτητική μορφή μάχης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δυνάμεις του πραγματοποίησαν συνεχείς αναγνωρίσεις, εντόπισαν τα αδύνατα σημεία των ρωσικών αμυνών και εκμεταλλεύθηκαν το στοιχείο του αιφνιδιασμού για να προχωρήσουν μέσα στην πόλη.
Ο Avagyan περιγράφει την επιχείρηση στο Kupiansk ως σημαντική επιτυχία, υποστηρίζοντας ότι διέψευσε τους ισχυρισμούς της Ρωσίας περί πλήρους ελέγχου της πόλης.
Αναφέρει επίσης ότι οι μονάδες του εκπαιδεύονται ειδικά για να αντιμετωπίζουν επιθέσεις από ρωσικά FPV drones μέσω γρήγορων ελιγμών και άμεσων αντιδράσεων.
Μετά το Kupiansk, το RUG συμμετείχε και σε επιχειρήσεις στην περιοχή του Vovchansk, όπου, σύμφωνα με τον Avagyan, πραγματοποίησε επιθέσεις εναντίον ρωσικών θέσεων χωρίς να διατηρήσει μόνιμα το έδαφος, αλλά με στόχο την καταστροφή των αντίπαλων δυνάμεων και την πρόκληση απωλειών.
Τον Μάρτιο η μονάδα αναβαθμίστηκε από τάγμα σε σύνταγμα.
Ο ίδιος πλέον διοικεί πολύ μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών και αφιερώνει σημαντικό μέρος του χρόνου του στην οργάνωση νέων μονάδων και στη διοίκηση από το αρχηγείο, αν και παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να μην βρίσκεται ο ίδιος στην πρώτη γραμμή.
Παρά τα χρόνια πολέμου, δηλώνει ότι δεν αισθάνεται πως έχει αλλάξει ως άνθρωπος και ότι συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους στρατιώτες του με τον ίδιο τρόπο όπως όταν ήταν απλός μαχητής.
Υποστηρίζει ότι ο σημαντικότερος ρόλος ενός διοικητή είναι να προστατεύει το προσωπικό του και να περιορίζει όσο γίνεται τις απώλειες.
Ο μεγαλύτερος προσωπικός του στόχος παραμένει η επιστροφή στη Μαριούπολη, την οποία θεωρεί το πραγματικό του σπίτι.
Αναφέρει ότι έχασε το σπίτι, την επιχείρηση και όσα είχε δημιουργήσει εκεί μετά τη ρωσική κατοχή της πόλης και δηλώνει αποφασισμένος να επιστρέψει κάποια ημέρα.
Υποστηρίζει επίσης ότι είναι διατεθειμένος να συνεχίσει να στρατολογεί ξένους εθελοντές όσο χρειαστεί για να ενισχυθεί η ουκρανική πολεμική προσπάθεια.
Κλείνοντας τη συνέντευξη, ο Avagyan δηλώνει ότι μετά τον πόλεμο σκοπεύει να αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην οικογένειά του, καθώς η σύζυγός του τον περιμένει όλα αυτά τα χρόνια.
Παράλληλα αναφέρει ότι παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην Αρμενία, αλλά θεωρεί πλέον την Ουκρανία ως τη χώρα για την οποία έχει αφιερώσει τη ζωή του.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών